PL202311B1 - Sposób i urządzenie do napełniania pustej przestrzeni pomiędzy dwiema szybami przeciwpożarowego i/lub izolacyjnego szkła wielowarstwowego - Google Patents

Abstract

1. Sposób nape lniania pustej przestrzeni pomi edzy dwiema szybami przeciwpo zarowego i/lub izolacyjnego szk la wielowarstwowego, przy czym na jedn a z szyb, wzd luz obszaru brzegowego powierzchni wewn etrznej, z zachowaniem odst epu do powierzchni kraw edziowych, nak lada si e obwodowe pasmo plastycznego materia lu dystansowego, a nast epnie do pierwszej dok lada si e drug a szyb e i nak lada na pasmo z materia lu dystansowego, po czym obie szyby wprowadza si e do prasy p lytowej i uk lad z lozony z szyb oraz pasma materia lu dystansowego spra- sowuje si e na okre slon a grubosc tworz ac przy tym rowek brzegowy, a pust a przestrze n poprzez otwory w pa smie nape lnia si e materia lem wype lniaj acym, za s po nape lnieniu otwory zamyka si e, znamienny tym, ze przed zestawie- niem szyb (1, 2), przynajmniej w jednym miejscu pasma (3) z materia lu dystansowego, uk lada si e element rdzeniowy (9) poprzecznie wzgl edem pasma (3) z materia lu dystansowe- go, a po sprasowaniu zespo lu szyb do zadanej grubo sci, pomi edzy pasmo (3) z materia lu dystansowego i powierzch- nie kraw edziowe (8) szyb (1, 2) wprowadza si e drugie, obwodowe pasmo (4) z materia lu uszczelniaj acego w rowek brzegowy (7) pomi edzy szybami (1, 2), przy czym element rdzeniowy lub elementy rdzeniowe (9) przynajmniej cz e- sciowo zostaj a przykryte, a nast epnie element lub elementy rdzeniowe (9) wyci aga si e z pasma (3) z materia lu dystan- sowego i zespo lu szyb (1, 2) i usuwa si e, przy czym (…) PL PL PL PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest sposób i urządzenie do napełniania pustej przestrzeni pomiędzy dwiema szybami przeciwpożarowego i/lub izolacyjnego szkła wielowarstwowego, przy czym na jedną z szyb, wzdłuż obszaru brzegowego powierzchni wewnętrznej, z zachowaniem odstępu względem powierzchni krawędziowych, nakłada się na obwodzie pasmo plastycznego materiału dystansowego, a następnie dokłada się drugą szybę i nakłada na pasmo z materiału dystansowego, po czym obie szyby wprowadza się do prasy płytowej i układ złożony z szyb oraz pasma materiału dystansowego sprasowuje się na określoną grubość tworząc przy tym rowek brzegowy, a pustą przestrzeń poprzez otwory w paśmie napełnia się materiałem wypełniającym i po napełnieniu otwory zamyka się. Przeciwpożarowe szkła wielowarstwowe tego rodzaju znane są z opisu europejskiego EP 0590 978 B1. W tych znanych wielowarstwowych szkłach przeciwpożarowych pomię dzy umieszczonymi w odstępie względem siebie dwiema szybami, znajduje się, zawierająca wodę, warstwa pośrednia. Odstęp pomiędzy obiema szybami określa element dystansowy, przy czym ten element dystansowy wykonany jest w postaci profilowanego pasma ze sztywnego materiału, mianowicie z metalu lub z ceramiki. Połączenie pomiędzy szybami i elementem dystansowym uzyskuje się za pomocą kleju na bazie kauczuku butylowego. Po stronie elementu dystansowego zwróconego naprzeciw krawędzi szyb znajduje się rowek brzegowy, który napełnia się i uszczelnia dodatkowym materiałem uszczelniającym z syntetycznego kauczuku. Wytwarzanie tego rodzaju przeciwpożarowych szkieł wielowarstwowych związane jest z wieloma problemami. Zwłaszcza w przypadku wielkopowierzchniowych szyb względnie szkieł trudno jest tak ukształtować i umieścić element dystansowy z sztywnego materiału, aby powstało niezawodne i szczelne połączenie pomiędzy szybami i sztywnym elementem dystansowym. Wykonanie i umieszczenie elementu dystansowego o prawidłowym kształcie jest pracochł onne i wymaga zwykle pracy ręcznej. Otwory do wprowadzania zawierającej wodę warstwy pośredniej muszą być wykonane uprzednio, a ich zamykanie, po wypełnieniu pustej przestrzeni pomiędzy obiema szybami, jest trudne i pracochłonne.

Z niemieckiego opisu DE 25 55 383 A1 znane jest, że w izolacyjnych szkłach wielowarstwowych sztywny element dystansowy zastępuje się przez pasmo z materiału dystansowego, przykładowo z mieszanki poliizobutylenu i kauczuku butylowego. Pasmo to wykonane z materiału dystansowego natłacza się za pomocą wytłaczarki bezpośrednio na jedną z szyb, a następnie do pierwszej dołącza się drugą szybę i obie sprasowuje w prasie płytowej na żądaną grubość. Napełnianie pustej przestrzeni pomiędzy obiema szybami materiałem wypełniającym, przykładowo gazem ochronnym, nie zostało tu opisane. Wiadome jest jednak powszechnie, że w tym celu przebija się rurą pasmo z materiału dystansowego i poprzez jedną lub wiele takich rur wprowadza się gaz ochronny. Następnie rury usuwa się, a otwory w paśmie z materiału dystansowego ponownie zamyka się i dodatkowo w położony na zewnątrz rowek brzegowy nakłada się zewnętrzną warstwę względnie pasmo z materiału uszczelniającego w postaci wielosiarczku.

Opisany tu sposób i przynależne urządzenie umożliwiają wprawdzie automatyczne nanoszenie pasma z materiału dystansowego jednak nie umożliwiają jednoczesne względnie bezpośrednie nanoszenie pasma z materiału uszczelniającego. Z tego względu szyby względnie szkło warstwowe muszą być traktowane bardzo ostrożnie, gdyż połączenie szyb poprzez elastyczne pasmo z materiału dystansowego nie jest wystarczająco stabilne. Powstaje także niebezpieczeństwo, że do rowka brzegowego przedostaną się ciała obce i pozostaną przyczepione do pasma dystansowego. Przy wykonywaniu otworów do napełniania pustej przestrzeni pomiędzy szybami fragmenty materiału dystansowego lub inne ciała obce mogą przedostać się do pustej przestrzeni, co prowadzi do zmniejszenia jakości szkła warstwowego, a nawet do zakwalifikowania go jako odrzutu.

Zadaniem niniejszego wynalazku jest więc opracowanie sposobu napełniania pustej przestrzeni pomiędzy szybami przeciwpożarowego i/lub izolacyjnego szkła wielowarstwowego oraz urządzenia do realizacji tego sposobu, za pomocą którego zarówno pasmo z materiału dystansowego jak i pasmo z materiału uszczelniającego można nanosić automatycznie i na całym obwodzie, przy czym leżące na zewnątrz pasmo z materiału uszczelniającego nanosi się bezpośrednio po sprasowaniu szyb do żądanej grubości i przed napełnieniem pustej przestrzeni, a przy wytwarzaniu i zamykaniu otworów do napełniania do pustej przestrzeni pomiędzy szybami nie przedostają się żadne ciała obce, przy czym przy zamykaniu otworów do napełniania umożliwione jest odpowietrzanie pustej przestrzeni.

Sposób napełniania pustej przestrzeni pomiędzy dwiema szybami przeciwpożarowego i/lub izolacyjnego szkła wielowarstwowego, przy czym na jedną z szyb, wzdłuż obszaru brzegowego powierzchni

PL 202 311 B1 wewnętrznej, z zachowaniem odstępu do powierzchni krawędziowych, nakłada się obwodowe pasmo plastycznego materiału dystansowego, a następnie do pierwszej dokłada się drugą szybę i nakłada na pasmo z materiału dystansowego, po czym obie szyby wprowadza się do prasy płytowej i układ złożony z szyb oraz pasma materiału dystansowego sprasowuje się na określoną grubość tworząc przy tym rowek brzegowy, a pustą przestrzeń poprzez otwory w paśmie napełnia się materiałem wypełniającym, zaś po napełnieniu otwory zamyka się, według wynalazku charakteryzuje się tym, że przed zestawieniem szyb, przynajmniej w jednym miejscu pasma z materiału dystansowego, układa się element rdzeniowy poprzecznie względem pasma z materiału dystansowego, a po sprasowaniu zespołu szyb do żądanej grubości, pomiędzy pasmo z materiału dystansowego i powierzchnie krawędziowe szyb wprowadza się drugie, obwodowe pasmo z materiału uszczelniającego w rowek brzegowy pomiędzy szybami, przy czym element rdzeniowy lub elementy rdzeniowe przynajmniej częściowo zostają przykryte, a następnie element lub elementy rdzeniowe wyciąga się z pasma z materiału dystansowego i zespołu szyb i usuwa się, przy czym przy wyciąganiu elementów rdzeniowych pasmo z materiału dystansowego rozdziela się na obie strony elementu rdzeniowego i częściowo wyciąga się je na zewnątrz, a drugie zewnętrzne pasmo z materiału uszczelniającego także przerywa się tworząc lejkowaty otwór, przy czym po napełnieniu pustej przestrzeni znajdujące się po obu stronach otworów rozchylone na zewnątrz obszary pasma z materiału dystansowego, za pomocą korka zabierakowego wciska się ponownie do wewnątrz i zamyka się otwór w paśmie z materiału dystansowego, a wyłamany obszar drugiego, zewnętrznego pasma z materiału uszczelniającego, uzupełnia się ponownie materiałem uszczelniającym, przy czym korek zabierakowy pokrywa się całkowicie materiałem uszczelniającym.

Korzystnie, w sposobie według wynalazku element rdzeniowy przy układaniu go w paśmie z materiał u dystansowego i przy nastę pują cym sprasowaniu szyb, wypiera tylko część przekroju poprzecznego pasma z materiałem dystansowego.

Poprzez wyciąganie elementu rdzeniowego, w obszarze powstającego otworu materiał uszczelniający leżący na zewnątrz częściowo zostaje wyrwany.

Korzystnie, korek zabierakowy w obszarze pomiędzy ramionami zabierakowymi i płytą dociskową pokrywa się warstwą plastycznego materiału, a po wsunięciu korka zabierakowego w otwór w paśmie z materiału dystansowego, ten plastyczny materiał rozszerza się poprzecznie do kierunku wsuwania, przy czym otwór zamyka się przez współdziałanie z obszarami pasma z materiału dystansowego.

Pustą przestrzeń pomiędzy szybami, podczas wciskania korka zabierakowego w otwory w paśmie z materiału dystansowego, odpowietrza się poprzez dodatkowe otwory, przy czym otwory zamyka się za pomocą uzupełnienia drugiego, zewnętrznego pasma z materiału uszczelniającego.

Urządzenie do napełniania pustej przestrzeni pomiędzy dwiema szybami przeciwpożarowego i/lub izolacyjnego szkła wielowarstwowego, w którym przynajmniej dwie szyby, umieszczone w odstępie względem siebie, ograniczają pustą przestrzeń, a pomiędzy szybami, wzdłuż obszarów brzegowych umieszczone jest obwodowe pasmo z elastycznego materiału dystansowego, a ponadto pomiędzy szybami znajduje się środek do napełniania materiałem wypełniającym pustej przestrzeni, według wynalazku charakteryzuje się tym, że zawiera element rdzeniowy z częścią kształtową rozdzielający pasma materiału dystansowego i z przynajmniej jedną częścią głowicową do wytwarzania otworu w paś mie materia ł u dystansowego pomię dzy szybami oraz zawiera korek zabierakowy z otworem odpowietrzającym i z elementami uszczelniającymi oraz zabierakowymi do zamykania otworu, a ponadto zawiera element manipulacyjny dla korka zbierakowego.

Korzystnie, w urządzeniu według wynalazku element rdzeniowy zawiera wewnętrzną i zewnętrzną część głowicową, przy czym pomiędzy tymi częściami głowicowymi, jako łącznik znajduje się część kształtowa, a maksymalna wysokość części głowicowych odpowiada odstępowi pomiędzy szybami, natomiast wysokość łącznika jest mniejsza niż wysokość części głowicowych.

Zewnętrzna część głowicowa elementu rdzeniowego posiada nosek, stanowiący element uchwytowy dla narzędzia pomocniczego do wyciągania elementu rdzeniowego z pasma materiału dystansowego.

Korzystnie, przy wewnętrznej części głowicowej elementu rdzeniowego umieszczone są zabieraki skierowane przeciwnie względem pasma materiału dystansowego.

Korek zabierakowy posiada ramiona zabierakowe, a ponadto ma przelotowy otwór oraz na końcu oddalonym od pustej przestrzeni pomiędzy szybami zawiera kształtkę rurową, dołączoną do przelotowego otworu, przy czym na kształtce rurowej znajduje się miejsce żądanego złamania.

PL 202 311 B1

Element manipulacyjny połączony rozłącznie z korkiem zabierakowym tworzy element uchwytowy dla korka zabierakowego, przy czym w elemencie manipulacyjnym znajduje się przelotowy otwór odpowietrzający, współdziałający z przelotowym otworem w korku zabierakowym.

Korek zabierakowy w obszarze pomiędzy ramionami zabierakowym i płytą dociskową powleczony jest plastycznym materiałem, a płyta dociskowa przesuwalna jest w kierunku ramion zabierakowych.

Pomiędzy pasmem z materiału dystansowego i powierzchniami krawędziowymi szyb znajduje się obwodowy rowek brzegowy, przy czym rowek wypełniony jest środkiem uszczelniającym.

Materiał uszczelniający stanowi materiał z grupy elastomerów.

Korek zabierakowy, stanowi zamknięcie otworów w paśmie z materiału dystansowego ograniczającego napełnioną przestrzeń a przelotowy otwór zamknięty jest materiałem uszczelniającym.

Za pomocą sposobu według wynalazku uzyskuje się różne korzyści. Wskutek tego, że przed zestawieniem szyb, przynajmniej w jednym miejscu pasma, poprzecznie poprzez pasmo z materiału dystansowego ułożony zostaje element rdzeniowy, już przed zestawieniem obu szyb stworzone są środki do wytworzenia otworów do napełniania. Przy tym może tu chodzić o przeciwpożarowe lub izolacyjne szkła wielowarstwowe, a szkło wielowarstwowe może składać się z dwóch szyb z usytuowaną pomiędzy nimi pustą przestrzenią, lub z wielu szyb, z wieloma usytuowanymi pomiędzy nimi pustymi przestrzeniami. Po sprasowaniu zespołu szyb na żądaną grubość w rowek brzegowy pomiędzy materiałem dystansowym i powierzchniami krawędziowymi szyb można wprowadzić dodatkowe pasmo z materiału uszczelniającego, przy czym może to być wykonywane automatycznie. Ma to tę zaletę, że zespół szyb, względnie odpowiednie szkło warstwowe, jeszcze przed napełnieniem pustej przestrzeni jest w pełni stabilne pod względem kształtu, i nie ma żadnych rowków, w których mogłyby się zbierać obce ciała. Szkła wielowarstwowe nadają się do normalnego manipulowania nimi i transportowania i przenoszone są także do innych stanowisk obróbczych, np. do stanowiska napełniania. Ponadto powstaje zaleta, że istnieją już środki w postaci elementów rdzeniowych do wytworzenia otworu napełniającego do napełniania pustej przestrzeni i dlatego pasmo z materiału dystansowego nie musi już być dostępne. W celu utworzenia otworów do napełniania pustej przestrzeni pomiędzy dwiema szybami element albo elementy rdzeniowe wyciąga się na zewnątrz z pasma i z zespołu szyb oraz usuwa się je. Wskutek wyciągania elementu rdzeniowego pasmo z materiału dystansowego zostaje rozdzielone na obie strony elementu rdzeniowego i częściowo wyciągnięte na zewnątrz, a także drugie, zewnętrzne pasmo z materiału uszczelniającego zostaje przerwane. Przy tym, za pomocą elementu rdzeniowego, cały materiał jaki uwolniony został z obu pasm, zostaje wyniesiony na zewnątrz tak, że żadne resztki materiału nie mogą przedostać się do pustej przestrzeni pomiędzy szybami. Napełnianie pustej przestrzeni pomiędzy dwiema szybami następuje, w znany sposób, poprzez utworzony otwór. Przy tym pustą przestrzeń w przypadku przeciwpożarowego szkła wielowarstwowego napełnia się np. masą z przeźroczystego, zawierającego wodę polikrzemianu metali alkalicznych, a w przypadku izolacyjnego szkła wielowarstwowego, napełnia się gazem ochronnym. Po całkowitym napełnieniu pustej przestrzeni pomiędzy każdymi dwiema szybami, rozciągnięte częściowo na zewnątrz obszary pasma z materiału dystansowego wciska się ponownie do wnętrza za pomocą korka zabierakowego, a otwory w tym paśmie zamyka się. Ulepszone rozwiązanie polega na tym, że korek zabierakowy powleczony jest dodatkowo plastycznym materiałem. Ten materiał plastyczny może się rozszerzać i współdziała z obszarami brzegowymi pasma z materiału dystansowego. Wzrasta wskutek tego pewność uszczelnienia. W ten sposób rowek brzegowy w obszarze otworów napełniających zostaje ponownie wytworzony i przez wprowadzenie dodatkowego materiału uszczelniającego wyrwany obszar drugiego, zewnętrznego pasma z materiału uszczelniającego zostaje ponownie uzupełniony. Istnieje jednocześnie ta korzyść, że utworzona zostaje ponownie budowa pasma z materiału dystansowego i z położonego na zewnątrz pasma materiału uszczelniającego, a korek zabierakowy, który zamyka otwór napełniający, pokryty całkowicie materiałem uszczelniającym.

Operacja sposobu, przy której przy włożeniu elementu rdzeniowego w pasmo z materiału dystansowego i przy dokonywanym następnie sprasowaniu szyb tak, że tylko część przekroju poprzecznego pasma z materiału dystansowego zostaje wyparta, daje tę korzyść, że pozostaje dodatkowy materiał dystansowy, który po wyciągnięciu elementów rdzeniowych i utworzeniu otworów napełniających jest do dyspozycji przy następującym możliwie całkowitym zamknięciu otworów materiałem dystansowym. Dalszą zaletą jest to, że przy wyciąganiu elementów rdzeniowych, w obszarze powstających otworów materiał uszczelniający znajdujący się od zewnątrz jest częściowo wyrwany, wskutek czego elementy rdzeniowe łatwiej można uchwycić i wyciągnąć ręcznie lub za pomocą automatycznych środków pomocniczych. Korzystne jest także, gdy pusta przestrzeń pomiędzy szybami odpowietrzana

PL 202 311 B1 jest poprzez dodatkowe otwory podczas wciskania korka zabierakowego w otwór w paśmie z materiału dystansowego. Zapewnione jest przez to, że materiał dystansowy, który np. w przeciwpożarowym szkle wielowarstwowym dociskany jest do zawierającego wodę środka znajdującego się w pustej przestrzeni pomiędzy szybami, może całkowicie wejść z nim w kontakt i wyprzeć poprzez te dodatkowe otwory nadmiar powietrza lub ewentualnie także nadmiar środka wypełniającego. Te dodatkowe otwory, po wciśnięciu korka zabierakowego w pasmo materiału dystansowego można w prosty sposób zamknąć i uszczelnić przy uzupełnianiu drugiego, zewnętrznego pasma z materiału uszczelniającego. Również ta operacja może być wykonana w prosty sposób i przynajmniej częściowo może być zautomatyzowana.

Sposób według wynalazku, zwłaszcza przy wytwarzaniu przeciwpożarowych szkieł wielowarstwowych, a także izolacyjnych szkieł wielowarstwowych, pozwala na zautomatyzowany sposób produkcji, przy czym do nanoszenia materiałów dystansowych oraz materiałów uszczelniających stosuje się znane roboty. Wskutek tego, że materiał uszczelniający nanosi się bezpośrednio po sprasowaniu zespołu szyb względnie szkieł do żądanej grubości i prowadzi się to nanoszenie jednolicie wzdłuż całego obwodu, powstaje optymalna ochrona pasma materiału dystansowego i pustej przestrzeni pomiędzy dwiema szybami. Te szkła warstwowe tworzą półwyroby i bez problemów mogą być magazynowane, a w razie potrzeby doprowadzane do następnych operacji obróbczych. Cały proces wytwarzania szkieł wielowarstwowych tego rodzaju został uproszczony i przez dodatkową możliwość zastosowania zautomatyzowanych operacji może być taniej wykonywany.

Urządzenie według wynalazku, do wykonywania sposobu według wynalazku, składa się z wielu środków. Pierwszy środek stanowi element rdzeniowy z częścią kształtową, służący do przynajmniej częściowego przedzielania pasma materiału dystansowego. Element rdzeniowy wyposażony jest w przynajmniej jedną część zabierakową do wytwarzania otworu w paśmie materiału dystansowego pomiędzy szybami. Drugi środek zawiera elementy uszczelniające i zabierakowe, do zamykania pasma materiału dystansowego oraz ma element odpowietrzający. Trzeci środek służy do wprowadzania drugiego środka względnie korka zabierakowego w pasmo materiału dystansowego pomiędzy dwiema szybami. Ten trzeci środek stanowi środek pomocniczy do manipulowania drugim środkiem. Ten podział urządzenia na wiele środków czyni możliwym dobranie i dopasowanie poszczególnych środków do koniecznych dla nich funkcji. Wskutek tego funkcje te spełniane są optymalnie, a poszczególne środki częściowe urządzenia łatwiej kształtować i wykonywać. Pierwszy środek, który wykonany jest jako element rdzeniowy, korzystnie kształtowany jest tak, że zawiera wewnętrzną i zewnętrzną część głowicową, przy czym pomiędzy tymi częściami głowicowymi znajduje się część kształtowa jako łącznik. Wysokość części głowicowych jest przy tym maksymalnie tak duża jak odstęp pomiędzy szybami, a wysokość łącznika jest mniejsza niż wysokość części głowicowych. Takie ukształtowanie umożliwia to, że element rdzeniowy, który przed zestawieniem szyb układa się w poprzek pasma z materiału dystansowego, tylko częściowo wypiera pasmo w obszarze łącznika. Umieszczenie noska na zewnętrznej części głowicowej pierwszego środka względnie elementu rdzeniowego, umożliwia uchwycenie i wyciągnięcie elementu rdzeniowego z pasma za pomocą narzędzia pomocniczego. Zabieraki umieszczone przy zewnętrznej części głowicowej pierwszego środka, względnie elementu rdzeniowego skierowane są przeciwnie do pasma z materiału dystansowego i podczas wyciągania elementu rdzeniowego z zespołu szkła wielowarstwowego wnikają w pasmo z materiału dystansowego. Ma to tę zaletę, że przy wyciąganiu, pasmo w obszarze żądanego otworu napełniającego zostaje rozerwane i rozdzielone, a oba obszary końcowe pasma zostają, przynajmniej częściowo, rozchylone lejkowato na zewnątrz. Zabieraki stanowią więc środek otwierający pasmo z materiału dystansowego pomiędzy każdą parą szyb.

Drugi środek, który stanowi korek zabierakowy, zawiera ramiona zabierakowe, które wnikają w pasmo materiał u dystansowego oraz ma przelotowy otwór, który przebiega od strony skierowanej do pustej przestrzeni do obszaru krawędziowego zespołu szkła warstwowego. Za pomocą ramion zabierakowych, obszary końcowe pasma materiału dystansowego znajdujące się po obu stronach otworu napełniającego, zostają uchwycone i przy wciskaniu korka zabierakowego względnie drugiego środka pomiędzy dwie szyby, zostają ponownie wciśnięte do wewnątrz, ku sobie. Przelotowy otwór umożliwia uchodzenie powietrza lub ewentualnie także nadmiaru materiału napełniającego, z pustej przestrzeni pomiędzy szybami. Kształtka rurowa umieszczona na końcu drugiego środka oddalonym od pustej przestrzeni pomiędzy szybami, służy jako środek łączący z trzecim środkiem i jednocześnie zawiera miejsce żądanego złamania. Miejsce żądanego złamania służy do tego, aby ewentualnie za długa część kształtki rurowej, po całkowitym wciśnięciu w pasmo materiału dystansowego, mogła

PL 202 311 B1 zostać ułamana i usunięta z rowka brzegowego. Ma to tę zaletę, że żaden częściowy fragment drugiego środka nie wystaje ponad obszary krawędziowe szyb. Drugi środek względnie korek zabierakowy, na obwodzie części obszaru powleczony jest materiałem plastycznym. Chodzi tu o ten sam materiał jaki stosuje się na pasmo dystansowe, np. kauczuk butylowy albo inny znany i odpowiedni materiał. Ten plastyczny materiał usprawnia i polepsza działanie uszczelniające korka zabierakowego. Za pomocą płyty dociskowej, która przesuwalna jest od zewnątrz do wewnątrz, materiał plastyczny rozszerza się poprzecznie do kierunku przesuwu.

Trzeci środek jest połączony rozłącznie z drugim środkiem poprzez kształtkę rurową. Tworzy ona element uchwytowy dla drugiego środka względnie korka zabierakowego, za pomocą którego to elementu korek zabierakowy wprowadza się i wciska w przestrzeń pośrednią pomiędzy dwiema szybami a tym samym w otwór w paśmie z materiału dystansowego. Również w tym trzecim środku umieszczony jest przelotowy otwór odpowietrzający, który współdziała z przelotowym otworem w drugim środku. Drugi środek względnie korek zabierakowy, po napełnieniu pustej przestrzeni pomiędzy każdymi dwiema szybami wsuwa się względnie wciska w otwory w paśmie z materiału dystansowego i zamyka się te otwory. Przy tym korek zabierakowy współpracuje z pasmem, poprzez ramiona zabierakowe i tworzy z materiałem dystansowym kształtową jednostkę. Urządzenie odpowietrzające w drugim środku względnie w korku zabierakowym, zostaje zamknięte przez środek uszczelniający znajdujący się na zewnątrz.

W korzystny sposób, pomiędzy pasmem z materiału dystansowego i powierzchniami krawędziowymi szyb, wskutek nanoszenia pasma i następnie sprasowania szyb w szło wielowarstwowe, tworzy się obwodowy rowek, który wypełnia się materiałem uszczelniającym. Jako szczególnie nadający się materiał uszczelniający okazały się materiały z grupy elastomerów np. elastomery wielosiarczkowe.

Przedmiot wynalazku jest uwidoczniony w przykładzie wykonania na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia w przekroju obszar brzegowy przeciwpożarowego szkła wielowarstwowego, fig. 2 - obszar narożny pierwszej szyby z pasmem materiału dystansowego i z elementem rdzeniowym, fig. 3 - przekrój obszaru narożnego przeciwpożarowego szkła wielowarstwowego z wyciągniętym elementem rdzeniowym, fig. 4 - przekrój obszaru narożnego przeciwpożarowego szkła wielowarstwowego, po napełnieniu pustej przestrzeni, z drugim i trzecim środkiem urządzenia, fig. 5 - ten sam przekrój co na fig. 4, po przesunięciu płyty dociskowej, fig. 6 - przekrój obszaru narożnego przeciwpożarowego szkła wielowarstwowego, po napełnieniu i zamknięciu otworu napełniającego, fig. 7 - widok pierwszego środka względnie elementu narożnego, fig. 8 - przekrój elementu narożnego według fig. 6 a fig. 9 przedstawia drugi i trzeci środek urządzenia w przekroju częściowym.

Na fig. 1 przedstawiony jest przekrój poprzeczny przez obszar brzegowy przeciwpożarowego szkła wielowarstwowego. Uwidocznione przeciwpożarowe szkło wielowarstwowe zawiera dwie termicznie naprężone wstępnie szyby 1, 2 ze szkła pławionego, każda o grubości 5 mm. Te dwie szyby 1, 2 umieszczone są w odstępie względem siebie, przy czym odstęp określony jest za pomocą pasma 3 materiału dystansowego. Pomiędzy dwiema szybami 1, 2 utworzona jest, w znany sposób, pusta przestrzeń 5 wypełniona masą do impregnacji przeciwogniowej 6. Tę masę do impregnacji przeciwogniowej 6 może stanowić zahartowana, przeźroczysta uwodniona masa z polikrzemianów metali alkalicznych lub inna znana masa. Polikrzemianowa masa, po wypełnieniu przez nią pustej przestrzeni 5 pomiędzy dwiema szybami 1, 2 podlega hartowaniu. Pasmo 3 materiału dystansowego składa się z natłoczonego pasma polimeru butylowego. Znane jest urządzenie do nanoszenia tego rodzaju pasma 3 materiału dystansowego na szybę 1, 2 (np. z DE 25 55 383 A1). Pomiędzy pasmem 3 materiału dystansowego i powierzchniami krawędziowymi 8 obu szyb 1, 2 utworzony jest rowek brzegowy 7, który jest wypełniony pasmem 4 materiału uszczelniającego. Odpowiednie materiały do wykonania tego pasma 4 materiału uszczelniającego mogą pochodzić z grupy elastomerów, przy czym jako szczególnie korzystny okazał się elastomer wielosiarczkowy. Oba pasma 3, 4 wykonane są obwodowo wokół całego szkła zespolonego i otaczają całkowicie pustą przestrzeń 5 względnie masę do impregnacji przeciwogniowej 6. Przeciwpożarowe szkło wielowarstwowe może się składać, w znany sposób, z więcej niż dwóch szyb i może zawierać wiele pustych przestrzeni z odpowiednim uszczelnieniem brzegowym. Przedstawiona na fig. 1 budowa złożona z dwóch szyb, tworząca przeciwpożarowe szkło wielowarstwowe, następuje w ten sposób, że najpierw na jedną z dwóch szyb 1, 2, np. na wewnętrzną stronę szyby 1, za pomocą kalibrowanej dyszy wytłaczającej urządzenia wytłaczającego, natłoczone zostaje na całym obwodzie pasmo polimeru butylowego o grubości 6 mm. Następnie zostaje nałożona szyba 2, po czym pakiet składający się z obu szyb 1 i 2 oraz ze znajdującego się poPL 202 311 B1 między nimi pasma 3 materiału dystansowego, wprowadza się do prasy płytowej, gdzie w znany sposób zostaje on sprasowany aż do uzyskania żądanego odstępu. W niniejszym przykładzie cały pakiet został sprasowany do całkowitej grubości wynoszącej 16 mm. Następnie, za pomocą odpowiedniej dyszy wytłaczającej, w rowek brzegowy 7 wprowadza się pasmo 4 materiału uszczelniającego tak, że cały obszar brzegowy zostaje uszczelniony, a obie szyby 1 i 2 w obszarze brzegowym są ze sobą związane i sklejone, stabilnie pod względem kształtu. W tym stanie pusta przestrzeń 5 nie jest jeszcze wypełniona masą do impregnacji przeciwogniowej 6, która musi dopiero zostać wprowadzona.

Aby można było wprowadzić masę do impregnacji przeciwogniowej 6 do pustej przestrzeni pomiędzy obiema szybami 1, 2, musi istnieć, przynajmniej jeden otwór napełniający i jeden otwór odpowietrzający. W celowy sposób otwór wykonany jest w narożu przeciwpożarowego szkła wielowarstwowego, przy czym służy on zarówno jako otwór napełniający jak i otwór odpowietrzający. Można jednak wykonać po jednym otworze w naprzeciwległych narożach przeciwpożarowego szkła wielowarstwowego. Według wynalazku odpowiednie środki do wytworzenia tych otworów wbudowane zostają już podczas wytwarzania zespolenia obu szyb 1, 2. Przebieg sposobu wytwarzania otworów do napełniania i odpowietrzania oraz następującego zamykania tych otworów przedstawiony jest na fig. 2 - 6, odpowiednio do etapów sposobu. Na fig. 2 przedstawiony jest widok wycinka z obszaru narożnego szyby 1, na którą naniesione już zostało pasmo 3 materiału dystansowego. W przedstawionym narożu oraz w naprzeciwległym narożu szyby 1, włożony zostaje teraz pierwszy środek w tym przykładzie element rdzeniowy 9, usytuowany poprzecznie poprzez pasmo 3 materiału dystansowego, przy czym element rdzeniowy 9 nie wystaje poza powierzchnie krawędziową 8 szyby 1. Grubość elementu rdzeniowego 9 jest maksymalnie tak duża, jak żądany odstęp pomiędzy obiema szybami 1, 2 w stanie sprasowanym. Element rdzeniowy 9 ma części głowicowe 13 i 14, które spoczywają na wewnętrznej powierzchni szyby 1. Pomiędzy obiema częściami głowicowymi 13, 14 znajduje się część kształtowa 12, która ma mniejszą grubość niż obie części głowicowe 13, 14. Ta część kształtowa jest wciśnięta w pasmo 3 materiału dystansowego i w tym obszarze wypiera polimer butylowy. Przynajmniej przy zewnętrznej części głowicowej 14 znajduje się nosek 15. Nosek ten służy do tego, ażeby, za pomocą narzędzia pomocniczego, możne było uchwycić element rdzeniowy 9 i wyciągnąć go z przeciwpożarowego szkła wielowarstwowego. Przynajmniej przy wewnętrznej części głowicowej 13 umieszczone są zabieraki 16, które skierowane są przeciwnie względem pasma 3 materiału dystansowego i tworzą krawędzie tnące. W przedstawionym przykładzie elementu rdzeniowego 9 obie części głowicowe 13 i 14 wykonane są symetrycznie, to znaczy obie posiadają zarówno nosek 15 jak i zabieraki 16. Ma to tę zaletę, że element rdzeniowy może zostać zabudowany w położeniu odwróconym o kąt 180°.

Gdy już w określonym obszarze narożnym szyby 1 element rdzeniowy 9 zostanie ułożony i wciśnięty w pasmo materiału dystansowego, można nałożyć drugą szybę 2, a zespół szyb, jak już opisywano, zostaje sprasowany w prasie płytowej do żądanej grubości. Element rdzeniowy 9 znajduje się teraz w obszarze brzegowym przeciwpożarowego szkła wielowarstwowego, pomiędzy obiema szybami 1, 2 i nie wystaje poza powierzchnie krawędziowe 8. Nanoszenie pasma 4 materiału uszczelniającego w rowek brzegowy 7 może teraz następować automatycznie, gdyż nie ma żadnych wystających części tak, że ewentualny robot wytłaczający może przejeżdżać na całym obwodzie 360° wokół przeciwpożarowego szkła wielowarstwowego. Przy zespole złożonym z więcej niż dwóch szyb przebiegi te powtarza się wielokrotnie, aż utworzona zostanie żądana liczba pustych przestrzeni.

Na fig. 3 przedstawiony jest obszar narożny przeciwpożarowego szkła wielowarstwowego po wykonaniu otworu napełniającego względnie odpowietrzającego 26. Otwór 26 został wykonany przez wyciągnięcie z przeciwpożarowego szkła wielowarstwowego elementu rdzeniowego 9 w kierunku strzałki 27. Stosuje się przy tym znane narzędzie pomocnicze, za pomocą którego chwyta się element rdzeniowy 9 za nosek 15 i wyciąga. Przy wyciąganiu elementu rdzeniowego zabieraki 16, przy wewnętrznej części głowicowej 13, zahaczają o pasmo 3 materiału dystansowego, rozdzielają go i rozciągają jego część na zewnątrz. W obszarze, w którym część kształtowa 12 została wciśnięta w pasmo 3, pasmo 3 rozrywa się i tworzą się oba odgięte na zewnątrz obszary końcowe 10, 11 pasma 3 materiału dystansowego. Jednocześnie, podczas wyciągania elementu rdzeniowego 9 pasmo 4 materiału uszczelniającego zostaje rozerwane i przynajmniej w obszarze 28 otworu 26 zostaje oderwane. Wskutek tego, po całkowitym wyciągnięciu elementu rdzeniowego 9 powstaje lejkowaty otwór 26. W ten sam sposób, na innym narożu przeciwległym, wykonuje się drugi otwór. Za pomocą tych dwóch otworów 26 napełnia się pustą przestrzeń 5 masą do impregnowania przeciwogniowego 6 poczynając napełnianie np. od otworu dolnego, przy czym powietrze może uchodzić przez otwór górny. Napełnia się masą do izolowania przeciwogniowego 6 aż do całkowitego napełnienia pustej przestrzeni 5. Gdy

PL 202 311 B1 pusta przestrzeń 5 wypełniona jest całkowicie masą do izolowania przeciwogniowego 6, jedyny lub oba otwory zostają ponownie zamknięte. Jeżeli utworzony jest tylko jeden otwór 26, to masa do izolowania przeciwogniowego 6 wprowadzana jest poprzez ten otwór i jednocześnie poprzez ten sam otwór 26 uchodzi powietrze.

Zamykanie otworu 26 po napełnieniu pustej przestrzeni 5 masą do izolowania przeciwogniowego 6, przedstawione jest na fig. 4. Do zamykania otworu 26 stosuje się drugi środek w tym przykładzie korek zabierakowy 17. Korek zabierakowy 17 współdziała z trzecim środkiem, który jako element manipulacyjny 24 służy do manipulowania i wprowadzania korka zabierakowego 17 względnie drugiego środka. Korek zabierakowy 17 względnie drugi środek i trzeci element manipulacyjny 24, przedstawione są dokładnie na fig. 9. Korek zabierakowy 17 ma na przednim końcu dwa ramiona zabierakowe 18, 19, które wchodzą w obszary końcowe 10, 11 pasma 3 materiału dystansowego, gdy korek zabierakowy 17 za pomocą elementu manipulacyjnego 24, zostanie wepchnięty od zewnątrz w otwór 26, w kierunku strzałki 29. Na obszarze korka zabierakowego 17 skierowanym na zewnątrz, umieszczona jest kształtka rurowa 22, po której prowadzona jest ślizgowo płyta dociskowa 23. Poprzez cały korek zabierakowy 17 przebiega przelotowy otwór 20, który służy jako urządzenie odpowietrzające. Również w elemencie manipulacyjnym 24 znajduje się przelotowy otwór odpowietrzający 25 tak, że przy zamykaniu otworu 26 ewentualnie, jeszcze istniejące powietrze lub też nadmiar materiału wypełniającego, mogą uchodzić na zewnątrz z pustej przestrzeni 5. W celu zamknięcia otworu 26, korek zabierakowy za pomocą elementu manipulacyjnego 24, zostaje wepchnięty w kierunku strzałki 29, przy czym oba obszary końcowe 10 i 11 pasma 3 materiału dystansowego przylegają do korka zabierakowego 17 i ponownie zamykają szczelnie pasmo 3. Na korku zabierakowym 17 utworzony jest obszar 30, który znajduje się pomiędzy ramionami korka zabierakowego 18, 19 i płytą dociskową 23. Ten obszar 30 pokryty jest warstwą plastycznego materiału 31. W opisywanym przykładzie jako materiał plastyczny zastosowano kauczuk butylowy. Można stosować także inne materiały, które z materiałem pasma 3 tworzą uszczelniające związki. Gdy korek zabierakowy 17 znajduje się w położeniu przedstawionym na fig. 4 przesuwa się do wewnątrz płytę dociskową 23, w kierunku strzałki 32, wskutek czego sprasowuje się materiał 31, który rozszerza się poprzecznie do kierunku przesuwu 29. W ten sposób utworzone zostaje kształtowe połączenie pomiędzy oboma obszarami końcowymi 10, 11 pasma 3. Ponieważ materiał 31 rozszerza się promieniowo we wszystkich kierunkach, więc także w obszarze styku ze szklanymi powierzchniami szyb 1, 2 ponownie powstaje szczelne połączenie przyczepne.

Na fig. 5 przedstawiony jest korek zabierakowy 17 ze sprasowanym materiałem 31, to znaczy z wsuniętą płytą dociskową 23. W kształtce rurowej 22 korka zabierakowego 17 znajduje się miejsce żądanego złamania 21, które, przy zupełnie wepchniętym korku zabierakowym 17, znajduje się w obrębie powierzchni krawędziowych 8 szyb 1, 2 względnie rowka brzegowego 7. Kształtka rurowa 22, za pomocą elementu manipulacyjnego 24, zostaje ułamana w miejscu żądanego złamania 21 tak, że nie ma już żadnych części wystających poza powierzchnie krawędziowe 8. Na fig. 6 przedstawiony jest obszar narożny po ułamaniu kształtki rurowej 22 w miejscu żądanego złamania 21 i po usunięciu elementu manipulacyjnego 24. Następnie, ten obszar rowka brzegowego 7, z którego wyparty został materiał uszczelniający 4 ponownie zostaje wypełniony materiałem uszczelniającym 40 i układ uszczelniający w obszarze brzegowym ponownie zostaje uzupełniony. Ten stan końcowy przedstawiony jest na fig. 6. Widać tu, że za pomocą korka zabierakowego 17 względnie drugiego środka urządzenia, oba obszary końcowe 10, 11 pasma materiału dystansowego, ponownie skierowane są do wewnątrz. Za pomocą płyty dociskowej 23 wsuniętej do wewnątrz, materiał dystansowy wepchnięty jest dodatkowo do wewnątrz, a plastyczny materiał 31 rozszerza się promieniowo, wskutek czego korek zabierakowy 17 zostaje całkowicie otoczony przez materiał dystansowy pasma 3. Całkowite uszczelnienie następuje teraz za pomocą dodatkowo wprowadzonego materiału uszczelniającego 40, który obejmuje całkowicie korek zabierakowy i uszczelnia od zewnątrz. W ten sposób zamknięty zostaje i uszczelniony również przelotowy otwór 20 w korku zabierakowym 17.

Na fig. 7 przedstawiony jest widok elementu rdzeniowego 9, a na fig. 8 jego przekrój poprzeczny wzdłuż osi wzdłużnej. Element rdzeniowy 9 składa się z obu części głowicowych 13, 14, które połączone są ze sobą częścią kształtową 12. Obie części głowicowe 13, 14 mają noski 15 i zabieraki 16. Zwłaszcza na fig. 7 jest widoczne, że część kształtowa 12 jest cieńsza niż obie części głowicowe 13, 14. Obie części głowicowe 13, 14 wykonane są symetrycznie, aby ułatwić manipulację względnie orientowanie podczas zabudowy.

PL 202 311 B1

Na fig. 9 przedstawiony jest częściowy przekrój poprzez korek zabierakowy 17 oraz element manipulacyjny 24 połączony rozłącznie z korkiem zabierakowym 17. Korek zabierakowy 17, na przednim końcu ma oba ramiona zabierakowe 18, 19, a na tylnym końcu ma kształtkę rurową 22. Poprzez cały korek zabierakowy 17 przebiega przelotowy otwór 20. Na kształtce rurowej 22 znajduje się miejsce żądanego złamania 21, które służy do oddzielania tylnego obszaru kształtki rurowej 22. Płyta dociskowa 23 prowadzona jest przesuwnie na kształtce rurowej 22 i jest na nią nasunięta. W obszarze 30 znajduje się materiał plastyczny 31, przykładowo kauczuk butylowy. Korek zabierakowy 17 spełnia swą funkcję uszczelniającą także, gdy nie ma żadnego materiału plastycznego 31. Element manipulacyjny 24, w niniejszym przypadku stanowi kształtka rurowa, która przyczepnym osadzeniem nasadzona jest na tylny obszar kształtki rurowej 22 korka zabierakowego 17. W ten sposób łatwiej manipulować stosunkowo małym korkiem zabierakowym także za pomocą automatycznych urządzeń montażowych, przykładowo robota. Ewentualny materiał wypełniający, który przy zabudowie korka zabierakowego 17 w otwór 26 wydobędzie się z pustej przestrzeni 5 pomiędzy obiema szybami 1, 2 poprzez otwór 20, odprowadzany jest na zewnątrz poprzez otwór odpowietrzający 25 w elemencie manipulacyjnym 24, a rowek brzegowy 7 nie ulega żadnemu zanieczyszczeniu wydobywającym się ewentualnie materiałem. Ma to tę zaletę, że cały obszar, który uszczelniany jest dodatkowym materiałem uszczelniającym 40, pozostaje całkowicie czysty, co zapewnia bardzo dobrą przyczepność materiału uszczelniającego 40 do powierzchni obu szyb 1, 2, w obszarze rowka brzegowego 7. Gdy korek zabierakowy 17 i płyta dociskowa 23 wsunięte są w obszar brzegowy rowka brzegowego 7, płyta dociskowa 23 znajduje się przed miejscem żądanego złamania 21. Tylny koniec kształtki rurowej 22 zostaje w tym położeniu odłamany za pomocą elementu manipulacyjnego 24 i usunięty z rowka brzegowego 7.

Claims (15)

1. Sposób napełniania pustej przestrzeni pomiędzy dwiema szybami przeciwpożarowego i/lub izolacyjnego szkła wielowarstwowego, przy czym na jedną z szyb, wzdłuż obszaru brzegowego powierzchni wewnętrznej, z zachowaniem odstępu do powierzchni krawędziowych, nakłada się obwodowe pasmo plastycznego materiału dystansowego, a następnie do pierwszej dokłada się drugą szybę i nakłada na pasmo z materiału dystansowego, po czym obie szyby wprowadza się do prasy płytowej i układ złożony z szyb oraz pasma materiału dystansowego sprasowuje się na określoną grubość tworząc przy tym rowek brzegowy, a pustą przestrzeń poprzez otwory w paśmie napełnia się materiałem wypełniającym, zaś po napełnieniu otwory zamyka się, znamienny tym, że przed zestawieniem szyb (1, 2), przynajmniej w jednym miejscu pasma (3) z materiału dystansowego, układa się element rdzeniowy (9) poprzecznie względem pasma (3) z materiału dystansowego, a po sprasowaniu zespołu szyb do żądanej grubości, pomiędzy pasmo (3) z materiału dystansowego i powierzchnie krawędziowe (8) szyb (1, 2) wprowadza się drugie, obwodowe pasmo (4) z materiału uszczelniającego w rowek brzegowy (7) pomiędzy szybami (1, 2), przy czym element rdzeniowy lub elementy rdzeniowe (9) przynajmniej częściowo zostają przykryte, a następnie element lub elementy rdzeniowe (9) wyciąga się z pasma (3) z materiału dystansowego i zespołu szyb (1, 2) i usuwa się, przy czym przy wyciąganiu elementów rdzeniowych (9) pasmo (3) z materiału dystansowego rozdziela się na obie strony elementu rdzeniowego (9) i częściowo wyciąga się je na zewnątrz, a drugie zewnętrzne pasmo (4) z materiału uszczelniającego także przerywa się tworząc lejkowaty otwór (26), przy czym po napełnieniu pustej przestrzeni (5) znajdujące się po obu stronach otworów (26) rozchylone na zewnątrz obszary (10, 11) pasma (3) z materiału dystansowego, za pomocą korka zabierakowego (17) wciska się ponownie do wewnątrz i zamyka się otwór (26) w paśmie (3) z materiału dystansowego, a wyłamany obszar drugiego, zewnętrznego pasma (4) z materiału uszczelniającego, uzupełnia się ponownie materiałem uszczelniającym (40), przy czym korek zabierakowy (17) pokrywa się całkowicie materiałem uszczelniającym (4, 40).

2. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że element rdzeniowy (9) przy układaniu go w paśmie (3) z materiału dystansowego i przy następującym sprasowaniu szyb (1, 2), wypiera tylko część przekroju poprzecznego pasma (3) z materiałem dystansowym.

3. Sposób według zastrz. 1 albo 2, znamienny tym, że poprzez wyciąganie elementu rdzeniowego (9), w obszarze powstającego otworu (26) materiał uszczelniający (4) leżący na zewnątrz częściowo zostaje wyrwany.

PL 202 311 B1

4. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że korek zabierakowy (17) w obszarze (30) pomiędzy ramionami zabierakowymi (18, 19) i płytą dociskową (23) pokrywa się warstwą plastycznego materiału (31), a po wsunięciu korka zabierakowego (17) w otwór (26) w paśmie (3) z materiału dystansowego, ten plastyczny materiał (31) rozszerza się poprzecznie do kierunku wsuwania (29), przy czym otwór (26) zamyka się przez współdziałanie z obszarami (10, 11) pasma (3) z materiału dystansowego.

5. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że pustą przestrzeń (5) pomiędzy szybami (1, 2), podczas wciskania korka zabierakowego (17) w otwory (26) w paśmie (3) z materiału dystansowego, odpowietrza się poprzez dodatkowe otwory (20), przy czym otwory (20) zamyka się za pomocą uzupełnienia drugiego, zewnętrznego pasma (4) z materiału uszczelniającego (40).

6. Urządzenie do napełniania pustej przestrzeni pomiędzy dwiema szybami przeciwpożarowego i/lub izolacyjnego szkła wielowarstwowego, w którym przynajmniej dwie szyby, umieszczone w odstępie względem siebie, ograniczają pustą przestrzeń, a pomiędzy szybami, wzdłuż obszarów brzegowych umieszczone jest obwodowe pasmo z elastycznego materiału dystansowego, a ponadto pomiędzy szybami znajduje się środek do napełniania materiałem wypełniającym pustej przestrzeni, znamienne tym, że zawiera element rdzeniowy (9) z częścią kształtową (12) rozdzielający pasma (3) materiału dystansowego i z przynajmniej jedną częścią głowicową (13, 14) do wytwarzania otworu (26) w paśmie (3) materiału dystansowego pomiędzy szybami (1, 2) oraz zawiera korek zabierakowy (11) z otworem odpowietrzającym (20) i z elementami uszczelniającymi oraz zabierakowymi (18, 19) do zamykania otworu (26), a ponadto zawiera element manipulacyjny (24) dla korka zbierakowego (17).

7. Urządzenie według zastrz. 6, znamienne tym, że element rdzeniowy (9) zawiera wewnętrzną i zewnętrzną część głowicową (13, 14), przy czym pomiędzy tymi częściami głowicowymi, jako łącznik znajduje się część kształtowa (12), a maksymalna wysokość części głowicowych (13, 14) odpowiada odstępowi pomiędzy szybami (1, 2), natomiast wysokość łącznika (12) jest mniejsza niż wysokość części głowicowych (13, 14).

8. Urządzenie według zastrz. 6 albo 7, znamienne tym, że zewnętrzna część głowicowa (14) elementu rdzeniowego (9) posiada nosek (15), stanowiący element uchwytowy dla narzędzia pomocniczego do wyciągania elementu rdzeniowego (9) z pasma (3) materiału dystansowego.

9. Urządzenie według zastrz. 6 albo 7, znamienne tym, że przy wewnętrznej części głowicowej (13) elementu rdzeniowego (9) umieszczone są zabieraki (16) skierowane przeciwnie względem pasma (3) materiału dystansowego.

10. Urządzenie według zastrz. 6, znamienne tym, że korek zabierakowy (17) posiada ramiona zabierakowe (18, 19), a ponadto ma przelotowy otwór (20) oraz na końcu oddalonym od pustej przestrzeni (5) pomiędzy szybami (1, 2) zawiera kształtkę rurową (22), dołączoną do przelotowego otworu (20), przy czym na kształtce rurowej (22) znajduje się miejsce żądanego złamania (21).

11. Urządzenie według zastrz. 6, znamienne tym, że element manipulacyjny (24) połączony rozłącznie z korkiem zabierakowym (17) tworzy element uchwytowy dla korka zabierakowego (17), przy czym w elemencie manipulacyjnym (24) znajduje się przelotowy otwór odpowietrzający (25), współdziałający z przelotowym otworem (20) w korku zabierakowym (17).

12. Urządzenie według zastrz. 6, znamienne tym, że korek zabierakowy (17) w obszarze (30) pomiędzy ramionami zabierakowym (18, 19) i płytą dociskową (23) powleczony jest plastycznym materiałem (31), a płyta dociskowa (23) przesuwalna jest w kierunku ramion zabierakowych (18, 19).

13. Urządzenie według zastrz. 6, znamienne tym, że pomiędzy pasmem (3) z materiału dystansowego i powierzchniami krawędziowymi (8) szyb (1, 2) znajduje się obwodowy rowek brzegowy (7) przy czym rowek (7) wypełniony jest środkiem uszczelniającym.

14. Urządzenie według zastrz. 11, znamienne tym, że materiał uszczelniający (4) stanowi materiał z grupy elastomerów.

15. Urządzenie według zastrz. 6 albo 10 albo 12, znamienne tym, że korek zabierakowy (17), stanowi zamknięcie otworów (26) w paśmie (3) z materiału dystansowego ograniczającego napełnioną przestrzeń (5) a przelotowy otwór (20) zamknięty jest materiałem uszczelniającym (40).