PL203978B1 - Sposób wytwarzania elementu radioaktywnego - Google Patents

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest sposób wytwarzania elementu radioaktywnego do zastosowania w brachyterapii.

Brachyterapia to ogólne określenie oznaczające leczenie, które wiąże się z umieszczeniem radioaktywnego źródła blisko chorej tkanki, polegającym na czasowej lub stałej implantacji lub wprowadzeniu radioaktywnego źródła do ciała pacjenta. Radioaktywne źródło zostaje w ten sposób zlokalizowane w pobliżu obszaru ciała będącego przedmiotem leczenia. Ma to tę zaletę, że do leczonego miejsca może być dostarczona wysoka dawka promieniowania przy utrzymaniu stosunkowo niskich dawek promieniowania w otaczającej zdrowej tkance.

Brachyterapia jest stosowana w leczeniu różnych stanów, obejmujących zapalenie stawów, rak piersi, nowotwór mózgu, rak wątroby i jajnika a w szczególności rak prostaty u mężczyzn (patrz na przykład J.C. Blasko i współp., The Urological Clinics of North America, 23, 633-650 (1996) i H. Ragde i współp., Cancer, 80. 442-453 (1997)). Rak prostaty jest jednym z najbardziej rozpowszechnionych nowotworów złośliwych u mężczyzn w USA z ponad 44000 przypadkami śmiertelnymi tylko w 1995. Leczenie może wiązać się z czasową implantacją i następnie usunięciem radioaktywnego źródła na oszacowany okres czasu. Alternatywnie radioaktywne źródło może być zaimplantowane u pacjenta na stałe i pozostawione do rozpadu do stanu inercji w ciągu przewidywanego okresu czasu. Zastosowanie implantacji czasowej lub na stałe zależy od wybranego izotopu i pożądanego czasu trwania oraz intensywności leczenia.

Stałe implanty do leczenia raka prostaty obejmują radioizotopy ze stosunkowo krótkim okresem półtrwania i niskimi energiami w stosunku do źródeł czasowych. Przykłady źródeł do implantowania jako radioizotopy na stałe zawierają jod-125 i pallad-103. Ogólnie, radioizotop jest zamykany w osłonie takiej jak tytan w postaci „ziarna”, które jest implantowane. Czasowe implanty do leczenia raka prostaty jako radioizotop mogą zawierać iryd-192.

Konwencjonalne radioaktywne źródła do zastosowania w brachyterapii mają postać tak zwanego ziarna, które stanowi szczelny pojemnik, na przykład tytanowy, zawierający radioizotop w szczelnej komorze, pozwalającej jednakże na przenikanie promieniowania przez ściany pojemnika/komory (opis patentowy USA nr 4323055 i opis patentowy USA nr 3351049). Odpowiednie do zastosowania są tylko takie ziarna z radioizotopami, które emitują promieniowanie, mające możliwość przenikania przez ściany komory/pojemnika, a zatem generalnie stosowane są ziarna z takimi radioizotopami, które emitują raczej promieniowanie γ lub promienie X o niskiej energii, a nie promieniowanie β.

Dla ułatwienia podawania takich ziaren proponuje się liczne układy aplikacyjne. Opis patentowy USA nr 4815449 ujawnia podłużny element do wprowadzania w guzy, wytworzony z ulegającego bioabsorpcji materiału w postaci igły lub cienkiego, ostro zakończonego cylindra z umieszczonymi w nim licznymi radioaktywnymi ziarnami, ułożonymi w zadanej konfiguracji.

Opis patentowy USA nr 5460592 ujawnia sposób i urządzenie do transportowania przyrządu radioaktywnego. Przyrząd ten zawiera elastyczny, podłużny, tkany lub pleciony, ulegający bioabsorpcji materiał nośnikowy z rozmieszczonymi w nim radioaktywnymi ziarnami. Podczas ogrzewania materiał nośnikowy utrzymujący ziarna staje się półsztywny. Cała długość półsztywnego materiału nośnikowego z umieszczonymi w nim radioaktywnymi ziarnami zostaje wtedy wprowadzona do konwencjonalnych, wydrążonych, metalowych igieł dozujących lub do kasety aplikatora, która jest stosowana do implantowania radioaktywnych ziaren do lub w sąsiedztwo leczonego miejsca, na przykład guza.

Tego rodzaju produkt, zawierający ziarna jodu-125, regularnie rozmieszczone wewnątrz kasety w odległ o ś ciach 0,6 i 1,2 cm pomię dzy ś rodkami w pół sztywnym, ulegają cym bioabsorpcji materiale nośnikowym, jest dostępny z MediPhysics Inc. pod handlową nazwą J-125 Rapid Strand™. Produkt ten może być stosowany do leczenia takich stanów jak rak jamy ustnej, warg i języka, guzy mózgu, guzy płuc, guzy szyi, guzy pochwy i rak prostaty.

Zaletą tego typu półsztywnego nośnika jest to, że ziarna są implantowane lub wprowadzane pacjentowi w z góry określonym znanym odstępie, zależnym od ich oddzielenia w materiale nośnikowym. Ulegający bioabsorpcji materiał nośnikowy jest powoli absorbowany w ciele pacjenta, pozostawiając na miejscu rozmieszczone w odstępach ziarna. Te z góry określone odstępy i półsztywny materiał nośnika pomagają lekarzowi w obliczeniu zarówno całkowitej dawki promieniowania, jak i profilu dawki, dostarczanej przez ziarna wewnątrz ciała pacjenta, jak również pomagają w precyzyjnym umieszczeniu ziaren. Ponadto jednorazowo implantowane jest więcej niż jedno ziarno, przez co skraca się czas implantacji w stosunku do czasu potrzebnego do umieszczenia indywidualnych wolnych

PL 203 978 B1 ziaren. Zmniejszone jest również ryzyko migracji ziaren z miejsca implantacji (Tapen i wsp., Int. J. Radiation Oncology Biol. Phys., Vol. 42 (5), strony 1063-1067, 1998).

Według opisu patentowego USA nr 4815449 i opisu patentowego USA nr 5460592 są znane radioaktywne źródła, które stosują możliwie niewielką ilość ulegającego bioabsorpcji materiału nośnikowego, ale stosowanie tak cienkiego i giętkiego materiału ma liczne niedogodności. Na przykład, dla zapewnienia dostatecznej sztywności nośnika dla wytrzymania wprowadzania do tkanek pacjenta, podczas procesu wytwarzania materiał nośnikowy utrzymujący radioaktywne ziarna jest usztywniany w etapie ogrzewania. Jednak nadmierne ogrzanie może uszkodzić materiał nośnikowy, zatem decydująca jest ścisła kontrola procesu ogrzewania i ochładzania tak, aby zmienić strukturę krystaliczną materiału nośnikowego wystarczająco, by spowodować jego usztywnienie bez spowodowania przepalenia. Nawet gdy usztywnienie jest możliwie maksymalizowane, tak jak to przedstawiono w opisie patentowym USA nr 546592, to materiał nośnikowy jest niewystarczająco sztywny, by uniknąć zatkania nośnika w igle dawkującej lub aplikatorze w zastosowaniu klinicznym. Zakłócenia odbioru nośnika w igle są zazwyczaj nieodwracalne, tak więc igła powinna być wówczas usunięta w stanie „gorącym” z powodu obecnoś ci radioaktywnych ziaren. Jakiekolwiek przypadkowe przedostanie się do igł y krwi lub innych płynów ustrojowych może powodować rozszerzenie podlegającego bioabsorpcji materiału, którego kawałki strzępią się, co również powoduje zatkanie igły dawkującej (Butler i wsp., Radiation Oncology Investigations 4: 48-49, 1996). Zatem, w celu zapobiegania przedostawaniu się płynów ustrojowych do strzykawki podczas podawania, w praktyce lekarskiej powszechnie stosuje się „zatyczkę” do igły. Jednak jeżeli strzykawki nie są dobrze zamknięte, wówczas zatykanie nadal może mieć miejsce. Odwrotnie, zatkanie może być spowodowane zastosowaniem zbyt dużej ilości materiału zamykającego lub zbyt sztywnej zatyczki, której nie można łatwo usunąć z ostrza igły.

Ujawniony w opisie patentowym USA nr 5460592 sposób wytwarzania elementu radioaktywnego jest bardzo pracochłonny i nie nadaje się do łatwej automatyzacji. Ponadto każdy nośnik po etapie usztywniania musi zostać optycznie zbadany w celu upewnienia się, że ziarna są prawidłowo zamocowane w splecionym, ulegającym bioabsorpcji materiale nośnikowym.

Inne radioaktywne elementy obejmują wydrążoną tubę materiału nośnikowego (opis patentowy USA nr 4815449 i EP nr 0466681). W takich radioaktywnych elementach pozycja źródeł radioaktywnych w materiale nośnikowym może być zachowywana poprzez kontakt i/lub elastyczność materiału nośnikowego lub przez wprowadzenie nieradioaktywnych wypełniaczy lub „przekładek” w regionach pomiędzy radioaktywnymi źródłami. Wytwarzanie takich radioaktywnych elementów nie jest jednak proste i wymaga stosowania trzech oddzielnych materiałów (materiału nośnikowego, radioaktywnych źródeł i nieradioaktywnych przekładek), ostrożnie złożonych w poprawnej sekwencji.

Istnieje zatem potrzeba opracowania sposobu wytwarzania radioaktywnego elementu, który ma sztywniejszą strukturę, jest bardziej elastyczny w obsłudze, jest łatwiejszy w stosowaniu i który nie poniesie uszczerbku przy wystąpieniu wszystkich niedogodności znanych źródeł, a przy tym może być wytwarzany przy zastosowaniu zautomatyzowanego procesu produkcyjnego.

Sposób wytwarzania radioaktywnego elementu, według wynalazku charakteryzuje się tym, że dostarcza się formę, do której wprowadza się wiele źródeł radioaktywnych, a także ciekły podlegający bioabsorpcji materiał nośnikowy, który następnie utwardza się, po czym usuwa się utwardzony produkt z formy.

Etap wprowadzania korzystnie obejmuje wtłaczanie materiału do formy.

Korzystnie stosuje się formę, mającą szereg małych sworzni wystających do wnętrza formy w kierunku jej środka, utrzymują c radioaktywne źródła we wstępnie określonych pozycjach w formie przed wprowadzeniem ciekłego, podlegającego bioabsorpcji materiału nośnikowego.

Do materiału nośnikowego korzystnie wprowadza się środek porotwórczy.

Podczas etapu wprowadzania do formy ciekłego, podlegającego bioabsorpcji materiału nośnikowego, z formy wyprowadza się uwięzione powietrze.

Etap utwardzania obejmuje ponadto etap tworzenia pęcherzyków gazu w materiale nośnikowym, z wytworzeniem w twardym materiale nośnikowym struktury porowatej.

Przedmiot wynalazku jest uwidoczniony w przykładach wykonania na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia radioaktywny element wytworzony sposobem według wynalazku, fig. 2 - powiększenie radioaktywnego elementu z fig. 1, w okolicy fragmentu X, fig. 3 - formę do wytwarzania radioaktywnego elementu sposobem według wynalazku, fig. 4 - tylną płytę formy, a fig. 5 - trzy płyty formy.

Na fig. 1 pokazano radioaktywny element 10 do zastosowania w brachyterapii wytworzony sposobem według wynalazku.

PL 203 978 B1

Sposób ten polega na tym, że dostarcza się formę 1, do której wprowadza się wiele źródeł radioaktywnych 14, a także ciekły, podlegający bioabsorpcji materiał nośnikowy, który następnie utwardza się, po czym usuwa się utwardzony produkt z formy.

Etap wprowadzania obejmuje wtłaczanie materiału nośnikowego do formy 1.

Korzystnie stosuje się formę 1 mającą szereg małych sworzni wystających do wnętrza formy 1 w kierunku jej środka, utrzymując radioaktywne źródła 14 we wstępnie określonych pozycjach w formie 1 przed wprowadzeniem ciekłego, podlegającego bioabsorpcji materiału nośnikowego.

Do materiału nośnikowego korzystnie wprowadza się środek porotwórczy.

Podczas etapu wprowadzania do formy 1 ciekłego, podlegającego bioabsorpcji materiału nośnikowego, z formy 1 wyprowadza się uwięzione powietrze.

Etap utwardzania obejmuje ponadto etap tworzenia pęcherzyków gazu w materiale nośnikowym, z wytworzeniem w twardym materiale nośnikowym struktury porowatej. Otrzymany tym sposobem radioaktywny element 10 zawiera podłużny ulegający bioabsorpcji nośnik 12 z rozmieszczonymi w nim porozdzielanymi radioaktywnymi źródłami 14.

Na fig. 2 pokazano nośnik 12, zawierający wiele regionów odbierających ziarna 18 i regionów pośrednich 20. Nośnik 12 może wyznaczać jeden lub więcej otworów 22, pochodzących z procesu formowania sposobem według wynalazku, w którym są umieszczane małe sworznie na którymkolwiek końcu regionów odbierających ziarna 18, tak aby utrzymywać rozmieszczenie i ustawienie w linii prostej radioaktywnych źródeł 14 w nośniku 12.

W sposobie według wynalazku do wytwarzania radioaktywnego elementu 10 jest skonstruowana dwupłytkowa pionowa forma. Fig. 3 przedstawia formę 1 do wytwarzania radioaktywnego elementu 10 sposobem według wynalazku. Forma 1 zawiera współdziałające i możliwe do sprzęgania pierwsze i drugie płytki 30 i 32 formy. Każda z płytek 30 i 32 formy określa podłużne wydrążenie formy, 34 i 36, dla odbiorczego materiału nośnikowego i wielu źródeł 14 promieniowania. Płytka 32 formy zawiera wiele sworzni pozycjonujących ziarna 38, do ustawienia i utrzymywania radioaktywnych źródeł 14 podczas procesu formowania. Podłużne radioaktywne źródła 14 lub ziarna są umieszczone w każdym regionie otrzymującym ziarna 20 i utrzymywane w miejscu sworzniami 38 na końcu każdego ziarna. Pozycje sworzni 38 są również wskazane przez pozostałe otwory 22 określone przez formowany nośnik 12 na fig. 1 i 2. Następnie forma jest zamykana, po czym wypompowuje się ciekły polimer przy każdym otworze do wstrzyknięć 24 znajdującym się w obudowie kaset do wstrzyknięć 26 w płytce formy 32. Ciekły polimer twardnieje przed otwarciem formy i łańcuch (tj. podłużny nośnik ulegający bioabsorpcji) zostaje usunięty.

Radioaktywny element do zastosowania w brachyterapii, wytworzony sposobem według wynalazku, obejmuje podłużny ulegający bioabsorpcji nośnik z rozmieszczonymi w nim w odstępach radioaktywnymi źródłami, który to radioaktywny element jest kształtowany przez formowanie, zaś podłużny ulegający bioabsorpcji nośnik jest kompozycją zasadniczo stałą.

Przez określenie „kompozycja zasadniczo stała” należy rozumieć, że materiał ulegający bioabsorpcji jest rozmieszczony zasadniczo nieprzerwanie we wszystkich częściach radioaktywnego elementu. Zatem obie ściany radioaktywnego elementu, region zawierający ziarna i luki pomiędzy ziarnami są tym samym nieprzerwanym materiałem, tj. rura i przekładki są zasadniczo tej samej pojedynczej natury z minimalnymi lukami lub przestrzeniami. Korzystnie, radioaktywne źródła są obudowane ulegającym bioabsorpcji materiałem nośnikowym. Ten stały charakter radioaktywnego elementu wykonanego sposobem według wynalazku pomaga zagwarantować, że rozmieszczenie radioaktywnych źródeł jest utrzymywane przynajmniej przez krótki okres po implantacji. Pomaga to zagwarantować właściwe dawkowanie i minimalizuje ruchy, utratę lub migrację źródła po implantacji. Zasadniczo stały nośnik poprawi sztywność w porównaniu z „wydrążonymi” lub oplecionymi rurami konwencjonalnymi nośnikami.

Ulegający bioabsorpcji materiał nośnikowy może być jakimkolwiek materiałem nietoksycznym, biokompatybilnym, ulegającym bioabsorpcji lub mieszaniną takich materiałów. Stosowany w sposobie według wynalazku ulegający bioabsorpcji materiał jest jakimkolwiek materiałem, którego zasadnicza część będzie metabolizowana w ciele pacjenta i ostatecznie z niego eliminowana. Ulegający bioabsorpcji materiał zaimplantowany korzystnie powinien utrzymywać swoją integralność przez 1 do 14 dni. Korzystnie, materiał nośnikowy powinien ulegać w całości absorpcji przez żywą tkankę przez ponad 70 do 120 dni.

Formowanie jest sposobem, w którym zasadniczo płynny materiał jest wprowadzany do formy. Następnie materiał zastyga przyjmując kształt formy. Proces formowania powoduje, że kształtowany

PL 203 978 B1 materiał posiada zasadniczo stały przekrój poprzeczny, tj. materiał jest rozmieszczony jednolicie w poprzek jego przekroju poprzecznego. Zatem szczególnie korzystnymi ulegają cymi bioabsorpcji materiałami nośnikowymi, które mogą być zastosowane w radioaktywnym elemencie wykonywanym sposobem według wynalazku, są te, które zasadniczo mogą występować w stanie płynnym, ale mogą sztywnieć na przykład po ochłodzeniu, tworząc zasadniczo stały nośnik. W korzystnej postaci wykonania sposobem według wynalazku ulegający bioabsorpcji, raz stężały materiał nośnikowy jest sztywny i twardy.

W korzystnej postaci wykonania sposobu wedł ug wynalazku, noś nik jest zasadniczo sztywny. Przez „zasadniczo sztywny” należy rozumieć, że materiał nośnikowy powinien posiadać pewną strukturalną integralność i być dostatecznie elastyczny do planowanych zastosowań. Materiał nośnikowy powinien zasadniczo nie być giętki lub powinien być dostatecznie sztywny, żeby utrzymać rozmieszczenie radioaktywnych źródeł podczas implantacji radioaktywnego elementu pacjentowi. Formowany radioaktywny element może być sztywniejszy od wytworzonego z materiału splecionego, takiego jak opisany w opisie patentowym U.S.A. nr 5460592. Pleciony materiał uważa się za niewystarczająco sztywny zgodnie z zakresem leczniczych zastosowań, żeby zapobiegać ściskaniu. Ściskanie może następować, gdy wydrążony materiał nośnikowy stosowany w konwencjonalnych nośnikach zapada się, czego przyczyną może być na przykład długa oś łańcuchów powodująca niewystarczającą sztywność lub całkowity brak materiału. Ponadto tam, gdzie zastosowano wydrążone nośniki, przestrzenie powietrzne pomiędzy źródłami mogą również prowadzić do zapadania z powodu braku wytrzymałości mechanicznej w stosunku do bocznej kompresji. Materiał nośnikowy formowany sposobem według wynalazku zasadniczo poprawia pod tymi względami właściwości produktu końcowego.

Korzystnie, po uzyskaniu podłużnego kształtu ulegający bioabsorpcji materiał nośnikowy powinien być łatwy do cięcia przy zastosowaniu na przykład skalpela lub temu podobnego narzędzia. Alternatywnie lub dodatkowo, materiał nośnikowy może posiadać zadane częściowe nacięcia lub punkty nacięć, które ułatwiają cięcie lub odłamywanie odcinków radioaktywnego elementu przez chirurga.

Ulegający bioabsorpcji materiał nośnikowy powinien również korzystnie posiadać znaczny dopuszczalny okres magazynowania przed zastosowaniem, bez konieczności jakichkolwiek specjalnych warunków przechowywania i podawania. Materiał nośnikowy powinien również nadawać się do sterylizacji w jakikolwiek konwencjonalny sposób, taki jak na przykład zastosowanie pary wodnej, gorącego powietrza, tlenku etylenu (EtO Gas), wiązki elektronowej lub promieniowania gamma. Korzystnym sposobem sterylizacji jest traktowanie tlenkiem etylenu.

Odpowiedni ulegający bioabsorpcji nośnik obejmuje materiały, które mogą być formowane, na przykład: poli(kwas glikolowy) (PGA) i poli(kwas L-mlekowy) (PLLA), amidy poliestrowe kwasu glikolowego lub mlekowego, takie jak polimery i kopolimery glikolanów i mleczanów, polidioksany i tym podobne lub ich kombinacje. Odpowiednie dostępne w handlu polimery obejmują poliglikapron 25 (MONCRYL™), poliglaktyn 910 (VICRYL™) i polidioanon (PDS II), wszystkie dostępne z Ethicon, Inc. z New Jersey, U.S.A.

W szczególnie korzystnej postaci wykonania sposobu materiał noś nikowy obejmuje kombinacje PLLA (Poli(L-mleczan)) i PGA (Poli(glikolan)). Odpowiednio PLLA i PGA połączono w stosunku wagowym 10/90 kg/kg (10 części PLLA, 90 części PGA). W innej postaci wykonania mógłby być zastosowany polimer ε-kaprolaktonu. Inne odpowiednie kombinacje będą rozpoznane przez specjalistów w dziedzinie.

Inne odpowiednie ulegające bioabsorpcji polimery i kompozycje polimerów, które mogą być zastosowane w sposobie według wynalazku, obejmują kompozycje zawierające wyciskane i ukierunkowane włókna polimerów p-polidioksanon i 1,4-dioksopan-2-on, kompozycje zawierające poli[L(-)mleczan-ko-glikolan] odpowiedni do zastosowania jako wchłanialne szwy, kompozycje zawierające homopolimery poliglikolanu jako wchłanialne szwy, kompozycje zawierające polimery o dużej masie cząsteczkowej glikolanu z mleczanem, kompozycje zawierające polimery mleczanu i kopolimery mleczanu z glikolanem, kompozycje zawierające optycznie aktywne homopolimery L(-)mleczanu, tj. poli L-mleczan, kompozycje kopolimerów L(-)mleczanu i glikolanu posiadające zastosowanie jako wchłanialne szwy, syntetyczne wchłanialne krystaliczne izomorficzne polimery kopolioksylanu pochodzące z mieszanin cyklicznych i liniowych dioli, kopolimery p-dioksanonu i 2,5-morfolinedionów, trójblokowe kopolimery poli(kwas glikolowy)/poli(oksyalkilen) ABA, poliestry podstawionego kwasu benzoesowego, alkoholi dwuwodorotlenowych i glikolanu i/lub mleczanu, narzędzia chirurgiczne produkowane z syntetycznych wchłanialnych polimerów, zawierających wchłanialne szklane wypełniacze, chirurgiczne łączniki obejmujące mieszankę kopolimerów mleczanu, glikolanu i poli(p-dioksanonu), chirurgiczne

PL 203 978 B1 łączniki wytworzone z mieszanki polimerów wzbogaconej glikolanem, ulegające bioabsorpcji półkrystaliczne polimery depsipeptydowe, ulegające bioabsorpcji aromatyczne polimery bezwodnikowe, i nadające się do sterylizacji promieniowaniem wchłanialne polimery alkoholi dwuwodorotlenowych.

Ulegające bioabsorpcji polimery i kompozycje polimerów są szczególnie przydatne, gdy zawierają ulegające bioabsorpcji wypełniacze, takie jak kompozycja ulegającego bioabsorpcji polimeru i wypeł niacza obejmują cego poli(imid kwasu bursztynowego), i ulegają ce bioabsorpcji polimery i wypełniacze ostatecznie rozdzielane chlorkiem sodu lub chlorkiem potasu. Takie wypełniacze mogą powodować zwiększenie mechanicznej sztywności ulegających bioabsorpcji polimerów i kompozycji polimerów.

Radioaktywny element może posiadać dowolny przekrój poprzeczny, na przykład zasadniczo okrągły, zasadniczo okrągły z przynajmniej jedną płaską powierzchnią lub zasadniczo wielokątny, na przykład kwadratowy lub trójkątny. Ponieważ ulegający bioabsorpcji materiał nośnikowy stosowany w radioaktywnym elemencie wykonanym sposobem według wynalazku jest zasadniczo stały, zatem posiada mniejsze pole powierzchni niż odpowiadające tkane lub plecione materiały znane ze stanu techniki. Tym samym wykazuje on mniejszą tendencję do rozsadzania i powodowania zatkania igły dawkującej.

Korzystnie nośnik wykonany sposobem według wynalazku posiada gładką powierzchnię zewnętrzną, przez co ogranicza się tarcie wewnątrz dawkującej igły, przez co będzie mniej prawdopodobne zatykanie igły poprzez nośnik, spowodowane tarciem pomiędzy igłą i powierzchnią nośnika.

Zmniejszone tarcie można również uzyskać dla dowolnego przekroju poprzecznego posiadającego przynajmniej jedną gładką powierzchnię, np. dla rzeczywiście okrągłego przekroju poprzecznego, spłaszczonego w rejonie części obwodu, uzyskując płaską powierzchnię. Odpowiednie nośniki mogą mieć kształt trójkątny lub rzeczywiście wielokątny, na przykład heksagonalny, oktagonalny bądź 12- lub 16-boczny itd.

Powierzchnia kontaktu pomiędzy wewnętrzną powierzchnią igły lub innego urządzenia podającego i nośnika o dowolnym kształcie przekroju poprzecznego może być dalej minimalizowana poprzez zastosowanie odpowiednich struktur powierzchniowych na powierzchni nośnika, która kontaktuje się z urządzeniem podającym. Na przykład w przypadku krzywej powierzchni nośnika kontakt powierzchni może być zmniejszony przez wprowadzenie podłużnych występów, sfer lub innych występów w obszarze powierzchni nośnika kontaktującego się z igłą lub urządzeniem podającym. Korzystnie te powierzchniowe struktury obejmują biokompatybilny lub ulegający biodegradacji materiał nośnikowy.

Ulegający bioabsorpcji nośnik może być jednolicie lub niejednolicie rozmieszczony na przekroju poprzecznym wokół radioaktywnych źródeł. Na przykład wówczas, gdy źródła są rzeczywiście cylindrycznymi radioaktywnymi ziarnami, kształt przekroju poprzecznego wewnętrznej powierzchni nośnika jest korzystnie rzeczywiście okrągły. W alternatywnej postaci wykonania powierzchnia jest w rzeczywistości kwadratowa.

W jednej postaci wykonania sposobu wedł ug wynalazku noś nik radioaktywnego elementu tworzy regiony zawierające radioaktywne źródła i regiony pozbawione radioaktywnych źródeł. W szczególnie korzystnej postaci wykonania sposobu regiony nośnika pozbawione radioaktywnych źródeł będą odróżnialne od regionów zawierających radioaktywne źródła, w ten sposób umożliwiając lekarzowi rozróżnienie pomiędzy dwoma regionami nośnika. Ułatwia to lekarzowi wykonanie cięć podłużnego, ulegającego bioabsorpcji nośnika jedynie w regionach pomiędzy radioaktywnymi źródłami. Szczególnie korzystne jest, żeby regiony nośnika, w których umieszczone są radioaktywne źródła, były szersze niż te regiony, w których radioaktywne źródło nie jest obecne.

W innej korzystnej postaci wykonania sposobu radioaktywny element jest wytwarzany przez wstrzyknięcie do formy.

Korzystnie materiał nośnikowy jest widoczny przy zastosowaniu ultradźwiękowych technik obrazowych, tj. jest echogeniczny. W tym celu może on zawierać odbijające dźwięk cząstki lub pęcherzyki gazu, które służą wzmocnieniu jego ultradźwiękowej widzialności. Odpowiednie gazy obejmują powietrze, azot i dwutlenek węgla. Korzystnie pęcherzyki znajdują się na lub blisko powierzchni nośnika.

Materiał nośnikowy może być widoczny jednolicie lub niejednolicie dla ultradźwięków. Na przykład pewne regiony nośnika mogą być bardziej widoczne niż inne dla ultradźwięków. Może to być wynikiem obecności regionów, gdzie wiązki ultradźwięków odbijają się od pęcherzyków gazu lub cząstek osadzonych w nośniku.

Nośnik może dodatkowo lub alternatywnie zawierać cząstki, które służą wzmocnieniu jego widoczności dla ultradźwięków. Odpowiednie cząstki zawierają cząstki metalu (na przykład tytanu lub

PL 203 978 B1 glinu), szkło, krzemiany, tlenek żelaza, piasek, ił, tworzywo sztuczne takie jak TEFLON^tm, porowate jednakowej wielkości i niezagregowane cząstki jak opisano w patencie USA nr 5741522 i patencie USA nr 5776496, wydrążone mikrokapsułki lub lite mikrosfery tak jak te ujawnione w patencie USA nr 5648095, i mikrosfery stopionego cukru, stopionych aminokwasów lub PEG (polietylenu glikolowego).

W alternatywnej postaci wykonania sposobu według wynalazku można sprawić, że radioaktywne źródła same mogą być widoczne dla ultradźwięków (tj. echogeniczne) przez odpowiednie traktowanie pojemnika do wprowadzenia rowków lub innych nierówności zewnętrznej powierzchni zamkniętego radioaktywnego źródła, takiego jak ziarno.

Jedną z korzyści stosowania obrazowo-widocznych, na przykład widocznych dla ultradźwięków, radioaktywnych elementów wykonanych sposobem według wynalazku w brachyterapii jest to, że sygnał i obraz mogą być czytane, mierzone i analizowane przez odpowiedni program komputerowy wystarczająco szybko, by umożliwić lekarzowi planowanie dozymetrii w czasie rzeczywistym. Jest to korzystne z klinicznego punktu widzenia zarówno dla pacjenta, jak i personelu medycznego. Elementy radioaktywne wykonane sposobem według wynalazku mogą być stosowane w procesach związanych z dowolnym rodzajem mapowania dozymetrii, który stosuje informację otrzymaną dzięki obrazowej widoczności źródeł.

Dodatkowo, lekarz może zastosować tę samą technikę obrazową, na przykład ultradźwiękową, już na miejscu podczas zabiegu, by potwierdzić zarówno położenie i wielkość narządu (np. prostaty) jak i położenie źródła. Może to ułatwić lekarzowi obliczenie, czy trzeba wprowadzić dodatkowe źródła, na przykład w sytuacjach, gdy dawka wzorca powinna być ponownie obliczona na podstawie „rzeczywistego” położenia źródeł.

Całkowita wielkość nośnika powinna być taka, że będzie pasować do wnętrza podającej igły lub urządzenia podającego. Na przykład jeżeli wewnętrzna średnica cienkościennej igły o rozmiarze 18 wynosi 0,102 cm, wówczas skuteczna maksymalna średnica nośnika wynosi korzystnie mniej niż 0,102 cm, tak więc może być on podany przez takie igły.

Jako źródło radioaktywne może być zastosowane dowolne konwencjonalne radioaktywne ziarno. Przez określenie „ziarno” należy rozumieć dowolny szczelny pojemnik, na przykład metalowy pojemnik, zawierający lub otaczający radioizotop. Odpowiedni biokompatybilny materiał na pojemnik obejmuje metale lub stopy metali, takie jak tytan, złoto, platyna i stal nierdzewna, tworzywa sztuczne takie jak poliestry i polimery winylowe i polimery poliuretanowe, polietylenowe i polioktany winylu), kompozyty takie jak grafit, szkło takie jak matryce zawierające tlenek krzemu i jakikolwiek inny biokompatybilny materiał. Korzystnymi materiałami na pojemniki są tytan i stal nierdzewna.

Radioaktywne źródło może także obejmować odpowiedni radioizotop obudowany polimerem lub matrycą ceramiczną. Typowe źródła mają kształt zasadniczo cylindryczny o długości około 4,5 mm i ś rednicy okoł o 0,8 mm.

Radioaktywne źródła umieszczone w radioaktywnym elemencie są źródłami do brachyterapii. Radioaktywne źródła są korzystnie radioaktywnymi ziarnami, takimi jak na przykład ziarna 6711 dostępne z MediPhysics, Inc., Arlington Heights, IL, USA.

W ź ródle moż e być zastosowany dowolny radioizotop odpowiedni do zastosowania w brachyterapii. Nieograniczające przykłady obejmują pallad-103, jod-125, stront-89, siarkę-35, cez-131, złoto198, tal-170, chrom-56, arsen-73, itr-90, fosfor-32 i ich mieszaniny. Szczególnie korzystny jest pallad-103 i jod-125. W źródle stosowanym w sposobie według wynalazku może być obecny więcej niż jeden izotop.

Źródła korzystnie są ułożone liniowo wzdłuż długiej osi podłużnego materiału nośnikowego. Orientacja źródeł w stosunku do nośnika będzie zależeć od całkowitej wielkości i kształtu nośnika i źródeł. Jeśli ź ródła mają kształt zasadniczo cylindryczny, na przykład są konwencjonalnymi ziarnami, wówczas korzystnie są one zorientowane swoimi długimi osiami do długiej osi podłużnego nośnika. Korzystnie źródła znajdują się w regularnych odstępach, na przykład w odstępach pomiędzy 0,6 a 1,2 cm, korzystnie w odstępach około 1 cm. Znane rozmieszczenie w odstępach około 1 cm jest korzystne, jeśli źródła będą implantowane w celu leczenia raka prostaty. Liczba źródeł zastosowanych dla dowolnego szczególnego podania będzie zależała od długości zastosowanego materiału nośnikowego. Korzystnie radioaktywny element jest dostarczony jako długa taśma, którą można ciąć lub łamać do pożądanej długości dla szczególnego podania przez personel medyczny.

Korzystnie wszystkie źródła w jednym nośniku zawierają ten sam radioizotop i/lub posiadają taką samą moc radioaktywną. Jeśli w jednym nośniku jest zawarty więcej niż jeden rodzaj źródła mocy,

PL 203 978 B1 wówczas różne źródła powinny być rozmieszczone w regularnym wzorze, ażeby uwzględnić przewidywalną dawkę.

Sposób według wynalazku obejmuje etapy:

a) dostarczania formy,

b) wprowadzania wielu radioaktywnych źródeł do formy,

c) wprowadzania ciekłego, podlegającego bioabsorpcji materiału nośnikowego do formy,

d) utwardzanie ciekłego, podlegającego bioabsorpcji materiału nośnikowego, i

e) usunięcie odkształconego produktu z formy.

Korzystnie stosuje się formę podłużną tj. posiadającą długość znacznie dłuższą niż szerokość.

W korzystnej postaci wykonania sposób według wynalazku obejmuje formowanie przez wtłaczanie. Formowanie przez wtłaczanie jest powszechną techniką stosowaną do wytwarzania wszystkich rodzajów części z tworzyw sztucznych. Polega ona na wytworzeniu metalowej formy, w której są wycięte wnęki o wielkości i kształcie końcowego produktu ze wszystkimi innymi pożądanymi właściwościami.

W sposobie według wynalazku forma korzystnie składa się z dwóch połówek, a mianowicie ze spodniej połowy z wyciętymi właściwościami dolnej części pożądanego formowanego produktu, i z wierzchniej połowy z wyciętymi właściwościami górnej części produktu. Forma posiada również otwory dla płynnego tworzywa sztucznego w celu wprowadzenia do formy. Części formy są złożone razem tak, aby wierzchnia i spodnia połowa były należycie wyrównane, i wtedy płynne tworzywo sztuczne jest wtłaczane do środka. Następnie umożliwia się stwardnienie sztucznego tworzywa (np. przez ochłodzenie), zanim części formy zostaną rozdzielone i stwardniała część z tworzywa sztucznego zostanie usunięta z formy.

Odpowiednią formą przeznaczoną do wytwarzania radioaktywnego nośnika sposobem według wynalazku jest pionowa forma trzypłytkowa, do której płynny materiał nośnikowy jest wprowadzany poprzez liczne otwory do wtłaczania. Korzystnie trzypłytkowa forma obejmuje ponadto pionową prasę.

Odpowiedni materiał nośnikowy jest wprowadzany w postaci stopionej. Jest to zazwyczaj związane z podgrzewaniem materiału nośnikowego do jego punktu topnienia przed wtłoczeniem do formy. Na przykład poli(kwas glikolowy) charakteryzuje się punktem topnienia albo 223°C, albo 233°C (Polimer Handbook, J. Brandrup i E.H. Immergut, Wydanie trzecie, strona VI/61).

W celu wytworzenia radioaktywnego elementu sposobem według wynalazku, forma korzystnie musi uwzględniać pozycję radioaktywnych źródeł w końcowym produkcie, tak aby była z góry określona i możliwa do kontrolowania. Forma może posiadać liczne małe sworznie, wystające do wnętrza w kierunku jego środka tak, aby utrzymywać w formie radioaktywne źródła na z góry określonych pozycjach przed wprowadzeniem materiału nośnikowego. Korzystnie małe sworznie znajdują się na pozycjach w takim rozmieszczeniu, które odpowiada końcom każdego radioaktywnego źródła. Forma powinna być zamknięta z radioaktywnymi źródłami utrzymanymi na miejscu, a wówczas materiał nośnikowy zostaje wpompowany lub wtłoczony przez każdy z otworów do wtłaczania. Korzystnie otwory do wtłaczania powinny być umieszczone pomiędzy każdym radioaktywnym źródłem lub pomiędzy co drugim radioaktywnym źródłem w celu zapewnienia, że polimer otoczy ziarna.

W innej postaci wykonania sposobu, może być zastosowana forma bez sworzni. Radioaktywne źródła powinny być wówczas umieszczone w formie w określonym rozmieszczeniu przed wtłoczeniem płynnego materiału nośnikowego, zaś płynny materiał nośnikowy wprowadza się do formy w taki sposób, że powoduje kołysanie radioaktywnych źródeł (np. ziaren) całkowicie unieruchomionych w materiale nośnikowym.

W jeszcze innej postaci wykonania sposobu, jako pierwszy może być wprowadzony do formy polimer a następnie do formowanego polimeru wprowadza się radioaktywne źródła. Następnie forma jest otwierana i zostaje usuwany utwardzony materiał nośnikowy, tworzący łańcuch. W tej postaci wykonania etapy b) i c) sposobu według wynalazku powinny być zamienione, czyli otrzymuje się drugą postać wykonania sposobu obejmującego etapy:

a) dostarczania formy,

b) wprowadzania ciekłego podlegającego bioabsorpcji materiału nośnikowego do formy,

c) wprowadzania wielu radioaktywnych źródeł do formy,

d) utwardzania ciekłego podlegającego bioabsorpcji materiału nośnikowego, i

e) usunięcia utwardzonego produktu z formy.

Wykonano narzędzie testowe z 1 ½ ziaren dla potwierdzenia, że nastąpiło całkowite otoczenie ziaren, przy teoretycznym napełnianiu i formowaniu wydrążonego obszaru, w którym mają być

PL 203 978 B1 umieszczone ziarna i materiał otaczający. Materiałem nośnikowym ośrodka był kopolimer mleczan/glikolan (poliglaktyna 910).

Wytworzono również drugą i większą formę 40 z ręcznie ładowanym wkładem, przyjmującą dziesięć ziaren i posiadającą punkty wtłaczania dla polimeru pomiędzy każdym ziarnem. Jak pokazano na fig. 4 i 5, forma 40 jest trzypłytkowa formą posiadającą podłużną podstawę lub formę tylną 42, formę wydrążenia na ziarno 44 i formę obudowy 46. Forma tylna 42 określa podłużne wydrążenie 48 dla otrzymania materiału nośnikowego i formuje dolną połowę podłużnego łańcucha radioaktywnego elementu. Wydrążenie 48 formuje pośrednie regiony 18 i regiony utrzymujące ziarno 20 w elemencie 10. Forma wydrążenia na ziarno 44 i forma obudowy 46 są stosowane alternatywnie dla pełnego uformowania radioaktywnego elementu.

Forma wydrążenia na ziarno 44 jest umieszczona jako pierwsza ponad tylną formą 42, żeby w pełni zamknąć wydrążenie 48 dla modelowania dolnej połowiczej części końcowego łańcucha. Forma wydrążenia na ziarno 44 zawiera wiele wypukłych występów 50 po jednym dla każdego ziarna 14, które ma być obudowane, w celu dostępu do wydrążenia 48, dla uformowania wielu niepokazanych wydrążeń na ziarna 52, w niższej połowiczej części podłużnego łańcucha radioaktywnego elementu. Kiedy została uformowana dolna połowicza część materiału nośnikowego, wówczas forma wydrążenia na ziarno 44 zostaje usunięta, a radioaktywne źródła 14 zostają umieszczone w wydrążeniach na ziarno 52 w dolnej połowiczej części. Wówczas jest umieszczana forma obudowy 46 ponad dolną połowiczą częścią materiału nośnikowego w tylnej formie 42. Formę obudowy wyznacza wydrążenie 54 zasadniczo odzwierciedlające wydrążenie 48 dla otrzymywania materiału nośnikowego i tym samym pełnego obudowania radioaktywnych źródeł.

Płytki formy korzystnie wyznaczają liczbę otworów do wtłaczania 58, przedstawionych liniami przerywanymi na fig. 5, dla materiału wokół ziaren w regionach pośrednich 20 gotowego radioaktywnego elementu 10. Płytki formy korzystnie wyznaczają otwory formy 60 wokół regionów obejmujących ziarna 18 i regionów pośrednich 20 gotowego radioaktywnego elementu 10. Wentylowanie formy jest znaną w dziedzinie formowania techniką umożliwiającą odprowadzanie powietrza i lepsze spłynięcie materiału nośnikowego po wszystkich częściach wydrążenia formy.

W sposobie według wynalazku rozważa się również zastosowanie spieniania lub wydmuchiwania do formowania polimeru. Wydmuchiwanie jest realizowane przez wprowadzanie pęcherzyków powietrza do polimeru. Znane sposoby stosowane do realizacji wydmuchiwania obejmują „bicie mechaniczne” gorącego polimeru, „indukowanie” pęcherzyków w polimerze za pomocą sprężonego gazu, i zastosowanie „czynnika wydmuchującego”. Czynnik wydmuchujący jest czynnikiem chemicznym, wprowadzonym do polimeru w celu wytwarzania pęcherzyków gazu dla formowania struktury piankowej. Gdy materiał nośnikowy stygnie, wówczas powoduje on powstawanie pęcherzyków w gorącym polimerze. Na przykład, dwuwęglan sodu uwalnia pęcherzyki gazu CO2 podczas podgrzewania w formie. Struktura komórkowa materiału nośnikowego może być kontrolowana przez ilość dwuwęglanu dodanego lub przez wielkość i strukturę kryształów dwuwęglanu.

Czynnik wydmuchujący tworzy porowatą strukturę taką jak styropian i tym samym pomaga zapewnić lepsze wypełnienie formy, gdy lepkość maleje. Dwuwęglan sodu jest stosowany jako czynnik wydmuchujący dla polimeru poliglaktynyny 910, tworzącego formowany element radioaktywny 10. Stwierdzono, że dwuwęglan sodu lub popularna soda oczyszczona nie pozostawia resztki w polimerze, z wyjątkiem CO2, który jest nieszkodliwą substancją organiczną.

Dodanie czynnika wydmuchującego do polimeru jest pożądane z wielu powodów. Czynnik wydmuchujący obniża zarówno temperaturę topnienia jak i lepkość polimeru. Czynnik wydmuchujący czyni polimer sztywniejszym i powoduje, że posiada on mniejsze pole powierzchni w formie, przez co łatwiej uwalnia się z formy. Powodując większą porowatość struktury otrzymuje się lepszy polimer, gdyż do obudowania radioaktywnych źródeł pożądany jest lżejszy polimer. Porowata struktura nośnika powoduje również krótszy czas stygnięcia po wtłoczeniu, co zmniejsza czas cyklu wytwarzania i umożliwia większą produkcję w danym czasie. Ponadto obecność w materiale nośnikowym lżejszego polimeru zmniejsza szybkość resorpcji materiału nośnikowego w organizmie.

Dodatkowe właściwości projektowe formy i warunki wtłaczania w procesie formowania są zrozumiałe dla specjalistów w tej dziedzinie. Na przykład, szybkość przepływu wtłaczania jest kontrolowana w celu osiągnięcia zrównoważonego przepływu umożliwiającego praktycznie jednoczesne wypełnienie wszystkich jam w formie. Położenie otworów do wtłaczania i szybkość wypełniania mogą być regulowane dla zapewnienia jednolitego, zrównoważonego przepływu ze zminimalizowanymi „liniami wtopienia” (gdzie dwa fronty roztopionego materiału płyną równolegle do siebie i tworzą wiązania po10

PL 203 978 B1 między nimi) tj. tymi regionami, gdzie spotykają się przylegające fronty roztopionego materiału, przemieszczające się w przeciwnych kierunkach, przez co unika się tworzenia słabszych regionów.

Ciśnienie wtłaczania jest kontrolowane, zapewniając osiągnięcie wypełnienia z zasadniczo jednorodnym gradientem stężenia. W większości procesów formowania wtłaczanie przeprowadza się przy ciśnieniu wtłaczania 100 - 150 MPa lub niższym.

Inne właściwości, związane z planowaniem procesu formowania, obejmują rozkład temperatury, naprężenie ścinające ściany, wielkość naprężenia ścinającego, frakcję warstwy zastygniętej, profil szybkości naporu itd. Pożądane jest zminimalizowanie pułapek powietrza, zmienności wolumetrycznego kurczenia się i indeksu zatapiania.

Gdy zastosowany jest gorący płynny materiał nośnikowy ulegający bioabsorpcji, wówczas zestalenie płynnego materiału nośnikowego może być osiągnięte jedynie przez umożliwienie jego ostygnięcia. Alternatywnie, zestalenie może być przyspieszone przez zastosowanie czynnika chłodzącego opływającego od zewnątrz formę lub przepływającego przez formę małymi, rozgałęzionymi przewodami. Pożądane jest zrównoważone ochładzanie, zapewniające minimalizację kurczenia się i skrzywienia.

Radioaktywne źródła mogą być umieszczone w formie ręcznie lub mogą być umieszczone z zastosowaniem procesu zautomatyzowanego.

W korzystnej postaci wykonania sposobu według wynalazku, podłużny ulegający bioabsorpcji nośnik (lub „łańcuch”), po uformowaniu, powinien przejść przez kalibrowaną obróbkę cieplną dla usunięcia „znaków formy” i potwierdzenia wielkości końcowej średnicy. „Znaki formy” lub ślady obróbki są małymi fragmentami „plastycznego” materiału nośnikowego, które powstają przy powierzchni międzyfazowej pomiędzy dwiema metalowymi płytkami formy i wystają ponad formę. Zdarza się również czasami znak formy pozostawiony przez otwór, którym wprowadza się tworzywo sztuczne.

W innej postaci wykonania sposobu, przeprowadza się drugi proces ogrzewania w temperaturze zeszklenia materiału nośnikowego w celu wzmocnienia sztywności łańcucha. Temperatura zeszklenia jest generalnie dużo niższa niż punkt topnienia materiału nośnikowego.

Na powierzchni radioaktywnego elementu wytworzonego sposobem według wynalazku można wytworzyć odpowiednią strukturę. Do nośnika może być zastosowana ogrzana forma lub płytka naciskowa, których powierzchnia jest skonfigurowana jako negatyw. W ten sposób powierzchnia nośnika będzie ukształtowana jako obraz pozytywu, względem obrazu negatywu ukształtowania formy. Zgrubienia lub zagłębienia wytworzone na powierzchni nośnika mogą zmniejszać pole kontaktu i tarcie pomiędzy nośnikiem a igłą stosowaną jako urządzenie podające.

Korzystnie sposób obejmuje uzyskanie materiału nośnikowego widzialnego dla ultradźwiękowych technik obrazowania. Jeśli materiałem nośnikowym jest polimer, wówczas pęcherzyki gazu mogą być uwięzione w polimerze przykładowo przez wdmuchiwanie pęcherzyków do polimeru przed wtłoczeniem. Alternatywnie, polimer może być wstrząsany (np. ultradźwiękowo) przed wtłoczeniem pod odpowiednią atmosferą gazów tak, że pęcherzyki gazu zostają wbudowane. Odpowiednie gazy obejmują powietrze, azot i dwutlenek węgla.

Alternatywnie materiał nośnikowy może być poddany działaniu gazu pod ciśnieniem, przykładowo większym niż ciśnienie atmosferyczne, bezpośrednio przed wtłaczaniem tak, że gaz zostaje rozpuszczony w materiale. Podczas wtłaczania połączonego ze zmniejszaniem się ciśnienia gazu wyniku ogrzewania (tak jak przy wtłaczaniu pod ciśnieniem otoczenia i w temperaturze otoczenia), gaz będzie rozszerzał się, tworząc pęcherzyki w materiale nośnikowym.

Na końcu procesu wytwarzania, radioaktywny element może być przycinany do odpowiedniej długości, i każda długość jest ładowana oddzielnie do osadzarki, takiej jak osadzarka ujawniona w opisie patentowym U.S.A. nr 5460592. Alternatywnie, element radioaktywny może być zwijany na odpowiednią szpulę. Osadzarka lub szpula mogą być osłonięte i pakowane do wysyłki.

Opcjonalnie, radioaktywny element jest osłaniany do wysyłki z miejsca wytwarzania do miejsca zastosowania. Korzystnie, po zapakowaniu, produkt jest sterylizowany, na przykład poprzez konwencjonalną procedurę sterylizacji, taką jak sterylizacja promieniowaniem gamma lub tlenkiem etylenu. Produkt może być następnie wysłany od producenta do miejsca zastosowania jako jednostka sterylna, w której element wyjęty z opakowania i osłony od razu jest gotowy do zastosowania.

Radioaktywny element może być opakowany w dowolne opakowanie odpowiednie do przesyłki. Takim korzystnym opakowaniem jest przepuszczalna dla gazu membrana ze sztucznego tworzywa, taka jak dwuczęściowa nieprzepuszczalna i przepuszczalna torba z tworzywa sztucznego, którą się później wyrzuca. Odpowiednie opakowanie obejmuje Tyvek™ (DuPont). Takie przepuszczalne opaPL 203 978 B1 kowanie umożliwia sterylizację radioaktywnego elementu w opakowaniu zarówno przez gaz tlenek etylenu (EtO), jak i autoklaw. Radioaktywny element wykonany sposobem według wynalazku jest dostarczony jako sterylny, wewnątrz sterylnego opakowania.

Claims (6)

1. Sposób wytwarzania radioaktywnego elementu, znamienny tym, że dostarcza się formę, do której wprowadza się wiele źródeł radioaktywnych, a także ciekły podlegający bioabsorpcji materiał nośnikowy, który następnie utwardza się, po czym usuwa się utwardzony produkt z formy.

2. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że etap wprowadzania obejmuje wtłaczanie materiału do formy.

3. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że stosuje się formę mającą szereg małych sworzni wystających do wnętrza formy w kierunku jego środka, utrzymując radioaktywne źródła we wstępnie określonych pozycjach w formie przed wprowadzeniem ciekłego podlegającego bioabsorpcji materiału nośnikowego.

4. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że do materiału nośnikowego wprowadza się środek porotwórczy.

5. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że podczas etapu wprowadzania do formy ciekłego podlegającego bioabsorpcji materiału nośnikowego, z formy wyprowadza się uwięzione powietrze.

6. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że etap utwardzania obejmuje ponadto etap tworzenia pęcherzyków gazu w materiale nośnikowym, z wytworzeniem w twardym materiale nośnikowym struktury porowatej.