Przedmiotem niniejszego wynalazku jest elektromagnetyczny przekaznik plaszczowy z kotwica, umieszczona wewnatrz cewki.Plaszcz przekaznika wedlug wynalazku usuwa wszelkie zewnetrzne wplywy. Ko¬ twica porusza sie w szczelinie wewnatrz cewki, przyczem poszczególne czesci przy¬ rzadu sa rozmieszczone tak, iz przyrzad ten mozna latwo rozbierac.Na rysunku uwidoczniono przyklad po¬ staci wykonania przedmiotu wynalazku.Fig. 1 przedstawia osiowy przekrój przekaznika, fig. 2 — polaczenie cewki z zaciskami, na fig. 3 zas uwidoczniono sche¬ matycznie rozklad linij sil pola magnetycz¬ nego.Rdzen elektromagnesu sklada sie z dwóch czesci 1 i 2, wykonanych z odpo¬ wiedniego metalu magnetycznego, np. z ze¬ laza miekkiego; czesci rdzenia sa umie¬ szczone jedna za druga i polaczone ze soba zapomoca dostatecznie grubej plytki 3 z materjalu niemagnetycznego, np. z miedzi lub mosiadzu. Czesc 2 rdzenia jest przesu¬ nieta przez otwór srodkowy krazka 4 z te¬ go samego metalu, co i rdzen, przyczem rdzen nie wypelnia otworu calkowicie, a przez wolna czesc otworu przechodzi spre¬ zyna 7, dzwigajaca kontakt przekaznika.Krazek 4 posiada zagiety brzeg 8, otacza¬ jacy walec 9, wykonany równiez z zelaza miekkiego i tworzacy plaszcz przekaznika.Na drugim koncu walca 9 znajduje sie wy¬ ciecie pierscieniowe, w które jest wpuszczo-ny krazek 11 z zelaza, miekkiego, zaopa¬ trzony posrodku w otwór. Czesc 1 rdze¬ nia z zelaza miekkiego jest zakonczona cy¬ lindrycznym .* sworzniem 13 o mniejszej srednicy; sworzen ten przechodzi przez o- twór w krazku 11 i jest zaopatrzony w gwint, na który nakrecona jest nakretka 14.Cewka wzbudzajaca 15 jest nawinieta na rurce 16 z miedzi lub mosiadzu i jest za¬ konczona izolacyjnemi krazkami 10. Konce uzwojenia cewki sa polaczone z zaciskami 17 (fig. 2); zaciski te przechodza przez kra¬ zek metalowy 4 w izolujacych tulejkach 18 i sa wsuniete dosc ciasno do metalowych tulejek, osadzonych w tarczy 19 z materja- lu izolujacego; tulejki te sa zakonczone badz trzpieniami 21, do których przyluto- wuje sie konce przewodów zewnetrznych, badz tez srubami zaciskowemi. Tarcza 19 jest zamocowana nieruchomo na krazku 4 przy pomocy kolnierza 22 rdzenia 2.Kotwica ruchoma 23 przekaznika jest przymocowana do sprezyny 7 z materjalu niemagnetycznego, np. z bronzu lub mosia¬ dzu. Jeden koniec tej sprezyny jest przy¬ mocowany do czesci 1 rdzenia, na drugim zas koncu znajduje sie kontakt 24, sluzacy do zamykania lub przerywania obwodu, rozrzadzanego przekaznikiem. Kotwica 23 znajduje sie naprzeciw plytki 3, laczacej ze soba czesci 1, 2 rdzenia..Przekaznik ten mozna z latwoscia roz¬ bierac i skladac. W tym celu po odkrece¬ niu nakretki 14 usuwa sie krazek 11 oraz walec 9, a wkoncu wysuwa sie cewke 15.Zaciski 17, doprowadzajace prad, daja sie latwo wyciagnac z metalowych tulejek; po usunieciu cewki sprezyna 7 i kotwica 23 sa odkryte, co umozliwia sprawdzenie ich stanu.Konce czesci / i 2 rdzenia posiadaja wyciecia (fig. 3), tworzace wglebienie, w którem miesci sie kotwica 23. Gdy plytka 3 jest dostatecznie gruba, a wyciecie rdze¬ ni dosc szerokie, wówczas wieksza czesc strumienia magnetycznego przeplywa przez szczeline powietrzna i kotwice 23, przycia¬ gajac ja do rdzenia i laczac lub rozlacza¬ jac przytem kontakty 24.Przekaznik wedlug wynalazku posiada jak najszersze zastosowanie, a nadaje sie zwlaszcza do urzadzen, chroniacych przed kradzieza i pozarem.Powyzej podano, ze rdzen, krazki kon¬ cowe oraz walec zewnetrzny, tworzacy plaszcz przekaznika, sa wykonane z zelaza miekkiego. W praktyce mozna stosowac równiez wszelki inny metal magnetyczny, przyczem dobierajac ten lub inny materjal, mozna zamieniac w bardzo szerokich gra¬ nicach wlasnosci przekaznika.Takwiec mozna zwiekszyc czulosc prze¬ kaznika, stosujac zamiast zelaza miekkie¬ go, metale lub stopy o bardzo duzej po¬ czatkowej przenikalnosci magnetycznej, jak np. stop, znany w handlu pod nazwa „Pentialloy", lub niektóre specjalne gatun¬ ki stali. PL PL