PL202666B1 - Mechanizm sterowania bloków obudowy ściany węglowej w kopalni - Google Patents

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest zespół sterujący obudowy, do sterowania przemieszczeniami zespołów obudowy na ścianie węglowej kopalni.

Taki zespół sterujący jest znany na przykład z dokumentów DE 102 07 698.7 A1 (TBT 2104) oraz DE 199 82 113.5-24 A1 (TBT 9805).

W przypadku takiego zespoł u sterują cego obudowy, moż liwe jest sterowanie poszczególnych zespołów sterujących obudowy, w niniejszym zgłoszeniu nazywanych tarczami, z centralnego zespołu sterującego lub też z poszczególnych urządzeń sterujących, z których każde jest przyporządkowane jednej tarczy (urządzenia sterowania tarczami) lub są sterowane z przyrządu obsługowego drogą radiową. W zasadzie wprowadzane z przyrządu obsługowego rozkazy radiowe biegną do jednego z urządzeń sterowania tarczami, które jest wyposażone w przyrząd odbiorczy. Z tego urządzenia sterowania tarczą wysterowywana jest jedna sąsiednia tarcza, lub kilka sąsiednich tarcz. W zasadzie sygnały sterujące doprowadzane są za pośrednictwem jednej linii, wspólnej dla wszystkich urządzeń sterowania tarczami. Te urządzenia sterowania tarczami są jednakowoż programowane tak, że powiadamiane i pobudzane do wykonania rozkazu przełączającego są tylko urządzenia sterowania tarczami, do których przyporządkowane jest słowo kodowe, nadane wraz z rozkazem do wykonania. Wprowadzanie rozkazu sterującego powoduje zajętość wspólnej linii (linii magistrali).

Zadaniem wynalazku jest opracowanie struktury sterowania budowy, przy którym równocześnie z sygnałem sterującym możliwe byłoby przesyłanie również innych sygnałów.

Rozwiązanie wynika z zastrz. 1.

W tej odmianie wykonania osiąga się tę korzyść, że całe sterowanie obudowy włącznie ze sterowaniem tarczą i urabiarkami odbywa się z jednego przyrządu obsługowego, korzystnie ręcznego przyrządu obsługowego, i przy tym osiąga się kontrolę rezultatów, przez sprawdzenie przesyłanych zwrotnie danych stanu i danych pomiarowych. W szczególności przy uruchamianiu instalacji rozmieszczonych obok siebie urządzeń sterowania tarczami możliwe jest indywidualne wywoływanie wszystkich urządzeń sterowania tarczami przy nadzorowaniu ich staniu lub w przypadku rozruchu próbnego, a osoba obsługująca może nadążać z urabianiem frontu węglowego i ruchami kierującymi urządzeń urabiających oraz urządzeń obudowy i zapewnić prawidłowość obudowy. To dotychczas było niemożliwe z braku informowania zwrotnego. Z drugiej strony według niniejszego wynalazku nie jest konieczna obecność osoby obsługującej na miejscu, a zwłaszcza w niebezpiecznym obszarze ruchomej tarczy i urządzeń urabiających.

Przy ukształtowaniu według zastrz. 2 osiąga się dodatkowo to, że odległość między przyrządem obsługowym a urządzeniem sterowania tarczą, konieczna do pokonania przez połączenie radiowe, odległość jest zawsze niewielka i w zakresie widoczności bezpośredniej, podczas gdy transfer danych do bardziej odległych urządzeń sterowania tarczami odbywa się przez kabel, i dzięki temu jest niewrażliwy na zakłócenia. A z drugiej strony wielokanałowość według niniejszego wynalazku powoduje, że każdemu sygnałowi sterującemu towarzyszy równoczesna kontrola stanu wywoływanej jednostki sterującej, tak że zakłócenia w ruchu radiowym lub przy transmisji kablowej są zauważane natychmiast. Tym samym uwzględnione są wymagania bezpieczeństwa w górnictwie.

W ukształ towaniu wedł ug zastrz. 3 gę stość transmitowanych przez kabel danych dopasowana jest do gęstości ruchu w ruchu radiowym.

Ze względu na długość ściany powstaje niebezpieczeństwo, że transmitowane przez kabel sygnały z jednego urządzenia sterowania tarczą do drugiego zostają osłabione w stopniu uniemożliwiającym odbiór lub prawidłową interpretację sygnałów z oddalonych urządzeń sterowania tarczami a zwłaszcza z centralnego zespołu sterującego.

Problem ten zostaje według niniejszego wynalazku rozwiązany w przypadku obu linii magistrali, czyli wszystkich nadawanych sygnałów przy zastosowaniu odmiany wykonania według zastrz. 4.

Według niniejszego wynalazku istnieje możliwość transmitowania, niezależnie od sygnałów sterujących, również sygnałów pomiarowych i innych sygnałów stanu, do operatora, bądź do centralnego zespołu sterującego. Również przy każdym sygnale sterującym, równocześnie i bez opóźnienia czasowego może być podawany również sygnał potwierdzający, za pośrednictwem którego potwierdzane jest odebranie i/lub wykonanie rozkazu sterującego.

Poniżej przedstawiono, w odniesieniu do rysunku, odmianę wykonania wynalazku.

PL 202 666 B1

Na rysunku:

fig. 1 przedstawia przekrój przez ścianę z obudową, fig. 2 - w uproszczonym widoku od góry wrębiarkę i jedną grupę obudów, a fig. 3 - uproszczony układ centralnego systemu sterującego z urządzeniami sterowania tarczami i przyrządem obsługowym.

Na fig. 1 przedstawiono jednostkę 1-18 obudowy. Na fig. 2 przedstawiono zbiór jednostek 1 - 18 obudowy. Jednostki obudowy są rozmieszczone wzdłuż pokładu 20. Pokład 20 jest wybierany za pomocą elementu skrawającego 23, 24 maszyny urabiającej 21 w kierunku wybierania 22. W tym przykładzie wykonania urabiarka ma postać wrębiarki 21.

Wrębiarka 21 jest przemieszczalna za pomocą liny wrębowej, nieprzedstawionej, w kierunku 19 skrawania. Ma ona dwa frezy walcowe 23, 24 ustawione na różnej wysokości i wybierające ścianę węglowa. Odkruszany węgiel jest ładowany na przenośnik przez wrębiarkę, zwana również „ładowarka walcowa. Przenośnik składa się z rynny 25, w której łańcuch przenośnika porusza się wzdłuż frontu węglowego. Rynna 25 dzieli się na poszczególne człony, które wprawdzie połączone są ze sobą nawzajem, jednak mogą wykonywać pewne przemieszczenia wzajemne w kierunku urabiania 22. Każdy z tych członów jest połączony przez jednostkę siłownika tłokowego (tłoka kroczącego) 29 jako dozownik siły, z zestawem obudowy 1 do 18. Każda z jednostek obudowy służy do podpierania ściany. Służy do tego również dodatkowa jednostka siłownika tłokowego 30, która wstępnie napręża płytę spodnią względem płyty dachowej. Płyta dachowa zaopatrzona jest na jej przednim końcu, zwróconym do pokładu, w tak zwany łapacz przodkowy 48. Chodzi przy tym o odchylną klapę rozkładaną przed wybraną ścianą węglową. Łapacz przodkowy musi być przed przesuwem wrębiarki 21 podnoszony. Również do tego służy nieprzedstawiona dodatkowa jednostka siłownika tłokowego. Występują poza tym inne elementy funkcjonalne; dla zrozumienia wynalazku ich wyszczególnianie i opis, nie są konieczne.

W przypadku każdego dozownika siły chodzi - o czym już wspomniano - o jednostkę hydraulicznego siłownika tłokowego.

Te jednostki siłowników tłokowych są uruchamiane za pośrednictwem zaworów 44, i zaworów sterowania wstępnego 45. Na zaworze sterowania wstępnego zamocowany jest zespół 40 sterowania zaworu, to znaczy obudowa ze znajdującym się wewnątrz elementem sterowania zaworu.

Na fig. 2 wrębiarka porusza się w prawo. Dlatego łapacz przodkowy jednostki 17 obudowy musi być złożony. Z drugiej strony zostaje w kierunku wybranej ściany wysunięty człon 25 rynny na jednostce 9 obudowy, która znajduje się - w kierunku jazdy 19 - za wrębiarką 21. Tak samo w kierunku do przodu po ubierce ścianowej, bądź po wybranej ścianie węglowej przesuwają się kolejne jednostki 8, 7, 6, 5 i 4 obudowy. W tych jednostkach obudowy klapy łapaczy przodkowych są już na powrót opuszczone. Jednostki 3, 2, 1 obudowy są ostatecznie wycofane i pozostają w tym położeniu, aż do zbliżenia się wrębiarki ponownie z prawej strony. Sterowanie tych ruchów odbywa się częściowo automatycznie w zależności od przemieszczeń i chwilowego położenia wrębiarki, a częściowo ręcznie. Do każdej grupy obudów bądź urządzeń sterowania tarczami przyporządkowane jest jedno ścianowe urządzenie sterujące 33. Każde urządzenie 34 sterowania tarczą jest przyporządkowane do jednej z obudów 1 - 18, i jest połączone z zaworami 45 sterowania wstępnego i zaworami głównymi 44 wszystkich dozowników siły zestawu 1, 2, 3 ... (do 18) obudowy przez jeden z zespołów 40 sterowania zaworu (mikroprocesor).

Każde z urządzeń sterowania tarczami może być wykorzystywane do wprowadzania danych lub do wyprowadzania danych. Jednakowoż do grupy wielu urządzeń sterowania tarczami może być przyporządkowane jedno ścianowe urządzenie sterujące 33 lub też do wszystkich urządzeń sterowania tarczami może być przyporządkowany jeden centralny zespół sterujący obudów (centrala główna 50 i/lub centrala pomocnicza 51), który połączony jest z urządzeniami sterowania tarczami.

Centralny zespół sterowania obudów składa się z centrali głównej 50 i centrali pomocniczej 51.

Kabel 58 (linia magistrali) łączy miedzy sobą wszystkie urządzenia 34 sterowania tarczami. Za pośrednictwem każdego z urządzeń sterowania tarczami odbywa się dalsze przekazywanie rozkazów obudowy. Za pośrednictwem rozkazu obudowy w określonej tarczy zostaje wyzwolona określona funkcja, na przykład dotycząca rabowania, kroczenia, osadzania. Ten rozkaz obudowy jest odbierany i dalej przekazywany przez wszystkie urządzenia 34 sterowania tarczami za pośrednictwem linii magistrali 58. Rozkazy obudowy/sterowania mogą być wydawane ręcznie w centrali głównej 50 lub centrali pomocniczej 51 w jednym z zespołów 33 sterowania ścianowego, przydzielonych do każdej grupy urządzeń sterowania tarczami, lub za pośrednictwem przyrządu obsługowego 37. Wprowadzone rozkazy dotyczące obudowy są, z centrali głównej 50 bądź centrali pomocniczej 51, bądź też przyrządu

PL 202 666 B1 obsługowego 37 do najbliżej położonego urządzenia sterowania tarczą. Z tego urządzenia sterowania tarczą rozkazy obudowywania docierają następnie przez linie magistrali 58 do wszystkich pozostałych urządzeń 34 sterowania tarczami. Jednak, za pomocą odpowiedniego kodowania, do realizacji poszczególnych funkcji obudowy uaktywniane jest tylko jedno z urządzeń 1-18 sterowania tarczami lub jedna grupa urządzeń sterowania tarczami. Uaktywnione urządzenie sterowania tarczą przetwarza otrzymany rozkaz obudowy na rozkazy zaworów sterujących lub zaworów głównych przyporządkowanych do danych obudów.

Automatyczne wyzwalanie funkcji i kolejność wykonywania funkcji są opisane na przykład w dokumencie DE - A1 195 46 427.3.

Wywoływane urządzenie sterowania tarczą pobudzane jest równocześnie do generowania danych stanu pobudzanych elementów funkcjonalnych, jak na przykład jednostki siłowników tłokowych, pozostałych danych pomiarowych. Dane te następnie za pośrednictwem linii magistrali 58 są przekazywane zwrotnie i z aktualnie najbliżej położonego urządzenia sterowania tarczą są podawane z powrotem do przyrządu do wydawania rozkazów, to znaczy centrali głównej 50, centrali pomocniczej 51, bądź też zespołu 33 sterowania ścianowego lub przyrządu obsługowego 37. Dzięki temu osoba obsługująca, która wprowadziła rozkaz sterujący może natychmiast sprawdzić, czy pożądana funkcja została uruchomiona.

W taki sam sposób wprowadzane są rozkazy zapytań, po zakodowaniu podawane do określonych urządzeń sterowania tarczami. W ten sposób możliwe jest, ze stanowiska centralnego, kontrolowanie stanu wszystkich rozkazowych jednostek sterujących i tarcz, przy czym w wyniku przestrzennej bliskości kontaktów radiowych nie ma konieczności uwzględniania zakłóceń. Do centralnej obsługi ręcznej wprowadzania rozkazów służy - jak wspomniano - przyrząd sterujący 37, który wykonany jest jako ręczny, i który operator nosi przy sobie. Podczas wprowadzania rozkazów, osoba obsługująca może znajdować się na zewnątrz ściany w chodniku lub przynajmniej w pewnej odległości od chwilowego miejsca eksploatacji.

Przyrząd ręczny jest sprzężony radiowo z odbiornikami radiowymi 38, w które zaopatrzone są wszystkie urządzenia sterowania tarczami. Urządzenie sterowania tarczą, znajdujące się najbliżej przyrządu obsługowego, odbiera przy tym najsilniejsze sygnały radiowe. Odpowiednio do tego to urządzenie sterowania tarczą przekazuje teraz dalej odbierany sygnał przez linię magistrali 58, tak że może odpowiednio zareagować wywoływane słowem kodowym urządzenie sterowania tarczą. Równocześnie jednak również przez jeden z kanałów łączności radiowej przekazywany jest potwierdzający sygnał wywoływanego urządzenia sterowania tarczą, a korzystnie przez linie magistrali 58 do danego urządzenia nadawczo-odbiorczego również przekazywany jest sygnał odzwierciedlający stan i zmianę stanu, tak że najsilniejszy sygnał, który powinien wychodzić ze znajdującego się najbliżej urządzenia sterowania tarczą, jest transmitowany równocześnie do przyrządu obsługowego. Osoba obsługująca ma zatem bezpośrednią kontrolę wykonania.

Dzięki wielokanałowemu kontaktowi radiowemu przyrządu ręcznego za pośrednictwem dowolnego jednego z urządzeń sterowania tarczami z wszystkimi pozostałymi urządzeniami sterowania tarczami, jak również jednostkami sterującymi główną-pomocniczą-ścianową, przyrząd obsługowy może obejmować jednocześnie cały przepływ danych ściany, tak że unika się sprzecznych rozkazów sterujących.

Prostopadłościenne w kształcie urządzenie ręczne zaopatrzone jest po jednej stronie (stronie sterowania) w przyciski obsługowe. Za pośrednictwem tych przycisków możliwe jest wprowadzanie kodów do każdego z obsługiwanych urządzeń (jednego z urządzeń 34.1, 34.2... sterowania tarczami) i wyzwalanie rozkazu wykonania pożądanej funkcji lub pożądanego ciągu funkcji (na przykład rabowania lub kroczenia). Do transmisji radiowej służy na przykład antena 39 urządzenia ręcznego.

Kiedy osoba obsługująca obróci urządzenie ręczne o 180° wokół osi podłużnej, ujrzy stronę sterowania urządzenia ręcznego. Jest ona wyposażona w dwie diody, wyświetlacz, jak równie dodatkowe przyciski. Osoba obsługująca może swoją lampą na kasku oświetlić obie diody. Funkcja kontrolna urządzenia ręcznego zostaje wyzwolona dopiero, kiedy osoba obsługująca zasłoni, na przykład palcem jedną z diod. Dla kontroli obsługujący wprowadza kod kontrolowanej obudowy. W wyniku tego urządzenie ręczne za pośrednictwem połączenia radiowego wchodzi w połączenie z urządzeniem sterowania tarczą, jak to już opisano w związku z przekazywaniem sygnałów sterujących. Powstaje dzięki temu połączenie przez radio i przez kabel 58, 59 z pobudzonym przez słowo kodowe urządzeniem sterowania tarczą. Niniejszy wynalazek umożliwia bezpośredni dialog. Przy tym osoba obsługująca za pomocą przycisków może uruchomić określone funkcje lub sprawdzić stany. W tym celu w ścianowym urządzeniu sterującym przechowywany jest program, za pomocą którego możliwe jest

PL 202 666 B1 wykonanie sekwencji zapytań o funkcje, stany robocze i przebiegi działania określonej tarczy (obudowy). Otrzymane dane są następnie w zasadzie jednocześnie transmitowane przez kabel 58, 59 do sąsiednich urządzeń sterowania tarczami, i z urządzeń sterowania tarczami przez radio są transmitowane do urządzenia ręcznego i przedstawiane na wyświetlaczu. Dzięki temu obsługujący może sprawdzić, czy określona obudowa jest jeszcze całkowicie sprawna, czy też wymaga konserwacji lub wymiany elementów funkcjonalnych lub sterujących.

W ten sposób można symulować eksploatację próbną. Eksploatacja próbna może jednak również być przeprowadzania w warunkach rzeczywistych, w których osoba obsługująca ze swojego miejsca za pośrednictwem strony sterującej przyrządu ręcznego kieruje zapytanie do każdego z rzędu urządzenia sterowania tarczami i uruchamia jedną lub wiele funkcji. Dzięki równoczesnemu przekazaniu zwrotnemu stanów i zmian stanów można sprawdzić, czy obudowa ścianowa jest gotowa do eksploatacji i może być uruchomiona.

Dzięki temu możliwa jest niezawodna, bezzakłóceniowa eksploatacja wrębiarki i obudowy z zapewnieniem ich odporności.

Wspomniano już, że urządzenia 34 sterowania tarczami między sobą połączone są kablem 58, który w dotychczasowych odmianach wykonania zawiera tylko dwie żyły, i że służy do transmisji szeregowej, za każdym razem słowa kodowego i rozkazu obudowy. Pobudzone zostają tylko te z urządzeń 34 sterowania tarczami /jednostek obudowy, których wpisane słowa kodowe są identyczne z transmitowanym słowem kodowym. W przypadku kabla 58, chodzi również o kabel dwużyłowy, który ułożony jest w postaci linii magistrali od jednego urządzenia 34 sterowania tarczą do następnego, i łączy ze sobą, poza znajdującymi się między nimi urządzeniami 34 sterowania tarczami, również centralę główną 50 i centralę pomocniczą 51

Według niniejszego wynalazku zamiast stosowania, jak dotychczas pojedynczego dwużyłowego kabla 58, układa się jeszcze równolegle drugi kabel dwużyłowy 59, w niniejszym zgłoszeniu określany jako równoległy. Kable 58, 59 są w niniejszym zgłoszeniu określone również jako linie magistrali.

Zasada łączenia kabli w poszczególnych urządzeniach 34 sterowania tarczami została przedstawiona na fig. 3. Przedstawiono dwa, 34.1 i 34.2' spośród pewnego zbioru urządzeń sterowania tarczami. Urządzenia sterowania tarczami z liniami magistrali 58 i 59 połączone są z centralą główną 50 i centralą pomocniczą 51 Linia magistrali 58 ma dwa przewody fazowe 58.1. i 58.2; linia magistrali 59 ma dwa przewody fazowe 59.1 i 59.2.

Wszystkie cztery przewody fazowe obu linii magistrali są dołączone do elementów wejściowych 52 urządzeń 34.1, 34.4, ... sterowania tarczami. Nadchodzące z elementów wejściowych sygnały są przetwarzane w urządzeniach sterowania tarczami, to znaczy najpierw odbywa się sprawdzenie, czy przysłane wspólnie słowo kodowe odpowiada zapisanemu słowu kodowemu przyporządkowanemu temu konkretnemu urządzeniu sterowania tarczą. Jeżeli transmitowane sygnały są sygnałami sterującymi, to odbywa się następnie odpowiednie przetworzenie i przekazanie do odpowiednich elementów funkcyjnych tarczy, co opisano powyżej.

Każda z faz 58.2 bądź 59.2 zostaje następnie doprowadzona do jednego z elementów przełączających 53. Odpowiednie fazy opuszczają następnie odpowiedni element przełączający 53 przez wyście i są następnie doprowadzane do odpowiedniego elementu przełączającego sąsiedniego urządzenia 34.2 sterowania tarczą. W elemencie przełączającym 54.3 obie fazy 58.2 i 59.2 mogą być rozdzielane synchronicznie lub pojedynczo.

Druga faza 58.1 bądź 59.1 linii magistrali 58 bądź 59 jest doprowadzona dalej do elementu wzmacniającego 54. Odpowiednie fazy są doprowadzone z wyjścia każdego elementu wzmacniającego do elementu wzmacniającego sąsiedniego urządzenia 34.2' ... sterowania tarczą. Każde urządzenie 34.1,34.2, ... sterowania tarczą ma zatem „prawy element wejściowy 52, który odbiera i przetwarza sygnały, które nadchodzą z prawej strony, to znaczy z centrali pomocniczej 51 lub z położonych dalej na prawo urządzeń 34.3. ... sterowania tarczą. Sąsiednie urządzenia 34.1 i 34.2 sterowania tarczami są wiec również połączone dwoma kablami, z których każdy ma dwie fazy.

Przełącznik 53 ze swoimi obydwoma elementami połączeniowymi jest w stanie normalnym zamknięty, tak że następuje przewodzenie. Rozłączenie linii magistrali następuje jednak, kiedy powstają zakłócenia. W tym celu przez jedno z urządzeń sterujących (centralę główną, centralę pomocniczą, urządzenie ręczne, ścianowe urządzenie sterujące lub urządzenie sterowania tarczą) elementy przełączające znajdujące się na prawo, bądź na lewo urządzeń sterowania tarczami są rozwierane pojedynczo i kolejno i wtedy nadają sygnał kontrolny. Ponieważ sygnał kontrolny zostaje potwierdzony natychmiast przez poinformowane urządzenia sterowania tarczami, to można ustalić, które z urządzeń

PL 202 666 B1 sterowania tarczami znajdują się po drugiej stronie wadliwego urządzenia sterowania tarczą. Poza tym wydzielenie przypadku wady może być realizowane dla izolowania wadliwego urządzenia sterowania tarczą i odseparowania go od jednej lub więcej linii magistrali. Dzięki temu inne urządzenia sterowania tarczami pozostają sterowne, i usunięcie wady może się odbyć bez zamykania ściany.

W elemencie wzmacniającym 54 odbywa się odświeżanie nadchodzących sygnałów cyfrowych, Odbywa się to tak, że w elemencie wzmacniającym następuje ustalenie, czy wchodzące sygnały przekraczają pewną zadaną wartość progową. Kiedy tak jest, następuje wytworzenie na wyjściu sygnałów o większym natężeniu, korzystnie o natężeniu oryginalnym, dzięki czemu zapewnione jest przeprowadzanie sygnałów przez wszystkie urządzenia sterowania tarczami. Tego rodzaju wzmacnianie nadaje się zwłaszcza do transmisji sygnałów sterujących, sygnałów pomiarowych itd. w postaci cyfrowej.

Dzięki temu również przy eksploatacji podziemnej możliwe jest zapewnienie niezawodnej i bezzakłóceniowej transmisji radiowej odpowiednich sygnałów pozycyjnych i kierunkowych, jak również danych kontrolnych. Zespół sterowania ścianowego pozostaje sterowalny również przy znacznej długości ściany. W tym celu urządzenie sterujące jest wyposażane w pewną właściwość polegającą na tym, że sygnały przekazywane drogą radiową przekazywane są do przestrzennie najbliższych urządzeń sterujących, z których zresztą można przekazywać dalej w zregenerowanej postaci, kablem przy odpowiednim poziomie. Wykorzystując wspólną przepustowość obliczeniową można niezawodnie określić aktualnie wywoływane jednostki obudowy.

Kiedy teraz z jednej z central 50, 51 lub z urządzenia zadającego 37 (fig. 2) zostaje podany rozkaz sterujący w systemie, to następuje transport tego rozkazu sterującego przez w danym momencie wolną linię magistrali 58. Przy tym rozkazy sterujące są przenoszone w opisany sposób przez poszczególne urządzenia 34.1, 34.2 sterowania tarczami. Pobudzane jest wyłącznie to urządzenie sterowania tarczą, którego zapamiętane słowo kodowe jest zgodne ze słowem kodowym, które zostało dodane do sygnału sterującego. Odbiór i/lub wykonanie odpowiedniego rozkazu sterującego może być potwierdzane sygnałem zwrotnym, ponieważ jest do dyspozycji jedna z obu linii magistrali 58 bądź 59. Meldunek zwrotny może nastąpić natychmiast i bez opóźnień, tak że w urządzeniu wprowadzającym, to znaczy centrali głównej 50, centrali pomocniczej 51 lub urządzeniu sterującym 37 również jest możliwa natychmiastowa kontrola. Odpowiednie sygnały sterujące są doprowadzane dalej do zespołu 40 sterowania zaworu (fig. 1). W wyniku tego zostaje uaktywniony magnes nastawiający, zaworu sterowania wstępnego 45 i uruchomiony zawór główny 44 dozownika 30 siły. Odtąd możliwe jest również transmitowanie zwrotnie przez linie magistrali, sygnałów czujników ciśnienia które przyporządkowane są do każdego z dozowników siły i/lub zaworu.

Claims (4)

1. Zespół sterujący obudowy, do sterowania przemieszczeniami jednostek obudowy na ścianie węglowej kopalni, zawierający centralny system sterujący i pewną liczbę jednostek sterujących, spośród których każda jednostka obudowy przyporządkowana jest miejscowo i funkcjonalnie do jednej jednostki sterującej (urządzenia sterowania tarczą); przy czym urządzenia sterowania tarczami są połączone bezprzewodowo ze zdecentralizowanym urządzeniem obsługowym (przyrządem obsługowym 37) w celu wprowadzania rozkazów sterujących i zwrotnego wysyłania danych kontrolnych; znamienny tym, że każde urządzenie sterowania tarczą zawiera wielokanałowe radiowe urządzenie nadawczo - odbiorcze, za pośrednictwem którego jedno z urządzeń sterowania tarczami jest dostępne dla obioru sygnałów sterujących i do nadawania danych pomiarowych i danych stanu w trybie pracy przy jednoczesnym nadawaniu i odbiorze ze zdecentralizowanym przenośnym urządzeniem obsługowym, przy czym urządzenie sterowania tarczą jest programowane tak, że wchodzące przez radio rozkazy sterujące mogą być przekształcane w funkcje do wykonania przez jednostki sterowania tarczami tylko, gdy są zaopatrzone w słowo kodowe odpowiednio przyporządkowane do danego wywoływanego urządzenia sterowania tarczą.

2. Zespół sterujący obudowy według zastrz. 1, znamienny tym, że urządzenia sterowania tarczami połączone są ze sobą nawzajem i korzystnie również z centralnym systemem sterującym za pomocą linii magistrali (58) w celu przekazywania wprowadzanych danych do wszystkich urządzeń sterowania tarczami.

PL 202 666 B1

3. Zespół sterujący obudowy według zastrz. 2, znamienny tym, że urządzenia sterowania tarczami połączone są ze sobą nawzajem i korzystnie również z centralnym systemem sterującym za pomocą tego samego rodzaju drugiej linii magistrali (magistrali równoległej 59).

4. Zespół sterujący obudowy według zastrz. 1, 2 lub 3, znamienny tym, że każde urządzenie sterowania tarczą zawiera wzmacniacz dla dochodzących przez przynajmniej jedną z obu linii magistrali sygnałów, które nie są przyporządkowane przez sygnał kodowy do tego zespołu sterowania tarczami.