PL202071B1

PL202071B1 - Sposób i urządzenie do maszynowego szycia dwunitkowym ściegiem łańcuszkowym

Info

Publication number: PL202071B1
Application number: PL357368A
Authority: PL
Inventors: Peter Reinders
Original assignee: Schmale Holding Gmbh & Co
Priority date: 2000-01-17
Filing date: 2000-12-21
Publication date: 2009-05-29
Also published as: DE50008707D1; AU3001701A; CA2387118A1; DE10001611C2; BR0016963A; US6390004B2; IL149130A; CN1423715A; KR20020076258A; CZ301876B6; CA2387118C; ES2226975T3; US20010011518A1; EG23216A; EP1257706A1; AR027233A1; IL149130A0; EE04530B1; CN100334284C; DE10001611A1

Abstract

Przedmiotem wynalazku jest sposób i urz adzenie do maszynowego szycia dwunitkowym scie- giem la ncuszkowym, przy czym taki scieg la ncuszkowy powstaje na przemys lowej maszynie szwalni- czej z igla szyj ac a, nitk a ig low a oraz g lównym chwytaczem i nitk a chwytaczow a w taki sposób, ze nitka ig lowa po stronie dolnej szytego materia lu blokuje u lo zone lancuszkowo p etelki nitkowe, przy czym w trakcie tworzenia sciegu poruszaj acy si e w szczególno sci poprzecznie do kierunku szwu chwytacz g lówny w podniesionym po lo zeniu ig ly szyj acej podejmuje p etelk e nitki ig lowej i przeprowa- dza nitk e chwytaczow a przez p etelk e, podczas gdy p etelka nitki ig lowej ze slizguje si e na szyjce g lów- nego chwytacza, przy czym nitka chwytaczowa i p etelka nitki ig lowej s a naprezane w trójk at nitkowy, w który wchodzi ig la przy nast epnym ruchu w dó l. Sposób wed lug wynalazku polega na tym, ze nap e- dzany element pomocniczy (11) z lacza razem p etelk e nitki ig lowej i nitk e chwytaczow a (8) poni zej p laszczyzny szycia (4) w strefie mi edzy g lównym chwytaczem (5) i p laszczyzn a szycia (4) w odst epie od ig ly szyj acej (1) i chwytacza g lównego (5) oraz przytrzymuje je i napr eza trójk at nitkowy w kierunku (10) szwu, przy czym w ten trójk at nitkowy wk luwa si e ig la szyj aca (1) podczas ruchu w dó l. Urz adzenie we- d lug wynalazku charakteryzuje si e natomiast tym, ze obejmuje element pomocniczy (11), który jest umieszczony ruchomo poni zej p laszczyzny szycia (4), który ma powierzchnie lub kraw edzie funkcjo- nalne, za pomoc a których, po tym jak chwytacz (5) podejmie utworzon a poni zej p laszczyzny szycia za pomoc a ig ly szyj acej (1) p etelk e nitki ig lowej (3), na kraw edzi funkcjonalnej (13) nitka ig lowa (3) i nitka chwytaczowa (8) s a przytrzymywane razem w punkcie, który patrz ac w kierunku (10) szwu znajduje si e przed nast epnym miejscem wk lucia ig ly szyj acej (1), tak ze miedzy p etelk a nitki ig lowej (3), która znajduje si e na chwytaczu (5), i nitk a chwytaczow a (8) oraz punktem (13) jest utworzony trójk at nitkowy, w który wchodzi ig la szyj aca (1). PL PL PL PL

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest sposób i urządzenie do maszynowego szycia dwunitkowym ściegiem łańcuszkowym, przy czym taki ścieg łańcuszkowy powstaje za pomocą przemysłowej maszyny szwalniczej z igłą szyjącą, nitką igłową oraz z głównym chwytaczem i nitką chwytaczową w taki sposób, że nitka igłowa po stronie dolnej szytego materiału blokuje ułożone łańcuszkowo pętelki nitkowe, przy czym w trakcie tworzenia ściegu poruszający się w szczególności poprzecznie do kierunku szwu chwytacz główny w podniesionym położeniu igły szyjącej podejmuje pętelkę nitki igłowej i przeprowadza nitkę chwytaczową przez pętelkę, podczas gdy pętelka nitki igłowej ześlizguje się na głównym chwytaczu, przy czym nitka chwytaczowa i pętelka nitki igłowej są naprężane w trójkąt nitkowy, w który wkłuwa się igła przy następnym ruchu w dół.

W przypadku przemysłowego szycia wstęg materiału albo kawałków tkaniny, w szczególności podczas obrębiania, powstaje w odpowiednim procesie szycia prosty dwunitkowy ścieg łańcuszkowy. Zastosowanie takiego ściegu jest korzystne między innymi dlatego, że można zrezygnować z umieszczania szpulki dolnej i nie jest potrzebne nawijanie nitki chwytaczowej.

Nitka jest prowadzona po pierwsze za pomocą igły szyjącej, która prowadzi nitkę igłową i przekłuwa ją przez płaszczyznę szycia (zszywany materiał), a pętelka nitkowa powstaje za płaszczyzną szycia przy powrocie igły, a po drugie poniżej płaszczyzny szycia jest przewidziany chwytacz główny, który prowadzi nitkę chwytaczową i nawleka przez pętelkę nitki igłowej. W przypadku szycia ściegiem prostym nie ma problemów z ukształtowaniem dwunitkowego ściegu łańcuszkowego. Na zwykłych przemysłowych maszynach szwalniczych uzyskuje się wysokie prędkości nakłuwania powyżej 4000, a nawet powyżej 6000 wkłuć na minutę. Występuje przy tym efekt polegający na tym, że przy szyciu w kierunku szwu trójkąt nitkowy z pętelki nitkowej i nitki chwytaczowej napręża się tylko poprzez przesuw materiału zszywanego, i następnie w trójkąt ten wchodzi igła szyjąca przy ruchu w dół. Uzyskuje się przez to zablokowanie pętelek nitkowych. Jednakże gdy trójkąt nitkowy nie jest prawidłowo naprężony lub nie jest naprężony we właściwej pozycji, to występują nietrafione wkłucia i efektem jest rozplatanie się szwu. Takie nietrafione wkłucia mogą wystąpić na przykład wówczas, gdy miejsca kolejnych wkłuć igły są bardzo blisko siebie, gdyż wtedy powierzchnia trójkąta nitkowego jest bardzo mała. Jeżeli zamiast prostoliniowego ściegu łańcuszkowego ma być utworzony szew o innym kształcie, na przykład szew zakosowy, szew poprzeczny lub tym podobne, to za pomocą tradycyjnych urządzeń nie można zapewnić takiego naprężenia trójkąta nitkowego, żeby igła szyjąca przy kolejnym ruchu w dół trafiła zawsze w powierzchnię o zarysie trójkątnym. Problematyczne jest też blokowanie przy końcu szwu, gdy szycie odbywa się w kierunku przeciwnym. W takim przypadku nie można zapewnić naprężenia trójkąta nitkowego tylko poprzez przesuw zszywanego materiału.

W stanie techniki próbowano już chwytać nitki za pomocą palca chwytaczowego poniż ej pł aszczyzny szycia i naprężać trójkąt nitkowy, żeby zapewnić zablokowanie. Takie przyrządy nie sprawdziły się w praktyce, ponieważ w warunkach szycia zautomatyzowanego nie można było zapewnić prawidłowego szycia w kierunku przeciwnym, na przykład na końcu szwu. Również odpowiednie elementy składowe nie miały dostatecznej stabilności mechanicznej. Ponadto przy takich urządzeniach nitki były bardzo narażone na zerwanie, zwłaszcza przy dużych prędkościach. Było też wiele nietrafionych wkłuć, zwłaszcza przy dużych prędkościach, tak że tego rodzaju urządzenia okazały się nieprzydatne.

Ze zgłoszenia patentowego US-A-3 867 891 znana jest wieloigłowa stebnówka do szycia podwójnym ściegiem łańcuszkowym. Jej celem jest skonstruowanie maszyny umożliwiającej stebnowanie również w kierunku poprzecznie do ruchu chwytacza, a mianowicie zarówno w prawo, jak i w lewo. Aby to osiągnąć, przewidziano w niej element rozporowy z palcem rozpierającym, który chwyta nić dolną (nić chwytaczową) i przy ruchu przesuwającym odbiegającym od prostoliniowego ruchu szytego materiału lub podobnym przekierowuje ją na przeciwną w stosunku do chwytacza stronę osi igły szyjącej. W maszynie tej zatem nić chwytaczowa jest przesuwana za pomocą elementu rozporowego w bok celem usytuowania nici chwytaczowej za igłą szyjącą. Jest to niekorzystne, ponieważ z jednej strony element rozporowy chwyta tylko nić chwytaczową, wskutek czego powstaje duże niebezpieczeństwo jej zerwania. Szczególną wadą w tej konstrukcji jest to, że ścieg może być wykonywany tylko w kierunku transportu materiału i w poprzek do niego, o ile ostatnio wykonany otwór ściegu nie znajduje się z przodu dalej od tego, który ma zostać wykonany.

To rozwiązanie nie pozwala na wykonywanie ściegu wtedy, gdy na przykład w celu zakończenia szwu następuje odwrócenie kierunku szycia. Również w przypadku bardzo ciasnego ściegu nie jest

PL 202 071 B1 możliwe rozpięcie odpowiednio dużego trójkąta z nici, przez który ma przejść igła, wskutek czego przy takich gęstych ściegach nie można wykluczyć nietrafionych wkłuć.

Celem wynalazku zatem było stworzenie odpowiedniego rodzaju sposobu i urządzenia, za pomocą których można łatwo i z dużą dokładnością zapewnić blokowanie dwunitkowego ściegu łańcuszkowego także przy dużej prędkości szycia, zwłaszcza wtedy, gdy szew nie jest prostoliniowy i gdy na końcu szwu następuje odwrócenie kierunku szycia.

Istota wynalazku w odniesieniu do sposobu polega na tym, że, napędzany element pomocniczy złącza razem pętelkę nitki igłowej i nitkę chwytaczową poniżej płaszczyzny szycia w strefie między głównym chwytaczem i płaszczyzną szycia w odstępie od igły szyjącej i chwytacza głównego oraz przytrzymuje je i napręża trójkąt nitkowy w kierunku (10) szwu, przy czym w ten trójkąt nitkowy wkłuwa się igła szyjąca (1) podczas ruchu w dół.

Sposób według wynalazku zapewnia to, że potrzebny do zablokowania trójkąt nitkowy, w który wchodzi igła szyjąca podczas ruchu w dół, jest w każdym przypadku ukształtowany i ustawiony tak, że zagłębiająca się igła szyjąca trafia zawsze w część powierzchni ograniczoną tym trójkątem. W przypadku normalnego, prostoliniowego ukształtowania szwu element pomocniczy może nie działać lub też może być unieruchomiony. Gdy wytwarzane ściegi są bardzo ciasne, trójkąt nitkowy może być naprężony stosownie do wielkości powierzchni, ponieważ jego ukształtowanie nie zależy od wielkości przesuwu szytego materiału, lecz na wielkość tego trójkąta ma wpływ tylko ruch elementu pomocniczego. Również, gdy szwy nie są ukształtowane prostoliniowo, lecz mają postać szwów zakosowych, poprzecznych lub tym podobnych, możliwe jest prawidłowe blokowanie, ponieważ nawet w przypadku takich szwów trójkąt nitkowy jest prawidłowo naprężany elementem pomocniczym w strefie, w którą wkłuwa się igła szyjąca podczas ruchu w dół.

Ponadto korzystnie przewidziano, że końcu ściegu łańcuszkowego następuje odwrócenie kierunku szycia przeciwnie do kierunku szwu, że po odwróceniu kierunku szycia, w rytmie nakłuć igły szyjącej poruszającej się w górę i w dół, utworzona przez igłę szyjącą poniżej wstęgi tkaniny pętelka nitkowa jest podejmowana przez główny chwytacz, po czym za pomocą napędzanego elementu pomocniczego tworząca pętelkę nitka igłowa jest złączana poniżej płaszczyzny szycia z nitką chwytaczową w odstępie od igły i chwytacza głównego przed nimi, patrząc w kierunku szwu, i jest tak przytrzymywana, a także strefa złączonych nitek przesuwa się w kierunku szwu, a ukształtowany z pasma nitki igłowej tworzącej pętelkę, z prowadzonej równolegle do chwytacza głównego części nitki chwytaczowej i z prowadzącej do strefy złączenia części nitki chwytaczowej trójkąt nitkowy, w który wchodzi igła szyjąca, jest naprężany i następnie strefa złączonych nitek jest zwalniana przez element pomocniczy.

Dzięki temu zapewnione jest to, że nawet przy zmianie kierunku szwu na przeciwny, na przykład na końcu szwu, następuje naprężenie trójkąta nitkowego o odpowiedniej wielkości, w który trafia schodząca w dół igła szyjąca.

Korzystnie przewidziano, że element pomocniczy napędza się synchronicznie z maszyną szwalniczą albo z rytmem wkłuwania igły szyjącej.

Ewentualnie przewidziano również, że element pomocniczy ma napęd od maszyny szwalniczej.

Przykładowo element pomocniczy może być sprzężony pasem napędowym z napędem maszyny szwalniczej tak, że dla obu tych elementów wystarcza wspólny napęd.

Korzystnie można też przewidzieć, że element pomocniczy jest poruszany oddzielnym napędem.

Przy tym korzystnie może być, że element pomocniczy jest napędzany serwonapędem.

Przy tym można ponadto przewidzieć, że oddzielny napęd jest uruchamiany tylko wtedy, gdy ma być napędzany element pomocniczy.

Napędzanie przy użyciu oddzielnego napędu umożliwia zastosowanie zwykłych maszyn szwalniczych, które pracują zgodnie ze sposobem według wynalazku, przy czym nie trzeba przezbrajać ani zmieniać maszyny szwalniczej. Ponadto oddzielny napęd, zwłaszcza w postaci serwonapędu, stwarza możliwość ustawienia tego napędu dokładnie pod kątem wymagań danego szwu albo też włączanie tego napędu tylko wtedy, gdy jest potrzebny ruch elementu pomocniczego.

Poza tym można korzystnie przewidzieć, że po podjęciu pętelki nitkowej przez główny chwytacz pętelka ta jest nasuwana za pomocą elementu pomocniczego na ten chwytacz w kierunku przeciwnym do jego kierunku roboczego.

Polepsza się przez to niezawodność szycia, gdyż nie ma ześlizgiwania się pętelki nitkowej z chwytacza głównego i ponadto w wyniku nasunięcia tej pętelki na chwytacz zwiększa się powierzchnia wytworzonego trójkąta nitkowego.

PL 202 071 B1

Przedmiotem wynalazku jest poza tym urządzenie do maszynowego szycia dwunitkowym ściegiem łańcuszkowym, przy czym ścieg taki powstaje za pomocą przemysłowej maszyny szwalniczej z igłą szyjącą i nitką igłową oraz z głównym chwytaczem i nitką chwytaczową w ten sposób, że nitka igłowa na dolnej stronie zszywanego materiału blokuje ułożone łańcuszkowo pętelki nitkowe, przy czym w trakcie tworzenia ściegu poruszający się w szczególności poprzecznie do kierunku szwu chwytacz główny w położeniu podniesionym igły szyjącej podejmuje pętelkę nitki igłowej i przeprowadza nitkę chwytaczową (8) przez tą pętelkę, podczas gdy pętelka nitki igłowej ześlizguje się po szyjce chwytacza głównego, przy czym nitka chwytaczowa i pętelka nitki igłowej są naprężane w trójkąt nitkowy, w który wkłuwa się igła przy następnym ruchu w dół.

Celem rozwiązania wyżej określonego zadania proponuje się, że obejmuje element pomocniczy, który jest umieszczony ruchomo poniżej płaszczyzny szycia, który ma powierzchnie lub krawędzie funkcjonalne, za pomocą których, po tym jak chwytacz podejmie utworzoną poniżej płaszczyzny szycia za pomocą igły szyjącej pętelkę nitki igłowej, na krawędzi funkcjonalnej nitka igłowa i nitka chwytaczowa są przytrzymywane razem w punkcie, który patrząc w kierunku szwu znajduje się przed następnym miejscem wkłucia igły szyjącej, tak że między pętelką nitki igłowej, która znajduje się na chwytaczu, i nitką chwytaczową oraz punktem jest utworzony trójkąt nitkowy, w który wchodzi igła szyjąca. Takie rozwiązanie pozwala na uniknięcie nietrafionych wkłuć.

Korzystnie element pomocniczy jest zamocowany trwale na ramie maszyny.

Ponadto element pomocniczy ma napęd zsynchronizowany z maszyną szwalniczą lub z rytmem wkłuć igły szyjącej.

Korzystnie element pomocniczy jest przemieszczalny równolegle do płaszczyzny szycia wokół osi skierowanej pionowo na płaszczyznę szycia.

Element pomocniczy na napęd mimośrodowy.

W kolejnym przykł adzie wykonania element pomocniczy jest sprzężony z silnikiem napę dowym maszyny szwalniczej i jest nim napędzany.

Element pomocniczy może mieć także oddzielny napęd.

Napęd ten może być w postaci serwonapędu.

Korzystnie element pomocniczy ma pierwszą powierzchnię funkcjonalną albo pierwsze ramię funkcjonalne, stanowiące przytrzymywacz na chwytaczu głównym nitki igłowej lub też utworzonej z niej pę telki znajdują cej się na chwytaczu gł ównym w sposób uniemoż liwiają cy ześ lizgnię cie.

Korzystnie na elemencie pomocniczym jest przewidziana druga powierzchnia funkcjonalna czyli drugie ramię funkcjonalne połączone z krawędzią funkcjonalną, na którym nitka igłowa złączona razem z nitką chwytaczową są prowadzone aż do zakończenia tworzenia ściegu.

Korzystnie w stanie po zakończeniu tworzenia ściegu druga powierzchnia funkcjonalna stanowi element zwalniający nitkę igłową złączoną razem z nitką chwytaczową.

W korzystnym przykł adzie wykonania wynalazku element pomocniczy ma zasadniczo dwa przebiegające w jednej płaszczyźnie i równoległe do płaszczyzny szycia ramiona, które tworzą pierwszą i drugą powierzchnię funkcjonalną i między którymi istnieje narożnik, który stanowi krawędź funkcjonalną.

Ukształtowanie według wynalazku zapewnia to, że nawet gdy szew nie jest ukształtowany prostoliniowo albo gdy istnieje bardzo mały odstęp miejsc wkłucia igły szyjącej albo też w przypadku szycia przeciwnie do kierunku szwu, na przykład na końcu szwu, trójkąt nitkowy, w który wkłuwa się igła szyjąca podczas ruchu w dół, jest łatwo i precyzyjnie naprężany także przy dużej prędkości szycia, tak że występuje prawidłowe blokowanie ściegu łańcuszkowego, jak też może utworzyć się właściwe zakończenie szwu.

Ponadto dzięki sposobowi według wynalazku lub też poprzez ukształtowanie urządzenia według wynalazku i ostrożne traktowanie nitek przez element pomocniczy unika się w znacznym stopniu niebezpieczeństwa zrywania nitek. W przypadku przekładniowego sprzężenia elementu pomocniczego z napędem maszyny szwalniczej uzyskuje się wymuszoną synchronizację ruchu tych elementów, tak że możliwa jest wysoka dokładność szycia. Zwłaszcza w przypadku kształtowania szwu przeciwnie do jego właściwego kierunku, na przykład na końcu szwu, następuje wcześniejsza ingerencja w proces szycia, żeby zapewnić odpowiednie prowadzenie nitek.

W szczególnoś ci poprzez sposób i urzą dzenie wedł ug wynalazku uzyskuje się to, ż e element pomocniczy zaczyna działać tuż po podjęciu pętelki nitkowej przez główny chwytacz i jego działanie kończy się dopiero po zwolnieniu tej pętelki w określonym momencie, gdy zakończyła się blokada ściegu łańcuszkowego. Jeżeli będziemy rozpatrywać cały przebieg wykonania ściegu, to podjęta pęPL 202 071 B1 telka nitkowa znajduje się przez ponad 90% całego czasu przebiegu na chwytaczu głównym. W ciągu tego czasu pętelka nitkowa w określonych momentach zajmuje dokładnie wstępnie ustalone pozycje, żeby naprężyć prawidłowo trójkąt nitkowy i zapewnić właściwe zablokowanie, aby nie było nietrafionych wkłuć, których efektem byłoby rozplatanie się szwu. Dzięki temu, że element pomocniczy ma kilka powierzchni lub też krawędzi funkcjonalnych, to w wyniku współdziałania z ruchem tego elementu istnieje możliwość doprowadzenia pętelki nitkowej w określonym czasie w określone położenie decydujące o procesie szycia lub też dokładnego umiejscowienia odpowiednio dużego trójkąta nitkowego.

Dzięki temu zapewnione jest w szczególności to, że nawet w automatycznym trybie pracy z szybkim taktem powstaje dwunitkowy ś cieg ł a ń cuszkowy zarówno prostoliniowy, jak też odbiegają cy od prostoliniowego, a także po odwróceniu kierunku szycia przeciwnie do kierunku szwu.

Wspomniana wyżej krawędź funkcjonalna może być ukształtowana w dowolny sposób. Na przykład może mieć ona kształt wygiętej kątowo kształtki, ale może być też ukształtowana w postaci gładkiego pręta mającego karb lub podobny element. Z funkcjonalnego punktu widzenia istotne jest w zasadzie tylko to, żeby krawę dź funkcjonalna przytrzymywała razem nitkę igłową i nitkę chwytaczową w jednym punkcie, tak aby w wyniku ruchu elementu pomocniczego mogło nastąpić odpowiednie naprężenie trójkąta nitkowego.

Przedmiot wynalazku jest uwidoczniony w przykładzie wykonania na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia schematycznie ukazane od przodu interesujące nas elementy; fig. 2 i 3 przedstawiają w widoku z góry zasadnicze elementy ukazane w różnych położeniach funkcjonalnych.

Na rysunku przedstawiono tylko zasadnicze części związane z wynalazkiem. Takimi zasadniczymi elementami przemysłowej maszyny szwalniczej wykonującej dwunitkowe ściegi łańcuszkowe są igła szyjąca 1 z uszkiem 2 na końcu igły szyjącej do przeprowadzenia nitki igłowej 3, która stanowi górną nitkę, a także znajdujący się poniżej płaszczyzny szycia 4, napędzany synchronicznie z igłą szyjącą 1 główny chwytacz 5, którego kierunek ruchu zaznaczono odnośnikiem 6. Igła szyjąca 1 wykonuje ruchy w kierunku strzałki 7. Chwytacz główny 5 prowadzi nitkę chwytaczową 8, która wychodzi z uszka 9 głównego chwytacza. Ze względu na przejrzystość rysunku nie zaznaczono na nim płytki ściegowej lub podobnych elementów, które służą do ułożenia pasma tkaniny na płaszczyźnie szycia 4, podobnie jak przewidywanego ewentualnie przyciskacza, który dociska tkaninę na płaszczyźnie szycia 4 do płytki ściegowej albo do ewentualnie przewidywanego przesuwacza tkaniny (transporteur) również nie pokazanego na rysunku.

Figura 1 przedstawia widok w kierunku równoległym do przemieszczania zszywanej wstęgi tkaniny na płaszczyźnie szycia 4, a fig. 2 i 3 przedstawiają widok w kierunku prostopadłym do płaszczyzny szycia 4 od strony dolnej tej płaszczyzny.

Normalny kierunek przemieszczania zszywanego materiału oznaczono strzałką 10. Kierunek ten odpowiada normalnemu kierunkowi szwu, natomiast kierunek przeciwny odpowiada odwróceniu w stronę przeciwną do kierunku szwu. Dla stworzenia ściegu łańcuszkowego podczas szycia przeciwnie do kierunku szwu 10 jest uruchamiany element pomocniczy 11, którego działanie objaśniono poniżej, który może być nieczynny podczas szycia w kierunku szwu 10, i tylko przesuw zszywanego materiału powoduje naprężenie opisanego później trójkąta nitkowego.

Na fig. 2 i 3 jest widoczny utworzony z pętelki nitki igłowej 3 trójkąt nitkowy, w który wkłuwa się igła 1 z ciągłą nitką 3. Podczas szycia w kierunku szwu 10 trójkąt ten jest naprężany samoczynnie tylko przez przesuw tkaniny, tak że schodząca w dół igła 1 wkłuwa się prawidłowo w strefę ograniczoną naprężonym trójkątem nitkowym. W przypadku odchyleń od kierunku szwu 10, zwłaszcza podczas szycia przeciwnie do kierunku szwu 10, element pomocniczy 11 zapewnia takie naprężenie trójkąta nitkowego, że igła 1 schodząc w dół trafia w strefę ograniczoną tym trójkątem. Element pomocniczy 11 ukazano w różnych pozycjach, mianowicie w pozycjach roboczych I do ]V, przy czym element 11 wykonuje ruch po odmiennym od kołowego, zamkniętym torze krzywkowym, poczynając od pozycji I poprzez pozycję II do pozycji III i następnie do pozycji IV i w końcu z powrotem na pozycję I.

Podczas szycia w kierunku innym niż kierunek szwu 10, zwłaszcza także przy szyciu przeciwnie do kierunku szwu 10, chwytacz główny 5 podejmuje utworzoną przez igłę szyjącą 1 pętelkę nitki igłowej 3, jak to widać zwłaszcza na fig. 1. Chwytacz główny 5 przemieszcza się przy tym poprzecznie do kierunku szwu 10 zgodnie ze strzałką 6. W tym położeniu element pomocniczy 11 wychodzi z pozycji I na pozycję II (jak to ukazano na fig. 1 i 2), w wyniku czego za pomocą pierwszej powierzchni funkcjonalnej 12, np. krawędzi brzegowej, podejmowana jest tworząca pętelkę nitka igłowa 3 i jest nasuwana na chwytacz główny 5 przeciwnie do jego kierunku roboczego 6 oraz jest przytrzymywana, aby nie doszło do ześlizgnięcia się z chwytacza głównego 5, i naprężany jest dostatecznie duży trójkąt nitko6

PL 202 071 B1 wy. Odbywa się to poprzez stosunkowo szybki ruch elementu pomocniczego 11 przeciwnie do kierunku roboczego 6 chwytacza głównego 5, z pozycji I na pozycję II.

Celem przygotowania nitki igłowej 3 i nitki chwytaczowej 8 do utworzenia trójkąta nitkowego element pomocniczy 11 przemieszcza się następnie z pozycji II w pozycję III, aż nitka 3 i nitka 8 dojdą do krawędzi 13, na przykład narożnika kątowego lub zaokrąglonego, elementu pomocniczego 11 i będą tam przytrzymane. W ten sposób między przytrzymywaną na chwytaczu głównym 5 częścią pętelki nitki igłowej, wolną nitką chwytaczową 8 i chwytaczem głównym 5 następuje naprężenie trójkąta nitkowego, w który wkłuwa się igła szyjąca 1 podczas jej ruchu w dół. Nitka igłowa 3 i nitka chwytaczowa 8 są prowadzone w narożniku 13 dotąd, aż igła szyjąca 1 wkłuje się pewnie w obręb trójkąta nitkowego.

Druga powierzchnia funkcjonalna 14, na przykład krawędź brzegowa, sprowadza w dół strefę skupionych nitek z głównego chwytacza 5, przy czym trójkąt nitkowy zmniejszając swoją powierzchnię pozostaje rozwarty jeszcze dotąd, aż zacznie się następne kształtowanie pętelki nitki igłowej 3. W wyniku szybkiego wysunięcia powierzchni funkcjonalnej 14 zablokowany ścieg może ześliznąć się z chwytacza 5 i może zacząć się analogicznie od początku proces szycia. Jest to zaznaczone jako pozycja IV na fig. 3, z której element pomocniczy 11 przechodzi znów na pozycję L

Chwytacz główny 5 przemieszcza się znów w położenie wyjściowe przeciwnie do kierunku roboczego 6. W przykładzie realizacji element pomocniczy 11 jest przedstawiony w postaci kątownika o kształcie L. Kątownik ten ma korzystnie przekrój okrągły, żeby wyeliminować uszkodzenia nitek. Jednak element 11 nie musi mieć kształtu litery L, ale możliwe są dowolne ukształtowania, o ile zachowane są odpowiednie powierzchnie funkcjonalne i krawędzie funkcjonalne. Element pomocniczy może być poruszany oddzielnym napędem. Może to być również napęd mimośrodowy, przy czym takie mimośrodowe ukształtowanie umożliwia w prosty sposób spowolnienie i przyspieszenie ruchu elementu pomocniczego 11. Oczywiście możliwe jest też sprzężenie elementu pomocniczego z napędem maszyny szwalniczej, żeby uzyskać bieg synchroniczny.

Claims

Zastrzeżenia patentowe

1. Sposób maszynowego szycia dwunitkowym ściegiem łańcuszkowym, przy czym taki ścieg łańcuszkowy powstaje na przemysłowej maszynie szwalniczej z igłą szyjącą, nitką igłową oraz głównym chwytaczem i nitką chwytaczową w taki sposób, że nitka igłowa po stronie dolnej szytego materiału blokuje ułożone łańcuszkowo pętelki nitkowe, przy czym w trakcie tworzenia ściegu poruszający się w szczególności poprzecznie do kierunku szwu chwytacz główny w podniesionym położeniu igły szyjącej podejmuje pętelkę nitki igłowej i przeprowadza nitkę chwytaczową przez pętelkę, podczas gdy pętelka nitki igłowej ześlizguje się na szyjce głównego chwytacza, przy czym nitka chwytaczowa i pętelka nitki igłowej są naprężane w trójkąt nitkowy, w który wchodzi igła przy następnym ruchu w dół, znamienny tym, że napędzany element pomocniczy (11) złącza razem pętelkę nitki igłowej i nitkę chwytaczową (8) poniżej płaszczyzny szycia (4) w strefie między głównym chwytaczem (5) i płaszczyzną szycia (4) w odstępie od igły szyjącej (1) i chwytacza głównego (5) oraz przytrzymuje je i napręża trójkąt nitkowy w kierunku (10) szwu, przy czym w ten trójkąt nitkowy wkłuwa się igła szyjąca (1) podczas ruchu w dół.
2. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że na końcu ściegu łańcuszkowego następuje odwrócenie kierunku szycia przeciwnie do kierunku (10) szwu, że po odwróceniu kierunku szycia, w rytmie nakłuć igły szyjącej (1) poruszającej się w górę i w dół, utworzona przez igłę szyjącą (1) poniżej wstęgi tkaniny pętelka nitkowa jest podejmowana przez główny chwytacz (5), po czym za pomocą napędzanego elementu pomocniczego (11) tworząca pętelkę nitka igłowa (3) jest złączana poniżej płaszczyzny (4) szycia z nitką chwytaczową (8) w odstępie od igły (1) i chwytacza głównego (5) przed nimi, patrząc w kierunku szwu, i jest tak przytrzymywana, a także strefa złączonych nitek przesuwa się w kierunku (10) szwu, a ukształtowany z pasma nitki igłowej tworzącej pętelkę, z prowadzonej równolegle do chwytacza głównego (5) części nitki chwytaczowej i z prowadzącej do strefy złączenia części nitki chwytaczowej trójkąt nitkowy, w który wchodzi igła szyjąca (1), jest naprężany i następnie strefa złączonych nitek jest zwalniana przez element pomocniczy (11).
3. Sposób według zastrz. 1 albo 2, znamienny tym, że element pomocniczy (11) jest napędzany synchronicznie z maszyną szwalniczą albo z rytmem wkłuwania igły szyjącej (1).

PL 202 071 B1
4. Sposób według jednego z zastrz. 1 do 3, znamienny tym, że element pomocniczy (11) jest napędzany za pomocą napędu maszyny szwalniczej.
5. Sposób według jednego z zastrz. 1 do 3, znamienny tym, że element pomocniczy (11) jest poruszany oddzielnym napędem.
6. Sposób według zastrz. 5, znamienny tym, że element pomocniczy (11) jest napędzany serwonapędem.
7. Sposób według jednego z zastrz. 5 albo 6, znamienny tym, że oddzielny napęd jest uruchamiany tylko wtedy, gdy ma być napędzany element pomocniczy (11).
8. Sposób według jednego z zastrz. 1 do 7, znamienny tym, że po podjęciu pętelki nitkowej przez główny chwytacz (5) pętelka ta jest nasuwana za pomocą elementu pomocniczego (11) na ten chwytacz (5) w kierunku przeciwnym do jego kierunku roboczego.
9. Urządzenie do maszynowego szycia dwunitkowym ściegiem łańcuszkowym za pomocą przemysłowej maszyny szwalniczej z silnikiem napędowym, z poruszającą się w górę i w dół igłą szyjącą, na której jest prowadzona nitka igłowa, ze znajdującym się poniżej płaszczyzny szycia napędzanym chwytaczem głównym, przy czym dwunitkowy ścieg łańcuszkowy powstaje tak, że nitka igłowa na dolnej stronie zszywanego materiału blokuje ułożone łańcuszkowo pętelki nitkowe w ten sposób, że w trakcie tworzenia ściegu chwytacz główny w położeniu podniesionym igły szyjącej podejmuje pętelkę nitki igłowej i przeprowadza nitkę chwytaczową przez pętelkę, przy czym za pomocą nitki i pętelki nitki igłowej naprężany jest trójkąt nitkowy, który tworzy strefę wkłucia dla schodzącej w dół igły szyjącej, znamienne tym, że obejmuje element pomocniczy (11), który jest umieszczony ruchomo poniżej płaszczyzny szycia (4), który ma powierzchnie lub krawędzie funkcjonalne, za pomocą których, po tym jak chwytacz (5) podejmie utworzoną poniżej płaszczyzny szycia za pomocą igły szyjącej (1) pętelkę nitki igłowej (3), na krawędzi funkcjonalnej (13) nitka igłowa (3) i nitka chwytaczowa (8) są przytrzymywane razem w punkcie, który patrząc w kierunku (10) szwu znajduje się przed następnym miejscem wkłucia igły szyjącej (1), tak że między pętelką nitki igłowej (3), która znajduje się na chwytaczu (5), i nitką chwytaczową (8) oraz punktem (13) jest utworzony trójkąt nitkowy, w który wchodzi igła szyjąca (1).
10. Urządzenie według zastrz. 9, znamienne tym, że element pomocniczy (11) jest zamocowany trwale na ramie maszyny.
11. Urządzenie według jednego z zastrz. 9 albo 10, znamienne tym, że element pomocniczy (11) ma napęd zsynchronizowany z maszyną szwalniczą lub z rytmem wkłuć igły szyjącej (1).
12. Urządzenie według zastrz. 9 albo 10, znamienne tym, że element pomocniczy (11) jest przemieszczalny równolegle do płaszczyzny szycia (4) wokół osi skierowanej pionowo na płaszczyznę szycia (4).
13. Urządzenie według zastrz. 11, znamienne tym, że element pomocniczy (11) jest przemieszczalny równolegle do płaszczyzny szycia (4) wokół osi skierowanej pionowo na płaszczyznę szycia (4).
14. Urządzenie według zastrz. 9 albo 10, albo 13, znamienne tym, że element pomocniczy (11) ma napęd mimośrodowy.
15. Urządzenie według zastrz. 11, znamienne tym, że element pomocniczy (11) ma napęd mimośrodowy.
16. Urządzenie według zastrz. 9 albo 10, albo 13, znamienne tym, że element pomocniczy (11) jest sprzężony z silnikiem napędowym maszyny szwalniczej i jest nim napędzany.
17. Urządzenie według zastrz. 11, znamienne tym, że element pomocniczy (11) jest sprzężony z silnikiem napędowym maszyny szwalniczej i jest nim napędzany.
18. Urządzenie według zastrz. 9 albo 10, albo 13, znamienne tym, że element pomocniczy (11) ma oddzielny napęd.
19. Urządzenie według zastrz. 11, znamienne tym, że element pomocniczy (11) ma oddzielny napęd.
20. Urządzenie według zastrz. 19, znamienne tym, że element pomocniczy (11) ma napęd w postaci serwonapędu.
21. Urządzenie według zastrz. 9 albo 10, albo 13, albo 15, albo 17, albo 19, znamienne tym, że element pomocniczy (11) ma pierwszą powierzchnię funkcjonalną (12) albo pierwsze ramię funkcjonalne, stanowiące przytrzymywacz na chwytaczu głównym (5) nitki igłowej (3) lub też utworzonej z niej pętelki znajdującej się na chwytaczu głównym (5).

PL 202 071 B1
22. Urządzenie według zastrz. 11, znamienne tym, że element pomocniczy (11) ma pierwszą powierzchnię funkcjonalną (12) czyli pierwsze ramię funkcjonalne, stanowiące przytrzymywacz na chwytaczu głównym (5) nitki igłowej (3) lub też utworzonej z niej pętelki znajdującej się na chwytaczu głównym (5).
23. Urządzenie według zastrz. 9 albo 10, albo 13, albo 15, albo 17, albo 19, albo 20, albo 22, znamienne tym, że nitka igłowa (3) i nitka chwytaczowa (8) są przytrzymywane razem w punkcie leżącym w kierunku (10) szwu przed osią kierunku ruchu igły szyjącej (1).
24. Urządzenie według zastrz. 11, znamienne tym, że nitka igłowa (3) i nitka chwytaczowa (8) są przytrzymywane razem w punkcie leżącym w kierunku (10) szwu przed osią kierunku ruchu igły szyjącej (1).
25. Urządzenie według zastrz. 9 albo 10, albo 13, albo 15, albo 17, albo 19, albo 20, albo 22, albo 24, znamienne tym, że na elemencie pomocniczym (11) jest przewidziana druga powierzchnia funkcjonalna (14) czyli drugie ramię funkcjonalne połączone z krawędzią funkcjonalną (13), na którym nitka igłowa (3) złączona razem z nitką chwytaczową (8) są prowadzone aż do zakończenia tworzenia ściegu.
26. Urządzenie według zastrz. 11, znamienne tym, że na elemencie pomocniczym (11) jest przewidziana druga powierzchnia funkcjonalna (14) czyli drugie ramię funkcjonalne połączone z krawędzią funkcjonalną (13), na którym nitka igłowa (3) złączona razem z nitką chwytaczową (8) są prowadzone aż do zakończenia tworzenia ściegu.
27. Urządzenie według zastrz. 9 albo 10, albo 13, albo 15, albo 17, albo 19, albo 20, albo 22, albo 24, albo 26, znamienne tym, że w stanie po zakończeniu tworzenia ściegu druga powierzchnia funkcjonalna (14) stanowi element zwalniający nitkę igłową (3) złączoną razem z nitką chwytaczową (8).
28. Urządzenie według zastrz. 11, znamienne tym, że w stanie po zakończeniu tworzenia ściegu druga powierzchnia funkcjonalna (14) stanowi element zwalniający nitkę igłową (3) złączoną razem z nitką chwytaczową (8).
29. Urządzenie według zastrz. 9 albo 10, albo 13, albo 15, albo 17, albo 19, albo 20, albo 22, albo 24, albo 26, albo 28, znamienne tym, że element pomocniczy (11) ma zasadniczo dwa przebiegające w jednej płaszczyźnie i równoległe do płaszczyzny szycia (4) ramiona, które tworzą pierwszą i drugą powierzchnię funkcjonalną (12, 14) i między którymi istnieje narożnik, który stanowi krawędź funkcjonalną (13).
30. Urządzenie według zastrz. 11, znamienne tym, że element pomocniczy (11) ma zasadniczo dwa przebiegające w jednej płaszczyźnie i równoległe do płaszczyzny szycia (4) ramiona, które tworzą pierwszą i drugą powierzchnię funkcjonalną (12, 14) i między którymi istnieje narożnik, który stanowi krawędź funkcjonalną (13).