PL202450B1 - Zestaw klocków do zabawy - Google Patents

Abstract

1. Zestaw klocków do zabawy zawieraj acy pierwszy klocek posiadaj acy sciank e boczn a z czterema cylindrycz- nymi ko lkami lacz acymi rozmieszczonymi tak, ze ich osie wyznaczaj a poszczególne naro zniki pierwszego kwadratu, oraz drugi klocek posiadaj acy scianki, które okre slaj a za- glebienie z czterema rurowymi elementami lacz acymi roz- mieszczonymi tak, ze ich osie wyznaczaj a poszczególne naro zniki drugiego kwadratu, oraz jeden rurowy element lacz acy rozmieszczony z jego osi a w srodku drugiego kwadratu, gdzie ka zdy rurowy element lacz acy mo ze by c wpasowany pomi edzy cztery cylindryczne ko lki lacz ace pierwszego klocka, a cztery cylindryczne ko lki lacz ace pierwszego klocka mog a by c wpasowane pomi edzy cztery rurowe elementy lacz ace drugiego klocka tak, ze ka zdy z czterech cylindrycznych ko lków lacz acych jest polaczony ciernie, zarówno z odpowiednim jednym z czterech rurowych elementów lacz acych drugiego kwadratu, jak i z rurowym elementem lacz acym w srodku drugiego kwadratu, znamienny tym, ze drugi klocek (30) ma w zag lebieniu (32) przegrody (33) z elementami prowadz acymi (37) ograniczaj acymi po- przeczny ruch ko lków lacz acych (15) wpasowanych pomi e- dzy dwa rurowe elementy lacz ace (35). PL PL PL PL

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest zestaw klocków do zabawy z klockami, które mają kołki łączące i odpowiednie zagłębienia, w które wchodzą koł ki łączą ce na innych klockach, przy czym jest to połączenie cierne.

GB 1 269 755 ujawnia zestaw klocków do zabawy przedstawionego typu. W zagłębieniach klocków znajdują się dwie sprężynujące ścianki lub języczki równoległe do dwóch zewnętrznych ścianek. Cylindryczne kołki łączące na innym klocku mogą być umieszczone w zagłębieniu w taki sposób, że są one w styku ciernym z zewnętrzną ścianką, jak również ze sprężynującą ścianką w zagłębieniu. Wystające żebra prowadzące są umieszczone na wewnętrznych powierzchniach zewnętrznych ścianek tak, aby zapewnić, że kołki łączące przybiorą określone położenia w zagłębieniu.

US 5 795 210 (fig. 11 i 12) ujawnia klocki, gdzie użytkownik, poprzez ustawienie dwóch klocków różnie względem siebie, może wybrać, aby dołączyć lub rozłączyć dodatkowe środki łączące i tym samym świadomie wybrać „normalną” siłę łączącą lub zwiększoną siłę łączącą pomiędzy łączonymi klockami.

Te dokumenty nie ujawniają środków łączących o różnym tarciu względem siebie jak w obecnym wynalazku.

Amerykański patent nr 3 005 282 ujawnia zestawy klocków z klockami sprzedawanymi pod znakami towarowymi LEGO i DUPLO.

Pos. 1 i pos. 2 pokazują znany z opisu US 3 005 282 zestaw klocków 10 do zabawy widziany w perspektywie odpowiednio z góry i z dołu. Ten znany klocek ma kwadratowy poziomy przekrój poprzeczny z czterema pionowymi, zewnętrznymi ścianami 11 i poziomą górną ścianą 12, która, razem z zewnętrznymi ścianami, wyznacza zagłębienie 13 mieszczące w sobie centralną rurkę 14 biegnącą od wewnętrznej strony górnej ścianki. Górna strona posiada cztery cylindryczne kołki łączące 15, które, jak to opisano w wyżej wymienionym amerykańskim patencie nr 3 005 282, mogą wchodzić w zagłębienie 13 komplementarnego klocka w taki sposób, że kołki łączące 15 są w styku ciernym z wewnętrznymi stronami zewnętrznych ścianek 11 i z rurką 14, która jest również nazywana rurką łączącą.

Pos. 3 przedstawia inny znany klocek 16 widziany od dołu, gdzie górna strona klocka posiada cylindryczne kołki łączące (nie pokazane) rozmieszczone w czterech rzędach prostopadłych do siebie z czterema kołkami łączącymi w każdym rzędzie. Ten klocek ma cztery zewnętrzne ściany 17 i kwadratowy kształt zewnętrzny. Te cztery ściany określają zagłębienie 18, w którym znajdują się przegrody 19 dzielące zagłębienie na cztery wnęki. Każda z tych czterech wnęk mieści w sobie cylindryczną rurkę łączącą 20, centralna rurka łącząca znajduje się w środku, gdzie spotykają się przegrody 19. Wszystkie te rurki łączące rozciągają się od dolnej strony górnej ścianki 21 klocka, która tworzy zakończenie lub sufit zagłębienia 18.

Znane klocki, jak pokazane na pos. 3 i odpowiadające im, większe klocki mogą być łączone ze sobą w taki sam sposób, jak klocek 10 z pos. 1 i 2. Kołki łączące na jednym klocku 16 wchodzą w zagłębienie 18 innego klocka tak, że kołki łączące są w styku ciernym z wewnętrznymi stronami zewnętrznych ścianek 17 i/lub z jedną lub dwoma z rurek 20 w zagłębieniu. Przegrody 19 w zagłębieniu są cieńsze niż zewnętrzne ścianki 17, co oznacza, że kołki łączące nie będą w styku ciernym z przegrodami.

Wskutek tego, jedynie w kołkach łączących, które są w kontakcie z zewnętrznymi ściankami w ich narożnikach występuje pełne tarcie, to jest takie same całkowite tarcie, jakie jest w przypadku klocków pokazanych na pos. 1-2, podczas gdy kołki łączące, które są oddalone od narożników oraz kołki łączące nie stykające się ze ściankami zewnętrznymi mają mniejsze całkowite tarcie. Całkowite tarcie oznacza tutaj siłę tarcia, która musi być pokonana w celu złączenia lub rozłączenia dwóch klocków i ta siła jest, zatem nazywana również siłą łączącą.

Jest to efekt zamierzony w tych znanych klockach, które mają górną powierzchnię z 4x4 lub większą liczbą kołków łączących. Jeśli zagłębienia tych znanych klocków nie byłyby rozmieszczone jak opisano, lecz tak, że wszystkie 4x4 kołki łączące miały pełne tarcie w zagłębieniu, wówczas całkowita siła łącząca byłaby odpowiednio większa niż dla dwóch elementów jak pokazano na pos. 1-2, i tym samym należałoby użyć odpowiednio większej siły, zarówno w celu połączenia, jak i rozłączenia ich. Zatem, złączenie i rozłączenie dużych klocków mających wiele kołków łączących byłoby trudne dla dzieci. Jest to, zatem zamierzone, że przegrody są utworzone tak, że kolki łączące nie stykają się z przegrodami tak, że kołki łączące tylko w niektórych położeniach mają pełną siłę łączącą, podczas gdy w innych położeniach mają zmniejszoną siłę łączącą. To zapewnia tę korzyść, że dzieci mogą łatwo połączyć i rozłączyć nawet duże klocki zawierające wiele kołków łączących.

PL 202 450 B1

Niemniej jednak, znane klocki pokazane na pos. 3 mają wadę. Pos. 3 dodatkowo schematycznie pokazuje znany klocek 10 z pos. 1 i 2 z jego czterema kołkami łączącymi 15 umieszczonymi w zagłębieniu w innym znanym, większym klocku tak, że żaden z czterech kołków łączących 15 nie styka się z zewnętrznymi ściankami 17. Cztery kołki łączące 15 stykają się tutaj z centralną rurką łączącą w zagłębieniu, gdyż ta rurka łącząca jest umieszczona współosiowo z rurką łączącą w klocku 10. Można zobaczyć, że klocek 10 może obracać się wokół rurki łączącej pomiędzy granicami wyznaczonymi przez sprzężenie kołków łączących z cienkimi przegrodami 19, które w ten sposób służą, jako ograniczniki dla obrotu. Tym samym, dwa klocki w ten sposób połączone ze sobą nie są unieruchomione, ale mogą obracać się względem siebie. Odpowiednio, klocki z jednym, dwoma lub trzema kołkami łączącymi, z których wszystkie stykają się z zewnętrzną stroną jednej i tej samej rurki łączącej, będą w stanie się obracać.

Celem tego wynalazku jest usunięcie tej wady lub innymi słowy zapewnienie zestawu klocków do zabawy, w którym względnie duże klocki mogą być ze sobą łączone w taki sposób, że siła łącząca będzie zasadniczo taka sama jak dla znanych stosunkowo dużych klocków, podczas gdy mniejsze klocki będą zasadniczo zamocowane w taki sposób, że nie będą mogły się obracać, kiedy zostaną połączone razem z większym klockiem.

Zestaw klocków do zabawy zawierający pierwszy klocek posiadający ściankę boczną z czterema cylindrycznymi kołkami łączącymi rozmieszczonymi tak, że ich osie wyznaczają poszczególne narożniki pierwszego kwadratu, oraz drugi klocek posiadający ścianki, które określają zagłębienie z czterema rurowymi elementami łączącymi rozmieszczonymi tak, że ich osie wyznaczają poszczególne narożniki drugiego kwadratu, oraz jeden rurowy element łączący rozmieszczony z jego osią w środku drugiego kwadratu, gdzie każdy rurowy element łączący może być wpasowany pomiędzy cztery cylindryczne kołki łączące pierwszego klocka, a cztery cylindryczne kołki łączące pierwszego klocka mogą być wpasowane pomiędzy cztery rurowe elementy łączące drugiego klocka tak, że każdy z czterech cylindrycznych kołków łączących jest połączony ciernie, zarówno z odpowiednim jednym z czterech rurowych elementów łączących drugiego kwadratu, jak i z rurowym elementem łączącym w środku drugiego kwadratu, według wynalazku charakteryzuje się tym, że drugi klocek ma w zagłębieniu przegrody z elementami prowadzącymi ograniczającymi poprzeczny ruch kołków łączących wpasowanych pomiędzy dwa rurowe elementy łączące.

Korzystnie elementy prowadzące są łączone ciernie z kołkami łączącymi, przy czym połączenie cierne między elementami prowadzącymi i kołkami łączącymi jest słabsze niż połączenie cierne między cylindrycznymi kołkami łączącymi i rurowymi elementami łączącymi.

Cel wynalazku został osiągnięty dzięki zestawowi klocków do budowy według wynalazku, w którym w zagłębieniu zostały rozmieszczone elementy prowadzące, które ograniczają możliwości ruchu kołków łączących w zagłębieniu, i które mają niewielkie tarcie z kołkami łączącymi.

Przedmiot wynalazku w przykładzie wykonania uwidoczniono na rysunku, na którym pos. 1 przedstawia znany klocek w widoku perspektywicznym z góry, pos. 2 przedstawia znany klocek z pos. 1 w widoku perspektywicznym od dołu, pos. 3 przedstawia znany klocek z pos. 1 i 2 złączony z innym znanym klockiem budowlanym, w widoku od dołu, a fig. 1 przedstawia klocek według wynalazku złączony ze znanym klockiem z pos. 1 i 2 w widoku od dołu.

Tak, więc pos. 1-3 pokazują stan techniki, który został opisany powyżej.

Fig. 1 przedstawia klocek 30 posiadający cztery ścianki zewnętrzne 31, które określają zagłębienie 32. Zagłębienie 32 posiada wewnętrzne przegrody 33, które dzielą zagłębienie 32 na cztery mniejsze wnęki 34, 34a w ten sam sposób, jak w klocku 16 z pos. 3. Każda z czterech wnęk 34 mieści w sobie rurkę łączącą 35 umieszczoną centralnie w odpowiedniej wnęce. Znany klocek 10 jest złączony z klockiem 30, a każdy kołek łączący 15 na klocku 10, w ten sam sposób jak to pokazano na pos. 3, styka się z odpowiednią jedną z rurek łączących 35 oraz z centralną rurką łączącą 35c, która jest współosiowa z rurką łączącą 14. Możliwe położenia dla kołków łączących 15a na klocku są pokazane we wnęce 34a. We wszystkich możliwych położeniach dla kołków łączących, kołki łączące są w styku ciernym z jedną lub dwoma rurkami łączącymi 35, 35c, co wnosi wkład do siły łączącej pomiędzy klockami 10 i 30 złączonymi razem.

Zewnętrzne ścianki 31 i przegrody 33 mają wystające żebra spełniające dwie różne funkcje, co zostanie poniżej wyjaśnione.

Zewnętrzne ścianki 31 są tutaj nieco cieńsze niż odpowiadające im zewnętrzne ścianki 11 i 17 na klockach 10 i 16, pokazanych odpowiednio na pos. 1-3. Pierwszą korzyścią tego jest pewna oszczędność materiału. W celu osiągnięcia siły łączącej pomiędzy kołkami łączącymi 15, 15a i ze4

PL 202 450 B1 wnętrznymi ściankami 31, zewnętrzne ścianki są wyposażone w wystające żebra łączące 36 w wybranych miejscach, przy czym żebra łączące 36 są rozmieszczone tak, że kiedy klocek 10 jest złączony z klockiem 30, kołki łączące na klocku 10 będą w styku ciernym albo z rurkami łączącymi 35, 35c, albo z żebrami łączącymi 36 albo w ich kombinacji.

Inną korzyścią wynikającą z cieńszych ścianek zewnętrznych jest to, że żebra łączące 36 mogą być rozmieszczone w wybranych położeniach na ściankach tam, gdzie jest celowe, aby występowała siła łącząca. Jest widoczne, że w porównaniu z klockiem z pos. 3, tylko w połowie możliwych położeń dla kołków łączących na klocku 30, kołki łączące będą stykać się z żebrem łączącym 36. Jeżeli pożądana jest większa siła łącząca, liczba żeber łączących 36 może zostać zwiększona, a jeśli pożądana jest mniejsza siła łącząca, liczba żeber łączących 36 może być zmniejszona.

Żebra łączące 36 są tutaj rozmieszczone w położeniach, w których ich powierzchnie styku, stykające się z kołkami łączącymi, są ustawione w parach naprzeciwko siebie w stosunku do średnicy rurki łączącej 35. Powierzchnie styku mają kierunek ustawienia, który jest styczny do kołków łączących i zapewnia styk powierzchniowy z końcowym obszarem stykowym, nie zaś styk punktowy lub liniowy. W niektórych położeniach, kołek łączący będzie w ten sposób sprzęgnięty w dwóch miejscach na jego cylindrycznej powierzchni, podczas gdy w innych położeniach kołek łączący będzie tylko sprzęgnięty w jednym miejscu na jego cylindrycznej powierzchni. Ten układ, w którym indywidualne kołki łączące tylko sprzęgają się w jednym lub dwóch miejscach na swojej cylindrycznej powierzchni nie jest wystarczający sam w sobie, aby zapewnić dobrze określone wzajemne położenie dwóch klocków 10 i 30.

Zatem, zewnętrzne ścianki 31 i przegrody 33 dodatkowo posiadają żebra prowadzące 37, które stykają się z kołkami łączącymi z siłą tarcia, która jest nieznaczna lub co najmniej znacznie mniejsza niż siła łącząca pomiędzy kołkiem łączącym i rurką łączącą lub żebrem łączącym. Żebra prowadzące 37 są rozmieszczone w wybranych położeniach względem kołków łączących 15, 15a tak, aby zapewnić, że korzystnie, (ale nie koniecznie) wszystkie kołki łączące mogą przyjąć jedynie dobrze określone położenie, bez żadnej możliwości przesunięcia poprzecznego. Jest to zapewnione w ten sposób, że w takich położeniach suma liczby rurek łączących, żeber łączących i żeber prowadzących wynosi, co najmniej trzy, przy czym te trzy elementy wyznaczają trójkąt lub inny wielokąt, który opisuje środek kołka łączącego.

Wszystkie żebra prowadzące 37 są pokazane tutaj, jako posiadające prostokątny przekrój poprzeczny, i dla przejrzystości są pokazane schematycznie tak, że pomiędzy żebrami prowadzącymi i kołkami łączącymi znajduje się mała szczelina. W celu osiągnięcia precyzyjnego ustawienia kołków łączących, najlepiej jest, oczywiście teoretycznie, aby szczelina była tak mała jak to tylko możliwe, ale szczelina może mieć wymiar, który pozwala na tak duży lub mały ruch, jaki może być zaakceptowany.

Poprzez odpowiednie zwymiarowanie żeber prowadzących 37, mogą one również wnosić wkład do siły łączącej pomiędzy łączonymi klockami, jeśli jest to pożądane. W tym przypadku szczelina oczywiście zniknie.

Oczywiście, rurki łączące, żebra łączące i żebra prowadzące lub ich kombinacje, określają położenie kołków łączących i w niektórych położeniach łączących siła łącząca może w ten sposób być większa lub mniejsza niż w innych.

Określenie „żebra prowadzące” zostało wybrane w niniejszym, jako oznaczenie elementów, które zasadniczo spełniają tylko funkcję prowadnicy i tym samym zasadniczo przyczyniają się jedynie do wyznaczenia położenia kołków łączących, i które w mniejszym lub nieznacznym stopniu wnoszą wkład do siły łączącej pomiędzy łączonymi klockami. Określenia „rurki łączące” i „żebra łączące” są odpowiednio stosowane do elementów, które zasadniczo wnoszą wkład do siły łączącej pomiędzy łączonymi klockami nawet, jeżeli z konieczności wnoszą one również wkład do określenia położenia kołków łączących.

Claims (2)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Zestaw klocków do zabawy zawierający pierwszy klocek posiadający ściankę boczną z czterema cylindrycznymi kołkami łączącymi rozmieszczonymi tak, że ich osie wyznaczają poszczególne narożniki pierwszego kwadratu, oraz drugi klocek posiadający ścianki, które określają zagłębienie z czterema rurowymi elementami łączącymi rozmieszczonymi tak, że ich osie wyznaczają poszczególne narożniki drugiego kwadratu, oraz jeden rurowy element łączący rozmieszczony z jego osią w środku drugiego kwadratu, gdzie każdy rurowy element łączący może być wpasowany pomiędzy cztery cylindryczne kołki łączące pierwszego klocka, a cztery cylindryczne kołki łączące pierwszego

   PL 202 450 B1 klocka mogą być wpasowane pomiędzy cztery rurowe elementy łączące drugiego klocka tak, że każdy z czterech cylindrycznych koł ków łączą cych jest połączony ciernie, zarówno z odpowiednim jednym z czterech rurowych elementów łączących drugiego kwadratu, jak i z rurowym elementem łączącym w środku drugiego kwadratu, znamienny tym, że drugi klocek (30) ma w zagłębieniu (32) przegrody (33) z elementami prowadzącymi (37) ograniczającymi poprzeczny ruch kołków łączących (15) wpasowanych pomiędzy dwa rurowe elementy łączące (35).
2. 2. Zestaw według zastrz. 1, znamienny tym, że elementy prowadzące (37) są łączone ciernie z kołkami łączącymi (15), przy czym połączenie cierne między elementami prowadzącymi (37) i kołkami łączącymi (15) jest słabsze niż połączenie cierne między cylindrycznymi kołkami łączącymi (15) i rurowymi elementami łączącymi (35, 35c).