PL202285B1 - Sposób analizowania i sortowania arkuszy forniru - Google Patents

Abstract

1. Sposób analizowania i sortowania arkuszy forniru, dla zwiększania wytrzymałości i/lub redukcji zmian wytrzymałości w wielowarstwowym materiale drewnianym lub materiałach kompozytowych zawierających wiele warstw forniru ułożonych jedna na drugiej, w którym to sposobie mierzy się gęstość substancji suchej jak również podłużny i poprzeczny rozkład gęstości substancji suchej poszczególnych arkuszy forniru z zastosowaniem techniki wysokoczęstotliwościowego rezonansu elektromagnetycznego, sortuje się fornir drewniany pod względem gęstości substancji suchej na co najmniej dwie różne kategorie gęstości, przy czym gęstość substancji suchej w pierwszej kategorii gęstości jest wyższa niż w drugiej kategorii gęstości, układa się arkusze forniru jeden na drugim dla zbudowania wielowarstwowego materiału drewnianego, sklejki lub innego materiału kompozytowego tak, że arkusze forniru zaklasyfikowane do pierwszej kategorii gęstości są umieszczone w strukturze jako warstwy powierzchniowe, a arkusze forniru zaklasyfikowane do drugiej kategorii gęstości są umieszczone w strukturze jako warstwy centralne, znamienny tym, że bada się jednorodność i/lub strukturę słoi poszczególnych arkuszy forniru (10) w dużej liczbie punktów na powierzchni drewna, na podstawie badania współczynnika odbicia badanej powierzchni reprezentowanego przez jej ciemność (R), oraz gdy współczynnik odbicia wskazuje dla pojedynczego arkusza forniru (10): I) wiele (N1) pierwszych lokalnych obszarów (1), które są ciemniejsze niż średnia ciemność (R ) powierzchni forniru, obliczoną gęstość substancji suchej (pc) badanego forniru drewnianego ustala się w zależności od potrzeb procesu sortowania jako niższą niż jej początkowo zmierzona gęstość (pm), lub II) jednorodną ciemność w porównaniu do ciemności średniej (R ) powierzchni forniru, ustala się wzdłużny i poprzeczny rozkład gęstości substancji suchej w badanym arkuszu forniru, a jeśli te rozkłady są jednorodne, obliczoną gęstość substancji suchej (pc) badanego arkusza forniru ustala się w zależności od potrzeb procesu sortowania, jako wyższą niż jej początkowo zmierzona wartość (pM), a ponadto sortuje się arkusze forniru (10) w zależności od obliczonej gęstości substancji suchej na co najmniej dwie kategorie gęstości (A, B).

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest sposób analizowania i sortowania arkuszy forniru, zwłaszcza fornirów drewnianych, dla zwiększania wytrzymałości i/lub zmniejszania zmian wytrzymałości w wielowarstwowych materiałach drewnianych, sklejce lub podobnych materiałach kompozytowych posiadających wiele laminowanych arkuszy forniru.

Znany sposób tego rodzaju obejmuje pomiar poszczególnych arkuszy forniru w celu określenia gęstości substancji suchej, jak również rozkładu wzdłużnego i poprzecznego gęstości substancji suchej, przy użyciu rezonansu elektromagnetycznego wysokiej częstotliwości, sortowanie arkuszy forniru na podstawie informacji o gęstości substancji suchej na co najmniej dwie różne kategorie gęstości, gęstość substancji suchej w pierwszej kategorii jest wyższa niż w drugiej kategorii, układanie arkuszy forniru jeden na drugim w celu stworzenia wielowarstwowego materiału drewnianego tak, że arkusze forniru należące do pierwszej kategorii gęstości są umieszczane jako arkusze powierzchniowe forniru, a arkusze forniru należące do drugiej kategorii gę stoś ci są umieszczane jako arkusze wewnę trzne lub warstwy pośrednie.

W opisie patentowym nr US-5,524,771 ujawniono sposób typu odpowiadającego powyż szemu opisowi, który wprowadził zasadniczy wzrost wytrzymałości jednocześnie redukując zmiany wytrzymałości w wielowarstwowym materiale drewnianym, sklejce lub tym podobnym materiale kompozytowym zawierającym wiele laminowanych arkuszy forniru. Sposób i czujnik bazujące na wykorzystaniu rezonansu elektromagnetycznego wysokiej częstotliwości zostały przedstawione w opisie patentowym nr US-4,739,249. Stwierdzono jednakże, że mimo, że rezonans elektromagnetyczny wysokich częstotliwości umożliwia szybki i dokładny pomiar gęstości substancji suchej, który odpowiada wytrzymałości i wewnę trznym zmianom wytrzymał o ś ci arkuszy forniru oraz pomiar wzd ł u ż nego i poprzecznego rozkładu gęstości substancji suchej, niemniej nie jest w stanie wychwycić wszystkich wad pojawiających się w arkuszach forniru lub też przyczyna wykrytej anomalii dotyczącej gęstości jest nieokreślona, dlatego też technika ta nie może zostać zastosowana jako podstawa do sortowania arkuszy forniru. Przykładowo, sęki zawarte w arkuszu forniru, które mają wpływ na wytrzymałość arkusza forniru nie zostają ujawnione w badaniu przeprowadzonym przy użyciu rezonansu elektromagnetycznego wysokiej częstotliwości. Oczywiście, arkusze forniru zawierające sęki mogą być wyszukane i oddzielone wzrokowo, ale ręczne sortowanie prowadzi do spowolnienia procesu sortowania arkuszy forniru a w szczególności w przypadku pośpiechu personelu jest niedokładne i nie moż na na nim całkowicie polegać. Ponadto, badanie takie wymaga wysoce wykwalifikowanego personelu, uniemożliwia wprowadzenie automatycznego sortowania, a więc zwiększa koszty sortowania.

Innym sposobem wykrywania sęków jest zastosowanie pomiaru ultradźwiękowego, sposób i urzą dzenie realizują ce taki sposób został y opisane w artykule autorstwa James'a D. Logana „Machine Sorting of Wood Veneer for Structural LVL Applications (Maszynowe sortowanie forniru w zastosowaniach strukturalnych forniru klejonego warstwowo) - 34th International Particleboard/Composite Materials Symposium Proceedings (Sprawozdanie z 34-tego międzynarodowego sympozjum na temat płyt wiórowych / materiałów kompozytowych) 4-6 kwietnia 2000. Jednakże urządzenie ultradźwiękowe może być bardzo kosztowną inwestycją i posiada pewne wady, pierwszą z nich jest konieczność ustanowienia dobrego kontaktu pomiędzy czujnikiem ultradźwiękowym a arkuszem forniru, który to kontakt jest bardzo trudny do osiągnięcia, gdy spotykamy się z wysuszonym i pofalowanym fornirem drewnianym, ponadto temperatura forniru ma wpływ na wynik pomiaru. Próby usiłujące wyeliminować część wpływu temperatury, powodują dalszy wzrost kosztów. Po drugie, należy zauważyć, że pomiar ultradźwiękowy obejmuje co najmniej jeden odczyt czasowy to jest proces, który jest znacznie wolniejszy od pomiaru realizowanego przy użyciu rezonansu elektromagnetycznego wysokiej częstotliwości, a w rezultacie, w ewentualnym połączeniu obu tych technik, pomiar ultradźwiękowy stanowi czynnik ograniczający czasowo pomiar, a więc proces sortowania nie jest tak szybki i efektywny jak mógłby być. Kolejną wadą pomiaru ultradźwiękowego jest możliwość wystąpienia uszkodzenia mechanicznego arkusza forniru wynikającego z kontaktu mechanicznego pomiędzy użytym czujnikiem a arkuszem forniru, po takim uszkodzeniu fornir jest bezużyteczny.

Sposób analizowania i sortowania arkuszy forniru, dla zwiększania wytrzymałości i/lub redukcji zmian wytrzymałości w wielowarstwowym materiale drewnianym lub materiałach kompozytowych zawierających wiele warstw forniru ułożonych jedna na drugiej, w którym to sposobie mierzy się gęstość na drugiej, w którym to sposobie mierzy się gęstość substancji suchej jak również podłużny i poprzeczny rozkład gęstości substancji suchej poszczególnych arkuszy forniru z zastosowaniem

PL 202 285 B1 techniki wysokoczęstotliwościowego rezonansu elektromagnetycznego, sortuje się fornir drewniany pod względem gęstości substancji suchej na co najmniej dwie różne kategorie gęstości, przy czym gęstość substancji suchej w pierwszej kategorii gęstości jest wyższa niż w drugiej kategorii gęstości, układa się arkusze forniru jeden na drugim dla zbudowania wielowarstwowego materiału drewnianego, sklejki lub innego materiału kompozytowego tak, że arkusze forniru zaklasyfikowane do pierwszej kategorii gęstości są umieszczone w strukturze jako warstwy powierzchniowe, a arkusze forniru zaklasyfikowane do drugiej kategorii gęstości są umieszczone w strukturze jako warstwy centralne, według wynalazku charakteryzuje się tym, że bada się jednorodność i/lub strukturę słoi poszczególnych arkuszy forniru w dużej liczbie punktów na powierzchni drewna, na podstawie badania współczynnika odbicia badanej powierzchni reprezentowanego przez jej ciemność, a gdy współczynnik odbicia wskazuje dla pojedynczego arkusza forniru, po pierwsze, wiele pierwszych lokalnych obszarów, które są ciemniejsze niż średnia ciemność powierzchni forniru, obliczoną gęstość substancji suchej badanego forniru drewnianego ustala się w zależności od potrzeb procesu sortowania jako niższą niż jej początkowo zmierzona gęstość, lub po drugie, jednorodną ciemność w porównaniu do ciemności średniej powierzchni forniru, ustala się wzdłużny i poprzeczny rozkład gęstości substancji suchej w badanym arkuszu forniru, a jeśli te rozkłady są jednorodne, obliczoną gęstość substancji suchej badanego arkusza forniru ustala się w zależności od potrzeb procesu sortowania, jako wyższą niż jej początkowo zmierzona wartość, a ponadto sortuje się arkusze forniru w zależności od obliczonej gęstości substancji suchej na co najmniej dwie kategorie gęstości.

Korzystnym jest, że początkowo zmierzone gęstości substancji suchej dla każdego arkusza forniru są średnimi gęstościami dla każdego pojedynczego arkusza forniru, obliczonymi na podstawie sygnałów uzyskanych przy użyciu techniki wysokoczęstotliwościowego rezonansu elektromagnetycznego, które zostały na potrzeby procesu sortowania zmniejszone, zwiększone lub pozostawione bez zmian po wprowadzeniu obliczonych wartości gęstości substancji suchej.

Korzystnym jest, że gdy współczynnik odbicia wskazuje w pojedynczym arkuszu forniru wiele lokalnych pierwszych obszarów, obliczoną gęstość substancji suchej badanego forniru drewnianego ustala się w zależności od potrzeb procesu sortowania jako niższą o określoną wcześniej względną pierwszą wartość, niż jej początkowo zmierzona średnia gęstość.

Korzystnym jest, że gdy współczynnik odbicia wskazuje, że arkusz forniru o zasadniczo jednorodnej ciemności względem ciemności dominującej powierzchni forniru, ustala się podłużny i poprzeczny rozkład gęstości substancji suchej w badanym arkuszu forniru oraz gdy fornir zawiera szereg dyskretnych drugich obszarów posiadających gęstość substancji suchej, która jest wyższa niż gęstość w obszarze przyległ ym, obliczona gę stość substancji suchej badanego arkusza forniru zostaje, na potrzeby procesu sortowania, określona jako niższa niż jej początkowo zmierzona średnia gęstość.

Korzystnym jest, że gdy podłużny i poprzeczny rozkład gęstości substancji suchej w badanym arkuszu forniru zawiera dyskretne drugie obszary, których liczba w arkuszu forniru w kierunku podłużnym przekracza określoną wcześniej liczbę oraz w którym gęstość substancji suchej jest wyższa niż w przyległym obszarze, obliczoną gęstość substancji suchej badanego arkusza forniru ustala się w zależności od potrzeb procesu sortowania, jako niższą o określoną wcześniej względną drugą wartość, niż jej początkowo zmierzona wartość średnia.

Korzystnym jest, że gdy pierwsze lokalne obszary są rozrzucone i ich liczba jest mniejsza niż określona wcześniej wartość, obliczoną wartość gęstości substancji suchej ustala się jako niższą o okreś loną wcześ niej wzglę dną pierwszą wartość, niż jej począ tkowo zmierzona wartość ś rednia, tworzy się rząd lub rzędy poprzeczne do długości arkusza forniru, a obliczoną wartość gęstości substancji suchej ustala się jako niższą o określoną wcześniej względną trzecią wartość, niż jej początkowo zmierzona średnia gęstość.

Korzystnym jest, że gdy współczynnik odbicia wskazuje jednorodną ciemność oraz gdy rozkłady podłużny i poprzeczny gęstości substancji suchej są w określonym zakresie jednorodne dla danego arkusza forniru, obliczoną gęstość substancji suchej arkusza forniru ustala się jako wyższą o określoną wcześniej względną czwartą wartość, od jej początkowo zmierzonej średniej gęstości.

Korzystnym jest, że do pierwszej kategorii gęstości przydziela się arkusze forniru, dla których obliczona gęstość substancji suchej jest wyższa niż określona pierwsza wartość graniczna, do drugiej kategorii gęstości przydziela się forniry, dla których obliczona gęstość substancji suchej jest niższa niż określona wcześniej druga wartość graniczna, a druga wartość graniczna jest wyższa lub równa trzeciej wartości granicznej.

PL 202 285 B1

Korzystnym jest, że pierwsze lokalne obszary definiuje się tak, że zawierają obszary, których długość i/lub szerokość przekracza określone wcześniej wymiary, oraz ciemność jest o co najmniej określoną wartość bardziej intensywna niż przeciętna ciemność obliczona dla forniru danego gatunku drewna lub średnia ciemność konkretnego arkusza forniru.

Korzystnym jest, że na centralne warstwy forniru wielowarstwowego materiału drewnianego, sklejki lub innego materiału kompozytowego wybiera się arkusze forniru z drugiej kategorii, a fornir z tej grupy dzieli si ę na co najmniej trzy grupy forniru, w których obliczone gęstoś ci substancji suchej są identyczne, przy czym pojedynczy arkusz forniru przydzielony do drugiej kategorii kieruje się do tej grupy forniru, w której przesuwa średnią ruchomą obliczonych gęstości substancji suchej grupy najbardziej w kierunku określonej wcześniej wartości średniej.

Korzystnym jest, że na zewnętrzną warstwę forniru lub warstwy fornirów wielowarstwowego materiału drewnianego, sklejki lub materiału kompozytowego wybiera się arkusze forniru z pierwszej kategorii, a fornir z tej grupy dzieli się na jedną lub większą liczbę grup forniru, przy czym arkusze forniru przydzielone do pierwszej kategorii skierowuje się tak, aby zachować średnią ruchomą obliczonej gęstości substancji suchej grup forniru na poziomie lub powyżej wartości średniej określonej dla tej kategorii.

Korzystnym jest, ze kategorie gęstości zawierają kategorię zerową, arkusze forniru przydzielone do tej kategorii posiadają gęstość substancji suchej, która jest niższa niż określona wcześniej piąta wartość graniczna, a arkusze forniru przydzielone do kategorii odrzuca się z procesu produkcyjnego odpowiednich typów wielowarstwowych materiałów drewnianych, sklejek i tym podobnych materiałów kompozytowych zawierających wiele laminowanych warstw fornirów drewnianych.

Korzystnym jest, że kategorie gęstości obejmują trzecią kategorię, arkusze forniru w tej kategorii posiadają obliczoną gęstość substancji suchej, która jest wyższa niż określona wcześniej trzecia wartość graniczna i nie posiadają obszarów pierwszych ani też drugich, i/lub czwartą kategorię, arkusze forniru w tej kategorii posiadają obliczoną gęstość substancji suchej, która jest niższa niż określona wcześniej czwarta wartość graniczna i posiadają szereg pierwszych obszarów i/lub drugich obszarów w iloś ci przekraczają cej okreś loną liczbę.

Korzystnym jest, że opcjonalna trzecia wartość graniczna jest wyższa niż pierwsza wartość graniczna, opcjonalna czwarta wartość graniczna jest niższa niż druga wartość graniczna, a opcjonalna piąta wartość graniczna jest niższa niż druga wartość graniczna i niższa niż opcjonalna czwarta wartość graniczna.

Korzystnym jest, że arkusze forniru przypisane do każdej z niezależnych kategorii układa się względem siebie tak, że obliczone gęstości substancji suchej posiadają średnie ruchome, które zbiegają się do średniej określonej dla danej kategorii.

Korzystnym jest, że współczynnik odbicia reprezentowany przez ciemność arkusza forniru mierzy się i analizuje dla całej długości i szerokości arkusza forniru, a ponadto pomiar współczynnika odbicia realizuje się przez oświetlenie jednej powierzchni arkusza forniru i przy użyciu zestawu czujników fotoczułych mierzących ilość światła odbitego od tej właśnie powierzchni arkusza forniru.

Korzystnym jest, że pomiar i analizę współczynnika odbicia reprezentowanego przez ciemność arkusza forniru realizuje się przy użyciu promieniowania elektromagnetycznego, o długości fali w zakresie światła ultrafioletowego, w zakresie światła widzialnego lub w zakresie światła podczerwonego.

Korzystnym jest, że pomiar współczynnika odbicia arkusza forniru realizuje się przy użyciu kamery liniowej, posiadającej linię czujników ustawioną w pozycji poprzecznej do kierunku ruchu arkusza forniru lub kamerę powierzchniową.

Korzystnym jest, że pomiar gęstości substancji suchej arkusza forniru realizuje się przy użyciu zespołu rezonatora elektromagnetycznego pracującego w zakresie częstotliwości radiowych, posiadającego pojedyncze rezonatory ustawione w pozycji poprzecznej do kierunku ruchu arkusza forniru.

Korzystnym jest, że w przypadku gdy proces sortowania dotyczy arkuszy forniru, których obliczona gęstość substancji suchej nie jest zdolna do utrzymania średniej ruchomej gęstości substancji suchej z odpowiednią dokładnością w pobliżu określonej wcześniej wartości średniej gęstości substancji suchej, to uruchamia się alarm, oraz rezerwuje się możliwości obniżenia określonej wcześniej wartości średniej gęstości substancji suchej przez określony ograniczony okres czasu.

Korzystnym jest, że niższe i wyższe obliczone wartości gęstości substancji suchej dla arkuszy forniru są bądź rzeczywiście odpowiednio niższe, wyższe niż lub równe początkowo zmierzonym wartościom lub odpowiednio wyższe lub równe wartościom wirtualnym, które są zmodyfikowanymi wartościami wartości gęstości zmierzonych początkowo.

PL 202 285 B1

Zgodnie z wynalazkiem opracowano taki sposób, dzięki któremu możliwe jest wychwycenie sęków występujących w arkuszach forniru oraz określenie ich liczby przy zachowaniu szybkości pomiaru co najmniej równej osiąganej przy pomiarze gęstości substancji suchej w arkuszu forniru wykonywanym z użyciem rezonansu elektromagnetycznego wysokiej częstotliwości. Ponadto opracowano sposób, który można przystosować do użycia w zautomatyzowanych systemach sortowania arkuszy forniru i który jest zdolny do jednoznacznego ujawniania poprzecznych słojów lub skręcenia włókien w arkuszu forniru, które, mimo, ż e arkusz forniru posiada odpowiednią wartość ś rednią gę stoś ci substancji suchej, wskazują niską wytrzymałość arkusza forniru. Jednocześnie, sposób ten może zostać zaimplementowany z zachowaniem racjonalnych kosztów, zarówno w odniesieniu do nowych jak i istniejących urządzeń używanych do pomiaru i sortowania arkuszy forniru.

Korzyści wynikające z zastosowania sposobu według wynalazku polegają po pierwsze, na tym, że pomiar ciemności arkusza forniru, na podstawie współczynnika odbicia, może być wykorzystany do wykrywania sęków znajdujących się w arkuszu forniru oraz do określenia rozkładu i położenia sęków w arkuszu forniru. Jeśli to konieczne, tak innowacyjny pomiar może być użyty do wyszukania nawet bardzo małych sęków, przy ustawieniu odpowiednio wysokiej rozdzielczości zastosowanego systemu czujników lub kamery. Drugą zaletą oferowaną przez wynalazek jest fakt, że możliwe jest zastosowanie połączonego innowacyjnego pomiaru i pomiaru z użyciem rezonansu elektromagnetycznego wysokiej częstotliwości, do wykrywania możliwych poprzecznych słoi lub skrętu włókien występujących w arkuszu forniru. Sł oje poprzeczne pojawiają się , jak wiadomo, w fornirze, który został wycię ty z dł użycy o rozszerzającym się odziomku lub z dłużycy podlegającej naprężeniom, ogólnie przyczyną pojawiania się słojów poprzecznych jest ogólne lub lokalne wygięcie dłużycy. Trzecią korzyścią wynikającą z zastosowania wynalazku jest zdolność do pomiaru właściwości wszystkich dostępnych na rynku fornirów bez wprowadzania strat, ponieważ pomiary bazują zarówno na wykorzystaniu rezonansu elektromagnetycznego wysokich częstotliwości i współczynnika odbicia powierzchni forniru, które są prowadzone bez materialnego/mechanicznego kontaktu z arkuszem forniru, który w ten sposób nie może być uszkodzony w wyniku innowacyjnego pomiaru i analizy, w rezultacie uzyskano rzeczywiście nieinwazyjny sposób badania odpowiedni do zastosowania w przypadku forniru kruchego i delikatnego. Czwartą zaletą wynalazku jest fakt, że innowacyjny pomiar, to jest pomiar dotyczący średniej wielkości i rozkładu lokalnych zmian ciemności i gęstości substancji suchej oraz proces sortowania bazujący na wynikach takich pomiarów powinien dać w rezultacie wielowarstwowy materiał drewniany, sklejkę lub tym podobny materiał kompozytowy zbudowany z wielu laminowanych warstw forniru o średniej wytrzymałości, która jest wyższa oraz zmiany wytrzymałości - to jest rozproszenie lub przedział ufności w znaczeniu prawdopodobieństwa - które są mniejsze niż w przypadku porównywalnego wyrobu drewnianego wykonanego z niesortowanych arkuszy forniru, nawet jeśli arkusze forniru niskiej jakości nie były odrzucane lub eliminowane w procesie sortowania. Jeśli rzeczywiście niskiej jakości arkusze forniru - których liczba jest stosukowo niewielka, a więc ich odrzucenie nie prowadzi do znacznych strat materiałowych - są odrzucane według kolejnych cech wynalazku w procesie produkcyjnym odpowiedniego produktu, wytrzymałość produktu może być zwiększona, a zmiany wytrzymałości zmniejszone w jeszcze większym stopniu. Rozważa się również sortowanie arkuszy forniru na wiele różnych kategorii użytecznych z punktu widzenia przydatności w określonym procesie produkcyjnym. Piątą korzyścią oferowaną przez wynalazek jest fakt, że w innowacyjnie obliczone gęstości substancji suchej, na podstawie ciemności i pomiaru gęstości substancji suchej, może być użyte do wyeliminowania arkuszy forniru ze słojami poprzecznymi lub skręceniami włókien w warstwach wykończeniowych lub powierzchniowych produktu gotowego. Kolejną zaletą wynalazku jest fakt, że innowacyjny pomiar ciemności forniru drewnianego bazujący na współczynniku odbicia, jak również integracja takiego pomiaru z pomiarem wykonanym przy użyciu rezonansu elektromagnetycznego wysokiej częstotliwości, mogą być zrealizowane przy użyciu konwencjonalnych dostępnych na rynku urządzeń, a więc ich koszt pozostaje stosunkowo niewielki. Kolejną korzyścią uzyskaną przez wprowadzenie wynalazku jest fakt, że innowacyjny pomiar ciemności forniru drewnianego na podstawie badania współczynnika odbicia jest możliwy do zrealizowania przy pomocy środków stosunkowo lekkiego i zwartego urządzenia, dzięki czemu na przykład, w wielu przypadkach możliwa jest jego instalacja w istniejących systemach produkcyjnych.

Przedmiot wynalazku został przedstawiony w korzystnym przykładzie wykonania na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia schematycznie częściowo w widoku z góry a częściowo w widoku bocznym z kierunku I zaznaczonym na fig. 2, linię produkcyjną według wynalazku, zawierającą urządzenia do nieniszczącego pomiaru gęstości substancji suchej forniru i urządzenia do nieniszczącego pomiaru

PL 202 285 B1 gęstości występowania sęków w arkuszach forniru umieszczone w linii produkcyjnej forniru, jak również system sortowania arkuszy forniru, fig. 2 przedstawia w przekroju w płaszczyźnie II-II z fig. 1, linię produkcji forniru oraz urządzenia pomiarowe, fig. 3 i 4 przedstawiają przykład rozkładu gęstości substancji suchej odpowiednio w fornirze ze słojami poprzecznymi i fornirze wysokiej jakości na wycinku całego pola powierzchni pojedynczego arkusza forniru, fig. 5 przedstawia wygląd sękatego forniru drewnianego, który został zmierzony z użyciem urządzenia wykrywającego sęki zainstalowanego na linii produkcyjnej forniru, fig. 6 przedstawia schematycznie probabilistyczne rozkłady wytrzymałości w elementach wykończonej sklejki, wielowarstwowego elementu drewnianego lub tym podobnych materiałów kompozytowych zbudowanych z wielu laminowanych arkuszy forniru, w szczególności rozkłady skumulowane lub funkcje sumacyjne odpowiednich wytrzymałości, obejmujące względne wytrzymałości materiałów kompozytowych wykonanych przy użyciu niesortowanych arkuszy forniru, tych materiałów kompozytowych, które zostały wykonane przy użyciu arkuszy forniru sortowanego wyłącznie na podstawie pomiaru gęstości substancji suchej, jak również względnej wytrzymałości materiałów kompozytowych wykonanych przy wykorzystaniu arkuszy forniru sortowanych według wynalazku, uzyskane w rzeczywistości jak i na drodze obliczeń teoretycznych, fig. 7A przedstawia sieć działań dla fragmentu sposobu według wynalazku, w którym zmierzone gęstości arkuszy forniru zostały przekształcone na obliczone wartości gęstości substancji suchej na podstawie pomiarów przeprowadzonych dla każdego arkusza forniru, a fig. 7B przedstawia sieć działań dla fragmentu sposobu według wynalazku, w którym arkusze forniru są sortowane na różne kategorie na podstawie obliczonych wartości gęstości substancji suchej uzyskanych na drodze pomiarów.

Mając na uwadze zwiększenie wytrzymałości i/lub zmniejszenie zmian wytrzymałości w wielowarstwowym materiale drewnianym, sklejce lub tym podobnych materiałach kompozytowych zbudowanych z wielu laminowanych arkuszy forniru, sposób obejmuje po pierwsze pomiar poszczególnych arkuszy forniru 10, to jest przyciętego na wymiar forniru, przesuwających się wzdłuż ścieżki transportowej 5 w kierunku D1, pod względem gęstości substancji suchej ρ jak również podłużnego p_ML i poprzecznego p_MW rozkładu gęstości substancji suchej, przy użyciu techniki rezonansu elektromagnetycznego wysokiej częstotliwości TEM. W tym przypadku, najbardziej korzystnym jest użycie wysokospecjalizowanego rezonatora linii transmisyjnej typu „guasi-TEM, w którym oba przewodniki wewnętrzne 8a, 8b umieszczone pomiędzy powierzchniami uziemienia 6a, 6b znajdującymi się zarówno w sekcji górnej 7b, jak i sekcji dolnej 7a rezonatora 7 i arkusz forniru 10 umieszczony mniej więcej pośrodku, są oznaczone jako elementy czujnikowe sterowane diodami p-i-n 9.

Ten typ konfiguracji został opisany w publikacji Vainikainena, Nyfrosa, Fischera „Radiowave Sensor for Measuring the Properties of Dielectric Sheets: Application to Veneer Moisture Content i Mass per Unit Area Mesurment (Czujnik radiowy do pomiaru właściwości arkuszy dielektrycznych: Zastosowania do pomiaru wilgotności i masy na jednostkę powierzchni forniru IEEE Transactions on Instrumentation and Measurments, Tom IM-36, nr 4, grudzień 1987. Poniżej w tym opisie, czynione są odniesienia do czujnika typu opisanego w cytowanej powyżej publikacji, gdy wspomina się o czujniku do pomiaru gęstości substancji suchej a więc i wytrzymałości. Z tego też powodu konfiguracja tego czujnika nie będzie szczegółowo opisywana w tym zgłoszeniu patentowym. Przy pomocy czujnika pomiarowego opisanego w cytowanej powyżej publikacji, całkowita masa sucha produktu na jednostkę powierzchni może zostać obliczona na podstawie częstotliwości rezonansowej lub współczynnika jakości zwróconego przez czujnik. Jak wiadomo ze stanu techniki, wielkości te są zależne od części rzeczywistej i części urojonej stałej dielektrycznej forniru. Ponieważ rezonator 7 zawiera szereg diod p-i-n 9 to jest indywidualnych rezonatorów 9 umieszczonych obok siebie w kierunku poprzecznym do kierunku ruchu D1, a fornir porusza się w czasie trwania pomiaru w kierunku D1, fornir powinien ujawnić wspomniane powyżej podłużny p_ML i poprzeczny p_MW rozkład gęstości substancji suchej, to jest dużą liczbę punktów pomiarowych 7i, które są rozłożone wzdłuż długości arkusza forniru L i na szerokości arkusza forniru W, a które zostały przykładowo oznaczone na fig. 1 znakiem krzyżyka χ. W tym opisie, długość forniru L reprezentuje główny kierunek słoi forniru i jest zbieżna z kierunkiem podłużnym pnia, z którego odcięty został fornir, podczas gdy szerokość forniru W jest wymiarem prostopadłym do długości. Gęstość substancji suchej odnosi się do ciężaru danej objętości wyrażonego na przykład kg/m³, po eliminacji wilgoci zawartej w fornirze, to jest wody tak, więc gęstość substancji suchej reprezentuje właściwość badanego arkusza forniru w hipotetycznym całkowicie suchym stanie.

Wspomniany powyżej rezonator 7 linii transmisyjnej typu „quasi-TEM jest połączony na przykład z komputerem 11, do którego przesyłane i gdzie przechowywane są wyniki pomiarów gęstości suchej i inne mierzone wielkości, komputer wykonuje wszystkie niezbędne obliczenia i generuje warPL 202 285 B1 tości sterujące ilościowo procesem sortowania. Komputer 11 jest ponadto podłączony do sortowni 12, która na podstawie wartości ilościowych otrzymanych z komputera, przydziela każdy z arkuszy forniru 10 na podstawie jego gęstości substancji suchej do co najmniej dwóch kategorii A lub B, tak, że powstają przykładowo dwa stosy arkuszy forniru. Sortownia 12 może być urządzeniem znanym ze stanu techniki lub też konstrukcją innowacyjną a więc nie będzie dalej szczegółowo opisywana w tym zgłoszeniu. Na podstawie gęstości suchej, zmierzonej w sposób opisany powyżej, arkusze forniru zostają podzielone na co najmniej dwie różne kategorie gęstości, pierwsza kategoria gęstości A o znacznej gęstości substancji suchej, a przez to o wytrzymałości wyższej niż ten fornir, który został przydzielony do drugiej kategorii gęstości B, fornir w tej kategorii gęstości posiada niższą gęstość substancji suchej a więc i niższą wytrzymałość niż fornir występujący w pierwszej kategorii gęstości A. Po sortowaniu następuje gromadzenie forniru w stosach posortowanych arkuszy forniru, realizowane w dowolny konwencjonalny lub innowacyjny sposób umożliwiający produkcję wielowarstwowego materiału drewnianego, sklejki lub tym podobnych materiałów kompozytowych 20 zbudowanych z wielu laminowanych arkuszy forniru. Fornir przydzielony do pierwszej kategorii gęstości A jest umieszczany lub przyporządkowany jako arkusze forniru powierzchniowego 14, a fornir przydzielony do drugiej kategorii gęstości B jest umieszczany lub przyporządkowany jako wewnętrzne arkusze forniru lub środkowe arkusze forniru 13, innymi słowy umieszczone pomiędzy arkuszami forniru powierzchniowego 14, co zostało przedstawione w opisie patentowym nr US-5,524,771.

Według wynalazku, sposób ponadto obejmuje analizowanie jednorodności i/lub struktury słoi poszczególnych arkuszy forniru 10 dla dużej liczby różnych punktów na powierzchni forniru lub arkusza forniru. Jednorodność forniru mierzona jest na podstawie współczynnika odbicia określanego na podstawie ciemności R co najmniej jednej powierzchni 3 lub 4. Optyczny współczynnik odbicia R forniru jest mierzony przez oświetlenie jednej 3 z dwóch powierzchni 3, 4 arkusza forniru przy użyciu odpowiedniego źródła światła 18, takiego jak lampa elektryczna oraz przez przedstawienie oświetlonej powierzchni kamerze 19, która posiada obiektyw 20 oraz element liniowy 20 lub element powierzchniowy 21, to jest matrycę czujników, zbudowaną z elementów światłoczułych, promieniowanie świetlne odbite od powierzchni 3 arkusza forniru przekształcane jest na sygnały elektryczne, które są proporcjonalne do ilości odebranego światła. Pomiar optycznego współczynnika odbicia R forniru w celu przeprowadzenia analizy, jest wykonywany przy użyciu światła lub promieniowania elektromagnetycznego, o długości fali λ w zakresie światła ultrafioletowego, światła widzialnego lub światła podczerwonego. Gdy pomiar optycznego współczynnika odbicia forniru jest realizowany przy użyciu środków kamery wyposażonej w liniowy element optyczny, linia czujników jest ustawiona w kierunku poprzecznym do kierunku ruchu forniru D1, dzięki czemu fornir poruszający się w kierunku D1 umożliwia dokonanie pomiaru wzdłuż wymiaru forniru, który jest współosiowy z kierunkiem ruchu. Podobnie, kamera wyposażona w element powierzchniowy jest zdolna do wykorzystywania ruchu arkusza forniru lub też kamera może być tak ustawiona, aby wykonać zdjęcie całego arkusza forniru za jednym razem. Takie kamery 19 są dostępne na rynku w kilku różnych typach, dlatego też nie będą tu opisywane szczegółowo. Źródło światła 18 i kamera 19 mierząca ciemność powierzchni tworzą zespół sztucznego wzroku 15 (artificial vision unit), który jest podłączony na przykład do komputera 11, do którego przesyłane i w którym przechowywane są pojedyncze wartości pomiarowe lub wartości ciemności otrzymane z kamery 19, komputer realizuje wymagane obliczenia i generuje wartoś ci sterują ce iloś ciowo procesem sortowania.

Z punktu widzenia analizy, wartoś ci ciemnoś ci są mierzone na cał ej dł ugoś ci L i szerokoś ci W arkusza forniru, przy użyciu kamery 19 o takiej rozdzielczości, która umożliwia wygenerowanie wystarczająco szczegółowego obrazu oraz wartości ciemności powierzchni forniru, aby możliwe było zidentyfikowanie ewentualnych sęków, dzięki czemu dostępna jest duża liczba wartości ciemności powierzchni, które mogą optymalnie tworzyć prawie ciągle zmienną wartość ciemności dla wybranych różnych punktów powierzchni arkusza forniru.

Wartości ciemności mogą być następnie przeszukiwane przez odpowiedni program komputerowy, w celu odnalezienia punktów lub obszarów odmiennych pod względem współczynnika odbicia lub ciemności R i przekazania informacji o tych punktach do dalszej obróbki. Zgłoszenie nie dotyczy programu komputerowego, dlatego też program analizujący obrazy nie jest opisany tu szczegółowo. W dalszej analizie do obliczenia dominującej ciemności R to jest ciemności średniej lub przeciętnej możliwe jest użycie powierzchni każdego arkusza forniru lub możliwe jest użycie określonej wcześniej liczby arkuszy forniru do określenia stałej lub ruchomej dominującej ciemności R . Obliczenia średnich są realizowane przy użyciu powszechnie znanych sposobów matematycznych, a więc nie będą dalej

PL 202 285 B1 opisywane szczegółowo w tym kontekście. Użytecznym punktem odniesienia stanowi wartość dominująca ciemności R, która jest określana wcześniej i przechowywana w pamięci komputera. Z drugiej strony, wartości p_M zmierzone początkowo jako _gęstość substancji suchej poszczególnych arkuszy forniru 10, są średnią lub wartościami średnimi p każdego arkusza forniru 10 zmierzonymi na podstawie sygnałów uzyskanych odpowiednio przy użyciu rezonansu elektromagnetycznego wysokiej częstotliwości, to jest p_M = ρ. Obliczenie tych średnich dla gęstości substancji suchej jest ponownie realizowane przy użyciu powszechnie znanych sposobów matematycznych, które z tego właśnie względu nie będą tu szczegółowo opisywane.

Gdy współczynnik odbicia lub wartość jasności, wspomniane powyżej i zmierzone dla powierzchni 3 lub 4 arkusza forniru, wskazują, że dany arkusz forniru 10 zawiera większą liczbę N1 lokalnych obszarów 1, które są zasadniczo ciemniejsze R1 od dominującej ciemności R powierzchni forniru, obliczona gęstość substancji suchej p_c danego arkusza forniru jest określana na potrzeby procesu sortowania jako niższa niż początkowo zmierzona wartość p_M na przykład niższa od początkowo zmierzonej wartości średniej p_M o określoną wielkość -Δ1. Fig. 5 przedstawia pierwsze obszary 1 lub sęki, których liczba N1 w tym przypadku wynosi 12. W wielu przypadkach pierwsze obszary 1 są otoczone wąskim pasem, o ciemności R2, która jest niższa niż ciemność dominująca, co przedstawiono na fig. 5, które czasami ułatwiają identyfikacje pierwszych obszarów. Typowo, pierwsze obszary 1 są określane jako te, które zawierają obszary, których długość YM i lub szerokość XM przekracza określone wcześniej wymiary Y_p, X_p i których ciemność R jest o określoną wartość R_Δ bardziej intensywna njż ciemność średnia zmierzona dla forniru wykonanego z tego gatunku drewna lub przeciętna ciemność R danego arkusza forniru. Jest to szczególnie prawdziwe w przypadku niewielkiej względnej różnicy ciemności pomiędzy pierwszym obszarem a ciemnością dominującą. Własności pierwszych obszarów są do pewnego stopnia uzależnione od gatunku drewna, a więc aby je zidentyfikować, komputer 11 musi zostać zaprogramowany tak, aby posiadać odpowiednie wartości odniesienia. W szczególności, jeśli pierwsze obszary lokalne są rozrzucone, to znaczy nie tworzą rzędu lub rzędów 16, oraz są mniej liczne niż określona liczba M1, obliczona wartość gęstości substancji suchej p_c może być określona jako niższa od początkowo zmierzonej wartości średniej gęstości p_M o wspomnianą wyżej pierwszą wartość -Δ1. Z drugiej strony, gdy pierwsze obszary lokalne 1 tworzą rząd lub rzędy 16 zasadniczo poprzeczne do długości forniru L, obliczona gęstość substancji suchej p_c może być określona jako niższa od początkowo obliczonej wartości średniej gęstości p_M o wspomnianą wyżej trzecią wartość -Δ3. W wartościach bezwzględnych, wartość -Δ3 jest większa niż pierwsza wartość -Δ1, a więc wprowadza dalszą redukcje gęstości substancji suchej. Za rząd pierwszych lokalnych obszarów 1 można uznać sytuację, w której co najmniej trzy pierwsze lokalne obszary 1 znajdują się w określonym paśmie YB. Określenie linia poprzeczna oznacza tu, że kierunek podłużny pasma tworzy kąt mniejszy niż 45°, w większości przypadków mniejszy niż 30°, względem głównego słoja arkusza forniru, podczas gdy kierunek główny słoja odpowiada długości forniru i długości dłużycy.

Jednocześnie, jeśli współczynnik odbicia lub wartość ciemności zmierzona dla powierzchni 3 lub 4 arkusza forniru wskazują, że pojedynczy arkusz forniru 10 posiada zasadniczo jednorodną ciemność w porównaniu do dominującej ciemności R powierzchni forniru, następuje analiza wzdłużnego i poprzecznego rozkładu gęstości substancji suchej dla danego arkusza forniru. Pierwsze alternatywne stwierdzenie: gdy podłużny i poprzeczny rozkład p_M, ρ gęstości substancji suchej dla danego arkusza forniru jest zasadniczo lub do pewnego stopnia jednorodny, to jest różnica do początkowo zmierzonej gęstości substancji suchej p_M jest mniejsza niż określona wartość graniczna ρ_Δ, obliczona gęstość substancji suchej p_c dla tego arkusza forniru zostaje określona, na potrzeby procesu sortowania, jako wyższa od początkowo zmierzonej wartości p_M, na przykład wyższa od początkowo zmierzonej wartości średniej p_M o określoną wcześniej wartość +Δ4. Fig. 4 przedstawia taki wystarczająco równomierny lub jednorodny rozkład gęstości substancji suchej. Drugie alternatywne stwierdzenie: gdy podłużny i poprzeczny rozkład gęstości substancji suchej pM, p dla danego arkusza forniru wskazuje obecność liczby N2, większej niż określona liczba M2 dyskretnych drugich obszarów 2, w których gęstość substancji suchej pMP jest zasadniczo wyższa niż gęstość pMO w obszarze go otaczającym, obliczona gęstość substancji suchej p danego arkusza forniru 10 zostaje określona, na potrzeby procesu sortowania, jako niższa niż początkowo zmierzona wartość pM, na przykład niższa od początkowo zmierzonej wartości średniej pM o określonej wcześniej drugą wartość -Δ2. Fig. 3 przedstawia rozkład gęstości substancji suchej, zawierający ten typ drugich obszarów 2.

Według innowacyjnej zasady, fornir 10 to jest dyskretne arkusze o danym rozmiarze, są następnie sortowane na podstawie obliczonych gęstości p na co najmniej dwie kategorie gęstości, A, B.

PL 202 285 B1

Tak więc sortowanie forniru drewnianego jest realizowane przez zwiększanie lub zmniejszanie początkowo zmierzonych wartości gęstości substancji suchej p_M lub w niektórych przypadkach bez zmiany początkowo zmienionej wartości gęstości substancji suchej ρ, w każdym przypadku najpierw odbywa się obliczenie wartości gęstości substancji suchej ρ a następnie odbywa się sortowanie arkuszy forniru na podstawie obliczonych wartości gęstości substancji suchej, a nie oryginalnych rzeczywiście zmierzonych wartości gęstości substancji suchej. Fakt, że sortowanie jest zawsze realizowane na podstawie obliczonych wartości gęstości substancji suchej ρ nie wyklucza możliwości, że obliczona wartość gęstości substancji suchej może być równa oryginalnej zmierzonej wartości gęstości substancji suchej, niemniej w większości przypadków na potrzeby procesu sortowania te dwie wartości są różne. Do pierwszej kategorii gęstości A przydzielone zostają te arkusze forniru, dla których obliczona gęstość substancji suchej ρ jest wyższa niż określona wcześniej pierwsza wartość graniczna ρ1, do drugiej kategorii gęstości B przydzielone zostają arkusze forniru, dla których obliczona wartość gęstości substancji suchej ρ jest niższa niż określona wcześniej druga wartość graniczna ρ2. W tym przypadku druga wartość graniczna jest wyższa lub równa trzeciej wartości granicznej.

Kategorie gęstości także kategorię zerową E, do której przydzielane są arkusze forniru, dla których obliczona gęstość substancji suchej ρ jest niższa niż określona wcześniej piąta wartość graniczna ρ5. Fornir przydzielony do kategorii zerowej E jest odrzucany z procesu produkcyjnego prezentowanego typu wielowarstwowego materiału drewnianego, sklejki lub materiału kompozytowego 20 zbudowanego z wielu arkuszy forniru. Oczywiście, fornir przypisany do kategorii zerowej E może być użyty w innych zastosowaniach. Ponadto, kategorie gęstości mogą zawierać trzecią kategorię A+, gęstość substancji suchej ρ forniru przydzielonego do tej kategorii jest wyższa niż określona wcześniej trzecia wartość graniczna p3 a fornir nie posiada żadnych pierwszych lokalnych obszarów 1 ani też obszarów 2 i/lub czwartą kategorię gęstości B-, gęstość substancji suchej forniru przydzielonego do tej kategorii jest niższa niż określona wcześniej czwarta wartość graniczna p4 i posiada liczbę pierwszych obszarów i/lub drugich obszarów większą niż określona liczba M1. W odniesieniu do opisanych powyżej wartości granicznych zastosowanie mają poniższe zasady. Opcjonalna trzecia wartość graniczna ρ3 jest wyższa niż pierwsza wartość graniczna ρ1. Opcjonalna czwarta wartość graniczna ρ4 jest niższa niż druga wartość graniczna ρ2.

Opcjonalna piąta wartość graniczna ρ5 jest niższa niż druga wartość graniczna ρ2 i niższa niż opcjonalna czwarta wartość ρ4. Należy zauważyć, że oprócz wymienionych kategorii gęstości pierwszej i drugiej A, B możliwe jest utworzenie innych kategorii wybranych do klasyfikowania forniru, dla których kryteriami wyboru są powszechnie znane standardy jakościowe dla produktów wytwarzanych z sortowanego forniru. Wspomniane powyżej wartości graniczne ρ1 - ρ5 i ilościowe zmiany gęstości substancji suchej +Δ4 i/lub -Δ1 i/lub -Δ2 i/lub -Δ3 zostały wybrane w podobny sposób, w zależności od sytuacji. Należy zauważyć, że w przypadku obliczonych wartości gęstości substancji suchej ρ, możliwe jest zastosowanie jej wartości względnych, mimo, że jest to rozwiązanie korzystne, nie ma żadnych powodów, dla których nie można by było wykorzystać wartości bezwzględnych, które byłyby związane z rzeczywistą wytrzymałością. Rozwiązanie takie stosuje się wyłącznie z uwagi na zachowanie względności, dowolna zmieniająca wartość +Δ4, -Δ1, -Δ2, -Δ3 gęstości substancji suchej może być wybrana na poziomie zerowym lub jakiejkolwiek innej wartości, tak długo jak długo wartości ρ1 ρ5 dla kategoryzacji zostają wybrane w podobny sposób w celu uzyskania podobnego wyniku sortowania. Tak więc, względnie niższe lub wyższe wartości obliczonej gęstości substancji suchej (ρ) forniru mogą być rzeczywiście niższe i odpowiednio wyższe lub równe początkowo zmierzonym wartością (p_M). Ta alternatywa oznacza, że obliczone wartości gęstości substancji suchej, poprawione tak, aby odpowiadały ich wpływowi na wytrzymałość forniru są wykorzystywane w procesie sortowania. Takie rozwiązanie jest korzystnym sposobem według wynalazku. Alternatywnie relatywnie niższe i wyższe obliczone wartości substancji suchej (ρ) mogą posiadać niższe i odpowiednio wyższe lub równe wartości wirtualne, które zostały zmodyfikowane względem początkowo zmierzonych wartości (p_M) w kierunku wartości wyższych lub wartości niższych, zachowując obliczone i zmienione lub poprawione różnice pomiędzy nimi. Ta ostatnia alternatywa oznacza, że w procesie sortowania wykorzystywane są obliczone wartości gęstości substancji suchej, które z matematycznego punktu widzenia, zostały przeniesione równolegle wzdłuż osi gęstości substancji suchej, która to operacja sprawia, że stają się wartościami sztucznymi nie opisującymi bezpośrednio wytrzymałości. Pomimo wirtualności tego rozwiązania, możliwa jest realizacja sortowania z zachowaniem odpowiednich kategorii. Jednakże, tak jak już wspomniano, korzystne jest zaprojektowanie wartości zmieniających i wartości granicznych tak, aby były tak spójne z ich wpływem na wytrzymałość, jak to tylko możliwe.

PL 202 285 B1

Druga kategoria gęstości B jest kategorią przeznaczoną dla wewnętrznych warstw forniru tworżących wielowarstwowe produkty drewniane, sklejkę lub tym podobne materiały kompozytowe 20 zbudowane z wielu laminowanych arkuszy forniru. W szczególności, istnieje osobna kategoria z przeznaczeniem na wewnętrzne arkusze forniru 13, to jest druga kategoria B, fornir należący do tej kategorii jest dzielony na dwie grupy forniru B1 i B2, ale w większości przypadków korzystnie na trzy lub większą liczbę grup B1, B2, B3 i tak dalej, które pełnią rolę buforów w procesie produkcyjnym wielowarstwowego materiału drewnianego, sklejki lub tym podobnego materiału kompozytowego. W tych oddzielnych grupach lub stosach B1, B2, B3_należących do drugiej kategorii, arkusze cechują identyczne określone wcześniej wartości średnie p_PB obliczonej gęstości substancji suchej. Według wynalazku, pojedynczy arkusz forniru 10 przydzielony do drugiej kategorii B zostanie umieszczony w tej konkretnie grupie forniru, w której zmieni średnią ruchomą p_CB1 lub p_CB2 lub p_CB3 obliczonych gęstości substancji suchej w danej grupie o największą wartość w kierunku określonej wcześniej średniej p_PB. Upraszczając, oznacza to, że jeśli na przykład w sklejce zaprojektowanej tak, że zawiera trzy środkowe arkusze forniru, gęstość substancji suchej i wytrzymałość jednego z arkuszy forniru jest bardzo mała, pozostałe dwa arkusze forniru, które mają być ułożone wraz z tą warstwą, muszą posiadać stosunkowo dużą gęstość substancji suchej lub jeden z tych trzech arkuszy musi mieć szczególnie wysoką gęstość substancji suchej tak, aby średnia gęstość, a więc i wytrzymałość, trzech arkuszy forniru była taka sama jak przeciętna wytrzymałość wszystkich środkowych arkuszy forniru. W opisanym systemie, użytym do utrzymywania średniej ruchomej gęstości suchej w kilku grupach forniru, średnia gęstości w odpowiednio laminowanych fornirach środkowych 13 może być utrzymywana na stałym poziomie wzdłuż całej długości wielowarstwowego materiału drewnianego, to jest w kierunku układania D2. Dokładna procedura obejmuje, jeśli posortowane arkusze forniru są dostarczane z grup takich jak opisano to powyżej, wybieranie arkusza forniru do grupy G o określonej wielkości z każdej z grup forniru B1, B2, B3, liczba arkuszy forniru należących do danej grupy G może być równa lub niższa od liczby K1 środkowych arkuszy forniru wielowarstwowego materiału drewnianego, sklejki lub tym podobnego materiału kompozytowego. Liczba arkuszy forniru 10, która jest uwzględniana podczas obliczania średniej ruchomej, jest proporcjonalna do liczby środkowych arkuszy forniru 13 znajdujących się w wielowarstwowym materiale drewnianym, sklejce lub tym podobnym materiale kompozytowym i typowo zawiera się w przedziale od pięciu do dwudziestu pięciu. Ponieważ arkusze forniru są wycinane z pojedynczej dłużycy mają gęstość suchą tego samego rzędu wielkości, niemniej często nie dokładnie taką samą - różnica w gęstości suchej arkuszy forniru wyciętych z części powierzchniowej lub rdzeniowej dłużycy zależy na przykład od gatunku drewna - a ponieważ proces wycinania arkuszy forniru może być prowadzony kolejno dla dwóch lub nawet większej liczby dłużyc podobnych rodzajów drewna, możliwe jest uzyskanie stosunkowo dużej liczby arkuszy forniru o zgrubnie tej samej gęstości substancji suchej, a więc i wytrzymałości. Jeśli kategoria danej konkretnej gęstości substancji suchej zawiera wyłącznie niewielką liczbę grup forniru, a wytwarzany produkt 20 to jest wielowarstwowy materiał drewniany, sklejka lub tym podobny materiał kompozytowy, jest produkowany z przy użyciu niewielkiej liczby przykładowo trzech lub czterech wewnętrznych arkuszy forniru 13, możliwe jest, że zmiany gęstości substancji suchej nie mogą zostać w sposób prawidłowy skompensowane. Tak więc, liczba K2 grup forniru - w poniższym przykładzie liczba grup K2 wynosi trzy - musi być także dobrana tak, aby była odpowiednia lub wystarczająca, proporcjonalnie do liczby środkowych arkuszy forniru 13 zawartych w wielowarstwowym materiale drewnianym, sklejce lub tym podobnym materiale kompozytowym, jak również była możliwie bliska liczbie K3 arkuszy forniru możliwych do uzyskania z pojedynczej dłużycy. Przypuszczalnie, korzystnym jest, aby liczba grup forniru była co najmniej równa liczbie arkuszy forniru, którą średnio można uzyskać z pojedynczej dłużycy, podzielonej przez liczbę środkowych arkuszy forniru lub tym podobnych warstw użytych w produkcie, to jest K2>K3/K1. Tak więc, możliwe jest również zredukowanie liczby arkuszy forniru uwzględnianych podczas obliczania charakterystycznej dla grupy forniru średniej ruchomej, do liczby arkuszy forniru równej K1, na przykład środkowych arkuszy forniru przeznaczonych do umieszczenia w określonych lokalizacjach w produkcie lub tak, aby była bliska liczbie K1 (środkowych) arkuszy forniru. Podobnie, możliwe jest określenie liczby grup G wybieranych z grup fornirów, jako równej liczbie K1 arkuszy forniru, na przykład środkowych arkuszy forniru przeznaczonych do umieszczenia w określonych lokalizacjach w produkcie lub tak, aby była bliska liczbie K1 (środkowych) arkuszy forniru, co daje G=K1. Oczywiście, możliwe jest także wybranie wspomnianych powyżej grup i liczby grup forniru w inny sposób. Należy jednak zauważyć, że to co zostało powiedziane w odniesieniu do środkowych lub wewnętrznych arkuszy forniru, dotyczy także wszystkich innych kategorii forniru. Oczywiście jako podstawy do

PL 202 285 B1 obliczania średniej ruchomej możliwe jest użycie znacznie większej liczby arkuszy forniru lub nieznacznie mniejszej liczby arkuszy forniru. Ponadto, podczas obliczania średniej każdy z arkuszy forniru włączony w proces obliczeniowy może posiadać równą lub nierówną wartość wagi. Ponieważ arkusze forniru, na przykład w sklejce i wielowarstwowym materiale drewnianym nieznacznie na siebie zachodzą co przedstawiono na fig. 1, arkusze forniru nie zawsze w rzeczywistości są podnoszone na przykład po trzy, ale kolejno trzy w niewielkich odstępach czasu, po czym następuje przejście do następnej grupy, z której ta sama liczba arkuszy jest pobierana w krótkich odstępach czasu. Kolejną możliwością jest podawanie ciągłej taśmy forniru, w takiej postaci, w jakiej odcięto go z dłużyzny, do stanowiska pomiaru gęstości substancji suchej i ciemności powierzchni, realizowanych według wynalazku tak jak to opisano powyżej, oraz przycinania taśmy forniru na podstawie obliczonej gęstości suchej p_C uzyskanych z jego różnych obszarów, na arkusze forniru przydzielane do różnych kategorii. Tak więc, być może możliwe jest oddzielenie w taśmie forniru obszarów wysokiej jakości od obszarów niskiej jakości.

Opisana powyżej pierwsza kategoria A jest przeznaczona do wykonania zewnętrznej warstwy forniru lub zewnętrznych warstw forniru 14, to znaczy warstw powierzchniowych w wielowarstwowym materiale drewnianym, sklejce lub tym podobnym materiale kompozytowym 20 zbudowanym z wielu laminowanych arkuszy forniru. Tak jak to opisano powyżej, fornir znajdujący się w pojedynczej kategorii A może być posortowany na jedną lub większą liczbę grup forniru A1, A2. Tak więc, arkusze_forniru 10 przydzielone do pierwszej kategorii A są użyte do zachowania średniej ruchomej p_CA1 lub p_CA2 obliczonej gęstości substancji suchej/gęstości suchej w każdej grupie forniru/wszystkich grupach forniru tak, aby ta pozostawała na poziomie średniej p_PA określonej wcześniej dla tej kategorii, przez_przydzielenie każdego arkusza forniru do konkretnej grupy, w której zmienia on średnią ruchomą p_CA1 lub p_CA2 obliczonych gęstości substancji suchej w konkretnej grupie o największą wartość w kierunku określonej wcześniej średniej p_PA. W tym przypadku, grupa A1 arkuszy forniru lub grup A2 arkuszy forniru pełnią rolę buforów. Sterowanie średnią ruchomą przy pomocy kilku grup arkuszy forniru posiada zalety, nawet w przypadku, gdy w produkowanym wielowarstwowym materiale drewnianym, sklejce lub tym podobnym materiale kompozytowym 20 na każdej jego zewnętrznych powierzchni umieszczony jest pojedynczy arkusz forniru powierzchniowego, ponieważ fornir wycięty z dłużycy posiada różne powierzchnie zewnętrzne, powierzchniowe arkusze forniru 14 nakładane jako zewnętrzne arkusze forniru w produkcie końcowym, muszą być ułożone w taki sposób, aby ich zwarte i gładkie powierzchnie Qs zwrócone były na zewnątrz a powierzchnie chropowate Qr zwrócone w stronę środkowych arkuszy forniru 13 wielowarstwowego materiału drewnianego, sklejki lub tym podobnego materiału kompozytowego 20. W teorii, pierwsza kategoria A może składać się tylko z jednej grupy forniru i arkusze forniru pobierane z tej grupy są odwracane właściwą stroną do góry w procesie układania, ale rozwiązanie takie narzuca większe koszty związane z urządzeniami i wprowadza ryzyko uszkodzenia kruchych arkuszy forniru. Odpowiednim rozwiązaniem jest wprowadzenie w pierwszej kategorii w skład, której wchodzą arkusze forniru powierzchniowego 14, co najmniej dwóch grup forniru A1 i A2.

Ogólnie można powiedzieć, że fornir kierowany do każdej z kategorii A+, A, B, B- został_wewnętrznie zorganizowany w taki sposób, że gęstości suche arkuszy posiadają średnie ruchome p_CA+, p_CA, p_CB, p_CB-, które zbiegają się w sposób ciągły w kierunku wartości średnich p_PA+, p_PA, p_P, p_PB-, określonych dla tej konkretnej kategorii, przy użyciu wcześniej określonych definicji kategorii jako dolnych wskaźników reprezentujących właściwości poszczególnych kategorii.

W odniesieniu do wytrzymałości i zmian wytrzymałości wielowarstwowego materiału drewnianego, sklejki lub tym podobnego materiału kompozytowego 20 produkowanego przy użyciu forniru posortowanego na różne sposoby oraz nieposortowanego forniru, należy zauważyć, że innowacyjny sposób umożliwia zarówno zwiększenie wytrzymałości średniej i zmniejszenie statystycznego rozrzutu wytrzymałości. Na fig. 6 poziomą linią kreskową zaznaczono częstotliwość występowania równą 5% (=0,05) to jest 95% produktów wykonanych z materiałów kompozytowych opisywanego typu posiada wytrzymałość, która jest wyższa niż wartość w tym punkcie. Krzywa P4 przedstawia względną wytrzymałość materiałów kompozytowych 20, które zostały wykonane z nieposortowanego forniru, to jest różne jakościowo arkusze forniru wchodzące w skład materiałów kompozytowych są umieszczone w nich w sposó_b_przypadkowy. W tym przypadku, względna wytrzymałość wynosi około 75% średniej wytrzymałości X ₄ takich produktów, a tak zwana wytrzymałość charakterystyczna X = X _4- -1,645xS₄ dla określonych gatunków drewna sięga rzędu 45 N/mm². Obecnie działające linie w normalnym cyklu produkcyjnym pozwalają wyprodukować produkt odpowiadający krzywej P4. Krzywa P3 określa względną wytrzymałość materiałów kompozytowych 20, które zostały wykonane z forniru posortowanego wyłącznie na

PL 202 285 B1 podstawie wartości gęstości substancji suchej, przez odpowiednie zorganizowanie arkuszy forniru, to jest umieszczenie arkuszy o wyższej gęstości substancji suchej na powierzchni materiału kompozytowego i arkuszy o niższej gęstości substancji suchej wewnątrz materiału kompozytowego oraz przez dodatkowe sterowanie średnią ruchomą gęstości substancji suchej w grupie (grupach) arkuszy powierzchniowych forniru oraz w kilku grupach arkuszy wewnętrznych forniru, co zostało przedstawione w opisie patentowym nr US-5, 524, 771. W tym przypadku, względna wytrzymałość sięga 84% wytrzymałości średniej X 3 takich produktów, a tak zwana wytrzymałość charakterystyczna X_kar = X 3 -1,645xS₃ dla określonych gatunków drewna sięga rzędu 45 N/mm². Krzywe P2 i P1 reprezentują wytrzymałość względną dla materiału kompozytowego 20, który został wyprodukowany według wynalazku, przez zastosowanie procesu sortowania bazującego zarówno na gęstości substancji suchej zmierzonej dla arkuszy forniru i jej rozkładów oraz zmierzonych niejednorodności ciemności powierzchni arkuszy forniru, innymi słowy, wykonanych z arkuszy forniru posortowanych na podstawie wartości obliczonych gęstości substancji suchej pC tak, że arkusze o wyższej obliczonej gęstości substancji suchej znajdują się na powierzchni materiału kompozytowego, a arkusze o niższej obliczonej gęstości substancji suchej znajdują się wewnątrz materiału kompozytowego, jak_ również przez kontrolowanie średniej ruchomej obliczonych gęstości suchych, na przykład pCB1, pCB2, pCB3 i pCA1, pCA2 w grupach arkuszy powierzchniowych forniru i w kilku grupach arkuszy środkowych forniru, według wynalazku. W tym przypadku, teoretycznie możliwe jest osiągnięcie względnej wytrzymałości rzędu 92% średniej_wytrzymałości X1 badanych produktów i tak zwanej wytrzymałości charakterystycznej Xkar = X1 -1,645xS1 dla określonych gatunków drewna sięgającej rzędu 55 N/mm². Praktyka pokazuje, że nie jest prosto osiągnąć względną wytrzymałość rzędu 88% wytrzymałości średniej X 2 badanych produktów, podczas gdy wytrzymałości charakterystycznej Xkar = X ₂ -1,645xS₂ dla tego samego gatunku drewna sięga rzędu 52 N/mm². W powyższym równaniu przedstawiającym wytrzymałość charakterystyczną, wielkości S1-S4 reprezentują rozrzut statystyczny. Należy zauważyć, że wszystkie opisane powyżej wartości, jak również krzywe przedstawione na fig. 6, ilustrują jedynie pojedynczy przykład wykonania i w żaden sposób nie należy ich traktować jako ograniczających wynalazek, ani też jako wielkości ograniczających korzyści, jakie można uzyskać przez stosowanie rozwiązania według wynalazku.

Claims (21)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Sposób analizowania i sortowania arkuszy forniru, dla zwiększania wytrzymałości i/lub redukcji zmian wytrzymałości w wielowarstwowym materiale drewnianym lub materiałach kompozytowych zawierających wiele warstw forniru ułożonych jedna na drugiej, w którym to sposobie mierzy się gęstość substancji suchej jak również podłużny i poprzeczny rozkład gęstości substancji suchej poszczególnych arkuszy forniru z zastosowaniem techniki wysokoczęstotliwościowego rezonansu elektromagnetycznego, sortuje się fornir drewniany pod względem gęstości substancji suchej na co najmniej dwie różne kategorie gęstości, przy czym gęstość substancji suchej w pierwszej kategorii gęstości jest wyższa niż w drugiej kategorii gęstości, układa się arkusze forniru jeden na drugim dla zbudowania wielowarstwowego materiału drewnianego, sklejki lub innego materiału kompozytowego tak, że arkusze forniru zaklasyfikowane do pierwszej kategorii gęstości są umieszczone w strukturze jako warstwy powierzchniowe, a arkusze forniru zaklasyfikowane do drugiej kategorii gęstości są umieszczone w strukturze jako warstwy centralne, znamienny tym, że bada się jednorodność i/lub strukturę słoi poszczególnych arkuszy forniru (10) w dużej liczbie punktów na powierzchni drewna, na podstawie badania współczynnika odbicia badanej powierzchni reprezentowanego przez jej ciemność (R), oraz gdy współczynnik odbicia wskazuje dla pojedynczego arkusza forniru (10): I) wiele (N1) pierwszych lokalnych obszarów (1), które są ciemniejsze niż średnia ciemność (R) powierzchni forniru, obliczoną gęstość substancji suchej (p_c) badanego forniru drewnianego ustala się w zależności od potrzeb procesu sortowania jako niższą niż jej początkowo zmierzona gęstość (p_M), lub II) jednorodną ciemność w porównaniu do ciemności średniej (R) powierzchni forniru, ustala się wzdłużny i poprzeczny rozkład gęstości substancji suchej w badanym arkuszu forniru, a jeśli te rozkłady są jednorodne, obliczoną gęstość substancji suchej (pc) badanego arkusza forniru ustala się w zależności od potrzeb procesu sortowania, jako wyższą niż jej początkowo zmierzona wartość (pM), a ponadto sortuje się arkusze forniru (10) w zależności od obliczonej gęstości substancji suchej na co najmniej dwie kategorie gęstości (A, B).

   PL 202 285 B1
2. 2. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że początkowo zmierzone gęstości (p_M) substancji suchej dla każdego arkusza forniru (10) są średnimi gęstościami (p) dla każdego pojedynczego arkusza forniru, obliczonymi na podstawie sygnałów uzyskanych przy użyciu techniki wysokoczęstotliwościowego rezonansu elektromagnetycznego (TEM), które zostały na potrzeby procesu sortowania zmniejszone, zwiększone lub pozostawione bez zmian po wprowadzeniu obliczonych wartości gęstości substancji suchej.
3. 3. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że gdy współczynnik odbicia wskazuje w pojedynczym arkuszu forniru (1) wiele (N1) lokalnych pierwszych obszarów (1), obliczoną gęstość substancji suchej (pc) badanego forniru drewnianego ustala się w zależności od potrzeb procesu sortowania jako niższą o określoną wcześniej względną pierwszą wartość (-Δ1), niż jej początkowo zmierzona średnia gęstość (pM).
4. 4. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że gdy współczynnik odbicia wskazuje, że arkusz forniru o zasadniczo jednorodnej ciemności względem ciemności dominującej (R ) powierzchni forniru, ustala się podłużny i poprzeczny rozkład (pM, p) gęstości substancji suchej w badanym arkuszu forniru oraz gdy fornir zawiera szereg (N2) dyskretnych drugich obszarów (2) posiadających gęstość substancji suchej (pMP), która jest wyższa niż gęstość (p) w obszarze przyległym, obliczona gęstość substancji suchej (pc) badanego arkusza forniru (10) zostaje, na potrzeby procesu sortowania, określona jako niższa niż jej początkowo zmierzona średnia gęstość (pM).
5. 5. Sposób według zastrz. 4, znamienny tym, że gdy podłużny i poprzeczny rozkład (pML, p) gęstości substancji suchej w badanym arkuszu forniru zawiera dyskretne drugie obszary (2), których liczba w arkuszu forniru w kierunku podłużnym przekracza określoną wcześniej liczbę (M2) oraz w którym gęstość substancji suchej (pMP) jest wyższa niż w przyległym obszarze (p), obliczoną gęstość substancji suchej (pc) badanego arkusza forniru (10) ustala się w zależności od potrzeb procesu sortowania, jako niższą o określoną wcześniej względną drugą wartość (-Δ2), niż jej początkowo zmierzona wartość średnia (pM).
6. 6. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że gdy pierwsze lokalne obszary (1) są rozrzucone i ich liczba jest mniejsza niż określona wcześniej wartość (M1), obliczoną wartość gęstości substancji suchej (pc) ustala się jako niższą o określoną wcześniej względną pierwszą wartość (-Δ1), niż jej początkowo zmierzona wartość średnia (pM), tworzy się rząd lub rzędy (16) poprzeczne do długości arkusza forniru (L), a obliczoną wartość gęstości substancji suchej (pc) ustala się jako niższą o określoną wcześniej względną trzecią wartość (-Δ3), niż jej początkowo zmierzona średnia gęstość (pM).
7. 7. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że gdy współczynnik odbicia wskazuje jednorodną ciemność (R) oraz gdy rozkłady podłużny i poprzeczny (pML, p) gęstości substancji suchej są w określonym zakresie jednorodne dla danego arkusza forniru, obliczoną gęstość substancji suchej (pc) arkusza forniru ustala się jako wyższą o określoną wcześniej względną czwartą wartość (+Δ4), od jej początkowo zmierzonej średniej gęstości (pM).
8. 8. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że do pierwszej kategorii gęstości (A) przydziela się arkusze forniru, dla których obliczona gęstość substancji suchej (pc) jest wyższa niż określona pierwsza wartość graniczna (p1), do drugiej kategorii gęstości (B) przydziela się forniry, dla których obliczona gęstość substancji suchej (pc) jest niższa niż określona wcześniej druga wartość graniczna (p2), a druga wartość graniczna jest wyższa lub równa trzeciej wartości granicznej.
9. 9. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że pierwsze lokalne obszary (1) definiuje się tak, że zawierają obszary, których długość (YM) i/lub szerokość (XM) przekracza określone wcześniej wymiary (X_P, Y_P), oraz ciemność (R) jest o co najmniej określoną wartość (R^) bardziej intensywna niż przeciętna ciemność obliczona dla forniru danego gatunku drewna lub średnia ciemność (R ) konkretnego arkusza forniru.
10. 10. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że na centralne warstwy forniru (13) wielowarstwowego materiału drewnianego, sklejki lub innego materiału kompozytowego wybiera się arkusze forniru z drugiej kategorii (B), a fornir z tej grupy dzieli_się na co najmniej trzy grupy forniru (B1, B2, B3), w których obliczone gęstości substancji suchej (p_PB) są identyczne, przy czym pojedynczy arkusz forniru przydzielony do drugiej kategorii kieruje się do tej grupy forniru, w której przesuwa średnią ruchomą (p_CB1 lub p_CB2 lub p_B3) obliczonych gęstości substancji suchej grupy najbardziej w kierunku określonej wcześniej wartości średniej (p_PB).
11. 11. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że na zewnętrzną warstwę forniru lub warstwy fornirów wielowarstwowego materiału drewnianego, sklejki lub materiału kompozytowego wybiera się

    PL 202 285 B1 arkusze forniru z pierwszej kategorii (A), a fornir z tej grupy dzieli się na jedną lub większą liczbę grup forniru (A1, A2), przy czym arkusze forniru przydzielone do pierwszej kategorii skierowuje się tak, aby zachować średnią ruchomą (p_C1 lub_pC2) obliczonej gęstości substancji suchej grup forniru na poziomie lub powyżej wartości średniej (p_PA) określonej dla tej kategorii.
12. 12. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, ze kategorie gęstości zawierają kategorię zerową (E), arkusze forniru przydzielone do tej kategorii posiadają gęstość substancji suchej (p_c), która jest niższa niż określona wcześniej piąta wartość graniczna (ρ5), a arkusze forniru przydzielone do kategorii (E) odrzuca się z procesu produkcyjnego odpowiednich typów wielowarstwowych materiałów drewnianych, sklejek i tym podobnych materiałów kompozytowych (20) zawierających wiele laminowanych warstw fornirów drewnianych.
13. 13. Sposób według zastrz. 8, znamienny tym, że kategorie gęstości obejmują trzecią kategorię (A⁺), arkusze forniru w tej kategorii posiadają obliczoną gęstość substancji suchej (pc), która jest wyższa niż określona wcześniej trzecia wartość graniczna (p3) i nie posiadają obszarów pierwszych ani też drugich, i/lub czwartą kategorię (B“), arkusze forniru w tej kategorii posiadają obliczoną gęstość substancji suchej, która jest niższa niż określona wcześniej czwarta wartość graniczna (p4) i posiadają szereg pierwszych obszarów i/lub drugich obszarów w ilości przekraczającej określoną liczbę (M1).
14. 14. Sposób według zastrz. 7 albo 11, albo 12, albo 13, znamienny tym, że opcjonalna trzecia wartość graniczna (p3) jest wyższa niż pierwsza wartość graniczna (p1), opcjonalna czwarta wartość graniczna (p4) jest niższa niż druga wartość graniczna (p2), a opcjonalna piąta wartość graniczna (p5) jest niższa niż druga wartość graniczna (p2) i niższa niż opcjonalna czwarta wartość graniczna (p4).
15. 15. Sposób według zastrz. 11 albo 12, albo 13, znamienny tym, że arkusze forniru przypisane do każdej z niezależnych kategorii (A+, A, B, B”) pkłada się względem siebie tak, że obliczone gęstości substancji suchej_posiadają średnie ruchome (p_C+, p_CA, p_CB, pcB). które zbiegają się do średniej (p_PA+, p_PA, p_P, p_PB-) określonej dla danej kategorii.
16. 16. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że współczynnik odbicia reprezentowany przez ciemność (R) arkusza forniru mierzy się i analizuje dla całej długości (L) i szerokości (W) arkusza forniru, a ponadto pomiar współczynnika odbicia realizuje się przez oświetlenie jednej powierzchni (3) arkusza forniru (3, 4) i przy użyciu zestawu (21) czujników fotoczułych mierzących ilość światła odbitego od tej właśnie powierzchni arkusza forniru.
17. 17. Sposób według zastrz. 16, znamienny tym, że pomiar i analizę współczynnika odbicia reprezentowanego przez ciemność (R) arkusza forniru realizuje się przy użyciu promieniowania elektromagnetycznego, o długości fali (λ) w zakresie światła ultrafioletowego, w zakresie światła widzialnego lub w zakresie światła podczerwonego.
18. 18. Sposób według zastrz. 17, znamienny tym, że pomiar współczynnika odbicia arkusza forniru realizuje się przy użyciu kamery liniowej (15a), posiadającej linię czujników ustawioną w pozycji poprzecznej do kierunku ruchu arkusza forniru (D1) lub kamerę powierzchniową (15b).
19. 19. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że pomiar gęstości substancji suchej arkusza forniru realizuje się przy użyciu zespołu rezonatora elektromagnetycznego pracującego w zakresie częstotliwości radiowych, posiadającego pojedyncze rezonatory (9) ustawione w pozycji poprzecznej do kierunku ruchu arkusza forniru (D1).
20. 20. Sposób według zastrz. 10, znamienny tym, że w przypadku gdy proces sortowania dotyczy arkuszy forniru, których obliczona gęstość substancji suchej (p_c) nie jest zdolna do utrzymania średniej ruchomej gęstości substancji suchej (p_CB1 lub p_CB2 lub p_CB3) z odpowiednią dokładnością w pobliżu określonej wcześniej wartości średniej gęstości substancji suchej (p_PB), to uruchamia się alarm, oraz rezerwuje się możliwości obniżenia określonej wcześniej wartości średniej (p_PB) gęstości substancji suchej przez określony ograniczony okres czasu.
21. 21. Sposób według zastrz. 1 albo 3, albo 4, albo 5, albo 6, albo 7, albo 8, albo 10, albo 11, albo 13, albo 20, znamienny tym, że niższe i wyższe obliczone wartości gęstości substancji suchej (pc) dla arkuszy forniru są bądź rzeczywiście odpowiednio niższe, wyższe niż lub równe początkowo zmierzonym wartościom (p) lub odpowiednio wyższe lub równe wartościom wirtualnym, które są zmodyfikowanymi wartościami wartości zmierzonych początkowo (p).