PL204537B1 - Podłoga z desek drewnianych na zewnętrznych tarasach - Google Patents

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest podłoga składająca się z desek zwłaszcza drewnianych, ułożonych na legarach i przymocowanych do nich łącznikami lub spoiwem klejącym. Legary wykonane są z odpornego na korozję metalu lub mrozoodpornego i wodoodpornego tworzywa sztucznego, lub drewna oraz ułożone są zwykle płasko na elementach konstrukcyjnych. Podłoga przeznaczona jest do użytku na niezadaszonym terenie, zewnętrznych tarasach, pomostach i molach lub w pomieszczeniach gdzie woda rozlewana jest na podłogę.

W aktualnym stanie techniki, podł oga naraż ona na dział anie wody zwł aszcza opadów atmosferycznych, składa się z drewnianych desek, ułożonych równolegle w szeregu z niewielkimi odstępami pomiędzy deskami. Deski ułożone są zwykle płasko na legarach prostopadle do nich, przymocowane są do legara gwoździami lub śrubami. Deski takiej podłogi nie posiadają w bocznych płaszczyznach wpustów i piór oraz posiadają zazwyczaj czworokątny przekrój poprzeczny.

Deski podłogi przylegają do legara na całej powierzchni styku tych elementów, tj. na całej powierzchni czworokąta wyznaczonego przecinającymi się dolnymi krawędziami deski i górnymi krawędziami legara. Wadą tych rozwiązań jest możliwość podciekania wody po dolnej płaszczyźnie deski spływającej z górnej płaszczyzny, po zwykle pionowych, bocznych płaszczyznach desek. Woda ta, lub woda wzburzonych fal zalewająca deski od dołu, łatwo przedostaje się do szczeliny styku deski podłogi z legarem. Z wąskiej przestrzeni szczeliny tego styku, woda praktycznie nie ma możliwości odpłynięcia lub wyparowania. Zalegająca woda w szczelinie styku deski i legara powoduje gnicie i butwienie drewna. Odnowienie zabezpieczenia drewna m. in. przed niszczącym działaniem wody w miejscu styku deski z legarem, nie jest możliwe bez demontażu podłogi lub ze względu na dokonane już zniszczenia. Demontaż podłogi dla konserwacji jest jednak trudny lub nieopłacalny lub często nie możliwy.

Ewentualne odnowienie zabezpieczenia pozostałych fragmentów dolnej powierzchni deski, jest również uciążliwe, jeśli nie ma możliwości dostępu do nich od dołu. Dostęp do tych fragmentów poprzez szczelinę między deskami jest dodatkowo utrudniony przez ograniczenie wykonania zabezpieczenia tylko na odcinkach pomiędzy legarami, a nie na całej długości deski.

Górna oraz boczne powierzchnie desek podłogi podlegają okresowemu działaniu wody opadów atmosferycznych lub wzburzonych fal. Woda po pewnym czasie spływa z tych powierzchni, paruje lub jest usuwana. Okresowe oddziaływanie wody na odkryte fragmenty deski podłogi jest stosunkowo nie groźne pod warunkiem skutecznego zabezpieczenia ich przed niszczącym działaniem wody przed montażem podłogi. Deski, zwykle okresowo, maluje się środkiem zabezpieczającym drewno. Maluje się zazwyczaj górną powierzchnię deski, istnieje również możliwość zabezpieczenia bocznych krawędzi przy użyciu wąskich narzędzi malujących, przesuwanych w szczelinie pomiędzy deskami.

Na fragmencie górnej powierzchni legara, wpadając przez pionową szczelinę pomiędzy deskami, zbierają się nieczystości, np. piasek, liście, sierść zwierząt. Jeśli nie są one systematycznie usuwane warstwa ich zalegania zwiększa się. Nieczystości nasiąkają wodą, która w tym miejscu z trudnością wysycha i mokre, z czasem wypełniają szczelinę pomiędzy deskami. Powierzchnia przylegania tych nieczystości do deski podłogowej jest kolejnym miejscem narażonym na przyspieszone gnicie i butwienie drewna.

Możliwość zalegania wody w zamkniętych szczelinach styków elementów podłogi, trudności w konserwacji niektórych powierzchni desek i niekorzystne oddziaływanie zbierających się mokrych nieczystości powodują stosunkowo szybkie niszczenie drewna desek podłogowych.

Istotą rozwiązania według wynalazku jest konstrukcja podłogi składającej się z desek zwłaszcza drewnianych, ułożonych na legarach i przymocowanych do nich łącznikami np. gwoździami, śrubami lub spoiwem klejącym. Podłoga przeznaczona jest do użytku na niezadaszonym terenie, zewnętrznych tarasach, pomostach i molach lub w pomieszczeniach gdzie woda rozlewana jest na podłogę. Deski podłogi posiadają, wzdłuż ich dolnych krawędzi kapinos, a pomiędzy deską podłogi, a legarem znajduje się element dystansowy odsunięcia dolnej płaszczyzny deski podłogi od górnej płaszczyzny fragmentu legara przebiegającego zwłaszcza pod kapinosem.

Podłoga w rozwiązaniu wg wynalazku umożliwia osiągnięcie nieoczywistego i korzystnego efektu polegającego na uniemożliwieniu przedostania się wody opadów atmosferycznych do szczeliny styku pomiędzy dolną powierzchnią deski, a górną powierzchnią legara lub elementu, który styka się z deską. Szczelina styku tych elementów pozostaje w stanie powietrzno-suchym. Nie zaleganie wilgoci w tej szczelinie nie powoduje gnicia i butwienia drewna, co znacznie przedłuża okres eksploatacji

PL 204 537 B1 podłogi. Odnawianie zabezpieczenia drewna na powierzchni tego styku nie musi, więc być dokonywane z powodu nie zalegania tam wody. Użycie kapinosa decyduje o kontroli miejsca opadania kropel wody, tj. z najniższego punktu kapinosa.

Odnowienie od góry zabezpieczenia niedużego fragmentu dolnej powierzchni deski, na całej jej długości wzdłuż kapinosa, jest możliwe przy użyciu specjalistycznego narzędzia, które można przesuwać w szczelinie pomiędzy deskami na całej długości desek.

Dodatkowo nieczystości, które zbierają się na górnej powierzchni legara pod szczeliną pomiędzy deskami, jeśli nawet nie są systematycznie usuwane i nasiąkają wodą, w rozwiązaniu według wynalazku nie powodują gnicia i butwienia deski. Uzyskuje się to poprzez zwiększenie dystansu pomiędzy powierzchnią, na której zbierają się te nieczystości, a dolną powierzchnią chronionej deski, przez co nie dotykają one deski. Ponadto wykonanie kapinosa jako bruzdy wzdłuż dolnych krawędzi deski zmniejsza możliwość wypaczania się deski podłogi spowodowanej możliwością nasiąkania wilgocią dolnych - nieosuszanych słońcem partii deski.

Zamocowanie deski do legara trzema łącznikami umożliwia użycie mniejszych podkładek pomiędzy deską a legarem. Wpływa to na zmniejszenie powierzchni stykania się deski z utrzymującymi je elementami, a tym samym na zwiększenie powierzchni deski możliwej do utrzymania w stanie powietrzno-suchym. Ma to szczególne znaczenie w sytuacji, gdy istnieje zagrożenie zalania podłogi wodą od dołu, np. na pomostach i molach przez wzburzone fale. Trzy łączniki wyznaczają i zapewniają utrzymanie prostej, lub niezmienionej płaszczyzny deski, która pod wpływem zmiennych czynników atmosferycznych i zalewania wodą ma tendencje do wypaczania się.

W/w korzystne skutki rozwiązania wg wynalazku znacznie przedłużają okres eksploatacji podłogi, w odniesieniu do okresu eksploatacji podłogi wykonanej wg obecnie stosowanych rozwiązań.

Przedmiot wynalazku uwidoczniono schematycznie na rysunku, na którym:

- fig. 1 przedstawia fragment przekroju pionowego A-A, prostopadłego do dłuższych krawędzi deski podłogi w pierwszym przykładzie wykonania podłogi; deska podłogi jest przymocowana do legarów łącznikami, przy czym deska posiada kapinos, a pomiędzy deską a legarem znajduje się podkładka;

- fig. 2 przedstawia fragment przekroju pionowego B-B, równoległego do dłuższych krawę dzi deski w pierwszym przykładzie wykonania podłogi; deska podłogi jest przymocowana do legarów łącznikami, przy czym deska posiada kapinos, a pomiędzy deską a legarem znajduje się podkładka;

- fig. 3 przedstawia fragment przekroju pionowego C-C, prostopadł ego do dłu ż szych krawę dzi deski w drugim przykładzie wykonania podłogi; deska podłogi jest przymocowana do legara łącznikami, przy czym deska posiada kapinos, a odpowiednio wyprofilowany fragment legara przebiegający pomiędzy kapinosami dłuższych boków jednej deski, posiada większą wysokość niż fragment legara przebiegający pod kapinosem; w wariancie tego przykładu, dotyczącym środkowej deski tej figury, podłoga posiada dodatkowo również podkładki oraz przymocowana jest do legarów trzema łącznikami;

- fig. 4 przedstawia fragment przekroju pionowego D-D, równoległ ego do dł u ż szych krawę dzi deski w drugim przykładzie wykonania podłogi; deska podłogi jest przymocowana do legara łącznikami, przy czym deska posiadają kapinos, a odpowiednio wyprofilowany fragment legara - przebiegający pomiędzy kapinosami dłuższych boków jednej deski, posiada większą wysokość niż fragment legara przebiegający pod kapinosem; w wariancie tego przykładu, dotyczącym środkowej deski figury 3, podłoga posiada dodatkowo również podkładki oraz przymocowana jest do legarów trzema łącznikami.

W pierwszym przykł adzie wykonania przedstawionym na rysunku wg fig. 1 i fig. 2, pod ł oga wg wynalazku, składa się z desek (1), ułożonych na legarze (2) i przymocowanych do niego łącznikami (3). Deska (1) posiada wzdłuż jej dolnych krawędzi kapinos (4). Kapinos (4) posiada frezowany, podłużny profil. Fragment przekroju pionowego profilu kapinosa, w kierunku podciekania wody do środka dolnej powierzchni deski, ma przebieg z dołu do góry. Wymusza to opadanie w dół kropli wody z najniższego punktu kapinosa. Pomiędzy deską (1) podłogi, a legarem (2) znajduje się element dystansowy odsunięcia dolnej płaszczyzny deski (1) podłogi od górnej płaszczyzny fragmentu legara przebiegającego zwłaszcza pod kapinosem (4), tj. w tym przykładzie wykonania - podkładka (5).

W drugim przykładzie wykonania przedstawionym na rysunku wg fig. 3 i fig. 4, podłoga wg wynalazku składa się z desek (1) ułożonych na legarze (2) i przymocowanych do niego łącznikami (3). Deska (1) posiada wzdłuż jej dolnych krawędzi kapinos (4). Pomiędzy deską (1) podłogi, a legarem (2) znajduje się element dystansowy odsunięcia dolnej płaszczyzny deski (1) podłogi od górnej płaszczyzny fragmentu legara przebiegającego zwłaszcza pod kapinosem (4). W tym przykładzie wykonania stanowi go odpowiednio wyprofilowany fragment (6) legara, który przebiega pomiędzy kapinosami (4) tej samej deski i posiada większą wysokość niż fragment (7) legara, który przebiega pod kapinosem

PL 204 537 B1 (4). W wariancie tego przykładu dotyczącym środkowej deski wg fig. 3, podłoga posiada dodatkowo podkładkę (5), a deska jest przymocowana do legarów trzema łącznikami (3).

Claims (2)

1. Podłoga składająca się z desek (1) zwłaszcza drewnianych, ułożonych na legarach (2) i przymocowanych do nich łącznikami (3) lub spoiwem klejącym, przeznaczona do użytku na niezadaszonym terenie, zewnętrznych tarasach, pomostach i molach lub w pomieszczeniach gdzie woda rozlewana jest na podłogę, znamienna tym, że deska (1) podłogi posiada wzdłuż jej dolnych krawędzi kapinos (4) oraz pomiędzy deską (1) podłogi, a legarem (2) znajduje się element dystansowy odsunięcia dolnej płaszczyzny deski (1) podłogi od górnej płaszczyzny fragmentu legara przebiegającego zwłaszcza pod kapinosem (4).

2. Podłoga wg zastrzeżenia 1, znamienna tym, że deska (1) podłogi jest przymocowana do jednego legara (2) za pomocą trzech łączników (3).