PL204054B1 - Zespół mocowania rynny - Google Patents

Description

Przedmiotem wynalazku jest zespół mocowania podłużnego, poziomo usytuowanego przedmiotu na ścianie budynku, zwłaszcza rynny odwadniającej. Zespół według wynalazku zawiera co najmniej dwa haki rynnowe ukształtowane łukowato i dopasowane do zewnętrznego konturu profilu rynny.

Znane rozwiązanie zespołu mocowania rynien dachowych przedstawiono w opisie patentowym USA nr US 2434754. Zespół mocowania według tego znanego rozwiązania zawiera hak rynnowy ze stopką usytuowaną na końcu jego części łukowej. Według tego znanego rozwiązania zespół mocowania zestawiony jest z trzech osobnych części, które wymagają wzajemnego połączenia. Stabilne położenie kątowe haka rynnowego uzyskuje się po włożeniu rynny dachowej do konstrukcji zespołu mocowania.

W brytyjskim opisie GB 2335673 pokazany jest wieloś cienny profil, który zamocowany jest do okapu dachowego poprzez współpracujący adapter. Część profilu, w który wsuwana jest stopka haka rynnowego charakteryzuje się przekrojem poprzecznym o kształcie litery C.

W kolejnym brytyjskim opisie patentowym GB 2231897 przedstawiono inne znane rozwiązanie zespołu mocowania rynny, zawierające śrubę regulacyjną dopasowania stopki do konturu rynny dachowej.

W kolejnym rozwią zaniu znanym z europejskiego opisu patentowego EP 691442 przedstawiono inne znane rozwiązanie zespołu mocowania rynny, zawierającego hak rynnowy w kształcie litery H ze stopką i przeznaczonego dla rynny dachowej o prostokątnym przekroju, gdzie zespół mocowania zawiera blachę ochronną zakrywającą całość zespołu zamocowania rynny. Stopkę opisanego znanego haka rynnowego wkłada się do otworu znajdującego się w środniku szyny mocującej.

Według wynalazku, zespół mocowania rynny, zawiera szynę mocującą w postaci profilu półzamkniętego o przekroju poprzecznym w kształcie litery C lub litery U. Wymieniona szyna mocująca jest przytwierdzona do budynku, równolegle do założonego ułożenia rynny. Zespół mocowania zawiera co najmniej dwa pasmowe haki rynnowe dopasowane do profilu rynny, obejmujące rynnę od zewnątrz. Każdy z tych haków rynnowych zaopatrzony jest w stopkę usytuowaną na zwróconym w stronę budynku końcu tego haka. Stopka w położeniu roboczym współpracuje z wnętrzem szyny mocującej.

Zespół mocowania rynny według wynalazku charakteryzuje się tym, że stopka połączona jest z częścią łukową haka rynnowego za poś rednictwem elementu dystansowego połączonego z tą częścią łukową haka rynnowego. Szerokość stopki jest mniejsza niż odstęp pomiędzy ramionami szyny mocującej. Długość stopki jest natomiast większa niż szerokość szczeliny szyny mocującej. Każde z ramion szyny mocującej wyposażone jest w szereg otworów do wprowadzania w nie krawędzi stopek tak, że każda stopka haka rynnowego może być wprowadzona do wnętrza profilu, a następnie obrócona o kąt prosty przy czym górna i/lub dolna krawędź stopki zajmuje miejsce we właściwym otworze szyny mocującej. Zabezpiecza to przed przesuwaniem się stopki wraz z zespołem mocowania rynny według wynalazku, wzdłuż szyny mocującej.

Według wynalazku stopka może być wykonana jednoczęściowo, jako jedna całość z hakiem rynnowym. W tej wersji, stopka może stanowić wygiętą część pasma haka pasmowego. W korzystnej wersji wynalazku stopka na przynajmniej jednej ze swoich wąskich stron jest zaokrąglona lub zukosowana. W innej korzystnej wersji, stopka ma postać dwóch rozchodzących się w przeciwne strony elementów wtykowych, które usytuowane są na końcu części łukowej haka rynnowego. Stopka może być także w kolejnej wersji wynalazku zaopatrzona w element roboczy o kształcie litery U, który zawiera sprężysty element, odchylony w stanie nie naprężonym, który przy wkładaniu jej w szczelinę szyny mocującej podlega ściskaniu i po włożeniu w tę szczelinę rozpręża się, stabilizując stopkę.

Przedmiot wynalazku pokazany został w przykładach wykonania na załączonych rysunkach, na których poszczególne figury przedstawiają:

fig. 1 szynę mocującą wraz z hakami rynnowymi, przytwierdzoną do gzymsu budynku, w widoku perspektywicznym, fig. 2 montaż haka rynnowego w szynie mocującej w widoku perspektywicznym, fig. 3 płaską stopkę w widoku z boku, fig. 4 przekrój A-A płaskiej stopki według fig. 3, fig. od 5 do 7 przekroje profili C szyn mocujących z umieszczoną wewnątrz szyny mocującej stopką, fig. 8 przekrój profilu U szyny mocującej z rzędami otworów wraz z zamocowaną wewnątrz stopką,

PL 204 054 B1 fig. 9 stopkę haka rynnowego z elementem sprężystym, zamocowaną w szynie mocującej, fig. 10 szczegół stopki haka rynnowego według fig. 9, fig. 11 inny przykład zespołu mocowania rynny ze stopką w postaci odlewu, fig. 12 stopkę w postaci dwóch półstopek, wewnątrz szyny mocującej, fig. 13 stopkę według fig. 12, fig. 14 miejsce połączenia dwóch odcinków szyny mocującej.

Jak to pokazano w przykładzie wykonania na rysunku fig. 1, szyna mocująca 4.1 przytwierdzona jest do gzymsu 6 budynku. Szyna mocująca 4.1 została przedtem ustawiona za pomocą poziomnicy, z uwzględnieniem odpowiedniego spadku. Do szyny mocującej 4.1 zamocowane są bez użycia śrub haki rynnowe 2.1, 2.2, 2.3... 2.n, z zachowaniem ustalonego odstępu A, przy czym na rysunku uwidoczniono przykładowo tylko trzy haki rynnowe, których całkowita ilość jest zależna od długości i obciążenia rynny wodą deszczową. Odstęp A pomiędzy hakami rynnowymi wynika z przyporządkowania rynien do określonej kategorii obciążenia. Szyna mocująca 4.1 i haki rynnowe 2.1, 2.2, 2.3... 2.n stanowią zespół mocowania 100 rynny 1.

W zespole mocowania rynny wedł ug wynalazku uwzglę dnia się jedynie ilość haków rynnowych przypadającą na jednostkę długości w określonej kategorii obciążenia. Szyna mocująca 4.1 wykonana jest w postaci profilu półzamkniętego o przekroju ceowym, ze stopu zawierającego cynk i tytan, nadającego się szczególnie do stosowania w elementach dachów i fasad budynków. Elementy wytworzone z tego stopu, jak szyny mocują ce, haki rynnowe i odwadniaj ą ce rynny dachowe są odporne na niekorzystne warunki atmosferyczne i praktycznie nie wymagają konserwacji.

Jak to pokazano na załączonym rysunku fig. 2, profil ceowy szyny mocującej posiada środnik 18 i dwa skierowane ku sobie ramiona 8.1,8.2. Profil w swoim przekroju jest wąski, tzn. szerokość profilu jest znacznie większa od jego grubości H. W szczególności ważnym parametrem tego profilu jest szczelina C pomiędzy dwoma ramionami, której wymiar dopasowany jest do wymiaru i kształtu stopki 3.1 haka rynnowego. Hak rynnowy 2.1...2. n posiada część łukową 12 w postaci pasma oraz płaską, prostokątną stopkę 3.1 usytuowaną na końcu 13 części łukowej 12 tego haka rynnowego. Stopka 3.1 wkładana jest w szynę mocującą 4.1. Stopka 3.1 połączona jest z częścią łukową 12 za pośrednictwem płaskiego, elementu dystansowego 5, którego grubość odpowiada grubości ramion 8.1,8.2 zyny mocującej. Stopka 3.1 ma wymiar szerokości B nie przekraczający szerokości C szczeliny pomiędzy obydwoma ramionami 8.1,8.2 profilu szyny mocującej. W opisywanym przykładzie wykonania stopka 3.1 ma grubość D nieznacznie większą od głębokości H szyny mocującej, co pokazano na załączonych rysunkach fig. 2, fig. 3 oraz fig. 4. W tym przykładzie wykonania zastosowano nieznaczne ukosowanie stopki 3.1 na jej krótszych bokach. Pokazano to na rysunku fig. 4, jako odcinki 16 i 26. Dzięki ukosowaniu oraz nieznacznie większej grubości stopki od szerokości wnętrza szyny mocującej, po obróceniu haka rynnowego razem ze stopką 3.1 o kąt prosty, następuje zakleszczenie stopki 3.1 w szynie mocującej co przyczynia się do stabilnego połączenia zespołu mocowania rynny według wynalazku.

Na rysunku fig. 7 przedstawiono inny przykład wykonania zespołu mocowania 300 rynny według wynalazku. Stopka 3.3 umieszczona jest w szynie mocującej 4.2 o profilu ceowym, z zaokrąglonymi krawędziami. Stopka 3.3 w tym przykładzie wykonania posiada wygięcie o znacznym promieniu R. Rozwiązanie to pozwala na stabilne, sprężyste posadowienie stopki 3.3 w profilu ceowym szyny mocującej.

Kolejny przykład wykonania zespołu mocowania rynny 200 przedstawiono na rysunku fig. 5, fig. 6 oraz fig. 6a. Wewnątrz szyny mocującej 4.3, o przekroju ceowym, zwężającym się trapezowo w kierunku szczeliny, znajduje się stopka 3.2 o trapezowym przekroju poprzecznym. Stopka 3.2 jest tak zwymiarowana, że jej szerokość, której na rysunku nie pokazano, nie przekracza rozmiaru szczeliny C pomiędzy dwoma ramionami szyny mocującej 4.3.

W podobnym profilu ceowym trapezowym osadzona jest stopka 3.4, pokazana w przykł adzie wykonania na rysunku fig. 6a. W tym przykładzie wykonania, stopka 3.4 stanowi wygięty w kształcie litery U koniec 13 części łukowej 12 haka rynnowego. Stopka 3.4 w tym przykładzie wykonania zawiera wolne ramię 14 o wymiarze odpowiadającym głębokości H szyny mocującej. Ponadto na rysunku fig. 6a pokazano garb 19 usytuowany na drugim, przeciwległym ramieniu 20 stopki 13, utworzony poprzez napawanie. Garb 19 wraz ze środnikiem 10 łączącym ramiona 14 i 20 szyny mocującej, pozwalają na stabilne zamocowanie haka rynnowego w szynie mocującej 4.3.

PL 204 054 B1

Inny przykład wykonania stopki 3.5 pokazano na rysunku fig. 6b. Stopka 3.5 zawiera widoczne w przekroju wygię cie, dopasowane do kształ tu dolnego ramienia profilu ceowego szyny mocuj ą cej. Pokazane na rysunkach fig. 6a oraz fig. 6b obydwie stopki 3.4,3.5 mają szerokość mniejszą niż odstęp C pomiędzy obydwoma ramionami szyny mocującej.

Kolejny przykład wykonania zespołu mocowania 400 rynny według wynalazku przedstawiono na załączonym rysunku fig. 8. Szyna mocująca 4.4 ma postać profilu półzamkniętego U, którego środnik 30 przylega do ściany budynku względnie do gzymsu. Każde z ramion profilu zawiera rząd otworów 7 do wkładania krawędzi stopki 3.6 haka rynnowego. Stopka 3.6 wykonana w postaci sztabki wyciętej z płaskownika połączona jest poprzez element dystansowy 15 z częścią łukową 12 haka rynnowego. Stopka 3.6 ma długość L, która jest nieco większa od szerokości profilu szyny mocującej, co pozwala na włożenie stopki do wnętrza profilu, jej obrót o kąt prosty i wprowadzenie górnej i dolnej krawędzi stopki do otworów 7.

Na rysunku fig. 9 pokazano kolejny przykład wykonania zespołu mocowania 500 rynny, z szyną mocującą 4.5 o kształcie profilu półzamkniętgo U, którego oba ramiona zaopatrzone są także w rzędy otworów 7 do włożenia krawędzi stopki 3.7. Na wolnym końcu wygiętej w kształcie litery U stopki 3.7 usytuowany jest odchylony sprężysty element 11 w postaci paska, który wykonany jest w materiale stopki 3.7, poprzez odgięcie go na zewnątrz o wymiar E. Pokazano to na rysunku fig. 10. Wymiar odgięcia E przekracza wielkość wolnej przestrzeni pomiędzy szerokością otworu 7 i grubością materiału stopki. Odgięta część 11 w trakcie wsuwania jej w szczelinę szyny mocującej podlega ściskaniu, po czym, po całkowitym wsunięciu w otwór 7 odpręża się. W stanie pokazanym na rysunku fig. 9 odgięta część 11 uniemożliwia wysunięcie haka rynnowego z szyny mocującej. Aby hak rynnowy wyjąć z zamocowania przy jego wymianie, wystarczy podważyć część 11 prostym narzędziem, jak na przykład śrubokrętem i wysunąć stopkę z otworu 7 w szynie mocującej.

Na rysunku fig. 11 pokazano kolejny przykład wykonania zespołu mocowania 600 rynny ze stopką 3.8, która ma w tym wykonaniu postać aluminiowego odlewu włożonego w szynę mocującą 4.6 i ustalonego tam przez jej obrócenie o ką t prosty. Szyna mocują ca 4.6 ma postać profilu ceowego o nierównych ramionach 17.1,17.2. Stopka 3.8 jest dopasowana kształ tem do wnę trza profilu szyny mocującej co zapewnia stabilne ustalenie stopki.

Kolejny przykład wykonania zestawu mocującego 700 według wynalazku pokazano na rysunku fig. 12 oraz fig. 13. Stopka 3.9 wykonana jest tu przez wytłoczenie z nacinaniem w materiale haka rynnowego, dwóch rozchodzących się w przeciwne strony półstopek wtykowych 37.1,37.2. Część łukowa 12 haka rynnowego stanowi tu płaskownik, podobnie jak w innych przykładach wykonania. Obydwie półstopki wtykowe 37.1,37.2 posiadają zaokrąglenia 39.1,39.2 ułatwiające obrót kompletnej stopki 3.9 w szynie mocującej 4.3. Poprzez wytłoczenie z nacięciem półstopek wtykowych 39.1,39.2 powstały w materiale dwa wybrania 40.1,40.2 z dwiema równolegle do siebie przebiegającymi liniami gięcia 41.1,41.2. Opisany hak rynnowy jest szczególnie stabilny i ekonomiczny w wykonaniu.

Odcinki szyny mocującej mogą być z sobą łączone według potrzeb, z uwzględnieniem prostoliniowości, długości oraz odpowiedniego spadku przebiegu rynien. Pokazano to w przykładzie wykonania na załączonym rysunku fig. 14. Pokazano tu zazębienie języka 33 uformowanego na końcu jednego odcinka szyny mocującej z pasującym wycięciem 34 uformowanym na początku sąsiedniego odcinka szyny mocującej.

Claims (6)

1. Zespół mocowania rynny, zawierający szynę mocującą w postaci profilu półzamkniętego o przekroju poprzecznym w kształ cie litery C lub litery U, przy czym szyna mocują ca jest zamocowana do budynku równolegle do rynny oraz zawiera co najmniej dwa pasmowe haki rynnowe dopasowane do profilu rynny, gdzie każdy z tych haków rynnowych zaopatrzony jest w stopkę usytuowaną na zwróconym w stronę budynku końcu tego haka, przy czym ta stopka umiejscowiona jest we wnętrzu szyny mocującej, znamienny tym, że stopka (3) połączona jest z częścią łukową (12) haka rynnowego (2.1-2.n) za pośrednictwem elementu dystansowego (5), przy czym szerokość (B) stopki (3) jest mniejsza niż odstęp pomiędzy ramionami szyny mocującej (4), a długość (L) stopki (3) przekracza szerokość szczeliny szyny mocującej (4), zaś każde z ramion szyny mocującej (4) wyposażone jest w szereg otworów (7) dla krawę dzi stopek (3).

PL 204 054 B1

2. Zespół mocowania według zastrz. 1, znamienny tym, że stopka (3) wykonana jest jednoczęściowo, jako całość z hakiem rynnowym (2.1-2.n).

3. Zespół mocowania według zastrz. 1 albo 2, znamienny tym, że stopka (3) jest wygięta.

4. Zespół mocowania według zastrz. 1, znamienny tym, że stopka (3) na co najmniej jednej ze swoich wąskich stron jest zaokrąglona oraz/albo zukosowana.

5. Zespół mocowania według zastrz. 1, znamienny tym, że stopka (3) ma postać dwóch rozchodzących się w przeciwne strony półstopek wtykowych (37.1,37.2), które usytuowane są na końcu części łukowej (12) haka rynnowego (2.1-2.n).

6. Zespół mocowania według zastrz. 6, znamienny tym, że stopka (3) ma kształt litery U i zawiera odchylony sprężysty element (11).