PL202994B1 - Rozpora do obudowy z kształtowników korytkowych - Google Patents

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest rozpora do obudowy górniczej z kształtowników korytkowych, złożona z łącznika i dwóch śrub.

W górniczej obudowie chodnikowej stosuje się elementy wykonane najczęściej z kształ towników korytkowych, z których składa się odrzwia obudowy. Odrzwia stabilizuje się przy pomocy rozpór, których zadaniem jest utrzymanie odpowiedniego dystansu pomiędzy odrzwiami i zabezpieczenie ich przed wyboczeniem i skręceniem. Stosowane dotychczas rozpory mocowane są na elementach korytkowych przy pomocy różnorodnych obejm i zacisków.

Znana jest z opisu patentowego GB 2 105 763 rozpora wykonana z pustego w środku metalowego pręta, którego końce są spłaszczone w celu wykonania końcówek, przy czym każda końcówka jest wygięta pod kątem prostym i posiada przelotowy otwór dla przeprowadzenia śrub. Rozpora przeznaczona do stosowania w obudowie z kształtowników o przekroju zbliżonym do dwuteownika, przy czym dwie kolejne rozpory łączy się z obudową jedną śrubą która jest ustalana za pomocą nakrętki.

Rozpora do obudowy z kształtowników korytkowych, złożona z łącznika i dwóch śrub, zawierająca łącznik ze spłaszczonymi i zagiętymi końcami, wyposażonymi w okrągłe otwory dla śrub, według wynalazku, ma tak zagięte spłaszczone końce, że stykają się z dolnymi powierzchniami kołnierzy łączonych kształtowników korytkowych i w osi otworów są styczne do powierzchni bocznych tych kształtowników. Łącznik mocuje się do kształtowników obudowy przy pomocy śrub, które wkręca się w odpowiednio wcześniej przygotowane otwory w obudowie.

Krawędzie otworów dla śrub mogą być płaskie, albo korzystnie są wywinięte w kierunku łączonych kształtowników promieniem r > 0,5g, gdzie g jest grubością końców, a śruby w tym przypadku mają pod łbem powierzchnie stożkowe.

Otwory dla śrub w budowie mogą być uprzednio nagwintowane lub korzystnie śruby są samogwintujące.

Rozpora według wynalazku jest w sposób łatwy i pewny mocowana do elementów korytkowych stanowiących odrzwia obudowy, w których wykonane są odpowiednie otwory. W czasie dokręcania śruby spłaszczona część łącznika styka się z kołnierzem kształtownika korytkowego obudowy i nie obraca się, co znacznie ułatwia montaż i zapewnia jego prawidłowe wykonanie. Połączenie śrubowe ma dużą wytrzymałość, co ma korzystny wpływ na stabilizację obudowy. Połączenie to ma także niewielką podatność, która pozwala zniwelować niedokładności w występujące w produkcji obudowy. Koszty produkcji i montażu rozpór według wynalazku są znacznie niższe od kosztów dla rozpór aktualnie stosowanych.

Przedmiot wynalazku przedstawiony jest w przykładach wykonania na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia przekrój przez rozporę w wykonaniu pierwszym, zamocowaną do łączonych kształtowników, poprowadzony wzdłuż osi symetrii rozpory, fig. 2 - przekrój A-A, zaznaczony na fig. 1, a fig. 3 przekrój przez jeden koniec rozpory w wykonaniu drugim, zamocowany do łączonego kształtownika.

W pierwszym przykładzie wykonania rozpora składa się z łącznika 1 i dwóch śrub 2. Łącznik 1 wykonany jest z rury i ma spłaszczone końce 3 z okrągłymi otworami 4 dla śrub 2, zagięte tak, że stykają się z dolnymi powierzchniami kołnierzy łączonych kształtowników korytkowych i w osi otworów 4 są styczne do powierzchni bocznych łączonych kształtowników.

W drugim przykładzie wykonania krawędzie otworów 4 dla śrub 2 są wywinięte w kierunku łączonych kształtowników promieniem r > 0,5g, gdzie g jest grubością końców 3, łącznika 1, a śruby 2 są samogwintujące i mają pod łbem powierzchnie stożkowe 5.

Claims (3)

1. Rozpora do obudowy z kształtowników korytkowych, złożona z łącznika i dwóch śrub, zawierająca łącznik ze spłaszczonymi i zagiętymi końcami, wyposażonymi w okrągłe otwory dla śrub, znamienna tym, że spłaszczone końce (3) łącznika (1), z okrągłymi otworami (4) dla śrub (2), zagięte są tak, że stykają się z dolnymi powierzchniami kołnierzy łączonych kształtowników korytkowych i w osi otworów (4) są styczne do powierzchni bocznych łączonych kształtowników.

2. Rozpora według zastrz. 1, znamienna tym, że krawędzie otworów (4) są wywinięte w kierunku łączonych kształtowników promieniem r > 0,5g , gdzie g jest grubością końców (3) łącznika (1), a śruby (2) mają pod łbem powierzchnie stożkowe (5).

3. Rozpora według zastrz. 1 albo 2, znamienna tym, że śruby (2), są samogwintujące.