PL204287B1 - Zestaw elementów budowlanych do wykonania pokrycia podłogi - Google Patents

Description

Przedmiotem wynalazku jest zestaw elementów budowlanych do wykonania pokrycia podłogi.

Znane z DE 202 05 774 U1 elementy budowlane obejmują panel, który można łączyć kształtowo z drugim panelem, powodując ich unieruchomienie zarówno prostopadle do wspólnej powierzchni, jak też prostopadle do wspólnej spoiny, a jednocześnie równolegle do wspólnej powierzchni. Z użycia kleju można zrezygnować, jeżeli panele stosuje się według wynalazku jako pokrycie podłogi lub jako wykładzinę ścienną.

W pomieszczeniu trzeba z reguły układać kable, sznury i/lub elastyczne przewody. Przykładowo, biurko może się znajdować na środku pomieszczenia. Aby podłączyć komputer, telefon, lampę stołową i temu podobne, trzeba ułożyć kable od przyłączy na ścianach do biurka. W zasadzie nie stosuje się układania kabli lub elastycznych przewodów na podłodze, ponieważ grożą one potknięciem.

Problem ten rozwiązano za pomocą podłóg, w których przyłącza dla prądu i innych mediów są rozprowadzone po pomieszczeniu i zainstalowane na stałe lub już w posadzce znajdują się zainstalowane na stałe doprowadzenia kablowe. Alternatywnie lub uzupełniająco kable rozprowadzone na suficie doprowadza się od góry w żądne miejsce.

Stała instalacja przyłączy w posadzce jest skomplikowana i później z trudnością można dokonać jakichkolwiek zmian. Jeżeli kable poprowadzi się na suficie, wówczas pogarsza to w szczególności wygląd sufitu. Również tutaj nakład jest nadal stosunkowo wysoki. Układanie w zasadzie musi przeprowadzać specjalista, jako że konieczne jest stabilne zamocowanie na suficie.

Także z innych przyczyn może być konieczne dokonanie zmian w już ułożonej podłodze, na przykład w jej pokryciu.

Materiał, z którego mogą być wykonane stosowane elementy do wykonania podłogi opisanego na wstępie rodzaju, jest w zasadzie dowolny. Wynalazek jednak dotyczy zwłaszcza paneli, które w cał o ś ci lub przeważ ają cej części są wykonane z tworzywa drzewnego. Panel moż e być w cał o ś ci wykonany z drewna i zawierać płytę nośną, wykonaną przykładowo z HDF. Nad płytą nośną umieszczona jest jeden lub więcej płytek parkietowych. Pod płytą nośną może być umieszczona warstwa lub papier, aby przeciwdziałać występowaniu przeciwciągu, co pozwala uniknąć odkształceń.

Ponadto znane są łączone ze sobą bezklejowo panele, które w całości lub przeważającej części są z tworzywa sztucznego, na przykład z opisu nr US 04426820.

Wynalazek dotyczy ponadto zwłaszcza elementów na posadzkę laminatową. Zawiera ona panele z płytą nośną z tworzywa drzewnego. Jako tworzywo drzewne stosuje się dotychczas zwłaszcza HDF lub MDF.

Inne typowe tworzywo drzewne składa się ze sklejonych wiórów. Nad płytą nośną umieszczona jest warstwa dekoracyjna, zawierająca papier dekoracyjny wraz z warstwą ochronną. Warstwa ochronna składa się zwłaszcza z żywicy, zawierającej między innymi odporne na ścieranie cząstki, jak korund lub SiC. Pod płytą nośną umieszczony jest papier przeciwciągowy, aby uniknąć wspomnianych wcześniej odkształceń.

Laminaty techniczne stosuje się także jako płytę nośną w panelach. Chodzi przy tym o nasycone żywicą, sprasowane ze sobą warstwy papieru. Laminaty techniczne są ujawnione w opisach nr WO 96/27719 A1 oraz WO 96/27721 A1.

Nasycone żywicą papiery doprowadza się przy wytwarzaniu paneli laminatowych wspólnie z płytą nośną do prasy. Pod wpływem temperatury i ciśnienia papiery skleja się z płytą noś ną. Papier dekoracyjny ma już przy tym warstwę z odpornymi na ścieranie cząstkami.

Z opisu nr EP 1 024 234 B1 wiadomo, ż e w panelach wystę pują zjawiska kurczenia się i rozszerzania. Powodują one z reguły niepożądane otwieranie spoin pomiędzy panelami. Wilgoć i kurz może niekorzystnie wnikać w otwarte spoiny.

Z opisu nr DE 202 05 774 U1 znane jest umieszczanie sznurowych lub prę towych elementów pomiędzy panelami. Sznurowe lub prętowe elementy są wykonane w całości lub częściowo ze ściśliwych materiałów. Sznurowe lub prętowe elementy mają zdolność kompensowania zjawisk kurczenia i rozszerzania, co pozwala zapobiec powstawaniu szczelin w spoinach.

Zjawiska kurczenia i rozszerzania stanowią problem zwłaszcza w przypadku pokryć o dużej powierzchni równej 30 metrów kwadratowych i więcej. Umieszczenie pomiędzy panelami wspomnianych wyżej, sznurowych lub prętowych elementów ze ściśliwego materiału pozwala pokrywać nawet duże powierzchnie.

PL 204 287 B1

Celem wynalazku jest opracowanie zestawu elementów budowlanych do wykonania pokrycia podłogi, którymi można bardziej elastycznie manipulować, umożliwiając na przykład elastyczne zasilanie za pomocą doprowadzeń kabli lub elastycznych przewodów.

Zadanie to rozwiązano za pomocą zestawu elementów budowlanych, do wykonania pokrycia podłogi, zawierających panele wykonane z tworzywa drzewnego, które posiadają elementy łącznikowe w kształcie pióra i wpustu, tak, że w stanie połączenia dwóch paneli, panele są połączone ze sobą kształtowo zarówno prostopadle do wspólnej powierzchni jak też równolegle do wspólnej powierzchni jak też równocześnie prostopadle do wspólnej spoiny, charakteryzującego się tym, że zestaw elementów zawiera kolejne panele, składające się z korpusu z wybraniami do przeprowadzania kabli lub elastycznych przewodów i osłony, przy czym osłona jest połączona z korpusem celem zamknięcia wybrania, przy czym korpus posiada elementy łącznikowe, za pomocą których w stanie złączonym jest połączony kształtowo z panelami wykonanymi z tworzywa drzewnego w stanie połączenia zarówno prostopadle do wspólnej powierzchni jak też równolegle do wspólnej powierzchni jak też równocześnie prostopadle do wspólnej spoiny, przy czym wybranie do przeprowadzania kabli lub elastycznych przewodów sięga od jednej czołowej powierzchni korpusu do przeciwległej czołowej powierzchni korpusu.

Korzystnie, osłona posiada na spodzie elementy zatrzaskowe za pomocą, których jest zamocowana kształtowo na korpusie.

Korzystnie dalej, zestaw elementów budowlanych zawiera, co najmniej dwa korpusy z wybraniami do przeprowadzenia kabli lub elastycznych przewodów, przy czym w stanie połączenia dwóch korpusów, są one połączone ze sobą za pomocą połączenia na wpust i pióro a wybrania tworzą wspólny kanał lub wspólny rowek.

Korzystnie przy tym, osłona w stanie połączenia tworzy z korpusem wspólną płaską powierzchnię, przy czym utworzona powierzchnia jest zaopatrzona w wypukłości.

Korzystnie również, wybranie jest dostępne z jednej strony, zaś dostęp do wybrania przy powierzchni jest ograniczony przez wystające zaokrąglone wypukłości.

Korzystnie jeszcze, wybranie jest dostępne od zewnątrz i rozszerza się na zewnątrz.

Według wynalazku, wybranie jest dostępne od zewnątrz i posiada podcięcie, oddzielone od dalszego wybrania wystającym wzniesieniem, na którym w zamkniętym stanie wybrania spoczywa osłona.

Według innej cechy wynalazku, korpus ma postać elementu grzejnego lub chłodzącego lub zawiera elementy grzejne lub chłodzące.

Według dalszej cechy wynalazku, korpus i/lub osłona wykonane są z metalu, a zwłaszcza z aluminium.

Według kolejnej cechy wynalazku, grubość paneli wykonanych z tworzywa drzewnego jest równa grubości korpusu.

Według jeszcze innej cechy wynalazku, wybranie do przeprowadzenia kabli lub elastycznych przewodów, podzielone jest przegrodą, na co najmniej dwa obszary.

Według następnej cechy wynalazku, zestaw elementów budowlanych posiada sznurowy lub prętowy element, który w stanie ułożenia znajduje się pomiędzy panelami i/lub korpusem w przyporządkowanym wybraniu.

Zgodnie z wynalazkiem, sznurowy lub prętowy element jest szerszy niż wynosi szerokość przyporządkowanego wybrania.

Zgodnie dalej z wynalazkiem, sznurowy lub prętowy element jest wykonany ze ściśliwego materiału, zwłaszcza teflonu, silikonu lub gumy.

Korzystnie, co najmniej jeden panel zawiera wykonaną z HDF lub MDF, płytę nośną.

Korzystnie również sznurowy lub prętowy element ma z boku kształt haczykowaty.

Zgodnie z jeszcze dalszą cechą wynalazku, sznurowy lub prętowy element zawiera nić, która jest połączona ze ściśliwym materiałem, zwłaszcza owinięta ściśliwym materiałem.

Według wynalazku, sznurowy lub prętowy element, ma w przybliżeniu krzyżowy przekrój, korzystnie podłużny.

Korzystnie, sznurowy lub prętowy element, ma przekrój w przybliżeniu krzyżowy, zwężający się w jedną stronę i korzystnie pod ł uż ny.

Korzystnie również, sznurowy lub prętowy element ma nić, przy czym nić wykonana jest z nierozciągliwego materiału, zwłaszcza z materiału na bazie włókien szklanych.

Korzystnie poza tym, górny obszar sznurowego lub prętowego elementu, wykonany jest ze stosunkowo miękkiego materiału oraz dolny obszar ze stosunkowo twardego materiału.

PL 204 287 B1

Korzystnie wreszcie, sznurowy lub prętowy element posiada od dołu dwa ramiona, oddzielone od siebie rowkiem.

Dzięki opracowaniu zestawu elementów budowlanych na pokrycie, zwłaszcza podłóg, które to elementy zawierają panele i/lub prętowe lub sznurowe elementy względnie puste korpusy, można wbudować w te elementy zasilanie przy użyciu kabli lub elastycznych przewodów. Ponieważ panele można w dowolnym czasie ułożyć na jastrychu lub temu podobnym podłożu, a także łatwo ponownie usunąć, możliwe jest elastyczne układanie na przykład wzdłuż pustych korpusów. Prętowe lub sznurowe elementy mogą służyć bezpośrednio jako przewodniki prądu lub mogą mieć postać elastycznych przewodów. Zasilanie energią w środku pomieszczenia nie sprawia wówczas kłopotów. Nie jest potrzebna skomplikowana konstrukcja stropu lub wcześniejsze planowanie w przypadku montażu stałego.

W połączonym stanie elementów budowlanych w jednej z postaci wykonania zastosowane zostały puste przestrzenie do przeprowadzenia kabli lub elastycznych przewodów. W ten sposób każde pomieszczenie jest przygotowane do późniejszego ułożenia kabli lub elastycznych przewodów wewnątrz pokrycia.

W jednej z postaci wykonania elementy budowlane zawierają panele, utworzone z korpusu, zwłaszcza do przeprowadzenia kabli lub elastycznych przewodów, i osłony. Osłona może być połączona, zwłaszcza kształtowo, z korpusem. Pod osłoną można wówczas układać kabel lub elastyczny przewód. Układanie jest wyjątkowo proste, ponieważ trzeba jedynie ułożyć, a następnie zamocować osłonę.

Mocowanie osłony może się odbywać między innymi w drodze sklejenia. Korzystnie jednak osłona jest mocowana kształtowo. Ten rodzaj mocowania jest z jednej strony wyjątkowo prosty w realizacji. Z drugiej zaś osłonę można w zasadzie ponownie zdjąć. Tak na przykład można później łatwo ułożyć następny kabel lub wymienić istniejący.

Budowa panelu, który zawiera korpus i osłonę, można niezależnie od przeprowadzenia kabli wykorzystać w następujący sposób. W osłonę wbudowane są wycieraczki, elementy oświetleniowe, elementy grzejne lub chłodzące i/lub łatwo wymienne tablice reklamowe. Wycieraczki, elementy oświetleniowe, elementy grzejne lub chłodzące i/lub łatwo wymienne tablice reklamowe można łatwo montować od góry, demontować i/lub konserwować. Umieszczone na podłodze nośniki reklam można wzmacniać za pomocą efektów świetlnych. Wycieraczkę w razie zużycia można łatwo wymienić lub oczyścić. Możliwość przeprowadzenia kabli w przypadkach wymienionych w niniejszym akapicie jest korzystna, ale nie konieczna. Pod osłoną nie musi, zatem koniecznie znajdować się pusta przestrzeń, aby stworzyć korzystnie elastyczne w posługiwaniu się nim pokrycie i w ten sposób rozwiązać zadanie postawione przed wynalazkiem.

Elementy budowlane zawierają korpusy do przeprowadzenia kabli lub elastycznych przewodów, które mogą być połączone z następnymi panelami. Patrząc od strony wspólnej powierzchni i/lub wspólnego spodu, w korpusie znajduje się, korzystnie podłużne, jedno lub więcej wybrań do przeprowadzenia kabli lub elastycznych przewodów. Kanał na kabel można wykonać w pokryciu na wszelki wypadek. Poza tym pokrycie ze względów ekonomicznych składa się z konwencjonalnych paneli, jakie są znane ze stanu techniki.

Połączenie między panelami i/lub pomiędzy panelami i korpusem odbywa się zwłaszcza za pomocą klasycznych połączeń na pióro i wpust. Połączenie na pióro i wpust może być sklejone. Połączenia na pióro i wpust zawierają korzystnie inne elementy blokujące, jakie znane są na przykład z EP 1 024 234 B1. Łączenie moż e wówczas odbywać się bez kleju. W zasadzie moż liwe jest późniejsze rozłączanie paneli. Już ułożony kanał kablowy można wówczas później zmienić, zdejmując pokrycie i ponownie je układając. Kanał kablowy można bez problemu zamontować później w żądanym miejscu.

Jeżeli korpus jest zaopatrzony w osłonę, wówczas zamyka ona wybranie w korpusie. Wybranie służy do przeprowadzenia kabli lub elastycznych przewodów. Korpus z pokrywą stanowi panel w sensie wynalazku.

Osłona do zamykania wybrania, przeznaczonego do przeprowadzenia kabli lub elastycznych przewodów, ma na spodzie elementy zatrzaskowe, za pomocą, których osłona może zostać zamocowana kształtowo, na co najmniej jednym elemencie budowlanym, zwłaszcza na wspomnianym wcześniej korpusie. W jednej z prostych do wykonania postaci wynalazku elementy zatrzaskowe składają się z prowadzących w zasadzie pionowo w dół ścianek. W szczególności na końcu każdej ścianki znajduje się, co najmniej jeden wystający element blokujący. Ścianki są odpowiednio elastyczne. Element blokujący przechodzi poprzez zatrzaśnięcie za występ w przyporządkowanym elemencie budowlanym w taki sposób, że powoduje to kształtowe zablokowanie.

PL 204 287 B1

Aby osiągnąć szczególnie stabilne zamocowanie osłony, dany element blokujący obejmuje odpowiedni występ tak, że osłony nie można oderwać od elementu budowlanego poprzez zwykłe ciągnięcie. Aby mimo to można było zdjąć osłonę, trzeba wówczas najpierw wymontować osłonę wraz z przyporządkowanym jej elementem budowlanym z pokrycia i przykładowo przecisnąć ścianki odpowiednio z powrotem przez otwory, na przykład za pomocą wkrętaka. Zależnie od postaci wykonania osłonę można zdjąć, przesuwając ją równolegle względem elementu budowlanego. Ten wariant jest korzystny, gdy kanał kablowy trzeba zabezpieczyć przed niepowołanym dostępem, na przykład w pomieszczeniach publicznych lub chroniąc go przed dzieć mi. Alternatywnie kanał kablowy w pomieszczeniach publicznych mocuje się na elemencie budowlanym w taki sposób, żeby jego otwarcie było możliwe tylko przy użyciu narzędzia.

W prostej do obsł ugi postaci wykonania wspomniane wyż ej elementy blokujące nie obejmują względnie nie zachodzą za jeden lub więcej występów w taki sposób, że nie jest już możliwe zdjęcie osłony z pokrycia. Ten wariant jest korzystny, jeżeli chodzi o prostotę obsługi i nie jest potrzebna specjalna ochrona przed niepowołanym dostępem.

Istnieje kilka korpusów z wybraniami do przeprowadzenia kabli lub elastycznych przewodów, przy czym korpusy mogą zostać połączone ze sobą, zwłaszcza za pomocą połączenia na wpust i pióro, tak, ż e wybrania tworzą wspólny kanał lub wspólny rowek do przeprowadzenia kabli lub elastycznych przewodów. W ten sposób można stworzyć kanał o dowolnej długości do przeprowadzenia kabli lub elastycznych przewodów.

W ułoż onym stanie elementów budowlanych w utworzonych wybraniach znajdują się zwłaszcza kable do przewodzenia prądu elektrycznego. Istnieje, co najmniej jeden element budowlany, zwłaszcza w postaci osłony, która na górnej powierzchni jest zaopatrzona we wtyczki, gniazda wtykowe i/lub, co najmniej jeden otwór. Kable są lub zostają wówczas odpowiednio połączone z wtyczkami lub gniazdami, w związku, z czym powstaje konwencjonalne przyłącze dla prądu. Otwory w osłonie służą do tego, by elastyczne przewody lub kable wprowadzać w żądanym miejscu pokrycia do kanału kablowego, utworzonego na przykład przez korpusy i osłony, i z niego wyprowadzać.

Jeżeli osłona jest nasadzona na korpus, wówczas tworzy ona z korpusem wspólną płaską powierzchnię. W ten sposób uzyskane jest gładkie wykończenie, w związku, z czym żadne występy nie mogą grozić potknięciem. Tak utworzona powierzchnia może być jednak zaopatrzona w wystające nieznacznie wypukłości, które przykładowo mają zapobiegać ślizganiu się na powierzchni. Kanał kablowy jest wówczas korzystnie ułożony wzdłuż schodu. W ten sposób spełnia on podwójną funkcję. Z jednej strony czł owiek jest przy pokonywaniu stopnia dobrze chroniony przed poś lizgnię ciem. Wypukłości sygnalizują ponadto miejsca szczególnego zagrożenia. Z drugiej strony kanał służy do przeprowadzenia kabli lub elastycznych przewodów.

Wybranie do przeprowadzenia kabli lub elastycznych przewodów, znajdujące się w panelu lub w korpusie, się ga zwł aszcza od jednej czoł owej powierzchni korpusu do przeciwległ ej czo ł owej powierzchni korpusu, aby w ten sposób można było połączyć ze sobą kilka wybrań w jeden ciągły kanał.

Wybranie w korpusie, służące do przeprowadzenia kabli lub elastycznych przewodów, jest dostępne z jednej strony, mianowicie przede wszystkim od strony powierzchni pokrycia. W ten sposób przy ułożonym pokryciu można wygodnie włożyć kabel w wybranie. Dostęp do wybrania przy powierzchni jest wówczas korzystnie ograniczony przez wystające zaokrąglone wypukłości. Dzięki zaokrągleniu na danej powierzchni rozszerza się ona nieco dalej na zewnątrz. Ułatwia to nasadzanie osłony i związane z tym zamykanie wybrania. Pozwala to również wyeliminować uszkodzenia na krawędziach. Jeżeli osłona również zawiera wypukłości, wówczas korzystnie przejście pomiędzy korpusem i osłoną nie jest już praktycznie zauważalne.

W celu kształtowego połączenia korpus, mający wybranie do przeprowadzenia kabli lub elastycznych przewodów, jest wewnątrz zaopatrzony w wystające wypukłości względnie występy, które tak współpracują z elementami zatrzaskowymi osłony, że osłona może wskutek tego zostać połączona poprzez zatrzaśnięcie z korpusem.

Korpus, mający wybranie do przeprowadzenia kabli lub elastycznych przewodów i osłonę do zamykania wybrania, zawiera wystające wzniesienia, na których w zamkniętym stanie wybrania spoczywa osłona, przeznaczona do jego zamykania. Osłona spoczywa, zatem na stosunkowo małych powierzchniach. Małe powierzchnie podparcia można z jednej strony stosunkowo precyzyjnie wykonać, zapewniając tym samym gładką powierzchnię pokrycia. W przypadku małych powierzchni podparcia niebezpieczeństwo zabrudzenia, na przykład cząstkami kurzu, jest stosunkowo niewielkie. Ponadto wzniesienia

PL 204 287 B1 mogą równocześnie służyć do podziału wybrania na kilka obszarów, dzięki czemu w razie potrzeby kable można ułożyć, rozdzielając je przestrzennie.

Jeżeli wybranie nie jest zamknięte osłoną, wówczas przy ułożonym pokryciu wybranie jest dostępne od zewnątrz i rozszerza się na krawędzi na zewnątrz, co ułatwia nasadzenie osłony. Alternatywnie osłona może się zwężać ku dołowi, aby można ją łatwo nasadzić.

Wybranie do przeprowadzenia kabli lub elastycznych przewodów może być dostępne od zewnątrz i zaopatrzone w podcięcie. Podcięcie stanowi szczególnie dobrze chroniony obszar. Można tutaj umieścić wyjątkowo wrażliwe kable, aby skutecznie chronić je przed uszkodzeniem, na przykład w trakcie montaż u.

Przy zastosowaniu korpusu, mającego wybranie do przeprowadzenia kabli lub elastycznych przewodów, w którym to wybraniu znajduje się podcięcie, wówczas wybranie to jest oddzielone przestrzennie, zwłaszcza wystającym wzniesieniem, od dalszego wybrania względnie dalszego obszaru wewnątrz wybrania. Kable ułożone w obrębie podcięcia są wówczas wyjątkowo dobrze zabezpieczone.

Wzniesienie może równocześnie służyć jako powierzchnia podparcia dla osłony.

W jednej z postaci wykonania korpus może mieć postać elementu grzejnego lub chłodzącego lub zawierać elementy grzejne lub chłodzące. Służy on tym samym do wyrównywania temperatury w pomieszczeniu. Systemy ogrzewania podłogowego mają tę wadę, że reagują z pewną bezwładnością. Ponadto sterowanie jest trudne. Jako że korpus stanowi bezpośrednio element grzejny lub chłodzący, względnie zawiera elementy grzejne, powstaje o wiele bardziej bezpośredni styk z pomieszczeniem w porównaniu do konwencjonalnych systemów ogrzewania podłogowego. Pozwala to w znacznym stopniu ograniczyć znane problemy związane z ogrzewaniem podłogowym.

Korpus i/lub osłona są wykonane z metalu, zwłaszcza aluminium. Metal umożliwia stabilne wykonawstwo filigranowych struktur, w związku, z czym jest zalecany.

Przy zastosowaniu korpusu, mającego wybranie do przeprowadzenia kabli lub elastycznych przewodów, oraz wykonanych z tworzywa drzewnego paneli, grubość paneli jest równa grubości korpusu. Korpus można, zatem wbudować w pokrycie, nie tworząc widocznego połączenia. Pozwala to uniknąć niepożądanych wypukłości na powierzchni pokrycia.

Jeżeli korpus ma wybranie do przeprowadzenia kabli lub elastycznych przewodów, wówczas jest ono podzielone przegrodą, na co najmniej dwa obszary. Można wówczas kilka kabli lub przewodów elastycznych ułożyć, oddzielając je przestrzennie, co często jest pożądane ze względu na przejrzystość i/lub bezpieczeństwo.

Jeżeli zastosowany jest korpus z wybraniem do przeprowadzenia kabli lub elastycznych przewodów, oraz na przykład wykonane z tworzywa drzewnego panele, wówczas korpus jest łączony z panelami za pomocą elementów łącznikowych. Elementy te są identyczne z tymi elementami łącznikowymi, które przewidziano do łączenia dwóch konwencjonalnych paneli. Korpus można wówczas bez problemu montować w dowolnym miejscu pokrycia.

Wspomniane w poprzednim akapicie elementy łącznikowe umożliwiają kształtowe łączenie ze sobą danych dwóch elementów budowlanych (paneli i/lub korpusów) zarówno prostopadle do wspólnej powierzchni, jak też równolegle do wspólnej powierzchni oraz równocześnie prostopadle do wspólnej spoiny. Układanie jest wówczas wyjątkowo proste i może być przeprowadzone nawet przez laika.

Według wynalazku w jednej z postaci wykonania pomiędzy dwoma, sczepionymi ze sobą bezklejowo panelami znajduje się wybranie, w którym w stanie ostatecznie ułożonym umieszczony jest sznurowy lub prętowy element, wykonany zwłaszcza ze ściśliwego materiału. Panel może przy tym stanowić również korpus z osłoną. Jako podatny na zginanie materiał można zastosować na przykład teflon. Korzystny jest jednak materiał, wykazujący dobre własności elastyczne. Sznurowy lub prętowy element jest, zatem wykonany z gumy. W porównaniu do gumy bardziej korzystny jest jednak silikon, ponieważ wykazuje większą siłę przywracającą do stanu pierwotnego. Wyższa w porównaniu do gumy siła przywracająca do stanu pierwotnego, jaką wykazuje silikon, okazała się korzystna.

Zastosowanie szczeliny lub wybrania pomiędzy obydwoma panelami ułatwia przesuwanie jednego panelu wzdłuż wspólnej spoiny, nawet wówczas, gdy pomiędzy panelami nie powinno być luzu. Obecność luzu jest jednak pożądana, aby zapewnić łatwiejsze przesuwanie. Do tego celu wystarcza luz wynoszący kilka 1/100 milimetra.

Wspomniana wyżej szczelina lub wybranie występuje zwłaszcza na tej powierzchni dwóch paneli, która stanowi widoczną część podłogi lub wykładziny ściennej. Sznurowy lub prętowy element jest wówczas widoczny od strony powierzchni. W stanie unieruchomionym sznurowy lub prętowy element ma tak

PL 204 287 B1 dobrane wymiary, że wypełnia on całkowicie szerokość szczeliny. Sznurowy lub prętowy element jest nieco szerszy. W stanie ściśniętym znajduje się on wówczas wewnątrz szczeliny.

Zastosowanie szczeliny względnie wybrania, w której, (w którym) znajduje się sznurowy lub prętowy element, powoduje zmniejszenie tarcia, zwłaszcza w porównaniu do takich paneli, w których elementy blokujące są połączone w całość z panelami i wykonane z tworzywa drzewnego. Według wynalazku, zatem można zaproponować stanowiące całość z panelami elementy blokujące, które są wykonane z tworzywa drzewnego, a mimo to dają się stosunkowo łatwo przesuwać wzdłuż wspólnej spoiny także wówczas, gdy dwa panele są sczepione ze sobą. Jeżeli szczelina ze sznurowym lub prętowym elementem znajduje się na widocznej powierzchni, wówczas dodatkowo zyskuje się nowe możliwości w zakresie wzornictwa. W obszarze spoiny widoczna jest przykładowo czarny materiał na bazie gumy lub silikonu. Pozostała powierzchnia panelu może pozostawać w znacznym kontraście względem obszaru spoiny. W ten sposób osiąga się nowe efekty optyczne, które nie są znane zwłaszcza w odniesieniu do paneli laminatowych. Jeżeli pożądany jest bardziej dyskretny wygląd zewnętrzny, wówczas sznurowy lub prętowy element, o ile jest widoczny, zostaje dopasowany barwą do widocznej powierzchni. Wprawdzie istnieją także dekory, które przewidują barwne obwódki lub barwne krawędzie na powierzchni każdego panelu. W odróżnieniu od tego klient może dowolnie wybrać barwę obrzeża, a także zmienić ją później. Dzięki temu można stosunkowo małym kosztem zmieniać wygląd optyczny już ułożonych paneli, bez konieczności zdejmowania wykładziny podłogowej. Wybranie, utworzone na powierzchni przez dwa, sąsiadujące ze sobą panele, stwarza, zatem, poza techniczną korzyścią w postaci lżejszego przesuwania, możliwość łatwej zmiany wyglądu zewnętrznego.

Sznurowy lub prętowy element można później wcisnąć lub włożyć w szczelinę względnie wybranie od strony powierzchni. Może on być jednak już połączony z panelem, zwłaszcza, gdy sznurowy lub prętowy element jest wykonany ze ściśliwego materiału. Późniejsze wkładanie oddzielnego sznurowego lub prętowego elementu w szczelinę ma jednak tę zaletę, że panele można bardzo łatwo przesuwać, dopóki sznurowy lub prętowy element nie został włożony.

Jeżeli pomiędzy wystającym elementem blokującym i korespondującym wybraniem występuje luz, wówczas można zastosować pionowe lub podcięte powierzchnie styku. Sznurowy lub prętowy element ulega wówczas przy łączeniu pewnemu ściśnięciu, jeżeli został on dostarczony wraz z połączonym z nim fabrycznie panelem. Mimo pionowych powierzchni styku łączenie udaje się na przykład dzięki obrotowi wokół wspólnej spoiny.

Można nawet przewidzieć podcięcia w wystającym elemencie blokującym i wybraniu. Jeżeli połączone ze sobą panele rozchyli się równolegle do powierzchni podłogi, wówczas przy odpowiednio usytuowanym elemencie blokującym i odpowiednio usytuowanym wybraniu wspomniane wyżej powierzchnie styku wczepiają się w siebie wzajemnie. Nie jest możliwe rozłączenie elementów blokujących względnie łącznikowych w drodze przesuwu w płaszczyźnie prostopadłej do spoiny, bez jednoczesnego ich zniszczenia. Wspomnianego w stanie techniki, niepożądanego oddzielania na skutek nieumyślnego działania siły unika się nawet wówczas, gdy przykładów wystająca ścianka rowka jest na końcu zaopatrzona elastycznie w element blokujący. Jeżeli zatem mimo elastycznej krawędzi trzeba zapewnić wyjątkowo skuteczne unieruchomienie w kierunku równoległym do powierzchni podłogi oraz prostopadłym do wspólnej spoiny, wówczas polecić należy takie powierzchnie styku, które są podcięte lub, co najmniej ustawione prostopadle do powierzchni.

Jeżeli powierzchnie styku są w opisany na wstępie sposób ukośne, jak to jest znane z opisu nr EP 0 843 763 B1, wówczas korzystne jest sztywne wykonanie wystającej dolnej ścianki lub krawędzi rowka, aby osiągnąć niezawodne unieruchomienie równolegle oraz prostopadle do wspólnej spoiny. Jeżeli pożądane jest wyjątkowo skuteczne połączenie między ułożonymi panelami, wówczas wystająca krawędź jest sztywna także przy pionowych powierzchniach styku, w związku, z czym nie jest możliwe rozdzielenie w drodze przesuwu w płaszczyźnie prostopadłej do spoiny. Także pozostałe elementy łącznikowe są wówczas, o ile to konieczne, sztywne. Przykładem takiego wykonania jest pióro, które wraz z wpustem powoduje unieruchomienie prostopadle do wpólnej powierzchni paneli.

Jeżeli panele najpierw sczepia się ze sobą, przy czym występuje luz, a dopiero potem w istniejącą szczelinę lub wybranie wprowadza się od góry sznurowy lub prętowy element, wówczas przesuw wzdłuż spoiny można realizować prawie bez udziału siły. Możliwość przesuwania już ze sobą sczepionych paneli wzdłuż wspólnej spoiny jest pożądana zwłaszcza wówczas, gdy dwa dłuższe boki dwóch paneli są już połączone i trzeba jeszcze połączyć boki krótsze. Tego rodzaju sposób jest znany z opisu nr EP 0855482 B1. W szczególności, gdy łączenie wymaga z reguł y moż liwoś ci przesuwania

PL 204 287 B1 paneli wzdłuż wspólnej spoiny mimo ich wcześniejszego sczepienia, korzystna jest postać wykonania, w której sznurowy lub prętowy element jest od góry wciśnięty lub wprowadzony w szczelinę.

Sznurowy lub prętowy element ma zazwyczaj średnicę względnie szerokość, co najmniej 0,5 mm, korzystnie, co najmniej 1 mm, szczególnie korzystnie, co najmniej 2 mm. Szerokość nie przekracza z reguły 10 mm, chyba że jest pożądana ze względów estetycznych. Szerokość wynosi mniej niż 5 mm, szczególnie korzystnie mniej niż 3 mm. W zasadzie jednak można również stosować mniejsze lub większe szerokości względnie średnice, na przykład ze względów estetycznych.

Szczelina, w której znajduje się sznurowy lub prętowy element, ma z reguły nieco mniejszą szerokość niż sznurowy lub prętowy element, zwłaszcza gdy trzeba wyrównać luz lub zapobiec wnikaniu kurzu i wilgoci do spoiny. Sznurowy lub prętowy element znajduje się wówczas, lekko wciśnięty, w szczelinie i w ten sposób jest w niej utrzymywany.

Szczelina może jednak mieć taką samą szerokość. Trzeba jedynie unikać większej szerokości szczeliny w porównaniu do szerokości względnie średnicy sznurowego lub prętowego elementu, ponieważ w przeciwnym razie na powierzchni pozostawałaby niepożądana szczelina, zaś sznurowy lub prętowy element łatwo dawałby się z niej wyjąć, jeżeli byłby włożony od strony powierzchni. Korzystne jest wtłaczanie sznurowego lub prętowego elementu, ponieważ osiąga się wówczas stan pozbawiony szczelin, zaś sznurowy lub prętowy element jest przytrzymywany.

W jednej z postaci wykonania wynalazku sznurowy lub prętowy element w stanie unieruchomionym znajduje się pomiędzy dwoma powierzchniami. Przykładowo mogą to być powierzchnie, zwane tutaj powierzchniami styku. Sznur jest wówczas wykonany zwłaszcza z elastycznego materiału, jak guma lub silikon. Zanim sczepi się dwa panele, sznurowy lub prętowy element należy przyłożyć do jednej ze wspomnianych blokowanych powierzchni. Sznurowy lub prętowy element znajdzie się wówczas w szczególności częściowo we wgłębieniu, w które zostaje dalej, a nawet całkowicie wciśnięty, gdy panele zostają sczepione ze sobą. Przykładowo jeden panel klinuje się w drugim za pomocą ruchu obrotowego lub opuszczającego, jaki znany jest na przykład z opisu nr DE 20008708 U1. Sznurowy lub prętowy element zostaje przy tym wciśnięty we wgłębienie. Wskutek obecności luzu można teraz jeden panel przesunąć dalej w kierunku drugiego panelu. Powoduje to ponowne zwolnienie wgłębienia. Sznurowy lub prętowy element rozpręża się i w ten sposób dostaje pomiędzy obie powierzchnie (styku), które powodują unieruchomienie.

Jeżeli przykładowo zastosowana jest wystająca ścianka, która na końcu przechodzi poprzez kąt prosty w element blokujący, wówczas wspomniane wgłębienie znajduje się bezpośrednio przed przejściem do elementu blokującego. We wgłębienie to wkłada się sznurowy lub prętowy element, względnie może on być umieszczony we wgłębieniu fabrycznie, na przykład zawulkanizowany.

W poprzedniej postaci wykonania, jeżeli nawet w stanie rozprężenia sznurowego lub prętowego elementu na powierzchni pozostaje szczelina względnie wybranie. W szczelinie tej umieszcza się następnie drugi sznurowy lub prętowy element. Alternatywnie można już na powierzchni, na krawędzi styku panelu, umieścić sznurowy lub prętowy element ze ściśliwego materiału. Może to być korzystne, aby osiągnąć wspomniane wyżej efekty w zakresie wzornictwa lub wyrównać naprężenia, które zwłaszcza w przypadku tworzywa drzewnego są praktycznie nie do uniknięcia.

Jeżeli pierwszy i drugi sznurowy lub prętowy element jest przewidziany w spoinie między dwoma panelami, wówczas można rozchylić nieco panele na powierzchni za pomocą odpowiedniego narzędzia. W ten sposób tworzy się miejsce, w którym można bez problemu umieścić sznurowy lub prętowy element. Gdy sznurowy lub prętowy element jest włożony wystarczająco głęboko, wówczas wyjmuje się narzędzie. Sznurowy lub prętowy element, który znajduje się pomiędzy dwiema blokowanymi powierzchniami styku, rozpręża się wówczas w taki sposób, że na powierzchni nie pozostaje szczelina.

Jeżeli sznurowy lub prętowy element jest umieszczony wewnątrz spoiny pomiędzy dwiema powierzchniami styku, które powodują unieruchomienie, wówczas umożliwia to postać wykonania, w które dwa panele łączy się w ten sposób, że elementy łącznikowe jednego panelu wprowadza się najpierw, poprzez prostopadłe przemieszczenie względem późniejszej wspólnej powierzchni dwóch paneli, w elementy łącznikowe drugiego panelu. Sznurowy lub prętowy element może przy tym być wciskany na przykład w odpowiednie wgłębienie. Następnie panele dosuwa się do siebie. Przy odpowiednim ukształtowaniu dosuwanie to może pociągać za sobą wchodzenie pióra we wpust i blokowanie prostopadle do wspólnej powierzchni. Wspomniany sznurowy lub prętowy element na zakończenie rozpręża się i wchodzi pomiędzy obie sczepiane powierzchnie styku.

Sznurowy lub prętowy element może mieć kołowy lub trójkątny przekrój. Jeżeli jednak wprowadza się go od strony powierzchni, wówczas, jeżeli sznurowy lub prętowy element ma na dwóch przeciwległych

PL 204 287 B1 bokach kształt haczykowaty. Gdy sznurowy lub prętowy element zostanie odpowiednio wciśnięty od góry w szczelinę, wówczas haki te pełnią funkcję haków oporowych. Gdy sznurowy lub prętowy element jest wciśnięty w powierzchnię, wówczas widoczna powierzchnia sznurowego lub prętowego elementu może być płaska, aby uzyskać płaskie wykończenie z pozostałą powierzchnią paneli.

Po stronie przeciwnej do powierzchni sznurowego lub prętowego elementu, widocznej od strony powierzchni paneli, może być umieszczone przykładowo sklepione wybranie, aby ukośnie odstające haki dały się lepiej wcisnąć w szczelinę.

W postaci wykonania z hakami i sklepionym dolnym wybraniem korzystna jest realizacja połączenia wtłaczanego.

Sznurowy lub prętowy element zawiera nić, która praktycznie nie ulega wydłużeniu. Nić owija się wówczas w zasadzie ściśliwym materiałem. Dzięki temu sznurowy lub prętowy element, wykonany ze ściśliwego materiału, nie ulega niekorzystnemu wydłużeniu wskutek wciśnięcia go w szczelinę względnie wybranie. Gdyby sznurowy lub prętowy element najpierw się wydłużał, wówczas w stanie ułożonym ulegałby ponownemu ściągnięciu. Powstawałyby wtedy niekorzystnie obszary wybrań względnie szczelin, które nie byłyby wypełnione sznurowym lub prętowym elementem.

Aby układanie było wyjątkowo proste, co najmniej dwa, leżące naprzeciw siebie boki panelu mają takie elementy blokujące, które umożliwiają łączenie, polegające na tym, że jeden panel opuszcza się najpierw względem drugiego. Jeden panel jest przy tym ustawiony równolegle do drugiego. Zwłaszcza krótsze boki są zaopatrzone w takie elementy blokujące w przypadku, gdy powierzchnia panelu jest prostokątna. Dłuższe boki są wówczas tak ukształtowane, że łączenie wymaga z reguły obrotu wokół spoiny. Gdy jeden panel zostanie swym dłuższym bokiem połączony z dłuższym bokiem drugiego panelu, wówczas krótszy bok może równocześnie wejść w odpowiedni element blokujący względnie łącznikowy już ułożonego panelu. Chodzi przy tym również o krótszy bok wcześniej ułożonego panelu. Następnie zależnie od postaci wykonania konieczne może być, aby panele, połączone ze sobą krótszymi bokami, zostały jeszcze nieznacznie dosunięte do siebie. Zazwyczaj to ostatnie przesunięcie może być ograniczone do kilku 1/10 milimetra. W ten sposób przesuw w ostateczną pozycję jest bardzo mały w porównaniu do opisanego na wstępie stanu techniki. Odpowiednio można skrócić czas potrzebny do układania. Należy się również zastanowić nad tym, że sposób układania paneli, obejmujący ich przesuwanie, jest wyjątkowo niekorzystny między innymi w przypadku, gdy panel znajduje się początkowo blisko ściany. Trudno jest wtedy umieścić pomiędzy panelem i ścianą narzędzie, aby za jego pomocą wykonać przesuw. Przesuwanie może być szczególnie niekorzystne także wtedy, gdy w pomieszczeniu znajduje się mały występ, na przykład wynikający z obecności ościeżnicy, z którym panel powinien się stykać możliwie ciasno. Wówczas szczególnie korzystna jest możliwość łączenia paneli ze sobą poprzez ich opuszczanie. Krótsze boki mogą być ukształtowane przykładowo analogicznie do konstrukcji przedstawionej w opisie nr DE 20008708 U1, w tym zakresie, w którym znane z niej elementy łącznikowe odnoszą się do łączenia poprzez opuszczanie.

Sznurowy lub prętowy element może mieć w zasadzie prostokątny lub kwadratowy przekrój, aby można było osiągnąć płaskie wykończenie z pozostałą powierzchnią.

Sznurowy lub prętowy element w sensie wynalazku wykazuje żądaną elastyczność lub podatność na zginanie, jeżeli jego szerokość względnie średnicę można zmniejszyć, ściskając ten element. Lite tworzywo metaliczne lub drewno nie są ściśliwe.

Wymiary paneli pozwalają łatwo manipulować panelami. W szczególności, gdy wymiary wynoszą poniżej 100 cm, do ich transportu można bez problemu wykorzystać nawet bagażnik samochodu osobowego.

Jeżeli zastosowane są dwa sznurowe lub prętowe elementy, wówczas wynikająca z nich siła przywracająca do stanu pierwotnego jest taka, że na powierzchni nie pozostaje szczelina. Dlatego też korzystne jest, jeżeli sznurowy lub prętowy element, który graniczy z widoczną powierzchnią paneli, może wywoływać stosunkowo słabe siły przywracające stan pierwotny. Panele rozchylałyby się wówczas zbyt daleko. Siły przywracające stan pierwotny można odpowiednio ustawić poprzez dobór materiałów, z których wykonane są sznurowe lub prętowe elementy. Uzupełniająco lub alternatywnie można odpowiednio dobrać przekroje. Graniczący z powierzchnią, prętowy lub sznurowy element ma zatem w przekroju większą powierzchnię niż drugi sznurowy lub prętowy element.

W innej postaci wykonania sznurowy lub prę towy element powoduje blokowanie dwóch paneli w podanych kierunkach, czyli na przykład prostopadle do wspólnej powierzchni paneli. W szczególności dwa panele są sczepiane ze sobą równolegle, a jednocześnie prostopadle do wspólnej spoiny, gdy prętowy lub sznurowy element zostanie wsunięty w odpowiednie wybranie.

PL 204 287 B1

Postać wykonania, w której wsuwanie prętowego lub sznurowego elementu powoduje blokowanie dwóch paneli, umożliwia z kolei obecność pionowych lub podciętych powierzchni styku. Powstaje wówczas połączenie, które pozostaje zachowane także przy nieprzewidzianym działaniu siły. Aby uzyskać pionowe powierzchnie styku, które powodują unieruchomienie dwóch paneli na przykład równolegle do powierzchni, a równocześnie prostopadle do wspólnej spoiny, sznurowy lub prętowy element ma w najprostszym przypadku prostokątny przekrój. Elementy łącznikowe obu paneli, które mają być połączone, zawierają wybrania, mające także prostokątny przekrój. Gdy oba panele zostaną złączone, na przykład poprzez przesunięcie w jednej płaszczyźnie, wówczas na koniec osiąga się ostateczną pozycję, w której oba wspomniane wybrania o prostokątnych przekrojach graniczą ze sobą. Tworzą one wówczas kanał o prostokątnym przekroju. W kanał ten wsuwa się następnie sznurowy lub prętowy element. Jeżeli sznurowy lub prętowy element jest wystarczająco szeroki i wystarczająco wysoki, wtedy oba panele są sczepione ze sobą bez występowania luzu. Powierzchnie styku, które powodują kształtowe unieruchomienie paneli, biegną pionowo.

W podanym stanie techniki, w którym łączenie odbywa się na bazie połączenia na pióro i wpust, poza innymi elementami blokującymi przewidziana jest elastyczna krawędź lub ścianka, zaś połączenie kształtowe osiąga się poprzez przesunięcie w jednej płaszczyźnie, uszkodzenia mogą wystąpić zwłaszcza wówczas, gdy materiał jest stosunkowo sztywny. Ma to miejsce zwłaszcza wtedy, gdy elementy łącznikowe są wykonane z tworzywa drzewnego, na przykład z HDF lub MDF. Tych zdarzających się łatwo uszkodzeń elementów łącznikowych można uniknąć w powyższej postaci wykonania. Połączenie może być bardzo stabilne mechanicznie, ponieważ można utworzyć pionowe lub podcięte powierzchnie styku. Nawet przy ukośnie biegnących powierzchniach styku, jakie są znane z opisu nr EP 00843763 BI, można osiągnąć bardziej stabilne połączenie mechaniczne, ponieważ nie jest potrzebna elastyczna ścianka, zaś element blokujący może dość daleko wystawać.

Jeżeli zastosowana jest w sposób znany z opisu EP 00843763 B1 wystająca ścianka, wówczas może ona być stosunkowo krótka, ponieważ przy łączeniu nie jest ona odchylana do dołu. Zaoszczędza się przy tym materiał, co z kolei przynosi korzyści ekonomiczne.

W stanie techniki, znanym z opisu DE 29823749 U1, zaproponowano dwie ś cianki o równej dł ugości. Jedno z wybrań, służących do blokowania, znajduje się wewnątrz rowka. Korespondujący wystający element blokujący znajduje się w odpowiedniej pozycji na piórze drugiego panelu. Z uwagi na ograniczenie miejsca i z przyczyn technologicznych element blokujący wystaje tylko nieznacznie i ma ukośny kształt. Wybranie jest ukształtowane odpowiednio wewnątrz rowka i ma odpowiednio dobrane wymiary. Wynikające stąd kształtowe połączenie równolegle do powierzchni podłogi, a równocześnie prostopadle do spoiny jest mechanicznie stosunkowo niestabilne. Niestabilności w niniejszej postaci wykonania zapobiega się przykładowo poprzez pionowe lub porównywalnie strome powierzchnie styku, jeżeli zastosowana zostanie postać wykonania z mającymi jednakową długość ściankami rowka, działającego jako element łącznikowy.

Aby w postaci wykonania, w której wsuwanie prętowego lub sznurowego elementu powoduje sczepienie dwóch paneli, dojść do podciętych powierzchni styku, prętowy lub sznurowy element ma w przekroju na przykł ad przewężenie. Wybrania w elementach łącznikowych, w które wsuwany jest prętowy lub sznurowy element w celu zablokowania, mają w tym celu korespondujący przekrój.

Aby prętowy lub sznurowy element można było wsuwać w wybrania w elementach łącznikowych, sczepiając w ten sposób ze sobą dwa panele, prętowy lub sznurowy element ma gładką powierzchnię, aby utrzymać na niewielkim poziomie siły tarcia posuwistego, występujące podczas wsuwania. Prętowy lub sznurowy element jest wówczas wykonany z nieściśliwego lub nieznacznie ściśliwego materiału, aby uniknąć szczeliny na powierzchni paneli także wtedy, gdy nie przewiduje się umieszczenia na niej dodatkowego prętowego lub sznurowego elementu. Jako materiał na prętowy lub sznurowy element względnie jego powierzchnię celowe może być, zatem użycie teflonu. HDF, MDF mają również stosunkowo gładką powierzchnię, dzięki czemu można je także zastosować. Również pręt z metalu lub mający metaliczną powierzchnię jest gładki z zewnątrz, w związku, z czym można go zastosować.

Aby prętowy lub sznurowy element można było wprowadzić, a następnie wsunąć w wybrania elementów łącznikowych, zwęża się on, na co najmniej jednym końcu.

Korzystna jest postać wykonania, w której wsuwanie prętowego lub sznurowego elementu, powodując unieruchomienie dwóch paneli, jest zastosowane na krótkich bokach paneli, mających prostokątną powierzchnię. Na dłuższych bokach panele są wówczas łączone ze sobą zwłaszcza ruchem obrotowym. W razie potrzeby dosuwa się następnie do siebie krótsze boki już ułożonych paneli. Na

PL 204 287 B1 zakończenie wsuwa się prętowy lub sznurowy element na odpowiednim krótkim boku. Krótsze boki, pomiędzy które wsuwa się prętowy lub sznurowy element celem unieruchomienia, są korzystne z uwagi na to, że odcinek jest tutaj stosunkowo krótki. Odpowiednio krótki jest także wsuwany, sznurowy lub prętowy element, przeznaczony do odpowiedniego sczepienia dwóch paneli.

Postać wykonania, w której wsuwanie prętowego lub sznurowego elementu powoduje unieruchomienie dwóch paneli, można połączyć w kombinację ze znanymi ze stanu techniki elementami łącznikowymi celem utworzenia bezklejowego połączenia. Szczególnie korzystny jest panel, mający na przykład prostokątną powierzchnię, który na dłuższym boku jest tak ukształtowany, że można go poprzez ruch obrotowy połączyć bezklejowo z drugim panelem, w związku z czym pomiędzy panelami nie ma luzu. Taka postać wykonania jest znana z opisu nr WO 01/48332. W szczególności ta postać wykonania obejmuje sztywną, wystającą dolną krawędź lub ściankę, aby uzyskać stabilne mechanicznie połączenie. Na innym boku panelu, zatem zwłaszcza na krótszym boku, zastosowana jest wówczas postać wykonania, w której wsunięcie prętowego lub sznurowego elementu powoduje unieruchomienie dwóch paneli. Najpierw łączy się ze sobą pierwszy i drugi panel za pomocą ruchu obrotowego.

Następnie drugi panel dosuwa się wzdłuż wspólnej spoiny do sąsiedniego panelu, uprzednio połączonego z pierwszym. Na zakończenie drugi i trzeci panel łączy się ostatecznie ze sobą, wsuwając prętowy lub sznurowy element w kanał, utworzony przez wybrania w odpowiednich elementach łącznikowych.

Według wynalazku może chodzić o panel parkietowy, laminatowy lub temu podobny. Może on być kwadratowy lub podłużny. Może on być wykonany z drewna, tworzywa drzewnego, takiego jak MDF lub HDF, kamienia, tworzywa sztucznego, gliny, ceramiki, metalu i innych. Wynalazek umożliwia, zatem ułożenie pływającej podłogi, nawet wykonanej z kamienia.

Sposób układania elementów pokrycia względnie paneli zawiera następujące etapy.

Pierwszy panel jest już ułożony. Ma on z boku dolne wystające ścianki. W wystającej ściance znajduje się wybranie w kształcie rowka. Albo w to wybranie, albo we wgłębienie wewnątrz wybrania wkłada się sznur (lub pręt), który można odkształcać elastycznie w kierunku promieniowym. Sznur lub pręt stanowi cięciwa z materiału o słabych własnościach elastycznych, owinięta elastycznym materiałem, na przykład gumą. Dzięki cięciwie sznur (pręt) nie zmienia swojej długości. Drugi panel przykłada się dłuższym bokiem, na przykład ukośnie, do pierwszego panelu i poprzez przechylenie łączy z już ułożonym panelem we wspólną płaszczyznę tak, że zostają one połączone ze sobą kształtowo równolegle do wspólnej powierzchni oraz prostopadle do wspólnej spoiny. Zależnie od postaci wykonania łączenie może się również odbywać poprzez opuszczenie jednego panelu względem drugiego.

Drugi panel przykłada się ukośnie do dłuższego boku już ułożonego panelu i łączy z nim w opisany powyżej sposób poprzez przechylanie lub opuszczanie.

Drugie boki, z reguły krótsze boki paneli, są tak ukształtowane, że elementy blokujące zachodzą za sobie, gdy jeden panel zostanie opuszczony względem drugiego. Przy odpowiednim ustawieniu obu wspomnianych paneli w stanie opuszczonym następuje unieruchomienie, które blokuje wzajemnie panele równolegle do wspólnej powierzchni oraz prostopadle do wspólnej spoiny. Następnie oba panele dosuwa się do siebie. Pióro jednego panelu wchodzi przy tym w rowek drugiego panelu. Oba panele są, zatem połączone ze sobą także prostopadle do płaszczyzny podłogi. W razie potrzeby oba ułożone jako ostatnie panele przesuwa się w kierunku panelu już ułożonego, powodując powstanie klasycznego połączenia na pióro i wpust. Dzięki klasycznemu połączeniu na pióro i wpust oba panele zostają sczepione ze sobą kształtowo w kierunku prostopadłym do wspólnej powierzchni.

Wystająca krawędź na krótszym boku ma również opisany uprzednio rowek. W stanie zsunięcia obu paneli prętowy lub sznurowy element, na przykład w postaci gumowego elementu o okrągłym przekroju, wsunąć w kanał, utworzony przez wspomniany rowek i ostatni z wymienionych paneli. Wymiary są w szczególności tak dobrane, że pomiędzy gumowym elementem o okrągłym przekroju i wspomnianym kanał em pozostaje luz. Wsuwanie prę towego lub sznurowego elementu jest wówczas wyjątkowo łatwe.

Stosuje się narzędzie, które może mieć w zasadzie prostopadłościenny kształt. Przez prostopadłościenny korpus przechodzi kanał. Kanał rozpoczyna się zwłaszcza na czołowej powierzchni, ponieważ podczas używania narzędzia nie jest ona zwykle zasłonięta. Kanał kończy się na spodzie, w pobliżu drugiej czołowej powierzchni prostopadłościennego korpusu. Kanał ma prostokątny przekrój. Przekrój jest podłużny. Dłuższe boki biegną z dołu do góry. Narzędzie stosuje się jako element wspomagający układanie paneli.

PL 204 287 B1

Z dolnej powierzchni narzędzia wystaje pióro. Pióro jest usytuowane poniżej kanału. Pióro zwęża się ku dołowi (patrząc od strony narzędzia) i/lub ku przodowi. Pojęcie „z tyłu” lub „ku tyłowi” oznacza kierunek ku czołowej powierzchni, z którą graniczy obszar kanału, kończący się na spodzie.

W jednej z postaci wykonania pióro zawiera pierwszy, leżący z przodu obszar, który jest węższy niż znajdujący się dalej, tylny obszar. Węższy obszar może być w przybliżeniu dwukrotnie dłuższy niż obszar grubszy. Przedni koniec pióra może się w porównaniu do wąskiego obszaru dalej zwężać, aby uprościć opisane poniżej manipulacje, mianowicie umieszczenie pióra narzędzia wspomagającego układanie w szczelinie spoiny, utworzonej przez dwa, zestawione w opisany powyżej sposób panele. Zwężenie ku tyłowi powoduje, że narzędzie wspomagające układanie można na zakończenie z łatwością wyciągnąć ponownie ze spoiny.

Szerokość pióra jest od zewnątrz, zwłaszcza od tyłu lub od przodu tak dobrana, że można je wprowadzić w szczelinę, która co najmniej pozostaje na powierzchniach dwóch, zestawionych ze sobą paneli. Jeżeli przykładowo pióro zwęża się wystarczająco ku tyłowi, wówczas pióro można umieścić we wspomnianej szczelinie od góry, opuszczając je. Jeżeli pióro zwęża się odpowiednio ku przodowi, wówczas to zwężenie wprowadza się w szczelinę, umieszczając tym samym pióro pomiędzy panelami. Szerszy obszar pióra ma tak dobrane wymiary, że pozwala rozchylić oba panele, gdy pióro jest wprowadzane pomiędzy panele. Rozchylenie powoduje ściśnięcie sznurowego lub prętowego elementu, który najpierw został włożony w rowek.

Sznurowy lub prętowy element, wykonany z silikonu, mający w przybliżeniu prostokątny przekrój, wprowadza się w kanał narzędzia wspomagającego układanie, od czołowej strony. Wymiary są tak dobrane, że szerokość sznurowego elementu jest dopasowana do szerokości kanału. Ponadto wysokość sznurowego elementu jest dopasowana do wysokości kanału. Pomiędzy sznurowym elementem i kanałem pozostaje mały luz.

Dzięki obecności luzu sznurowy element może zostać bez problemu przesunięty przez narzędzie wspomagające układanie, z którego wychodzi on ponownie u dołu za piórem. Wymiary prostokątnych przekrojów są ponadto tak dobrane, że sznurowy element nie przekręca się wewnątrz kanału.

Gdy sznurowy element jest przesunięty przez narzędzie, wówczas pióro zostaje wprowadzone swym zwężającym się obszarem pomiędzy pierwszy i drugi panel w znajdującą się pomiędzy nimi szczelinę. Znajduje się ono wówczas na przykład na początku spoiny, w której ma być umieszczony sznurowy element.

W jednej z postaci wykonania wynalazku narzę dzie jest zaopatrzone w rolki, aby narzę dzie można było bez problemu przemieszczać wzdłuż spoiny. W przeciwnym razie narzędzie ślizgałoby się po panelach. Istnieje przy tym niebezpieczeństwo uszkodzenia powierzchni paneli.

Jeżeli narzędzie wspomagające układanie jest przemieszczane lub przesuwane wzdłuż spoiny, znajdującej się pomiędzy panelami, zaś pióro znajduje się przy tym w szczelinie spoiny, wówczas panele są najpierw rozchylane przez szerszy obszar spoiny. Następuje przy tym ściskanie włożonego na początku w rowek, pierwszego prętowego lub sznurowego elementu, który przykładowo ma okrągły przekrój i jest wykonany z gumy (element gumowy o okrągłym przekroju). Szerszy obszar pióra ma tak dobrane wymiary, że drugi sznurowy element, wystający na spodzie narzędzia wspomagającego układanie, wchodzi bez problemu w spoinę. Dlatego też pozostaje mały luz pomiędzy sznurowym elementem i rozchylonymi panelami, aby ułatwić wprowadzanie sznurowego elementu w spoinę. Sznurowy element wchodzi, zatem w spoinę z reguły od góry.

Jeżeli narzędzie przemieszcza się dalej wzdłuż spoiny, wówczas spoina zamyka się nieco ponownie za narzędziem wspomagającym układanie w wyniku nacisku, spowodowanego przez pierwszy, ściśnięty sznurowy lub prętowy element. Gdy szczelina się nieco zamknęła, wówczas sznurowy element wskutek odpowiednio dobranych wymiarów i/lub kształtu zostaje unieruchomiony kształtowo i/lub tarciowo pomiędzy dwoma panelami.

W postaci wykonania narzędzie ma na tylnym końcu rolkę, toczącą się nad spoiną. Zapewnia to gładkie przejście na powierzchni pomiędzy panelami i sznurowym elementem.

W innej postaci wykonania narzę dzie wspomagają ce ukł adanie jest przemieszczane do chwili, gdy dojdzie ono do pierwszej spoiny poprzecznej. Element mimośrodowy przesuwa się w bok równolegle do spoiny poprzecznej pomiędzy drugi panel i trzeci panel. W tym celu przewidziana jest szczelina lub kanałowe wybranie, w które można wsunąć mimośrodowy podłużny element. Mimośrodowy element jest wówczas tak wsuwany, że krótszy bok mimośrodowego elementu (mimośrodu) graniczy z obydwoma panelami. Wymiary są tak dobrane, ż e element moż na wsunąć bez problemu. W postaci wykonania może w tym celu pozostać luz pomiędzy mimośrodowym elementem i obydwoma panelami.

PL 204 287 B1

Gdy mimośrodowy element został wsunięty pomiędzy obydwa panele, wówczas za pomocą ruchu dźwigni przekręca się mimośrodowy element o około 90°. Wskutek tego następuje poszerzenie szczeliny spoiny, która znajduje się na powierzchni na krótszych bokach pomiędzy drugim i trzecim panelem. Następuje przy tym ściśnięcie sznurowego elementu, który uprzednio został wsunięty w poprzeczną spoinę.

Mimośrodowy element może być na jednym końcu tak wygięty, że ten wygięty koniec można umieścić w bocznym rowku jednego z obu paneli. W ten sposób utrzymywana jest stabilnie pozycja obrócona o 90°. W przeciwnym razie należy w inny sposób zapewnić utrzymanie mimośrodowego elementu w obróconej pozycji. Przykładowo element mimośrodowy można utrzymywać ręcznie.

Następny sznurowy element, którego przekrój jest w przybliżeniu prostokątny, wciska się od góry w rowek, który znajduje się na poprzecznych bokach pomiędzy drugim i trzecim panelem. W przypadku poprzecznych boków chodzi zwłaszcza o boki krótsze, jeżeli panele są prostokątne. Następnie mimośród jest z powrotem obracany w pozycję wyjściową. Rowek na krótszych bokach zamyka się nieco, zaś uprzednio ściśnięty, sznurowy lub prętowy element, gumowy element o okrągłym przekroju, ulega rozprężeniu. Prętowy lub sznurowy element, o prostokątnym przekroju, znajduje się teraz w stanie unieruchomionym pomię dzy drugim i trzecim panelem. Unieruchomienie moż na osią gnąć w drodze połączenia kształtowego i/lub tarciowego.

Mimośród wyciąga się z kanału. Narzędzie wspomagające układanie przemieszcza się dalej aż do następnej spoiny poprzecznej. W ten sposób spoiny zaopatruje się w sznurowe elementy, które są widoczne od góry do chwili, gdy panele zostaną całkowicie obwiedzione sznurowymi lub prętowymi elementami.

Okazało się, że za pomocą wynalazku można układać panele na dużych powierzchniach, bez konieczności stosowania spoin dylatacyjnych w pokryciu podłogi.

W jednej z postaci wykonania narzędzie wspomagające układanie ma z boku wybranie. Narzędzie wspomagające układanie przemieszcza się podczas układania tak, że wybranie pokrywa się ze spoiną, stykającą się z poprzecznym bokiem, zwłaszcza krótszym bokiem. Wybranie służy do tego, aby sznurowy lub prętowy element można było bez problemu włożyć od strony poprzecznego boku tak, żeby przylegał on całkowicie do sznurowego lub prętowego elementu, umieszczonego w spoinie za pomocą narzędzia wspomagającego układanie.

W innej postaci wykonania wynalazku pióro poniż ej narzę dzia wspomagają cego ukł adanie jest tak ukształtowane, że zwęża się na całej swej długości ku dołowi tak, że pióro można osadzić w spoinie od góry. Jest to korzystne zwłaszcza wówczas, gdy ścianki ograniczają dostęp z boku do spoiny.

W kolejnej postaci wykonania wynalazku w rowku, który graniczy z powierzchnią obu paneli, znajduje się zwężenie lub schodkowe pocienienie ku dołowi. Narzędzie wspomagające układanie (czółenko) z położonym na dole piórem jest tak dopasowane do tego rowka, że oba panele można rozchylić tylko pod działaniem nacisku, wywieranego w dolnym obszarze, czyli w obszarze zwężenia względnie pocienienia.

Nawet w ściśniętym lub rozprężonym stanie włożonego wcześniej, sznurowego lub prętowego elementu, który może mieć zwłaszcza postać gumowego elementu o okrągłym przekroju, pióro narzędzia wspomagającego układanie znajduje się z luzem w obrębie spoiny w górnym obszarze.

Dzięki temu górna krawędź paneli nie jest poddawana obciążeniom mechanicznym, zwłaszcza wówczas, gdy narzędzie wspomagające układanie zostanie wyciągnięte ze spoiny. W przeciwnym razie górna krawędź mogłaby ulec niepożądanemu uszkodzeniu, co pogarszałoby wygląd zewnętrzny.

W innej postaci wykonania wynalazku wybranie znajduje się wewnątrz spoiny pomiędzy dwoma panelami, mianowicie w szczególności nad wspomnianym zwężeniem lub schodkowym pocienieniem. Jeżeli sznurowy element zostanie umieszczony w spoinie, wówczas wypełnia on to wybranie, zwłaszcza dzięki występom, wystającym z boku sznurowego lub prętowego elementu. W rezultacie uzyskuje się lepsze zamocowanie prętowego lub sznurowego elementu w spoinie, zwłaszcza dzięki połączeniu kształtowemu. Prętowy lub sznurowy element jest wówczas skutecznie osadzony pomiędzy obydwoma panelami.

W uproszczonej, wyjątkowo ekonomicznie postaci wykonania wynalazku stosuje się narzędzie wspomagające układanie, które w zasadzie może mieć kształt prostopadłościenny. Z jednej strony prostopadłościennego korpusu wystaje pióro. Pióro jest ukształtowane w sposób opisany powyżej. Narzędzie to umożliwia takie rozepchnięcie paneli, że w spoinę pomiędzy dwoma panelami można włożyć prętowy lub sznurowy element, bez konieczności pokonywania siły tarcia. Gdy narzędzie zostanie ponownie wyciągnięte, wówczas spoiny zamykają się odrobinę z powrotem, dzięki czemu prętowy lub sznurowy element znajduje zamocowanie pomiędzy obydwoma panelami.

PL 204 287 B1

W uproszczonej postaci wykonania narzędzia wspomagającego układanie można je również przesuwać wzdłuż spoiny. Za narzędziem wspomagającym układanie prętowy lub sznurowy element można włożyć ręcznie w poszerzony obszar.

Prętowe lub sznurowe elementy, wkładane na poprzecznych względnie krótszych bokach, powinny mieć długość odpowiadającą, co najmniej długości spoiny poprzecznej, aby otrzymać zamkniętą powierzchnię. Wymiar ten można zazwyczaj przekroczyć o około 1 mm, jeżeli poprzeczny bok ma długość około 20 cm. Narzędzie wspomagające układanie może również zawierać narzędzie do cięcia, w które można włożyć prętowy lub sznurowy element i przyciąć go dokładnie na zadany wymiar. W tym celu narzędzie wspomagające układanie ma przykładowo kanał, w który moż na włożyć prętowy lub sznurowy element, zwłaszcza z małym luzem. Kanał ma przekrój dopasowany do prętowego lub sznurowego elementu. Narzędzie do cięcia jest tak ukształtowane, że dzieli ono sznurowy element, przykładowo poprzez naciśnięcie w dół, w taki sposób, że zyskuje on żądaną długość. To narzędzie do cięcia może być również odrębnym narzędziem, istniejącym oddzielnie od narzędzia wspomagającego układanie.

Materiałem narzędzia wspomagającego układanie może być metal, na przykład aluminium. Aby narzędzie wspomagające układanie można było tanio wytwarzać, wykonuje się je jednak jako kształtkę wtryskową z tworzywa sztucznego.

W jednej z postaci wykonania wynalazku narzędzie wspomagające układanie ma na górnej lub czołowej powierzchni stosunkowo szeroką rolkę. Jest ona znacznie szersza niż rolki na spodzie, o ile na spodzie przewidziane są rolki. Ta rolka na górnej lub czołowej powierzchni służy do tego, by na zakończenie jeszcze raz przetoczyć ją po spoinie. Jeżeli prętowy lub sznurowy element wystaje nieco niekorzystnie ze spoiny, wówczas można go w ten sposób poprawić. Rolki w narzędziu wspomagającym układanie, służące do wywierania nacisku na sznurowy element w celu odpowiedniego umieszczenia go w spoinie, są wykonane z twardego materiału, zwłaszcza zaś do tego celu nadaje się metal.

Rolki w podstawie narzędzia wspomagającego układanie wystają na, tyle, że odstęp pomiędzy podstawą narzędzia wspomagającego układanie i panelami jest bardzo mały. W jednej z postaci wykonania odstęp ten może wynosić na przykład jedynie kilka dziesiątych milimetra, na przykład 2/10 mm. W tym przypadku wykonano z twardego materiału także przednie rolki narzę dzia wspomagającego układanie, które służą jedynie do prowadzenia. Materiał powinien być w każdym razie na tyle mało ściśliwy, aby pomiędzy podstawą narzędzia wspomagającego układanie i powierzchnią paneli zachować odstęp równy od 1/10 do 2/10 mm.

Jeżeli stosuje się kwadratowe panele, wówczas nie rozróżnia się wzdłużnych i poprzecznych spoin. Proces układania przebiega jednak w zasadzie identycznie. Wzdłuż jednej spoiny umieszcza się gumę za pomocą narzędzia wspomagającego układanie. Spoiny biegnące poprzecznie rozchyla się za pomocą mimośrodu i od góry wkłada się sznurowy element.

W jednej z postaci wykonania wynalazku zastosowane są środki zapewniające przyczepność, za pomocą, których sznurowy element jest lepiej utrzymywany w spoinie. Środek zapewniający przyczepność można już fabrycznie nanieść na panele. Środek zapewniający przyczepność może być w innej postaci wykonania umieszczany w spoinie razem z narzę dziem wspomagają cym ukł adanie. Narzędzie wspomagające układanie ma odpowiedni zbiornik na środek zapewniający przyczepność lub na klej. Poprzez odpowiednie doprowadzenie środek zapewniający przyczepność wprowadza się wówczas do spoiny, zanim włoży się gumę. W ten sposób udaje się stworzyć pokrycie o wyjątkowo wysokiej jakości, którą może także ułożyć domowy majsterkowicz.

Na poprzeczne boki względnie spoiny, biegnące poprzecznie do wspomnianej wyżej spoiny, można również środek zapewniający przyczepność nanosić ręcznie za pomocą odpowiedniego narzędzia lub tuby.

Stosuje się panele, w których krótsze boki są łączone ze sobą poprzez opuszczanie. Najpierw przy ruchu opuszczającym pomiędzy dwoma krótszymi bokami łączonych ze sobą paneli pozostaje większa szczelina, na przykład 2,3 mm. Dopiero pod sam koniec szczelina ta zamyka się o 0,5 mm. Związany z tym ruch przesuwny o kilka dziesiątych części milimetra wykorzystuje się do tego, aby sznurowy element w stanie ściśniętym wprowadzić w spoinę, znajdującą się na powierzchni. Jeżeli zatem w tego rodzaju panelach na powierzchni pozostawi się szczelinę na przykład 2,5 mm, wówczas można najpierw włożyć sznurowy lub prętowy element o szerokości 2 mm. Następnie jeden panel opuszcza się względem drugiego. Szczelina, wynosząca pierwotnie 2 mm, ulega przy tym zmniejszeniu, na przykład o 0,5 mm. Na zakończenie, zatem prętowy lub sznurowy element spoczywa lekko ściśnięty w spoinie.

PL 204 287 B1

Przewidziane elementy łącznikowe można również zastosować na wzdłużnych bokach. Analogicznie można tu zastosować gumę.

Materiał paneli może być w przybliżeniu dowolny. W dziedzinie podłóg laminatowych materiał ten stanowi obecnie HDF lub MDF. Nie ma jednak problemu, aby elementy łącznikowe zastosować także w przypadku płytek z ceramiki lub kamienia.

Przedmiot wynalazku w przykładzie wykonania jest uwidoczniony na rysunku, na którym:

fig. 1 - przedstawia dwa połączone ze sobą panele 1 i 2 fig. 2 - przedstawia inny warianty wykonania paneli ukazanych na fig. 1 fig. 3, fig. 4, fig. 5 - przedstawia panele z różnie ukształtowanymi wybraniami pod element sznurowy lub prętowy fig. 6 - przedstawia sczepienie paneli z fig. 2 fig. 7 - przedstawia przykład wykonania elementu sznurowego lub prętowego fig. 8, fig. 9 - przedstawiają panele z wybraniami tworzącymi kanał, w który może zostać wsunięty element prętowy fig. 10 - bezszczelinowe połączenie paneli z fig. 8 i 9 fig. 11, fig.12 - przedstawiają panele z różnie ukształtowanymi elementami prętowymi fig. 13, fig. 14 - ukazują rozwinięcie przykładów z fig. 4 i fig. 5 fig. 15a, fig. 15b - ukazuje narzędzie wspomagające układanie w widoku z boku (fig. 15a) oraz w widoku z przodu (fig. 15b) fig. 16 - panele z narzędziem wspomagającym układanie w widoku z góry fig. 17 - pokazuje wybranie dla elementu mimośrodowego fig. 18 - obrócone o 90° położenie mimośrodowego elementu fig. 19 - pokazuje przekrój elementu mimośrodowego fig. 20 - kolejny przykład wykonania wynalazku fig. 21 - przykład wykonania wynalazku z jednym elementem prętowym lub sznurowym fig. 22 - pokazuje element prętowy lub sznurowy fig. 23 - pokazuje przykład wykonania elementu prętowego lub sznurowego z fig. 22 fig. 24 - korpus tworzący wraz z osłoną panel fig. 25 - ukazany jest element budowlany tworzący schody

Poniżej zostały szczegółowo opisane figury rysunku.

Na fig. 1 ukazane są dwa, połączone ze sobą panele 1 i 2. Chodzi przy tym zwłaszcza o panele na podłogę laminatową. Ukazane panele mają w przykładzie wykonania grubość równą 8 mm. Panel ma z boku rowek o głębokości 2,5 mm i szerokości 1,9 mm. Ten rowek 3 zawiera górną ściankę 4 i dolną ściankę 5. Górna ścianka 4 ma grubość 2,8 mm. Dolna ścianka 5 jest dłuższa niż górna ścianka 4. Poza obszarem właściwego rowka 3, czyli w obszarze dolnej ścianki 5, która wystaje w stosunku do górnej ścianki 4, znajduje się wybranie 6. Wybranie 6 jest utworzone przez biegnącą ukośnie ściankę ograniczającą 7 i biegnącą pionowo ściankę ograniczającą 8. Biegnąca ukośnie ścianka otwiera się lejkowato w kierunku powierzchni 9 podłogi. Z prostopadłą do powierzchni podłogi w niniejszym przypadku zawarty jest kąt wynoszący 15 stopni. Biegnąca ukośnie ścianka 7 służy do przejścia z właściwego obszaru rowka 3 do wybrania 6. Biegnąca prostopadle do powierzchni 9 podłogi ścianka 8 stanowi ściankę elementu blokującego 10. Element blokujący 10 znajduje się na otwartym końcu wystającej ścianki względnie krawędzi 5 panelu 1. Element blokujący 10 wystaje w niniejszym przypadku w stosunku do podstawy wybrania 6 o 0,7 mm. Ścianka 8 stanowi powierzchnię styku lub blokowania, która przyczynia się do unieruchomienia paneli 1 i 2 równolegle do powierzchni 9 podłogi oraz prostopadle do spoiny 11.

Panel 2 ma z boku pióro 12. W stanie połączenia obu paneli pióro 12 znajduje się w rowku 3. Grubość pióra 12 jest tak dopasowana do szerokości rowka, że od góry i od dołu nie ma luzu. Otwarty koniec pióra 12 ma od dołu biegnące ukośnie ograniczenie 13. Pozostaje tutaj odstęp względem sąsiedniej ścianki 5 rowka 3. Biegnące ukośnie ograniczenie 13 powoduje, że pióro 12 można łatwo wprowadzić w rowek 3. W szczególności ograniczenie 13 nadaje się do tego, by wprowadzić pióro 12 ruchem obrotowym wokół spoiny 11 w rowek 3.

Poniżej pióra 12 znajduje się wystający występ 14. W ten sposób utworzone jest wybranie 15, które można wykonać poprzez frezowanie spodu panelu 2. Ścianka 16, która stanowi przejście pomiędzy wybraniem 15 i występem 14, biegnie prostopadle do powierzchni podłogi. Ścianka 16 stanowi równocześnie powierzchnię blokowania względnie styku, która we współpracy z ograniczającą ścianką 8 powoduje kształtowe unieruchomienie równolegle do powierzchni 9 podłogi oraz prostopadle do

PL 204 287 B1 spoiny 11. Ponieważ powierzchnie styku względnie powierzchnie blokowania 8 i 16 biegną prostopadle do powierzchni 9 podłogi, osiąga się dzięki temu wyjątkowo skuteczne kształtowe unieruchomienie pomiędzy obydwoma panelami 1 i 2 w porównaniu do stanu techniki, znanego na przykład z opisu nr WO 97/47834 A1. Kształtowe unieruchomienie dzięki powierzchniom blokowania 8 i 16 zostaje dodatkowo ulepszone, jeżeli wystająca dolna ścianka 5 jest wystarczająco sztywna. Dolna ścianka 5 jest wystarczająco sztywna, jeżeli panele 1 i 2 nie mogą być połączone poprzez dosuwanie w ramach jednej płaszczyzny. Łączenie poprzez przesuwanie w jednej płaszczyźnie jest również znane ze wspomnianego wyżej opisu nr WO 97/47834 A1.

Aby dodatkowo ulepszyć kształtowe połączenie równolegle do powierzchni podłogi oraz prostopadle do spoiny 11, powierzchnie blokowania 8 i 16 mogą być podcięte. Wystarcza odchylenie kilku stopni od kierunku pionowego. Powierzchnia blokowania 8 jest, zatem wówczas nachylona do wewnątrz w kierunku wybrania 6. Odpowiednio powierzchnia blokowania 16 jest nachylona do wewnątrz w kierunku wybrania 15. W stanie połączonym powierzchnie blokowania 8 i 16 sczepiają się ze sobą. Ten przykład wykonania jest szczególnie istotny wówczas, gdy trzeba umożliwić łączenie poprzez przesuwanie w jednej płaszczyźnie. W tym przypadku wystająca ścianka 5 może być przykładowo wygięta wystarczająco daleko w dół, aby w ten sposób umożliwić przesuwanie w jednej płaszczyźnie. Aby skuteczniej zapobiec występowaniu w stanie ułożonym niepożądanemu rozluźnieniu w wyniku rozsunięcia w jednej płaszczyźnie, szczególnie ważne jest wspomniane już wzajemne wczepienie w siebie powierzchni blokowania 8 i 16. Wczepienie to zapobiega na przykład odgięciu dolnej ścianki 5 w wyniku wstrząsów.

Wystający pod piórem występ 14 jest od strony otwartego końca pióra ograniczony ukośnie biegnącą ścianką 17. W stanie unieruchomionym ograniczająca ścianka 17 jest równoległa do ścianki 7. W stanie unieruchomionym, jaki ukazano na fig. 1, występuje luz pomiędzy ścianką 17 i ścianką 7. Może on wynosić kilka dziesiątych milimetra. W niniejszym przypadku wynosi on przykładowo 0,5 mm.

Jeżeli powierzchnia blokowania 8 styka się z powierzchnią blokowania 16, wówczas pomiędzy ograniczającą ścianką 17 i ograniczającą ścianką 7 występuje wspomniany wyżej luz równy 0,5 mm. Równocześnie na powierzchni podłogi powstaje szczelina o grubości na przykład 2,5 mm. Zatem pomiędzy panelami 1 i 2 w stanie unieruchomionym występuje początkowo luz. Umożliwia on łączenie paneli ze sobą, chociaż powierzchnie blokowania 8 i 16 biegną w niniejszym przypadku prostopadle lub, co najmniej w przybliżeniu prostopadle. Możliwe jest nawet podcięcie. Luz wynosi wówczas zazwyczaj 2/10 milimetra i więcej. To, jak duży powinien być luz, zależy zwłaszcza od kształtu i wymiarów powierzchni styku 8 i 16. Dla poszczególnych zastosowań specjalista wyznacza na podstawie kilku prób minimalną wartość luzu, jaka umożliwia łączenie także w przypadku biegnących stromo, pionowo, a nawet podciętych, powierzchni styku 8 i 16. Z tej przyczyny może być również celowe zastosowanie większego luzu, wynoszącego przykładowo 1 mm.

W stanie unieruchomionym panel 1 można przesuwać względem panelu 2 wzdłuż spoiny 11. Może to być pożądane przy układaniu, aby panele umieścić w ostatecznym położeniu. W porównaniu do stanu techniki, znanego na przykład z opisu nr WO 97/47834 A1, przesuwanie odbywa się wyjątkowo lekko.

Aby uniknąć wnikania wilgoci i kurzu w szczelinę, która pozostaje na powierzchni 9 obu paneli przy spoinie 11, umieszcza się tam sznurowy lub prętowy element 18. Sznurowy lub prętowy element 18 ma w niniejszym przypadku prostokątny przekrój, w związku, z czym odpowiada w zasadzie kształtowi szczeliny. Sznurowy lub prętowy element 18 pokrywa się, zatem z powierzchnią 9 paneli 1 i 2.

Sznurowy lub prętowy element 18 jest nieco szerszy niż szczelina, w której element ten jest umieszczony. W niniejszym przypadku jest on, zatem nieco szerszy niż 2,5 mm. Głębokość sznurowego lub prętowego elementu 18 odpowiada grubości ścianki 4. W niniejszym przypadku sznurowy lub prętowy element 18 ma, zatem głębokość 2,8 mm i spoczywa na górnej powierzchni pióra 12. Dzięki temu sznurowy lub prętowy element 18 nie wchodzi tak głęboko w szczelinę, aby nie leżał w jednej płaszczyźnie z powierzchnią 9.

Sznurowy lub prętowy element 18 jest w niniejszym przypadku wykonany z tworzywa silikonowego. Jest ono elastyczne i w związku z tym może być ściskane.

Szczelina, w której umieszczony jest sznurowy lub prętowy element 18, rozszerza się ku dołowi. W niniejszym przypadku poszerzenie biegnie lejkowato przez ścianki 19 i 20. Poszerzenie to może być minimalne. Wystarcza już kilka dziesiątych milimetra. Poszerzenie sprawia, że sznurowy lub prętowy element 18 rozszerza się do obszaru wybrania, jeżeli jest on nieco szerszy niż szczelina. Dzięki

PL 204 287 B1 temu sznurowy lub prętowy element 18 jest osadzony pewnie w szczelinie. Przeciwdziała to niepożądanemu obluzowaniu sznurowego lub prętowego elementu 18 w stanie unieruchomionym.

Sznurowy lub prętowy element 18 może być umieszczany w szczelinie podczas procesu układania. Możliwe jest jednak również rozwiązanie, w którym panel 1 i 2 jest łączony ze sznurowym lub prętowym elementem 18 przez producenta. Dzięki ściśliwości materiału można osiągnąć żądane rezultaty w porównaniu do stanu techniki, znanego z opisu nr WO 97/47834 A1. Połączone ze sobą panele można stosunkowo łatwo przesuwać wzdłuż wspólnej spoiny. Łączenie udaje się nawet przy prostopadłych lub podciętych powierzchniach styku 8 i 16.

Przykład wykonania z fig. 2 różni się od przykładu wykonania, ukazanego na fig. 1, zwłaszcza podciętymi powierzchniami blokowania względnie styku 8 i 16. Zabezpiecza to wyjątkowo skutecznie przed odłączeniem panelu 2 od panelu 1, gdy panel 2 jest ciągnięty w kierunku strzałki 21. Zwłaszcza przy elastycznej ściance 5 ten przykład wykonania jest szczególnie korzystny.

Przykład wykonania z fig. 3 różni się od przykładów wykonania z fig. 1 i 2 zastosowaniem następnego sznurowego lub prętowego elementu 22, umieszczonego pomiędzy powierzchniami blokowania 8 i 16. Dzięki temu luz pomiędzy panelami może być stosunkowo duży w porównaniu do przykładów wykonania z fig. 1 i 2, bez konieczności powiększania sznurowego lub prętowego elementu 18 na powierzchni 9 paneli 1 i 2. Poza tym sznurowy lub prętowy element 22 ma zdolność kompensowania zjawisk kurczenia, które mogą występować zwłaszcza wtedy, gdy panele są wykonane z tworzywa drzewnego.

Jeżeli stosuje się panele o prostokątnej powierzchni, wówczas przykład wykonania z fig. 3 jest korzystny na krótkich bokach, ponieważ tutaj szczególnie widoczne mogą być zjawiska skurczu. Na dłuższych bokach oddziaływanie skurczu jest słabsze.

Jeżeli panele są wykonane z tworzywa drzewnego, wówczas kurczą się one z reguły w wyższych temperaturach. Jeżeli panele z tworzywa drzewnego zastosuje się w wilgotnych pomieszczeniach, wówczas ulegają one z reguły rozszerzeniu. Przykład wykonania z fig. 3 jest zatem korzystny w pomieszczeniach, które są regularnie ogrzewane. Wymienić należy tutaj przykładowo pokój dzienny w domu jednorodzinnym.

Sznurowy lub prętowy element 22, który znajduje się pomiędzy powierzchniami styku względnie blokowania 8 i 16, ma w przekroju z reguły mniejsze wymiary w porównaniu do sznurowego lub prętowego elementu 18, który graniczy z powierzchnią 9 podłogi. W niniejszym przypadku przekrój sznurowego lub prętowego elementu 22 jest w przybliżeniu kwadratowy. Kwadrat ma wielkość około 1 mm x 1 mm.

W przykładzie wykonania z fig. 4 wybranie 6 ma dodatkowe wgłębienie względnie wybranie 23. Wgłębienie 23 graniczy z powierzchnią blokowania 8. We wgłębieniu 23 znajduje się przy układaniu sznurowy lub prętowy element 22. W stanie nieściśniętym sznurowy lub prętowy element 22 wystaje częściowo z dodatkowego wgłębienia 23. Jeżeli łączy się panel 2 z panelem 1, wówczas występ 14 wciska najpierw sznurowy lub prętowy element 22 całkowicie we wgłębienie 23, jak zaznaczono na fig. 4.

Jeżeli panel 2 przemieści się następnie w kierunku panelu 1, wówczas sznurowy lub prętowy element 22 rozpręża się i wchodzi pomiędzy powierzchnie blokowania 8 i 16. Stan ten jest uwidoczniony na fig. 5. Ściśnięty element trzeba by przedstawić w kształcie eliptycznym. Ze względu na przejrzystość rysunku odbiega on od rzeczywistości.

W przykładzie wykonania z fig. 4 długość występu 14 jest tak dobrana, że panel 2 można umieścić w pozycji ukazanej na fig. 4, opuszczając go pionowo względem panelu 1. Opuszczanie jest zaznaczone strzałką 24. Następnie panel 2 przesuwa się wzdłuż strzałki 25 w kierunku panelu 1. Droga, o jaką jest przesuwany panel 2, jest bardzo mała i może się ograniczać do kilku 1/10 milimetra. Jeżeli droga przesuwu jest bardzo krótka, wówczas można odpowiednio zredukować czasy potrzebne do układania. Jest to cecha korzystna zwłaszcza w porównaniu do wymienionego na wstępie stanu techniki, znanego na przykład z opisu nr WO 97/47834 A1.

Przykład wykonania, w którym w pierwszym etapie możliwe jest pionowe opuszczanie wzdłuż strzałki 24, stosuje się korzystnie na krótkich bokach paneli o prostokątnej powierzchni. Na dłuższych bokach stosuje się taki typ połączenia, które odbywa się poprzez ruch obrotowy wokół spoiny 11. Taki stan techniki, w którym łączenie jest powodowane przez ruch obrotowy, wynika przykładowo z opisu nr WO 01/48332 A1 lub US 4,426,820.

Jeżeli panel 2 został przesunięty wzdłuż strzałki 25 w kierunku panelu 1, wówczas dochodzi do sytuacji przedstawionej na fig. 5. W spoinie 11 umieszcza się teraz (na zakończenie) sznurowy lub prętowy element 18 i łączenie jest zakończone. Może wystarczyć przesunięcie panelu 2 jedynie o jeden do dwóch milimetrów, aby z sytuacji przedstawionej na fig. 4 przejść do sytuacji ukazanej na

PL 204 287 B1 fig. 5. Odcinek ten jest stale stosunkowo krótki w porównaniu do odcinków, które są potrzebne w stanie techniki, znanym przykładowo z opisu nr EP 00843763 B1.

Na fig. 6 uwidoczniono, że panel ukazany na fig. 2 zostaje sczepiony z panelem 1 poprzez ruch obrotowy wokół spoiny 11. W tym przypadku pióro 12 może być stosunkowo długie w porównaniu do przykładu wykonania z fig. 5, w związku, z czym nie jest już możliwe połączenie, które wymaga najpierw opuszczenia zgodnie ze strzałką 24 (fig. 4). Wówczas osiąga się stosunkowo stabilne połączenie kształtowe prostopadle do powierzchni podłogi w porównaniu do fig. 4.

Sznurowy lub prętowy element 22 może mieć kołowy przekrój. Średnica wynosi przykładowo około 2 mm. Wgłębienie 23, w którym znajduje się częściowo sznurowy lub prętowy element 22, ma zazwyczaj porównywalną szerokość. W przykładzie, zatem szerokość wynosiłaby 2 mm. Głębokość może być równa połowie tej wartości. Wynosiłaby ona wówczas 1 mm.

Jeżeli panel zawiera w opisany wyżej sposób dwa sznurowe lub prętowe elementy, wówczas sznurowy lub prętowy element 18 można bardzo łatwo wprowadzić od strony powierzchni, rozchylając najpierw przy użyciu odpowiedniego narzędzia szczelinę na powierzchni przeciwnie do elastycznych własności sznurowego lub prętowego elementu 22. W stanie rozchylonym szerokość szczeliny na powierzchni jest w szczególności większa niż szerokość sznurowego lub prętowego elementu 18, który ma być umieszczony w szczelinie. Włożenie sznurowego lub prętowego elementu 18 jest wówczas bardzo proste. Następnie usuwa się narzędzie i doprowadza panel 1 do panelu 2 wskutek ekspansji sznurowego lub prętowego elementu 22. Przesuwanie wskutek ekspansji sznurowego lub prętowego elementu 22 zatrzymuje się, gdy tylko osiągnięta zostanie równowaga sił. Na powierzchni nie pozostaje wówczas szczelina.

Sznurowy lub prętowy element 18 na powierzchni 9 chroni wówczas przed wnikaniem kurzu i wilgoci.

Na fig. 7 ukazany jest korzystny przykład wykonania sznurowego lub prętowego elementu 18, wprowadzanego od strony powierzchni. W przekroju ten sznurowy lub prętowy element 18 ma z obu stron swego rodzaju haki oporowe 26 i 27. Aby sznurowy lub prętowy element 18 można było wyjątkowo dobrze ścisnąć z obu stron, na spodzie przewidziane jest sklepione wybranie 28. Ponadto sznurowy lub prętowy element 18 może mieć na przykład wewnątrz nić 29, aby uniknąć efektów rozszerzania. Nić 29 jest w związku z tym wykonana z nierozszerzalnego materiału, który zgodnie z fig. 7 jest otoczony materiałem ściśliwym, jak silikon.

Widoczna w stanie wprowadzonym powierzchnia 30 sznurowego lub prętowego elementu 18 może być płaska, aby można było osiągnąć płaskie wykończenie z powierzchnią 9 paneli.

Na fig. 8 ukazane są dwa panele 1 i 2, w których pióro 12 panelu 2 zostało wsunięte w rowek 3 panelu 1. Wystająca ścianka 5 ma na górnej powierzchni prostokątne w przekroju wybranie 30. Pióro 12 ma na spodzie wybranie 31 o prostokątnym przekroju. Oba wybrania 30 i 31 mają jednakową szerokość. Znajdują się one jedno nad drugim, jeżeli pióro 12 panelu 2 zostało całkowicie wsunięte w rowek 3 panelu 1, w związku z czym na wspólnej spoinie 11 nie pozostaje szczelina. Wybrania 30 i 31 tworzą kanał, w który wsuwany jest sznurowy lub prętowy element, aby sczepić panel 1 z panelem 2 równolegle do powierzchni 9 oraz prostopadle do spoiny 11. Przesuwanie panelu 2 w kierunku panelu 1 odbywa się łatwo aż do pozycji ukazanej na fig. 8, ponieważ nie trzeba pokonywać żadnego wystającego elementu blokującego. W stanie ukazanym na fig. 8 przesuwanie panelu 2 względem panelu 1 wzdłuż wspólnej spoiny nadal przebiega bardzo łatwo, ponieważ panele są unieruchomione jedynie prostopadle do powierzchni 9.

Fig. 9 różni się od fig. 8 prętowym elementem 32, który wsuwa się na zakończenie w kanał utworzony przez wybrania 30 i 31. Prętowy element 32 jest, co najmniej prawie tak szeroki, jak wybrania 30 i 31, aby na powierzchni 9 nie występowała szczelina przy spoinie 11. Materiał, z którego wykonany jest prętowy lub sznurowy element 32, jest materiałem mniej lub w ogóle nieściśliwym, aby w ten sposób uniknąć powstawania szczeliny na powierzchni 9 przy spoinie 11. Dlatego też jako materiał można tu zastosować metal lub tworzywo drzewne.

Jeżeli panele 1 i 2 tworzą w ukazany na fig. 8 i 9 sposób zamkniętą powierzchnię, wówczas na przykład ze względów estetycznych celowe jest umieszczenie takich elementów łącznikowych także na innych bokach, aby utworzyć zamkniętą powierzchnię, w szczególności zaś celowe jest takie ukształtowanie krótkich boków panelu o prostokątnej powierzchni, aby ostateczne sczepienie następowało poprzez wsunięcie pręta 32. Na dłuższych bokach są wówczas korzystne takie elementy łącznikowe, w których łączenie następuje w wyniku ruchu obrotowego wokół spoiny. Wówczas nie występuje także szczelina na powierzchni 9 pomiędzy dwoma panelami 1 i 2. Spoina 11 jest, zatem zamknięta. Na fig. 10

PL 204 287 B1 ukazany jest ten przykład wykonania. Powierzchnie styku 8 i 16 biegną ukośnie, aby umożliwić łączenie za pomocą ruchu obrotowego mimo braku luzu. Wystająca ścianka 5 jest korzystnie sztywna, aby zapewnić stabilne sczepienie paneli 1 i 2 w stanie ułożonym.

Jeżeli panele 1 i 2 w ramach alternatywnego względem fig. 8 i 9 przykładu wykonania są tak ukształtowane, że na powierzchni 9 przy spoinie 11 pozostaje szczelina, wówczas umieszcza się w niej prętowy lub sznurowy element 32, który przykładowo jest wykonany z silikonu lub gumy.

Prętowy lub sznurowy element 32 jest wykonany z teflonu lub materiału o porównywalnej giętkości i gładkiej powierzchni. Wsuwanie prętowego lub sznurowego elementu 32 w kanał utworzony przez wybrania 30 i 31 odbywa się wówczas stosunkowo bez problemów, zwłaszcza wówczas, gdy w ten sposób ukształtowane są krótkie boki panelu. Na krótkich bokach występują mianowicie w porównaniu do dłuższych boków mniejsze siły tarcia, które przeciwdziałają wsuwaniu.

Prętowy element może mieć inaczej ukształtowany przekrój. Może on być przykładowo przewężony. Przekroje wybrań 30 i 31 są wówczas ukształtowane w sposób korespondujący, w związku z czym występują podcięte powierzchnie styku 8 i 33 oraz 34 i 35. Na fig. 11 uwidoczniony jest ten przykład wykonania.

Aby przy wsuwaniu nie trzeba było uważać na specjalne ustawienie, prętowy element ma kołowy przekrój. Odpowiednio półkoliste są wybrania 30 i 31, jak ukazano na fig. 12.

Wsuwanie pręta 32 odbywa się wyjątkowo łatwo, gdy co najmniej jeden jego koniec jest zbieżny. oba końce są wówczas zbieżne, aby użytkownik nie musiał zwracać uwagi na to, którym końcem pręt powinien być wprowadzany w kanał.

Na fig. 11 ukazany jest przypadek, w którym wybrania 30 i 31 zwężają się w kierunku otworu. Przyporządkowany prętowy element 32 ma przewężenie. Stąd wynikają podcięte powierzchnie styku. Przykład wykonania jest szczególnie korzystna, gdy ścianki 4 i 5 rowka 3 mają jednakową długość, ponieważ są one wówczas stosunkowo cienkie, a zatem stosunkowo giętkie.

Na fig. 12 ukazany jest przykład wykonania, w którym element blokujący 36 panelu 2 można umieścić w wybraniu panelu 1, opuszczając go pionowo. Oba elementy blokujące 36 i 37 mają półkoliste wybrania 30 i 31, w które celem końcowego sczepienia wsuwany jest okrągły pręt 32. Na spoinie 11 nie pozostaje szczelina ani luz. Dla połączenia wystarczy pionowe opuszczenie panelu 2 względem panelu 1, bez konieczności następnego przesuwania paneli.

Jeżeli nie na wszystkich bokach panelu umieszczone są elementy łącznikowe z fig. 12, wówczas szczególnie korzystne jest, jeżeli w panelu o prostokątnym przekroju zastosuje się na dłuższych bokach przykład wykonania, w którym łączenie odbywa się poprzez ruch obrotowy wokół spoiny 11. Przykładowo wskazuje się tutaj na fig. 11, na której ukazane są tego typu elementy łącznikowe. Na krótkich bokach jest wówczas zastosowany przykład wykonania z fig. 12.

Jeżeli taki panel zostanie połączony z następnym na ich dłuższych bokach poprzez ruch obrotowy wokół wspólnej spoiny, wówczas można go równocześnie połączyć z sąsiednim, już ułożonym panelem na krótszych bokach, bez konieczności przesuwania tego panelu na zakończenie w ostateczną pozycję. Celem ostatecznego unieruchomienia wsuwa się wówczas jedynie pręt 32 do kanału, utworzonego przez wybrania 30 i 31.

Kształt wybrań 30, 31 i 37 oraz elementu blokującego 37 może się różnić od przykładu wykonania ukazanego na fig. 12. Chodzi jedynie o to, aby kształty były tak dobrane, żeby umożliwiały na zakończenie żądane bezklejowe sczepienie w podanych kierunkach.

Dzięki wynalazkowi udało się zaproponować następujący sposób łączenia dwóch paneli. Panel 1 zestawia się z panelem 2 tak, że wybrania 30 i 31 tworzą kanał. Elementy łącznikowe są tak ukształtowane, że panele są wówczas unieruchomione w pierwszym kierunku. W kanał wsuwa się następnie prętowy element. Elementy łącznikowe są tak ukształtowane, że oba panele są wtedy unieruchomione zarówno prostopadle do wspólnej powierzchni 9, jak też równolegle do wspólnej powierzchni 9, a równocześnie prostopadle do spoiny 11.

Element 32 może być także wykonany z elastycznego materiału, o wysokiej sile przywracającej stan pierwotny. Może on być wówczas fabrycznie zamocowany w jednym z obu wybrań 30 lub 31. Sznurowy element jest wówczas wykonany zwłaszcza z silikonu lub twardego PCW.

Prętowy lub sznurowy element w sensie wynalazku występuje zwłaszcza wówczas, gdy średnica wynosi co najmniej 0,5 mm, korzystnie co najmniej 1 mm. Jeżeli prętowy lub sznurowy element ma prostokątny przekrój, wówczas długość i szerokość prostokąta wynosi korzystnie co najmniej 0,5 mm, zwłaszcza co najmniej 1 mm. Prętowy lub sznurowy element w sensie wynalazku występuje ponadto zwłaszcza wówczas, gdy stanowi on samodzielny element, który jako taki można w jednym z przykładów

PL 204 287 B1 wykonania skleić z panelem. Własności fizyczne nie ulegają przy tym zmianie. Taki prętowy lub sznurowy element należy wówczas w jednym z przykładów wykonania odróżnić od przypadku, w którym na panel nanosi się pastę lub temu podobny materiał w stanie płynnym, po czym pasta ulega utwardzeniu.

Na fig. 13 i 14 ukazane są przykłady wykonania, które stanowią rozwinięcie przykładów wykonania z fig. 4 i 5.

Na fig. 13 ukazane są elementy łącznikowe na dłuższym boku już ułożonego panelu 1 w przekroju. Panel 1 ma na dłuższym boku dolną wystającą ściankę 5. W wystającej ściance znajduje się rowkowe wybranie 6 z rowkowym wgłębieniem 23. We wgłębienie 23 wewnątrz wybrania włożony jest sznur 22. Sznur ten zawiera cięciwę lub nić 29 z materiału o słabych własnościach elastycznych, otoczoną gumą lub silikonem. Dzięki cięciwie sznur 22 nie zmienia swojej długości. Drugi panel 2 został przyłożony swoim dłuższym bokiem ukośnie do pierwszego panelu 1 i poprzez przechylenie umieszczony we wspólnej płaszczyźnie 9 paneli.

Wskutek tego panel 2 zostaje tak połączony z już ułożonym panelem 1, że są one połączone ze sobą kształtowo równolegle do wspólnej powierzchni 9 oraz prostopadle do wspólnej spoiny 11.

Pióro 12 panelu 2 jest w niniejszym przypadku właśnie wystarczająco krótkie, aby panel 2 połączyć z panelem 1 w opisany wyżej sposób poprzez jego opuszczenie. Po opuszczeniu panel 2 trzeba by było jeszcze przesunąć w kierunku panelu 1, aby dojść do sytuacji ukazanej na fig. 13. Pióro 12 musiałoby być dłuższe, ponieważ łączenie poprzez ukośne przyłożenie i następne przechylenie na dłuższych bokach w zasadzie nie nastręcza problemów.

Drugi panel 2a został ukośnie przyłożony do dłuższej krawędzi już ułożonego panelu 1 i poprzez przechylenie połączony z nim w wyżej opisany sposób.

Ukazane na fig. 14 krótsze boki paneli 2 i 2a są tak ukształtowane, że elementy blokujące 14 i 10 zachodzą za siebie, gdy jeden panel 2a zostanie odpowiednio opuszczony względem drugiego panelu 2. Przy odpowiednim ustawieniu obu wspomnianych wyżej paneli 2 i 2a po opuszczeniu panelu 2a następuje już unieruchomienie, które sczepia ze sobą oba panele 2 i 2a równolegle do wspólnej powierzchni 9 oraz prostopadle do wspólnej spoiny 11. Następnie oba wspomniane ostatnio panele 2 i 2a dosuwa się do siebie. Pióro 12 panelu 2a wchodzi przy tym w rowek 3 drugiego panelu 2. Oba panele 2 i 2a są zatem połączone ze sobą także prostopadle do płaszczyzny podłogi, jak ukazano na fig. 14. W razie potrzeby oba ostatnio ułożone panele 2 i 2a przesuwa się w kierunku już ułożonego panelu 1, tworząc klasyczne połączenie na pióro i wpust także pomiędzy panelem 1 i panelami 2 względnie 2a. Klasyczne połączenie na pióro i wpust powoduje kształtowe unieruchomienie paneli 1 i 2 oraz 1 i 2a względem siebie prostopadle do wspólnej powierzchni 9.

Wystająca krawędź 5 na krótkim boku panelu 2 ma również opisany wcześniej rowek 6 z wgłębieniem 23. Wgłębienie 23 graniczy z wystającym do góry elementem blokującym 10, który znajduje się na otwartym końcu wystającej krawędzi względnie ścianki 5. W stanie zsunięcia obu paneli 2 i 2a sznurowy element 22, który na fig. 14 ma kołowy przekrój, jest wsuwany w kanał, utworzony przez wspomniane wyżej wgłębienie 23 i znajdujący się nad nim obszar ostatniego z wymienionych paneli 2a. Element blokujący 14 panelu 2a, który rozciąga się w dół, przyczynia się do utworzenia kanału, w który wsunięty został sznurowy element 22 - jak ukazano w przekroju na fig. 14. Wymiary mogą być tak dobrane, że pomiędzy sznurowym elementem 22 i wspomnianym wyżej kanałem pozostaje luz. Sznurowy element 22 wsuwa się wówczas wyjątkowo łatwo.

Teraz wykorzystuje się narzędzie 40, ukazane na fig. 15a w widoku z boku oraz na fig. 15b w widoku z przodu. Korpus 41. jest w zasadzie prostopadłościenny. Przez prostopadłościenny korpus 41 przechodzi kanał 42. Kanał 42 rozpoczyna się na czołowej powierzchni 43 (z przodu), ponieważ ta czołowa powierzchnia podczas używania narzędzia 40 zazwyczaj nie jest zasłonięta. Kończy się on na dolnej powierzchni 44, w pobliżu innej czołowej powierzchni 45 (z tyłu) prostopadłościennego korpusu 41. Kanał 42 ma prostokątny przekrój, widoczny na fig. 15b. Rozszerza się on korzystnie na przykład w kierunku czołowej powierzchni 43, aby ułatwić wsuwanie sznurowego elementu 18. Dłuższe boki 45a prostokątnego przekroju biegną równolegle do bocznych ścianek narzędzia 40, czyli z dołu do góry. Wymiary przekroju kanału 42 są tak dopasowane do sznurowego elementu 18, że nie przekręca się on wewnątrz kanału 42. Zatem w ukazanym przykładzie wykonania dopasowanie uniemożliwia praktycznie wprowadzenie do kanału 42 sznurowego elementu 18, obróconego o 90°.

Narzędzie 40 stosuje się pomocniczo przy układaniu paneli 1, 2, 2a. Przy użyciu tego narzędzia sznurowy element 18 umieszcza się w spoinie 11, utworzonej przez panele 1 i 2.

Z dolnej powierzchni 44 narzędzia 40 wystaje pióro 46. Pióro 46 jest usytuowane wewnątrz kanału 42. Pióro 46 zwęża się ku dołowi (patrząc od strony narzędzia 40), jak widać na fig. 15b.

PL 204 287 B1

W jednym z przykładów wykonania pióro 46 zawiera pierwszy, leżący z przodu obszar 47, który jest węższy niż kolejny tylny obszar 48. Węższy obszar 47 jest korzystnie -jak wynika z fig. 15a - dłuższy, zatem na przykład około dwukrotnie, niż grubszy obszar 48, aby ułatwić manipulacje. Przedni koniec 49 pióra 46 może się w porównaniu do wąskiego obszaru 47 dalej zwężać, aby pióro narzędzia wspomagającego układanie wprowadzić w szczelinę spoiny 11, która występuje wskutek zsunięcia w opisany wyżej sposób paneli 1, 2. Usytuowanie zwężenia 50 pióra 46 z tyłu ułatwia dodatkowo ponowne wyjęcie narzędzia wspomagającego układanie 41 ze spoiny 11, bez obawy zwłaszcza uszkodzenia paneli 1, 2.

Szerokość pióra 46 od zewnątrz, zwłaszcza u dołu i z przodu, jest tak dobrana, że można je wprowadzić w szczelinę spoiny 11, która co najmniej pozostaje na powierzchniach dwóch zestawionych ze sobą paneli 1, 2. Jeżeli pióro 46 zwęża się na przykład w wystarczającym stopniu ku tyłowi, wówczas pióro 46 może wprowadzić we wspomnianą szczelinę 11 od góry, opuszczając je. Jeżeli pióro 46 zwęża się ku przodowi, wówczas można to zwężenie 47, 49 wprowadzić w szczelinę 11 i w ten sposób umieścić pióro 46 pomiędzy panelami 1, 2.

Szerszy obszar 48 pióra 46 ma tak dobrane wymiary, że umożliwia on rozchylenie obu paneli 1 i 2, gdy pióro 46 zostanie wprowadzone dalej pomiędzy panele 1 i 2, wskutek czego szerszy obszar 48 wchodzi odpowiednio pomiędzy panele 1 i 2. Rozchylenie to powoduje ściśnięcie sznurowego elementu 22, który na początku został włożony we wgłębienie 23 mającego kształt rowka wybrania 6 panelu 1.

Sznurowy lub prętowy, korzystnie wykonany z silikonu element 18, mający korzystnie przekrój w kształcie zbliżonym do prostokąta lub co najmniej podłużnym, wprowadza się do kanału 42 narzędzia wspomagającego układanie 41, korzystnie od strony czołowej powierzchni 43. Wymiary są tak dobrane, że szerokość sznurowego elementu 18 jest dopasowana do szerokości kanału 42. Ponadto wysokość sznurowego elementu 18 jest dopasowana do wysokości kanału 26. Pozostaje luz pomiędzy sznurowym elementem 18 i kanałem 42, w związku, z czym sznurowy element można przeciągnąć przez kanał 42.

Sznurowy element 18 można dzięki obecności luzu przeciągnąć za pomocą narzędzia, aż pojawi się on ponownie za piórem 46 w pobliżu tylnej czołowej ścianki 45 na dolnej powierzchni 44. Wymiary w przybliżeniu prostokątnych przekrojów są tak dobrane, że sznurowy element 18 nie może się przekręcać wewnątrz kanału 42, gdy jest on przesuwany lub ciągnięty przez kanał 42.

Jeżeli sznurowy element 18 jest przesuwany za pomocą narzędzia, wówczas pióro 46 jest wprowadzane zwężającym się obszarem pomiędzy pierwszy panel 1 i drugi panel 2 w znajdującą się pomiędzy nimi szczelinę 11. Narzędzie wspomagające układanie 40 znajduje się wówczas zwłaszcza na początku spoiny 11, w której należy umieścić sznurowy element.

Narzędzie wspomagające układanie względnie narzędzie 40 jest w jednym z przykładów wykonania wynalazku zaopatrzone w rolki 51 i 52, aby za ich pomocą narzędzie 40 mogło być bez problemu przemieszczane wzdłuż spoiny 11. W innym przypadku narzędzie 40 ślizgałoby się po panelach 1 i 2. Istnieje wówczas niebezpieczeństwo uszkodzenia powierzchni paneli 1 i 2.

Jeżeli narzędzie wspomagające układanie 40 zostanie przemieszczony wzdłuż spoiny 11, która znajduje się pomiędzy panelami 1 i 2, zaś pióro 46 znajdzie się w szczelinie spoiny 11, wówczas panele 1 i 2 zostają najpierw rozchylone przez szerszy obszar 48 pióra 46. Pierwszy sznurowy element 22, włożony na początku w rowek względnie wgłębienie 23, zostaje wówczas ściśnięty. Szerszy obszar 48 pióra 46 ma tak dobrane wymiary, że drugi sznurowy element 18, który wystaje na dolnej powierzchni 44 narzędzia wspomagającego układanie, jest bez problemu dociskany do spoiny 11. Wymiary są tak dobrane, żeby pozostawał przy tym mały luz pomiędzy sznurowym elementem 18 i rozchylonymi panelami 1 i 2, który ułatwia wprowadzanie sznurowego elementu 18 w spoinę 11. Sznurowy element 18 wchodzi, zatem z reguły od góry w spoinę 11.

Jeżeli narzędzie 41 zostanie przemieszczone dalej wzdłuż spoiny 11, wówczas spoina 11 zamyka się nieco z powrotem za narzędziem wspomagającym układanie 40 wskutek nacisku, spowodowanego przez pierwszy, ściśnięty, sznurowy element 22. Jeżeli spoina 11 nieco się ponownie zamknęła, wówczas sznurowy element 18 wskutek odpowiednio dobranych wymiarów i/lub kształtu zostaje zamocowany na zasadzie połączenia kształtowego i/lub tarciowego pomiędzy dwoma panelami 1 i 2.

W jednym z korzystnych przykładów wykonania narzędzie 40 ma na tylnym końcu w pobliżu czołowej ścianki 45 rolkę 51, toczącą się nad spoiną. W ten sposób osiąga się gładkie przejście na powierzchni pomiędzy panelami 1 i 2 oraz sznurowym elementem 18. Przypadek ten nie jest ukazany na fig. 15a i 15b.

PL 204 287 B1

W przykładzie wykonania przemieszcza się narzędzie wspomagające układanie 40 do osiągnięcia pierwszej spoiny poprzecznej 60, jak wynika z fig. 16, która ukazuje panele 1, 2 w widoku z góry. Za narzędziem wspomagającym układanie 40 sznurowy element 18 jest już włożony w spoinę 11.

Mimośrodowy element 70' ukazany w przekroju na fig. 19, przesuwa się w bok równolegle do spoiny poprzecznej 60 pomiędzy drugi panel 2 i trzeci panel 2a. W tym celu w panelu 2 i/lub panelu 2a przewidziana jest szczelina lub kanałowe wybranie 71 (jak pokazano na fig. 17), w które można wsunąć mimośrodowy podłużny element 70. Mimośrodowy element 70 jest wówczas tak wsuwany, że krótszy bok mimośrodowego elementu (mimośrodu) graniczy z obydwoma panelami 2 i 2a. Wymiary są tak dobrane, że element można wsunąć bez problemu. W przykładzie wykonania celem ułatwienia można pozostawić luz pomiędzy mimośrodowym elementem 70 i obydwoma panelami 2 i 2a.

Gdy mimośrodowy element 70 został wsunięty pomiędzy obydwa panele, wówczas za pomocą ukazanej na fig. 19 dźwigni 73 przekręca się mimośrodowy element 70 o około 90°, jak zaznaczono strzałką 72 na fig. 17. Wskutek tego następuje poszerzenie ukazanej na fig. 16 szczeliny 60, która znajduje się na powierzchni na poprzecznych bokach pomiędzy drugim panelem 2 i trzecim panelem 2a. W następstwie obrotu o 90° zostaje ściśnięty sznurowy element 22, który uprzednio wsunięto w przeznaczony do tego celu kanał wewnątrz poprzecznej spoiny 60. Obrócone o 90° położenie mimośrodowego elementu jest ukazane na fig. 18.

Mimośrodowy element 70 może być na końcu dźwigni 73 tak wygięty, że ten wygięty koniec 74 można umieścić w bocznym rowku jednego z obu paneli 2 lub 2a. W ten sposób utrzymana zostaje obrócona o 90° pozycja mimośrodowego elementu 70. W przeciwnym razie należy w inny sposób zapewnić utrzymanie mimośrodowego elementu 70 w obróconej pozycji.

Aby ułatwić wprowadzanie mimośrodowego elementu 70 w przeznaczony do tego celu kanał 71 lub wystarczająco szeroką szczelinę, ma on zwężenie 75. Ten zwężony obszar wprowadza się najpierw w przeznaczony do tego celu kanał 71 lub przeznaczoną do tego celu, wystarczająco szeroką szczelinę.

Następny sznurowy element 18, którego przekrój jest w przybliżeniu prostokątny lub wydłużony, można wcisnąć od góry w szczelinę, która znajduje się na poprzecznym boku 60 pomiędzy drugim panelem 2 i trzecim panelem 2a. Można go alternatywnie wsunąć z boku, o ile wymiary w tej pozycji są tak dobrane, że sznurowy element 18 spoczywa w spoinie z luzem, jak zaznaczono na fig. 18.

W przypadku poprzecznego boku 60 chodzi zwłaszcza o krótki bok, jeżeli panele 1, 2, 2a mają prostokątną powierzchnię.

Następnie mimośród 70 przekręca się z powrotem w pozycję wyjściową. Rowek na poprzecznym boku 60 zamyka się nieco, zaś uprzednio ściśnięty, sznurowy element 22 rozpręża się. Sznurowy element 18, korzystnie o prostokątnym przekroju, znajduje się teraz w stanie unieruchomionym pomiędzy drugim panelem 2 i trzecim panelem 2a. Unieruchomienie można osiągnąć na zasadzie połączenia kształtowego i/lub tarciowego. Zgodnie z fig. 17 unieruchomienie to osiąga się zwłaszcza dzięki połączeniu kształtowemu, ale również dzięki połączeniu siłowemu, ponieważ sznurowy element 18, korzystnie o podłużnym przekroju znajduje się w stanie lekko ściśniętym w spoinie.

Mimośród 70 wyciąga się wówczas z kanału 71 względnie odpowiedniej szczeliny. Narzędzie wspomagające układanie 40 przemieszcza się dalej, aż do następnej spoiny poprzecznej. W ten sposób spoiny 11, 60 (względnie szczeliny) zostają zaopatrzone w sznurowe elementy 18, które są widoczne od góry, dopóki panele 1, 2, 2a nie zostaną całkowicie obwiedzione sznurowymi lub prętowymi elementami 18.

Okazało się, że przy użyciu wynalazku można układać panele na dużej powierzchni, bez konieczności umieszczania spoin dylatacyjnych w pokryciu podłogi.

W jednym z przykładów wykonania narzędzie wspomagające układanie 40 ma z boku wybranie. Narzędzie wspomagające układanie 40 przemieszcza się podczas układania tak, że wybranie pokrywa się ze spoiną, stykającą się z poprzecznym bokiem 60, zwłaszcza bokiem krótkim. Wybranie służy do tego, by sznurowy lub prętowy element można było bez problemu włożyć od strony poprzecznego boku 60 tak, by dochodził on całkowicie do sznurowego lub prętowego elementu 18, który został włożony w spoinę 11 za pomocą narzędzia wspomagającego układanie.

W innym przykładzie wykonania wynalazku pióro 46 poniżej narzędzia wspomagającego układanie jest tak ukształtowane, że na całej swej długości zwęża się ono ku dołowi tak, że pióro można wprowadzić w spoinę od góry. Jest to korzystne zwłaszcza wówczas, gdy ścianki ograniczają dostęp z boku do spoiny.

PL 204 287 B1

W przykładzie wykonania wynalazku w spoinie 11, która graniczy z górną powierzchnią 9 paneli 1, 2, 2a, znajduje się od dołu zwężenie lub schodkowe pocienienie 76. Narzędzie 40 z leżącym poniżej piórem 46 jest wówczas tak dopasowane do tej spoiny z pocienieniem 76, że rozchylenie obu paneli 1 i 2 jest możliwe tylko dzięki naciskowi, wywieranemu w dolnym obszarze, czyli w obszarze pocienienia 76 względnie zwężenia.

Nawet w ściśniętym lub poluzowanym stanie już włożonego, prętowego lub sznurowego elementu 22, mającego zwłaszcza kołowy przekrój, pióro 46 narzędzia wspomagającego układanie 40 znajduje się z luzem wewnątrz spoiny 11, jeżeli mowa jest o górnym obszarze, czyli nad pocienieniem 76. Dzięki temu górna krawędź paneli 1 i 2 nie jest poddawana obciążeniom mechanicznym, zwłaszcza wówczas, gdy narzędzie wspomagające układanie 40 zostanie wyciągnięte ze spoiny 11. W przeciwnym razie górne krawędzie paneli 1 i 2 mogłyby ulegać uszkodzeniom, co pogarszałoby ich wygląd zewnętrzny.

W innym przykładzie wykonania wynalazku wewnątrz spoiny 11 pomiędzy dwoma panelami 1 i 2 znajduje się wybranie 77, zwłaszcza zaś wybranie to znajduje się nad wspomnianym wcześniej zwężeniem lub schodkowym pocienieniem 76. Gdy sznurowy element 18 zostanie umieszczony w spoinie 11, wówczas wypełnia on to wybranie, 77 co w szczególności wynika z obecności występu 18, wystającego z boku sznurowego lub prętowego elementu 18. Osiąga się wówczas lepsze obsadzenie prętowego lub sznurowego elementu 18 w spoinie 11, a to dzięki zrealizowanemu w ten sposób połączeniu kształtowemu. Prętowy lub sznurowy element 18 jest wówczas skutecznie osadzony pomiędzy obydwoma panelami 1 i 2.

W innym przykładzie wykonania wynalazku narzędzie wspomagające układanie 40 ma na górnej lub czołowej powierzchni stosunkowo szeroką rolkę 80, w szczególności szerszą niż kółka względnie rolki 51 i 52. Jest ona, zatem wyraźnie szersza niż rolki na spodzie. Ta rolka 80 na górnej lub czołowej powierzchni służy do tego, by na zakończenie przetoczyć się jeszcze raz po spoinie 11, 60. Jeżeli prętowy lub sznurowy element 18 wystaje nieco ze spoiny 11, 60, co jest niepożądane, można tę sytuację nieco poprawić. Rolki 52 i 80 przy narzędziu wspomagającym układanie 40, które służy do wywierania nacisku na sznurowy element 18, aby go właściwie umieścić w spoinie 11, 60, są wykonane z twardego materiału, zwłaszcza metalu.

Rolki 51, 52 na podstawie narzędzia wspomagającego układanie 40 wystają na tyle, że odstęp pomiędzy podstawą narzędzia wspomagającego układanie 40 i panelami 1, 2 jest bardzo mały. W jednym z przykładów wykonania odstęp może wynosić przykładowo jedynie kilka dziesiątych milimetra, na przykład 2/10 mm. W tym przypadku korzystne jest, jeżeli także przednie rolki 51 narzędzia wspomagającego układanie 40, które służą jedynie do prowadzenia, są wykonane z twardego materiału. Materiał powinien być w każdym przypadku tak mało ściśliwy, że pomiędzy podstawą narzędzia wspomagającego układanie 40 i powierzchnią 9 paneli 1, 2 utrzymany jest odstęp od 1/10 do 2/10 mm.

Na fig. 20 ukazany jest następny przykład wykonania wynalazku, mianowicie panele 2 i 2a, w których co najmniej jeden bok można połączyć ze sobą poprzez opuszczanie. Pod tym pojęciem należy rozumieć, że panel 2a może być utrzymywany równolegle do już ułożonego panelu 2 i w celu połączenia opuszczany. Podczas opuszczania można zachować równoległe ustawienie. Jeżeli panel 2a został opuszczony na tyle, że znajduje się w tej samej płaszczyźnie co panel 2, wówczas wystający ku dołowi występ 14 znajduje się w otwartym od góry wybraniu 6. Równolegle do powierzchni 9 oraz prostopadle do spoiny panele 2 i 2a są wówczas unieruchomione względem siebie na zasadzie połączenia kształtowego. Zwrócony w górę na końcu dolnej wystającej krawędzi 5 element blokujący jest wówczas nieco odgięty na zewnątrz, czemu sprzyja zwłaszcza zukosowanie 90, znajdujące się pod elementem blokującym.

Najpierw na powierzchni 9 paneli 2, 2a pozostaje szczelina, wynosząca przykładowo 2,5 mm. Jeżeli teraz w tę szczelinę ma zostać włożony sznurowy element o szerokości na przykład 2,2 mm, wówczas udaje się to bez problemu, ponieważ występuje luz. Po włożeniu sznurowego elementu panel 2 przesuwa się około 0,5 mm w kierunku panelu 2, aby stosunkowo krótkie tutaj pióro 12 weszło w rowek 3 i nastąpiło unieruchomienie w kierunku prostopadłym do powierzchni 9. Ten ruch przesuwny o kilka dziesiątych milimetra wykorzystuje się do tego, by sznurowy element wprowadzić w stanie ściśniętym w spoinę, usytuowaną na powierzchni 9.

Elementy łącznikowe z fig. 20 można stosować na wszystkich bokach. Ponieważ blokowanie w kierunku pionowym jest stosunkowo słabe, korzystne jest, jeżeli te elementy łącznikowe, które zawierają stosunkowo krótkie pióro 12, wchodzące w rowek 3, zostaną zastosowane jedynie na poprzecznych bokach 60.

PL 204 287 B1

Na fig. 21 ukazany jest przykład wykonania wynalazku, który jest korzystny, jeżeli od strony górnej powierzchni 9 pomiędzy dwoma panelami 1 i 2 umieszcza się tylko jeden prętowy lub sznurowy element 18. Jeżeli sznurowy element nie jest umieszczany w ukazany sposób pomiędzy obydwoma panelami 1 i 2, wówczas oba panele łączy się ze sobą tak, że pozostaje mały luz.

Ukazane na fig. 21 panele 1 i 2 są tak ukształtowane, że na górnej powierzchni na spoinie 11 pozostaje szczelina. Szczelina ma nieco mniejszą szerokość (kilka dziesiątych milimetra) niż prętowy lub sznurowy element 18. Jeżeli prętowy lub sznurowy element jest wciskany w szczelinę od góry, wówczas wchodzi on w szczelinę w stanie lekko ściśniętym. Dzięki temu górna powierzchnia zostaje zamknięta wodoszczelnie, co pozwala wyeliminować problemy z wilgocią.

Szczelina ukazana na fig. 21 sięga w ukazanym przykładzie wykonania aż do górnej powierzchni pióra 12. Ze względów technologicznych jest to korzystne, nie jest jednak konieczne dla realizacji wynalazku.

Aby zapewnić dokładne i niezawodne obsadzenie prętowego lub sznurowego elementu 18 pomiędzy panelami 1 i 2, utrzymuje się go w żądanym położeniu dzięki połączeniu kształtowemu. W niniejszym przypadku wewnątrz szczeliny znajduje się, co najmniej jeden, korzystnie dwa wystające występy 95, połączone z boku z poszczególnymi panelami. Te wystające występy służą nie tylko wspomnianemu połączeniu kształtowemu, lecz tworzą równocześnie przewężenie wewnątrz rowka. Przewężenie rowka jest korzystne, aby za pomocą narzędzia (narzędzie wspomagające układanie) można było rozepchnąć oba panele w wyżej opisany sposób, bez obawy uszkodzenia powierzchni 9.

Prętowy lub sznurowy element 18, jaki można zastosować w panelach 1 i 2 ukazanych na fig. 21, jest ukazany na fig. 22 i 23 w przekroju. Ma on z boku, co najmniej jedno, korzystnie dwa wybrania 96. Wybrania 96 tak współpracują z wystającymi występami 95, że powodują osiągnięcie żądanego połączenia kształtowego.

Na spodzie prętowego lub sznurowego elementu 18 znajduje się rowek 97. Wskutek tego prętowy lub sznurowy element 18 ma dwa ramiona, które można łatwo ścisnąć w wystarczającym stopniu. Wciśnięcie prętowego lub sznurowego elementu 18 w przeznaczoną do tego celu szczelinę jest wówczas wyjątkowo proste.

Na spodzie prętowy lub sznurowy element 18 zwęża się lejkowato. Biegnące odpowiednio ukośnie obszary 98 powierzchni powodują, że prętowy lub sznurowy element 18 można łatwo umieścić w szczelinie.

Ukazany na fig. 22, prętowy lub sznurowy element 18 jest wykonany ze stosunkowo twardego, a mimo to wystarczająco elastycznego materiału, na przykład twardego PCW.

Polecić należy przykład wykonania ukazany na fig. 23. Górny obszar 99 prętowego lub sznurowego elementu 18 jest tutaj wykonany ze stosunkowo miękkiego, elastycznego materiału, jak na przykład miękkie PCW, podczas gdy dolny obszar jest wykonany z materiału stosunkowo twardego, jak twarde PCW. Obszar z twardszego materiału zapewnia wyjątkowo skutecznie prawidłowe niezawodne obsadzenie prętowego lub sznurowego elementu pomiędzy dwoma panelami 1 i 2. Część składająca się ze stosunkowo miękkiego obszaru 99 sprawia, że prętowy lub sznurowy element 18 można ścisnąć również tutaj. Dzięki temu prętowy lub sznurowy element 18 może wejść całkowicie w szczelinę pomiędzy dwoma panelami 1 i 2 nawet wówczas, gdy jest ona nieco węższa. Górny obszar 99 jest wówczas osadzony w stanie lekko ściśniętym pomiędzy obydwoma panelami, chroniąc przed wnikaniem wilgoci, kurzu i innych.

Na fig. 24 ukazany jest korpus 201, który wraz z osłoną 202 tworzy panel. W szczególności wybranie 200 jest przeznaczone dla przeprowadzenia kabla. Na fig. 25 ukazany jest prostokątny profil, który stosuje się na schodach.

Na fig. 24 ukazane są dwa panele 1 i 2, połączone z następnym panelem. Następny panel jest utworzony z korpusu 201 i osłony 202. Osłona 202 jest połączona kształtowo z korpusem 201. Na fig. 24 odtworzone są połączenia między panelami bez sznurowych elementów 22 i 18. W stanie całkowicie ułożonym, w przedstawionym przykładzie wykonania są zastosowane sznurowe elementy 18, 22, jak ukazano na fig. 17.

Jeżeli osłona 202 jest nasadzona na korpus 201, wówczas powstaje kanałowa pusta przestrzeń 200 do przeprowadzenia kabli lub elastycznych przewodów. Osłona 202 ma na spodzie elementy zatrzaskowe 203, aby można było osłonę 202 zamocować kształtowo na korpusie 201.

Kilka korpusów 201 jest tak połączonych na (niepokazanych na fig. 24), krótkich lub czołowych bokach za pomocą połączeń na wpust i pióro, że poszczególne wybrania 200 tworzą wspólny kanał lub wspólny rowek. W tak utworzony kanał względnie rowek wkłada się kable, elastyczne przewody

PL 204 287 B1 i inne. Osłona 202 może być na swej górnej powierzchni zaopatrzona we wtyczki lub gniazda wtykowe, które łączy się z kablami. Gniazda można wówczas umieścić bez problemu na środku pomieszczenia, bez potrzeby wykonywania skomplikowanej instalacji.

Osłona 202 jest tak nasadzona na korpus 201, że tworzy ona wraz z korpusem 201 i sąsiadującymi panelami 1 i 2 wspólną płaską powierzchnię 9. Powierzchnia nad osłoną 202 jest zaopatrzona w wypukłości 204. Sąsiadująco względem nich korpus 201 ma wypukłości 205.

Jeżeli ukazaną na fig. 24 osłonę zdejmie się z korpusu, wówczas wybranie 200 jest dostępne z jednej strony, mianowicie od strony powierzchni 9. Dostęp do wybrania 200 przy powierzchni jest ograniczony przez wystające, zaokrąglone wypukłości 205.

W wybraniu 200 znajdują się wystające wzniesienia 206, na których w stanie zamkniętym spoczywa osłona 202. W tym celu wybranie jest podzielone. Wrażliwe kable można umieścić oddzielnie względem pozostałych elastycznych przewodów i kabli w wydzielonym do tego celu podcięciu 207, gdzie są one specjalnie chronione. Każde wzniesienie 206 służy tutaj, zatem nie tylko jako podpora dla osłony 202, lecz równocześnie jako przegroda.

W przykładzie wykonania kable do zasilania energią są umieszczone w oddzielnych obszarach. Poza tym przez wybranie 200 poprowadzone są elementy grzejne lub chłodzące.

Korpus 201 i osłona 202 są wykonane z aluminium. Panele 1 i 2 mają taką samą grubość, jak korpus 201. Osłona 202 może z kolei być nośnikiem reklamy, wycieraczką, elementem grzejnym lub chłodzącym względnie elementem oświetleniowym.

Na fig. 25 ukazany jest element budowlany 252, przeznaczony do tworzenia schodów. Zawiera on na spodzie podcięte wybranie 251, które również może służyć do przeprowadzenia kabli. Za pomocą elementów blokujących 12, 14 jest on połączony z panelami 1, 2. Górna powierzchnia 9 jest zaopatrzona w wypukłości 253, aby w obszarze schodu utworzyć powierzchnię przeciwpoślizgową. Z boku można umieścić otwory 254, aby element budowlany 252 można było przykręcić na stałe do podłoża w kształcie schodów.

Claims (22)

1. Zestaw elementów budowlanych do wykonania pokrycia podłogi, zawierający panele wykonane z tworzywa drzewnego, które posiadają elementy łącznikowe w kształcie pióra i wpustu, tak, że w stanie połączenia dwóch paneli, panele są połączone ze sobą kształtowo zarówno prostopadle do wspólnej powierzchni jak też równolegle do wspólnej powierzchni jak też równocześnie prostopadle do wspólnej spoiny, znamienny tym, że zestaw elementów zawiera kolejne panele, składające się z korpusu (201) z wybraniami (200, 207) do przeprowadzania kabli lub elastycznych przewodów i osłony (202), przy czym osłona (202) jest połączona z korpusem (201) celem zamknięcia wybrania (200, 207), przy czym korpus (201) posiada elementy łącznikowe, za pomocą, których w stanie złączonym jest połączony kształtowo z panelami wykonanymi z tworzywa drzewnego, w stanie połączenia, zarówno prostopadle do wspólnej powierzchni (9) jak też równolegle do wspólnej powierzchni (9), jak też równocześnie prostopadle do wspólnej spoiny (11), przy czym wybranie (200, 207) do przeprowadzania kabli lub elastycznych przewodów sięga od jednej czołowej powierzchni korpusu (201) do przeciwległej czołowej powierzchni korpusu (201).

2. Zestaw elementów budowlanych według zastrz. 1, znamienny tym, że osłona (202) posiada na spodzie elementy zatrzaskowe (203) za pomocą których jest zamocowana kształtowo na korpusie (201).

3. Zestaw elementów budowlanych według zastrz. 1 albo 2, znamienny tym, że zawiera co najmniej dwa korpusy (201) z wybraniami do przeprowadzenia kabli lub elastycznych przewodów, przy czym w stanie połączenia dwóch korpusów (201), są one połączone ze sobą za pomocą połączenia na wpust i pióro a wybrania tworzą wspólny kanał lub wspólny rowek.

4. Zestaw elementów budowlanych według zastrz. 1, znamienny tym, że osłona(202) w stanie połączenia tworzy z korpusem (201) wspólną płaską powierzchnię (9), przy czym utworzona powierzchnia jest zaopatrzona w wypukłości (204, 205)

5. Zestaw elementów budowlanych według zastrz. 1, znamienny tym, że wybranie (200, 207) jest dostępne z jednej strony, zaś dostęp do wybrania przy powierzchni (9) jest ograniczony przez wystające zaokrąglone wypukłości (205).

PL 204 287 B1

6. Zestaw elementów budowlanych według zastrz. 1, znamienny tym, że wybranie (200, 207) jest dostępne od zewnątrz i rozszerza się na zewnątrz.

7. Zestaw elementów budowlanych według zastrz. 1, znamienny tym, że wybranie (200, 207) jest dostępne od zewnątrz i posiada podcięcie (207), oddzielone od dalszego wybrania wystającym wzniesieniem (206), na którym w zamkniętym stanie wybrania spoczywa osłona (202).

8. Zestaw elementów budowlanych według zastrz. 1, znamienny tym, że korpus ma postać elementu grzejnego lub chłodzącego lub zawiera elementy grzejne lub chłodzące.

9. Zestaw elementów budowlanych według zastrz. 1, znamienny tym, że korpus (201) i/lub osłona (202) wykonane są z metalu, a zwłaszcza z aluminium.

10. Zestaw elementów budowlanych według zastrz. 1, znamienny tym, że grubość paneli (1, 2) wykonanych z tworzywa drzewnego jest równa grubości korpusu (201).

11. Zestaw elementów budowlanych według zastrz. 1, znamienny tym, że wybranie do przeprowadzenia kabli lub elastycznych przewodów, podzielone jest przegrodą (206) na co najmniej dwa obszary (200, 207).

12. Zestaw elementów budowlanych według zastrz. 1, znamienny tym, że posiada sznurowy lub prętowy element (18, 22, 32), który w stanie ułożenia znajduje się pomiędzy panelami (1, 2, 2a) i/lub korpusem (201) w przyporządkowanym wybraniu (11,23).

13. Zestaw elementów budowlanych według zastrz. 12, znamienny tym, że sznurowy lub prętowy element (18, 22, 32) jest szerszy niż wynosi szerokość przyporządkowanego wybrania (11, 23).

14. Zestaw elementów budowlanych według zastrz. 12, znamienny tym, że sznurowy lub prętowy element (18, 22, 32) jest wykonany ze ściśliwego materiału, zwłaszcza teflonu, silikonu lub gumy.

15. Zestaw elementów budowlanych według zastrz. 1, znamienny tym, że co najmniej jeden panel (1, 2, 2a) zawiera wykonaną z HDF lub MDF, płytę nośną.

16. Zestaw elementów budowlanych według zastrz. 1 albo 12, znamienny tym, że sznurowy lub prętowy element (18, 22, 32) ma z boku kształt haczykowaty.

17. Zestaw elementów budowlanych według zastrz. 12, znamienny tym, że sznurowy lub prętowy element (18, 22, 32), zawiera nić, która jest połączona ze ściśliwym materiałem, zwłaszcza owinięta ściśliwym materiałem.

18. Zestaw elementów budowlanych według zastrz. 12, znamienny tym, sznurowy lub prętowy element (18), ma w przybliżeniu krzyżowy przekrój, korzystnie podłużny.

19. Zestaw elementów budowlanych według zastrz. 12, znamienny tym, że sznurowy lub prętowy element (18), ma przekrój w przybliżeniu krzyżowy, zwężający się w jedną stronę i korzystnie podłużny.

20. Zestaw elementów budowlanych według zastrz. 12, znamienny tym, że sznurowy lub prętowy element (18) ma nić, przy czym nić wykonana jest z nierozciągliwego materiału, zwłaszcza z materiału na bazie włókien szklanych.

21. Zestaw elementów budowlanych według zastrz. 12, znamienny tym, że górny obszar (99) sznurowego lub prętowego elementu (18), wykonany jest ze stosunkowo miękkiego materiału oraz dolny obszar (100) ze stosunkowo twardego materiału.

22. Zestaw elementów budowlanych według zastrz. 12, znamienny tym, że sznurowy lub prętowy element (18) posiada od dołu dwa ramiona, oddzielone od siebie rowkiem (97).