PL205084B1 - Element zabezpieczający, papier zabezpieczony do wytwarzania dokumentów zabezpieczonych, dokument wartościowy oraz zastosowanie elementu zabezpieczającego, papieru zabezpieczonego i dokumentu wartościowego - Google Patents

Description

Opis wynalazku

Wynalazek dotyczy elementu zabezpieczającego posiadającego co najmniej dwie różne cechy zabezpieczające, umieszczone na przeciwległych stronach elementu zabezpieczającego, przy czym co najmniej jedna z tych cech zabezpieczających jest optycznie zmienna. Ponadto, wynalazek dotyczy papieru zabezpieczonego do wytwarzania dokumentów zabezpieczonych i dokumentu wartościowego zaopatrzonego w element zabezpieczający według wynalazku, a także zastosowania tego elementu do zabezpieczania przed fałszerstwem dowolnych przedmiotów, w szczególności papierów zabezpieczonych, dokumentów wartościowych lub kart identyfikacyjnych. Wynalazek dotyczy również zastosowania papieru zabezpieczonego lub dokumentu wartościowego do zabezpieczania przed fałszerstwem dowolnych przedmiotów, w szczególności banknotów lub kart identyfikacyjnych.

W publikacji WO 95/10420 opisano dokument wartościowy, w którym, po jego wyprodukowaniu, wycinany jest przelotowy otwór, który następnie jest jednostronnie zamykany folią pokrywającą. Folia pokrywająca jest co najmniej w pewnej części przezroczysta, a więc przy próbie skopiowania dokumentu wartościowego podłoże prześwituje, co zostaje odpowiednio odtworzone przez przyrząd kopiujący. Poza tym folia pokrywająca może zawierać cechę zabezpieczającą, jak na przykład hologram.

Z kolei w opisie WO 98/13211 ujawniono dokument wartoś ciowy z otworem przelotowym posiadający cechę zabezpieczającą jedynie w obszarze otworu. W związku z tym cechę zabezpieczającą w pełni i bez zniekształ cenia moż na obejrzeć tylko z jednej strony dokumentu, podczas, gdy przy oglą daniu z drugiej strony cecha zabezpieczająca nie może być całkowicie rozpoznana, albo jest rozpoznawalna jedynie w odbiciu lustrzanym.

Celem wynalazku jest zaproponowanie takiego elementu zabezpieczającego, jak również papieru zabezpieczonego i wartościowego dokumentu, który w porównaniu z aktualnym stanem techniki zapewniałby zwiększone bezpieczeństwo wobec prób fałszowania, a jednocześnie pozwalałyby na względnie łatwy i wiarygodny odczyt cech zabezpieczających.

Przedmiotem wynalazku jest element zabezpieczający posiadający co najmniej dwie różne cechy zabezpieczające, umieszczone na przeciwległych stronach elementu zabezpieczającego, charakteryzujący się tym, że co najmniej jedna z tych cech zabezpieczających jest optycznie zmienna, a ponadto cechy zabezpieczające są rozmieszczone na elemencie zabezpieczającym w takim układzie, że przy obserwacji elementu zabezpieczającego z jednej strony jedynie jedna z cech zabezpieczających jest rozpoznawalna. W jednym z korzystnych wariantów realizacji elementu zabezpieczającego według wynalazku jedna z cech zabezpieczających stanowi obraz drukowany albo warstwę półprzezroczystą. W szczególnie korzystnym przypadku warstwa półprzezroczysta jest cienką warstwą metalu lub rastrową warstwą metalu. W innym szczególnie korzystnym wariancie elementu zabezpieczającego według wynalazku obraz drukowany wykazuje absorpcję promieniowania podczerwonego, luminescencję, własności magnetyczne lub przewodnictwo elektryczne. W jeszcze innym szczególnie korzystnym wariancie elementu zabezpieczającego według wynalazku obraz drukowany stanowi nadruk negatywowy.

W następnym korzystnym wariancie wykonania elementu zabezpieczającego według wynalazku obie cechy zabezpieczające są cechami optycznie zmiennymi. W innym korzystnym przypadku co najmniej jedna optycznie zmienna cecha zabezpieczająca lub co najmniej jedna z optycznie zmiennych cech zabezpieczających stanowi strukturę dyfrakcyjną obserwowalną w świetle odbitym, zaś w jeszcze innym przypadku co najmniej jedna optycznie zmienna cecha zabezpieczają ca lub co najmniej jedna z optycznie zmiennych cech zabezpieczających stanowi element cienkowarstwowy. W kolejnym korzystnym wariancie wykonania elementu zabezpieczają cego wedł ug wynalazku co najmniej jedna optycznie zmienna cecha zabezpieczająca lub co najmniej jedna z optycznie zmiennych cech zabezpieczających stanowi optycznie zmienny nadruk, przy czym zastosowana farba drukarska zawiera co najmniej jeden optycznie zmienny pigment, taki, jak pigmenty ciekłokrystaliczne lub pigmenty interferencyjne.

W innym korzystnym wariancie wykonania elementu zabezpieczają cego według wynalazku pomiędzy cechami zabezpieczającymi umieszczona jest warstwa nadająca się do kontroli maszynowej i/lub wzrokowej. W szczególnie korzystnym przypadku warstwa nadająca się do kontroli maszynowej i/lub wzrokowej jest warstwą wykazującą luminescencję, absorpcję promieniowania podczerwonego, przewodnictwo elektryczne lub własności magnetyczne.

W jeszcze innym korzystnym wariancie wykonania elementu zabezpieczającego wedł ug wynalazku pomiędzy cechami zabezpieczającymi umieszczona jest warstwa barwna, korzystnie czarna lub

PL 205 084 B1 biała. W następnym korzystnym przypadku co najmniej jedna z cech zabezpieczających posiada warstwę z przerwami w postaci znaków pisma, wzorów lub logo.

W kolejnym korzystnym wariancie wykonania element zabezpieczają cy wedł ug wynalazku sk ł ada się z folii o strukturze wielowarstwowej, w której różne cechy zabezpieczające stanowią dwie struktury dyfrakcyjne obserwowalne w świetle odbitym i wywołujące odmienne wrażenia optyczne. W korzystniejszym wariancie realizacji co najmniej jedna ze struktur dyfrakcyjnych obserwowalnych w świetle odbitym składa się z warstwy z tworzywa sztucznego oraz z warstwy metalu znajdujących się co najmniej w pewnych obszarach, przy czym warstwa z tworzywa sztucznego posiada strukturę dyfrakcyjną w postaci struktury reliefowej. W jeszcze korzystniejszym przypadku obie cechy zabezpieczające posiadają warstwę z tworzywa sztucznego i warstwę metalu, znajdujące się co najmniej w pewnych obszarach, przy czym warstwy metalu wywołują odmienne efekty barwne. W szczególnie korzystnym wariancie wykonania element zabezpieczający według wynalazku posiada dwie takie cechy zabezpieczające, pomiędzy którymi umieszczona jest warstwa magnetyczna. W kolejnym szczególnie korzystnym przypadku co najmniej jedna struktura dyfrakcyjna obserwowalna w świetle odbitym składa się z warstwy z tworzywa sztucznego i warstwy dielektrycznej posiadają cej współczynnik zał amania inny niż warstwa z tworzywa sztucznego, tak, że struktury dyfrakcyjne zawarte w warstwie z tworzywa sztucznego w postaci struktur reliefowych są widoczne w świetle odbitym, przy czym w najkorzystniejszym wariancie element zabezpieczający według wynalazku posiada dwie takie cechy zabezpieczające, pomiędzy którymi umieszczona jest czarna warstwa barwna.

W dalszym korzystnym wariancie realizacji elementu zabezpieczają cego wedł ug wynalazku cechy zabezpieczające stanowią różne widoki tego samego motywu.

Przedmiotem wynalazku jest również element zabezpieczający posiadający co najmniej dwie różne cechy zabezpieczające, umieszczone na przeciwległych stronach elementu zabezpieczającego, cechujący się tym, że każda z cech zabezpieczających posiada nieprzezroczystą powłokę z przerwami w postaci znaków pisma, wzorów lub logo, oraz leżącą naprzeciwko nieprzezroczystą powłokę rozciągającą się w obszarze tych przerw, tak, że przy obserwacji elementu zabezpieczającego z jednej strony jedynie jedna z cech zabezpieczających jest rozpoznawalna. W jednym z korzystnych wariantów wykonania co najmniej jedna z nieprzezroczystych warstw jest warstwą metalową. W innym korzystnym wariancie realizacji nieprzezroczyste warstwy mają różne barwy.

Przedmiotem wynalazku jest również papier zabezpieczony do wytwarzania dokumentów zabezpieczonych, posiadający co najmniej jeden otwór przelotowy, cechujący się tym, że wspomniany otwór przelotowy jest zamknięty jednostronnie przez element zabezpieczający według wynalazku tak, że w obszarze otworu rozpoznawalne są różne cechy zabezpieczające.

Ponadto, przedmiotem wynalazku jest dokument wartościowy posiadający co najmniej jeden otwór przelotowy, charakteryzujący się tym, że wspomniany otwór przelotowy jest zamknięty jednostronnie przez element zabezpieczający według wynalazku tak, że w obszarze otworu rozpoznawalne są różne cechy zabezpieczające.

Przedmiotem wynalazku jest również dokument wartościowy posiadający co najmniej jeden otwór przelotowy, cechujący się tym, że wspomniany otwór przelotowy jest zamknięty z jednej strony przez pierwszą optycznie zmienną cechę zabezpieczającą, zaś z drugiej strony przez drugą optycznie zmienną cechę zabezpieczającą, przy czym pierwsza i druga cecha zabezpieczająca są różne i są rozmieszczone na dokumencie wartościowym w takim układzie, że przy obserwacji dokumentu wartościowego z jednej strony rozpoznawalna jest jedynie jedna z cech zabezpieczających.

Przedmiotem wynalazku jest ponadto dokument wartościowy posiadający element zabezpieczający według wynalazku.

Kolejnym przedmiotem wynalazku jest zastosowanie elementu zabezpieczającego według wynalazku do zabezpieczania dowolnych przedmiotów przed fałszerstwem, przy czym korzystnie przedmiotami są papiery zabezpieczone, dokumenty wartościowe lub karty identyfikacyjne.

Następnym przedmiotem wynalazku jest zastosowanie papieru zabezpieczonego według wynalazku do zabezpieczania dowolnych przedmiotów przed fałszerstwem, przy czym korzystnie przedmiotami są banknoty lub karty identyfikacyjne.

Dalszym przedmiotem wynalazku jest zastosowanie dokumentu wartościowego według wynalazku do zabezpieczania dowolnych przedmiotów przed fałszerstwem, przy czym korzystnie przedmiotami są banknoty lub karty identyfikacyjne.

PL 205 084 B1

W kontekś cie niniejszego wynalazku optyczna zmienność cechy zabezpieczają cej oznacza, ż e cecha zabezpieczająca przy oglądaniu jej pod różnymi kątami posiada odmienny, wizualnie rozróżnialny obraz, taki, jak na przykład grę zmiennych barw i/lub różnych informacji.

Optycznie zmienne cechy zabezpieczające mogą na przykład stanowić struktury dyfrakcyjne obserwowalne w świetle odbitym, struktury grubosiatkowe, których optycznie zmienne wrażenia wynikają wyłącznie z ich właściwości odbijania światła, elementy cienkowarstwowe lub optycznie zmienne nadruki, przy czym użyta farba drukarska zawiera co najmniej jeden optycznie zmienny pigment, taki, jak pigmenty ciekłokrystaliczne i pigmenty warstw interferencyjnych.

Szczególnie korzystne jest zastosowanie elementu zabezpieczającego według przedmiotowego wynalazku w papierach zabezpieczonych lub dokumentach wartościowych, posiadających otwory przelotowe. Przy umieszczeniu elementu zabezpieczającego według wynalazku w obszarze otworu, pełny i niezniekształcony odbiciem obraz cechy zabezpieczającej jest rozpoznawalny z obu stron dokumentu. Zwiększa to ochronę przed fałszerstwem, ponieważ jeśli otwór jest wytworzony metodą prostego wytłoczenia (sztancowania), równie łatwo może być wykonany przez fałszerza. W przeciwieństwie do tego, dwustronny element zabezpieczający nie może być łatwo skopiowany. W szczególności, jeżeli istnieje związek treściowy pomiędzy dwiema cechami zabezpieczającymi lub gdy cechy zabezpieczające przedstawiają różne widoki tego samego motywu.

Przykładowo, pierwsza optycznie zmienna cecha zabezpieczająca może przedstawiać widok z przodu motywu takiego, jak orzeł lub przednią stronę portretu, podczas gdy druga optycznie zmienna cecha zabezpieczająca przedstawia tylna stronę orła lub tył głowy portretu. Obie cechy zabezpieczające są dodatkowo tak dopasowane wzajemnie, że obrazy się pokrywają konturowo, fałszerz ma więc dodatkowy problem z pokonaniem trudności odczytu poprawnego układu. Szczególną zaletę element zabezpieczający według wynalazku wykazuje wtedy, gdy cechą zabezpieczającą jest czytelna informacja, identyczna w obu cechach zabezpieczających i w obu przypadkach możliwa do odczytywania zasadniczo w tym samym kierunku.

Jak wskazano powyżej, pomiędzy cechami zabezpieczającymi może być umieszczana co najmniej jedna warstwa odczytywalna maszynowo, w szczególności warstwa wykazująca absorpcję promieniowania podczerwonego, luminescencję, własności magnetyczne lub przewodnictwo elektryczne. Między cechami zabezpieczającymi może być oczywiście umieszczone więcej warstw mających podobne właściwości. Te warstwy pośrednie nie muszą wypełniać całej powierzchni otworu, mogą przyjmować postać kodu lub innych informacji. W określonych przypadkach może też być przydatne wypełnianie przestrzeni między cechami zabezpieczającymi powierzchniową warstwą farby, najlepiej czarnej, tak aby z każdej strony elementu zabezpieczającego widoczne były tylko określone cechy zabezpieczające.

W innym wspomnianym powyż ej wariancie element zabezpieczający skł ada się z folii z tworzywa sztucznego, która zaopatrzona jest z obu stron w co najmniej jedną warstwę nieprzezroczystej powłoki. Każda z tych nieprzezroczystych powłok posiada przerwy, najczęściej w formie znaków, wzorów, logo i podobnych symboli. Przerwy te są względem siebie poprzesuwane, co oznacza, że w obszarze, w którym istnieją przerwy w nieprzezroczystych powłokach po przeciwnej stronie występuje na powierzchni pełna, nieprzezroczysta powłoka. W ten sposób zostaje zapewnione, że na każdej stronie dostępna jest tylko jedna rozpoznawalna informacja, przypisana danej stronie. Najlepiej jest, jeśli nieprzezroczystymi pokryciami są warstwy metalowe, ale zastosowanie mogą znaleźć także inne pokrycia, na przykład utworzone z farby. Możliwe są też kombinacje, w których pierwsza cecha zabezpieczająca stanowi pokrycie z metalu dowolnego koloru, a druga cecha stanowi nieprzezroczystą warstwę farby, nadrukowaną warstwę optycznie zmienną lub powlokę cienkowarstwową. Zastosowanie znaleźć mogą też warstwy lub farby posiadające różne kolory przy patrzeniu na nie z góry lub przez nie.

Stosowane metale mogą dodatkowo mieć odmienne kolory i/lub mieć postać warstw przeświecających. W przypadku, gdy co najmniej jedna z warstw jest przeświecająca, możliwe jest, że w przechodzącym świetle rozpoznawalne będą także przerwy istniejące w warstwie leżącej po przeciwnej stronie. Przeświecanie w takim przypadku można uzyskać poprzez dobór grubości albo zastosowanie rastra. Te możliwe w warstwie metalowej formy realizacyjne mogą znaleźć zastosowanie także we wszystkich innych, opisanych dalej przykładach, w których zastosowane są warstwy metalu. Gdy mowa o stosowanych metalach, są to najczęściej glin, żelazo, miedź, złoto i nikiel. Pod pojęciem „metal” w kontekście niniejszego wynalazku rozumieć należ y również dowolne stopy.

Przerwy mogą być wytwarzane dowolnymi technikami, takimi na przykład jak wycinanie wiązką promieni lasera, trawienie lub wypłukiwanie.

PL 205 084 B1

Stosowanie przerw opisanego typu, jak również ich usytuowanie może być oczywiście przenoszone na wszystkie inne nośniki cech zabezpieczających, w których zastosowanie znajdują warstwy metalowe lub inne warstwy napylone, takie np. jak struktury dyfrakcyjne lub elementy cienkowarstwowe. W przypadku uzyskiwania cech zabezpieczających metodą nadruku farbami drukarskimi, również tu przerwy podobnego typu mogą być uzyskiwane jako nadruk negatywowy.

Zgodnie z innym preferowanym rozwiązaniem element zabezpieczający może być zaopatrzony w opisane wyżej przerwy tylko na jednej stronie uwarstwienia, podczas gdy na drugiej stronie umieszczona jest warstwa metalowa półprzezroczysta.

Zgodnie z jeszcze innym preferowanym rozwiązaniem element zabezpieczający zawiera dwie warstwy z tworzywa sztucznego, ukształtowane przez wytłaczanie jako struktury dyfrakcyjne. Co najmniej jedna z tych dwóch warstw z tworzyw sztucznych jest zaopatrzona również w warstwę metalową, w efekcie czego zauważalna w odbitym świetle staje się struktura dyfrakcyjna. Druga warstwa z tworzyw sztucznych może również być zaopatrzona w warstwę metalu lub warstwę dielektryczną o wysokim wskaźniku załamania. Jeś li także ta druga warstwa z tworzywa sztucznego jest zaopatrzona w warstwę metalu, może ona mieć inne zabarwienie własne niż pierwsza warstwa metalowa.

Element zabezpieczający według niniejszego wynalazku nie musi, co jest zrozumiałe samo przez się, być umieszczany obowiązkowo w obszarze otworu, ale może być celowo umieszczany w takim miejscu, w którym bez szkody będzie mógł być sprawdzany z obu stron. W przypadku dokumentów wartościowych, takich jak banknoty z tworzywa sztucznego lub podobne, miejscem takim może być na przykład obszar całkowicie przezroczysty.

Istnieje również możliwość zastosowania elementu zabezpieczającego według niniejszego wynalazku jako nitki zabezpieczającej, używanej na przykład w papierach zabezpieczonych „wahadłowych, potocznie zwanych okienkowymi. W takich zabezpieczonych papierach „obszary okienkowe, w których nitki zabezpieczające są bezpośrednio dostę pne (a przez to sprawdzalne) na powierzchni zabezpieczonego papieru, umieszczane są przemiennie na czołowej i tylnej stronie papieru.

Podczas produkcji papieru, jak wiadomo, nie zawsze istnieje pewność, że nitki zabezpieczające zostają wkomponowane w papier z właściwym ukierunkowaniem. Choć więc przekręcone i przez to źle ukierunkowana, wkomponowana w papier nitka jest mimo to wciąż czytelne, znaki pisarskie, teksty itp. są z zasady umieszczane na przemian w porządku normalnym i odwróconym. W ten sposób, niezależnie od położenia nitki zabezpieczającej, część informacji jest zawsze czytelna.

Jest jasne, że w celu rozwiązania tego problemu, element zabezpieczający według przedmiotowego wynalazku może być zastosowany nawet wtedy, gdy zabezpieczony papier ma „obszary okienkowe tylko na jednej stronie.

Element zabezpieczający może być ponadto użyty nie tylko do zwiększenia zabezpieczenia papierów lub dokumentów wartościowych, ale również do ochrony towarów dowolnego rodzaju przed fałszerstwami. To samo odnosi się do zabezpieczonych papierów i/lub dokumentów wartościowych wyposażonych w element zabezpieczający według przedmiotowego wynalazku.

Element zabezpieczający może mieć dowolne kontury obrysu i być ukształtowany kołowo, owalnie, prostokątnie, trapezowo, jak gwiazda lub wstęga.

Jeśli w obszarze otworu w dokumencie wartościowym lub zabezpieczonym papierze umieszczony jest element zabezpieczający o kształcie wstęgi, zapewniać ma on rozpoznawanie jednej z cech zabezpieczają cych na całej dł ugoś ci wstę gi, podczas gdy druga jest odczytywalna tylko w obszarze otworu.

Wytworzenie cechy zabezpieczającej następuje na przykład na samonośnym nośniku takim, jak np. folia z tworzywa sztucznego, która dzięki zdolności przylegania do podłoża stosowana jest jako materiał na etykiety samoprzylepne. W szczególności przy stosowaniu struktur dyfrakcyjnych jako cech zabezpieczających istnieje alternatywa w postaci wytwarzania folii do wytłoczenia na gorąco. W tym przypadku kompletna warstwowa budowa elementu zabezpieczającego przygotowywana jest na materiale nośnika, a następnie przenoszona, pod działaniem nacisku i podwyższonej temperatury, na dokument wartościowy lub zabezpieczony papier. Materiał nośnika zazwyczaj potem usuwa się.

Poszczególne cechy zabezpieczające mogą być również przygotowywane na osobnych nośnikach, które w końcu zostają zalaminowane lub wzajemnie połączone z sobą warstwą kleju.

W dalszej kolejności poszczególne warianty realizacji wynalazku zostają objaśnione w nawiązaniu do rysunku.

Rysunek przedstawia:

Fig. 1 - dokument wartościowy według wynalazku;

PL 205 084 B1

Fig. 2 - przekrój przez dokument wartościowy wzdłuż linii A-A;

Fig. 3 - jeden z wariantów realizacyjnych elementu zabezpieczającego według wynalazku;

Fig. 4-12 - inne warianty realizacyjne elementu zabezpieczającego według wynalazku;

Fig. 13 - dalszy wariant realizacyjny dokumentu wartościowego według wynalazku;

Fig. 14 - przykład papieru zabezpieczonego według wynalazku;

Fig. 15 - przekrój przez papier zabezpieczony wzdłuż linii D-D.

Fig. 1 przedstawia wygląd dokumentu wartościowego według wynalazku. W pokazanym przykładzie dotyczy banknotu 1. W tym banknocie 1 istnieje otwór przelotowy 2, który zawsze przykryty jest elementem zabezpieczającym 3.

Fig. 2 przedstawia banknot 1 w przekroju wzdłuż linii A-A. Tu wyraźnie można rozpoznać otwór 2. W pokazanym przykładzie krawędzie 4 otworu 2 pokazane są jako gładkie, czyli takie, jakie powstają w procesie wytłaczania (sztancowania) lub cięcia banknotu 1. Jeśli natomiast otwór 2 zostaje wytworzony w czasie produkcji wstęgi papieru przeznaczonej na banknoty, krawędzie tego otworu są nieregularne i włókniste. Taka włóknista krawędź przedstawia dodatkową cechę autentyczności, gdyż nie może być ona w żaden sposób uzyskana w papierze w późniejszej fazie.

Otwór 2 zostaje jednostronnie zamknięty elementem zabezpieczającym 3. W pokazanym przykładzie element zabezpieczający 3 jest umieszczony w otaczającym otwór 2 wgłębieniu 5 banknotu. W ten sposób banknot uzyskuje gładką, bezstopniową powierzchnię ułatwiającą postępowanie z banknotami, w szczególności gromadzenie ich w pliki.

Element zabezpieczający 3 według wynalazku ma inny wygląd przy oglądaniu z kierunku B niż przy oglądaniu z kierunku C. W najprostszym przypadku element zabezpieczający 3 przedstawia z obu stron różne obrazkowe motywy, teksty, znaki alfanumeryczne, wzory lub kombinacje tych elementów.

Aby jednak utrudnić podrobienie takiego elementu zabezpieczającego 3 obydwa wyglądy elementu zabezpieczającego 3 zostają ustawione względem siebie w rozpoznawalnej relacji. Tak więc, na przykład, na obu stronach mogą być przedstawiane podobne, zapisane w prawidłowym kierunku informacje, co jest szczególnie pomocne przy informacjach tekstowych, gdyż w tym przypadku tekst może być odczytywany po obu stronach w tym samym prawidłowym kierunku. W ten sposób zróżnicowany wygląd istnieje także wówczas, gdy ta sama informacja jest rozpoznawalna na obu stronach.

W alternatywnym rozwiązaniu element zabezpieczający 3 może przedstawiać też różne widoki tego samego motywu. Jeśli na przykład z kierunku B rozpoznawalny jest widok orła od przodu, to z kierunku C rozpoznawalny będzie widok orła z tyłu. Oba obrazy są przy tym przyporządkowane jeden do drugiego w sposób powtarzalny. Podobnie mogą być po obu stronach uporządkowane, zgodnie z powtarzalnym kluczem, wzajemnie się uzupełniające części całości informacji. Zazwyczaj jest tu wybierana informacja symetryczna, która jest czytelna po obu stronach w tym samym poprawnym kierunku.

Zróżnicowane formy widoku elementu zabezpieczającego 3 powstają w następstwie kombinacji dwu różnych cech zabezpieczających, które są tak zlokalizowane w elemencie zabezpieczającym 3, że dla obserwatora w danym przypadku widoczna jest, w zależności od kierunku patrzenia, tylko jedna z tych cech zabezpieczających.

Fig. 3 przedstawia pierwszy wariant realizacyjny elementu zabezpieczającego 3 według przedmiotowego wynalazku. Element ten zawiera dwie różniące się między sobą cechy zabezpieczające 6 i 7, reprezentowane w tym przypadku przez elementy dyfrakcyjno-optyczne. Element reprezentujący cechę zabezpieczającą 6 zawiera dwie warstwy tworzywa sztucznego 8 i 9, między którymi umieszczona jest struktura dyfrakcyjna w postaci reliefowej struktury 15. Między warstwami z tworzywa sztucznego 8 i 9 jest umieszczona dodatkowo warstwa metalowa 12, która służy temu, aby informacje zgromadzone w strukturach dyfrakcyjnych były rozpoznawalne w świetle odbitym. Ta warstwa metalowa może zawierać przerwy 16, które mogą mieć formę wzorów, liter lub innych alfanumerycznych znaków. Analogicznie, zbudowana jest cecha zabezpieczająca 7, składa się bowiem z dwóch warstw tworzywa sztucznego 10 i 11, między którymi umieszczona jest struktura dyfrakcyjna 17, jak również warstwa metalowa 13. Również i ta warstwa metalowa 13 może zawierać przerwy 18, które mogą mieć formę wzorów, liter lub innych znaków alfanumerycznych.

Jeśli w warstwach metalowych 12 i 13 przewidywane są przerwy 16 i 18, wówczas zazwyczaj dodawana jest nieprzezroczysta i kontrastująca z warstwą metalu warstwa pośrednia 23, na przykład biała lub czarna. Przeszkadza ona przeświecaniu odwróconych lustrzanie znaków pisarskich ze strony odwrotnej. Przerwy mogą też być przewidziane jako zgodne.

PL 205 084 B1

Nośniki obu cech zabezpieczających 6 i 7 mogą być z sobą łączone warstwą kleju albo też, bez warstwy kleju, połączone laminowaniem. W zakończeniu element zabezpieczający 3 zostaje spojony z banknotem 1 warstwą klejową 14.

Warstwy z tworzywa sztucznego 9 i 11 służą w pierwszej linii jako warstwy ochronne i są stosowane opcjonalnie. W szczególności nie są one niezbędne gdy cała struktura warstwowa zostaje przygotowana na jednej folii nośnikowej. W tym przypadku na folii nośnikowej, która ze względu na swoje pożądane właściwości docelowe może być wcześniej obiektem obróbki wstępnej, naniesiona zostaje warstwa z tworzywa sztucznego 8. Do tej warstwy z tworzywa sztucznego 8 zostaje wciśnięta struktura dyfrakcyjna 15 a następnie tak uzyskana struktura reliefowa 15 pokrywana jest warstwą metalową 12 nanoszoną metodą naparowania próżniowego. W zakończeniu na warstwę metalu 12 nanoszona jest warstwa z tworzywa sztucznego 10 a całość zostaje również sprasowana. Na warstwę z tworzywa sztucznego 10, posiadającą strukturę dyfrakcyjną 17 naniesiona zostaje warstwa metalu 13, najlepiej metodą naparowania próżniowego. Na warstwę metalu 13 nałożona zostaje warstwa kleju, która przenieść ma tę warstwę na końcowe podłoże. Jeśli jednak metalowe warstwy 12 i 13 zawierają otwory, wówczas konieczne są dodatkowe etapy wynikające z zastosowanych technologii takich, jak wycinanie wiązką promieni lasera, trawienie lub wypłukiwanie.

Struktura reliefowa 15 jest na przykład tak pomyślana, że przy patrzeniu z kierunku B widoczna jest przednia część orla, która przy przechylaniu banknotu 1 zmienia swoje zabarwienie. W przeciwieństwie do tego struktura dyfrakcyjna 1_ stwarza wizualne wrażenie widoku tylnej części orła, która przy przechylaniu banknotu 1 również zmienia swoje zabarwienie. Alternatywnie lub dodatkowo, sama struktura dyfrakcyjna może również przekazywać czytelną informację, która będzie możliwa do odczytywania po obu stronach w prawidłowym kierunku.

Fig. 4 pokazuje przedstawione na Fig. 3 warianty elementu zabezpieczającego 3, w których cechy zabezpieczające 6 i 7 są ze sobą połączone warstwą kleju 19 a metalowe warstwy 12 i 13 nie zawierają żadnych wycięć 16 i 18. Warstwa kleju 19 może mieć właściwości umożliwiające kontrolę maszynową, na przykład w wyniku nasycenia pigmentami przewodzącymi elektryczność lub o właściwościach magnetycznych.

Dalszy wariant realizacyjny elementu zabezpieczającego 3 według wynalazku przedstawia Fig. 5. Również i tu cechy zabezpieczające 6 i 7 składają się, w danym przypadku, z dwu warstw z tworzywa sztucznego 8, 9, 10 i 11, między którymi znajdują się struktury dyfrakcyjne 15 i 17 w postaci struktury reliefowej. W tym rozwiązaniu struktury dyfrakcyjne 15 i 17 nie są jednak połączone z nieprzezroczystą warstwą metalu. Zamiast tego między warstwami z tworzywa sztucznego 8 i 9 lub 10 i 11 znajduje się warstwa dielektryczna 20 lub 21, charakterystyczna innym wskaźnikiem dyfrakcji niż warstwy z tworzywa sztucznego 8, 9, 10 i 11, w wyniku czego struktury dyfrakcyjne 15 i 17 także mogą być widzialne w świetle odbitym. Ponieważ wspomniane warstwy dielektryczne 20 i 21 są przezroczyste, między cechy zabezpieczające 6 i 7 musi być wprowadzona dodatkowa warstwa, której celem jest zapewnienie, że w danym przypadku widoczna staje się tylko jedna z cech zabezpieczających 6 i 7. Przedstawiony przykład dotyczy czarnej warstwy 23, która równocześnie podwyższa wyrazistość wzrokowego wrażenia wywoływanego strukturami dyfrakcyjnymi 15 i 17, ponieważ absorbuje światło przekazywane. Ponadto, w pokazanym przykładzie element zabezpieczający 3 posiada warstwę klejową 19 łączącą ze sobą obie cechy zabezpieczające 6 i 7.

W zależności od tego, jakie właściwości adhezyjne ma warstwa 23 lub jak się ta warstwa zachowuje przy laminowaniu, można zrezygnować ze stosowania warstwy klejowej 19.

Zamiast czarnej warstwy farby 23 stosować można warstwę magnetyczną wywołującą ten sam efekt optyczny. Jej dodatkową zaletą jest to, że zapewnia dobrą maszynową odczytywalność cech elementu zabezpieczającego 3. Warstwa magnetyczna może być także dodatkiem do warstwy farby, utrudniając wykrywanie warstwy magnetycznej przy naświetlaniu.

W przypadku wariantu elementu zabezpieczającego 3 pokazanego na Fig. 6 cechy zabezpieczające 6 i 7 są zaprojektowane w sposób zróżnicowany. Cecha zabezpieczająca 6 posiada element dyfrakcyjny taki, jak wyjaśniono w figurach opisanych powyżej.

W przeciwieństwie do tego, cecha zabezpieczająca 7 składa się w tym przypadku z naniesionej cienkiej warstwy 22 przedstawiającej określony motyw, wzór lub znak alfanumeryczny. Aby także tu móc zapewnić odseparowanie od siebie wizualnej postrzegalności obu cech zabezpieczających 6 i 7, między oboma nośnikami cech zabezpieczających umieszczana jest czarna warstwa 23. Dodatkowo wzmacnia ona również efekt optyczny cienkowarstwowej struktury 22.

PL 205 084 B1

Informacja przedstawiona przy pomocy struktury cienkowarstwowej 22 może przy tym odpowiadać informacji przedstawionej z pomocą struktury dyfrakcyjnej 15, uzupełniać ją lub, jak już wspomniano, przedstawiać inny wygląd tego samego motywu.

Zamiast struktur cienkowarstwowych mogą być stosowane także inne warstwy wywołujące efekt optyczny lub farby drukarskie zawierające pigmenty wywołujące efekt optyczny. Wspomniane warstwy lub pigmenty mogą być na przykład substancjami wykazującymi luminescencję lub absorpcję, a zwłaszcza absorpcję promieniowania podczerwonego, bądź pigmenty ciekłokrystaliczne. Inna możliwość stanowi również prosty nadruk.

Na Fig. 7 jest wreszcie pokazany wariant realizacyjny elementu zabezpieczającego 3 według przedmiotowego wynalazku, w którym obie cechy zabezpieczające 6 i 7 zawarte są w optycznie zmiennym nadruku 25 i 26. Do tego celu zastosowana jest farba drukarska, w której zawarty jest co najmniej jeden pigment ciekłokrystaliczny lub pigment warstwy interferencyjnej. Dla każdego z obu nadruków 25 i 26 mogą być użyte inne optycznie zmienne pigmenty.

Jeśli w danym przypadku widoczny ma być tylko jeden z nadruków 25 i 26, zastosowanie znajduje nieprzezroczysty nośnik 24. Optymalnym rozwiązaniem jest, jeśli tym nośnikiem jest ciemno zabarwiona folia z tworzywa sztucznego.

W pokazanych przykładach wskazana jest warstwa klejowa 14, przy pomocy której element zabezpieczający 3 jest umocowywany na banknocie 1. Ta warstwa klejowa jest jednak rozwiązaniem opcjonalnym. Zamiast niej warstwa klejowa może być używana na samym dokumencie albo może zostać wybrany inny sposób mocowania.

Fig. 8 pokazuje alternatywny wariant realizacyjny elementu zabezpieczającego 3 według przedmiotowego wynalazku. Tu nośnik 33, którym optymalnie jest przezroczysta folia, jest umieszczany na tej samej stronie, co cecha zabezpieczająca 6 i na innej stronie, gdzie mieści się cecha zabezpieczająca 7. W pokazanym przykładzie obie cechy zabezpieczające 6 i 7 posiadają struktury dyfrakcyjne obserwowalne w świetle odbitym. Taka struktura dyfrakcyjna ma postać struktury reliefowej zawartej w warstwach z tworzywa sztucznego 36 lub 37, którymi w danym przypadku są warstwy metalowe 35 i 38. Te metalowe warstwy 35 i 38 są na zakończenie pokrywane ochronnymi warstwami 34 i 39.

W najprostszym przypadku warstwy z tworzywa sztucznego 36 i 37 zostają zaopatrzone w podobne struktury dyfrakcyjne a cechy zabezpieczające 6 i 7 różnią się jedynie zabarwieniem warstw metalowych 35 i 38. Zróżnicowane kolory warstw metalowych 35 i 38 można uzyskać stosując specjalne metale o różnych barwach własnych. Tak więc, metalowa warstwa 35 może być na przykład utworzona ze srebrzystego glinu, natomiast metalowa warstwa 38 z miedzi. Inne wrażenie barw warstwy metalowej można jednak uzyskać także z pomocą ochronnych warstw 34 i 39. W tym przypadku dla warstw metalowych 35 i 38 stosowane są te same materiały a warstwy ochronne 34 i 39 są zabarwiane stosownymi przeświecającymi farbami. Alternatywnie lub dodatkowo, można dla cech zabezpieczających 6 i 7 dobrać również zróżnicowane struktury dyfrakcyjne.

Fig. 9 pokazuje jeszcze inny wariant realizacyjny elementu zabezpieczającego 3 według przedmiotowego wynalazku, w którym zastosowanie znajdują zróżnicowane cechy zabezpieczające 6 i 7. Cecha zabezpieczająca 6 jest tu odpowiednikiem objaśnionej już w Fig. 8 cechy zabezpieczającej z zapewniającą odbicie strukturą dyfrakcyjną, umieszczoną na nośniku 33. Cecha zabezpieczająca 7, która jest zlokalizowana na przeciwległej stronie materiału nośnika 33 składa się z wydrukowanego obrazu 40, który przykryty jest półprzezroczystą warstwą 41. Tą półprzezroczystą warstwą 41 może być cienka, przeświecająca, pokrywająca całą powierzchnię warstwa metalu lub rastrowana warstwa metalu.

Alternatywnie, może być zastosowana też struktura wielowarstwowa, na przykład analogiczna do tej, jaka stanowi cechę zabezpieczająca 6. W przypadku tym zamiast metalowej warstwy 35 musi być stosowana dielektryczna warstwa przezroczysta, która z jednej strony pozwoli na rozpoznawanie nadruku 40 a z drugiej strony czyni widzialnymi w odbitym świetle struktury dyfrakcyjne. Także i w tym przykładzie realizacyjnym może mieć sens zabarwianie folii nośnika 33, aby w ten sposób cechy zabezpieczające 6 i 7 uczynić lepiej rozpoznawalnymi wzrokowo. Stosownie do jeszcze innego wariantu realizacyjnego, przedstawionego na Fig. 10, nie zachodzi konieczność, aby wszystkie warstwy zawierające cechy zabezpieczające umieszczane były na tej samej stronie materiału nośnika 33. Tak więc, półprzezroczysta warstwa 41 może być również umieszczana na tej samej stronie materiału nośnika 33 pod warstwą z cechą zabezpieczającą 6. W podanym tu przykładzie metalowa warstwa 35 zawiera ponadto przerwy dowolnego kształtu. Przerwy te mogą przy tym przybierać większe kształty o dowolnych obrysach, takich jak kwadrat, koło, prostokąt lub podobne. Przerwy te, przy patrzeniu na element zabezpieczający 3 z kierunku A, stają się widoczne przy oświetleniu. Umieszczona pod cechą zabezPL 205 084 B1 pieczająca 6 półprzezroczysta warstwa 41 zapewnia to, aby nadruk 40 przy patrzeniu z tego kierunku nie był praktycznie widzialny. Dopiero przy prześwietlaniu druk 40 staje się widoczny przez przerwy 42. Natomiast przy patrzeniu na element zabezpieczający z kierunku B dobrze rozpoznawalny jest tylko nadruk 40, bo również tu półprzezroczysta warstwa 41 przesłania cechę zabezpieczającą 6.

Kolejny wariant realizacyjny elementu zabezpieczającego 3 według przedmiotowego wynalazku przedstawiono na Fig. 11. Cecha zabezpieczająca 6 jest w tym przypadku zlokalizowana na warstwie z tworzywa sztucznego, która jest wkomponowana w struktury dyfrakcyjne i która przynajmniej częściowo tworzy obszary wspólne z warstwą metalową 35. Cechę zabezpieczającą stanowi nadruk 40, który od cechy zabezpieczającej 6 jest oddzielony nieprzezroczystą warstwą białego druku 42.

Na Fig. 12 jest wreszcie pokazany wariant realizacyjny elementu zabezpieczającego według przedmiotowego wynalazku, w którym zarówno cecha zabezpieczająca 6, jak i cecha zabezpieczająca 7 zlokalizowane są na nieprzezroczystej warstwie, która w określonych obszarach zawiera wycięcia 44 i 46. Jest przy tym ważne, że nieprzezroczysta warstwa 45 w obszarze wycięcia 44 sama nie posiada żadnych wycięć, to znaczy, że w tym obszarze zapewnia pełne pokrycie powierzchni. W obszarze wycięcia 46 podobnie pełne pokrycie powierzchni zapewnia nieprzezroczysta warstwa 43. W ten sposób zapewnione zostaje, że informacja przedstawiana przez wycięcia 44 w danym przypadku jest do rozpoznania tylko z jednej strony elementu zabezpieczającego 3 a w przypadku tekstu również może być czytana zawsze w prawidłowym kierunku. Przy nieprzezroczystej warstwie 43 i 45 w grę wchodzić mogą dowolne warstwy farby i/lub metalu. Warstwy 43 i 45 mogą mieć różne zabarwienia, przy czym w przypadku warstw metalowych zróżnicowane kolory mogą być uzyskiwane przez dodatkowe nadrukowanie przeświecających kolorowych powłok lakieru. Można także zastosować optycznie zmienne farby drukarskie, które nanoszone zostają jako druk odwrócony na materiał nośnika 33.

Jeśli na nieprzezroczyste warstwy 43 i 45 zostają zastosowane warstwy metalu, mogą być one oczywiście użyte, jak to już wyjaśniono, w kombinacji ze strukturami dyfrakcyjnymi.

We wszystkich wariantach realizacyjnych, w których jako cechy zabezpieczające stosowane są struktury dyfrakcyjne, mogą one być wykonane jako przezroczyste elementy dyfrakcyjne, w których warstwa metalu zastąpiona jest przez warstwę dielektryczną z odpowiednim wskaźnikiem załamania. W pewnych okolicznościach w tej dielektrycznej warstwie może chodzić o odpowiednią warstwę klejową, która służy jako element łączący z nośnikiem innej cechy zabezpieczającej albo z końcowym podłożem.

Jak długo cechy zabezpieczające są lokalizowane na warstwach metalu, mogą one mieć postać warstwy półprzezroczystej albo metalowej warstwy rastrowanej.

Fig. 13 przedstawia wariant realizacyjny dokumentu wartościowego według przedmiotowego wynalazku. W tym przypadku otwór 2 w banknocie i jest z obu stron zamknięty cechami zabezpieczającymi 27 i 28. Oznacza to, że element zabezpieczający 3 nie jest w tym przypadku przygotowany jako jednolita struktura warstwowa, która następnie jest umieszczana w obszarze otworu, ale poszczególne części elementu zabezpieczającego, czyli cechy zabezpieczające 27 i 28, umieszczane są osobno po jednej stronie otworu. Tu mogą być analogicznie stosowane już opisane cechy zabezpieczające 6 i 7. Wykazują one podobne optyczne efekty i pozostają względem siebie w analogicznym stosunku pod względem przedstawianych informacji.

Przedstawiony na Fig. 1 element zabezpieczający 3 może mieć dowolne kształty obrysu. Może więc mieć kształt koła, owalu, prostokąta, gwiazdy, trapezu lub innej podobnej figury. Kontur obrysu może przy tym być dostosowany do konturu obrysu otworu 2, albo być z nim w pełni zgodny.

Alternatywnie, element zabezpieczający 3 może także być zrealizowany w postaci pasma, rozciągającego się na całą szerokość lub długość dokumentu wartościowego. Ten wariant realizacyjny ma szczególne znaczenie w sytuacji, gdy dla wytworzenia dokumentu wartościowego stosowany ma być papier zabezpieczony a element zabezpieczający ma być na ten zabezpieczony papier nanoszony w postaci ciągłej.

Fig. 14 przedstawia widok wycinka tak zabezpieczonego papieru 30. Na ten papier 30 nanoszone zostają, technologią wtłaczania na gorąco i w odpowiednich odstępach, elementy zabezpieczające 3 mające postać pasma. Tak przygotowana wstęga papieru 30 zostaje w dalszych fazach obróbki zadrukowana i pocięta na poszczególne dokumenty.

Fig. 15 przedstawia przekrój przez tę wstęgę papieru 30 wzdłuż linii D-D. Widać dobrze, że wstęga papieru 30 pod elementem zabezpieczającym 3 zawiera otwory 2 rozmieszczone w określonych odstępach. W optymalnym wariancie otwory 2 są rozmieszczane w takich odstępach, aby każdy następny poszczególny dokument miał otwór 2 w tym samym miejscu. Otwory 2 zostały w tym przy10

PL 205 084 B1 padku uzyskane w toku produkcji wstęgi papieru 30, a więc krawędzie 31 otworów 2 są nieregularne i włókniste.

Cecha zabezpieczająca może być zrealizowana również w postaci nitki zabezpieczającej, wkomponowanej do zabezpieczonego papieru. Optymalnie zabezpieczony papier ma w tym przypadku na obu stronach otwory zwane oknami.

Claims (44)

1. Element zabezpieczający posiadający co najmniej dwie różne cechy zabezpieczające, umieszczone na przeciwległych stronach elementu zabezpieczającego, znamienny tym, że co najmniej jedna z tych cech zabezpieczających jest optycznie zmienna, a ponadto cechy zabezpieczające są rozmieszczone na elemencie zabezpieczającym w takim układzie, że przy obserwacji elementu zabezpieczającego z jednej strony jedynie jedna z cech zabezpieczających jest rozpoznawalna.

2. Element zabezpieczający według zastrz. 1, znamienny tym, że jedna z cech zabezpieczających stanowi obraz drukowany albo warstwę półprzezroczystą.

3. Element zabezpieczający według zastrz. 2, znamienny tym, że warstwa półprzezroczysta jest cienką warstwą metalu lub rastrową warstwą metalu.

4. Element zabezpieczający według zastrz. 2 albo 3, znamienny tym, że obraz drukowany wykazuje absorpcję promieniowania podczerwonego, luminescencję, własności magnetyczne lub przewodnictwo elektryczne.

5. Element zabezpieczający według zastrz. 2 albo 3, znamienny tym, że obraz drukowany stanowi nadruk negatywowy.

6. Element zabezpieczający według zastrz. 1, znamienny tym, że obie cechy zabezpieczające są cechami optycznie zmiennymi.

7. Element zabezpieczający według zastrz. 1, znamienny tym, że co najmniej jedna optycznie zmienna cecha zabezpieczająca lub co najmniej jedna z optycznie zmiennych cech zabezpieczających stanowi strukturę dyfrakcyjną obserwowalną w świetle odbitym.

8. Element zabezpieczający według zastrz. 1, znamienny tym, że co najmniej jedna optycznie zmienna cecha zabezpieczająca lub co najmniej jedna z optycznie zmiennych cech zabezpieczających stanowi element cienkowarstwowy.

9. Element zabezpieczający według zastrz. 1, znamienny tym, że co najmniej jedna optycznie zmienna cecha zabezpieczająca lub co najmniej jedna z optycznie zmiennych cech zabezpieczających stanowi optycznie zmienny nadruk, przy czym zastosowana farba drukarska zawiera co najmniej jeden optycznie zmienny pigment, taki, jak pigmenty ciekłokrystaliczne lub pigmenty interferencyjne.

10. Element zabezpieczający według zastrz. 1, znamienny tym, że pomiędzy cechami zabezpieczającymi umieszczona jest warstwa nadająca się do kontroli maszynowej i/lub wzrokowej.

11. Element zabezpieczający według zastrz. 10, znamienny tym, że warstwa nadająca się do kontroli maszynowej i/lub wzrokowej jest warstwą wykazującą luminescencję, absorpcję promieniowania podczerwonego, przewodnictwo elektryczne lub własności magnetyczne.

12. Element zabezpieczający według zastrz. 1, znamienny tym, że pomiędzy cechami zabezpieczającymi umieszczona jest warstwa barwna, korzystnie czarna lub biała.

13. Element zabezpieczający według zastrz. 1, znamienny tym, że co najmniej jedna z cech zabezpieczających posiada warstwę z przerwami w postaci znaków pisma, wzorów lub logo.

14. Element zabezpieczający według zastrz. 1, znamienny tym, że składa się z folii o strukturze wielowarstwowej, w której różne cechy zabezpieczające stanowią dwie struktury dyfrakcyjne obserwowalne w świetle odbitym i wywołujące odmienne wrażenia optyczne.

15. Element zabezpieczający według zastrz. 14, znamienny tym, że co najmniej jedna ze struktur dyfrakcyjnych obserwowalnych w świetle odbitym składa się z warstwy z tworzywa sztucznego oraz z warstwy metalu znajdujących się co najmniej w pewnych obszarach, przy czym warstwa z tworzywa sztucznego posiada strukturę dyfrakcyjną w postaci struktury reliefowej.

16. Element zabezpieczający według zastrz. 15, znamienny tym, że obie cechy zabezpieczające posiadają warstwę z tworzywa sztucznego i warstwę metalu, znajdujące się co najmniej w pewnych obszarach, przy czym warstwy metalu wywołują odmienne efekty barwne.

17. Element zabezpieczający według zastrz. 14 albo 15 albo 16, znamienny tym, że posiada dwie takie cechy zabezpieczające, pomiędzy którymi umieszczona jest warstwa magnetyczna.

PL 205 084 B1

18. Element zabezpieczający według zastrz. 14, znamienny tym, że co najmniej jedna struktura dyfrakcyjna obserwowalna w świetle odbitym składa się z warstwy z tworzywa sztucznego i warstwy dielektrycznej posiadającej współczynnik załamania inny niż warstwa z tworzywa sztucznego, tak, że struktury dyfrakcyjne zawarte w warstwie z tworzywa sztucznego w postaci struktur reliefowych są widoczne w świetle odbitym.

19. Element zabezpieczający według zastrz. 18, znamienny tym, że posiada dwie takie cechy zabezpieczające, pomiędzy którymi umieszczona jest czarna warstwa barwna.

20. Element zabezpieczający według jednego z zastrz. 1, znamienny tym, że cechy zabezpieczające stanowią różne widoki tego samego motywu.

21. Element zabezpieczający posiadający co najmniej dwie różne cechy zabezpieczające, umieszczone na przeciwległych stronach elementu zabezpieczającego, znamienny tym, że każda z cech zabezpieczających posiada nieprzezroczystą powłokę z przerwami w postaci znaków pisma, wzorów lub logo, oraz leżącą naprzeciwko nieprzezroczystą powłokę rozciągającą się w obszarze tych przerw, tak, że przy obserwacji elementu zabezpieczającego z jednej strony jedynie jedna z cech zabezpieczających jest rozpoznawalna.

22. Element zabezpieczający według zastrz. 21, znamienny tym, że co najmniej jedna z nieprzezroczystych warstw jest warstwą metalową.

23. Element zabezpieczający według zastrz. 21 albo 22, znamienny tym, że nieprzezroczyste warstwy mają różne barwy.

24. Papier zabezpieczony do wytwarzania dokumentów zabezpieczonych, posiadający co najmniej jeden otwór przelotowy, znamienny tym, że wspomniany otwór przelotowy jest zamknięty jednostronnie przez element zabezpieczający określony w zastrzeżeniu 1 tak, że w obszarze otworu rozpoznawalne są różne cechy zabezpieczające.

25. Papier zabezpieczony do wytwarzania dokumentów zabezpieczonych, posiadający co najmniej jeden otwór przelotowy, znamienny tym, że wspomniany otwór przelotowy jest zamknięty jednostronnie przez element zabezpieczający określony w zastrzeżeniu 21 tak, że w obszarze otworu rozpoznawalne są różne cechy zabezpieczające.

26. Dokument wartościowy posiadający co najmniej jeden otwór przelotowy, znamienny tym, że wspomniany otwór przelotowy jest zamknięty jednostronnie przez element zabezpieczający określony w zastrzeżeniu 1 tak, że w obszarze otworu rozpoznawalne są różne cechy zabezpieczające.

27. Dokument wartościowy posiadający co najmniej jeden otwór przelotowy, znamienny tym, że wspomniany otwór przelotowy jest zamknięty jednostronnie przez element zabezpieczający określony w zastrzeżeniu 21 tak, że w obszarze otworu rozpoznawalne są różne cechy zabezpieczające.

28. Dokument wartościowy posiadający co najmniej jeden otwór przelotowy, znamienny tym, że wspomniany otwór przelotowy jest zamknięty z jednej strony przez pierwszą optycznie zmienną cechę zabezpieczającą, zaś z drugiej strony przez drugą optycznie zmienną cechę zabezpieczającą, przy czym pierwsza i druga cecha zabezpieczająca są różne i są rozmieszczone na dokumencie wartościowym w taki w takim układzie, że przy obserwacji dokumentu wartościowego z jednej strony rozpoznawalna jest jedynie jedna z cech zabezpieczających.

29. Dokument wartościowy, znamienny tym, że posiada element określony w zastrzeżeniu 1.

30. Dokument wartościowy, znamienny tym, że posiada element określony w zastrzeżeniu 21.

31. Zastosowanie elementu zabezpieczającego określonego w zastrzeżeniu 1 do zabezpieczania dowolnych przedmiotów przed fałszerstwem.

32. Zastosowanie według zastrz. 31, znamienne tym, że przedmiotami są papiery zabezpieczone, dokumenty wartościowe lub karty identyfikacyjne.

33. Zastosowanie elementu zabezpieczającego określonego w zastrzeżeniu 21 do zabezpieczania dowolnych przedmiotów przed fałszerstwem.

34. Zastosowanie według zastrz. 33, znamienne tym, że przedmiotami są papiery zabezpieczone, dokumenty wartościowe lub karty identyfikacyjne.

35. Zastosowanie papieru zabezpieczonego określonego w zastrzeżeniu 24 do zabezpieczania dowolnych przedmiotów przed fałszerstwem.

36. Zastosowanie według zastrz. 35, znamienne tym, że przedmiotami są banknoty lub karty identyfikacyjne.

37. Zastosowanie papieru zabezpieczonego określonego w zastrzeżeniu 25 do zabezpieczania dowolnych przedmiotów przed fałszerstwem.

PL 205 084 B1

38. Zastosowanie według zastrz. 37, znamienne tym, że przedmiotami są banknoty lub karty identyfikacyjne.

39. Zastosowanie dokumentu wartościowego określonego w zastrzeżeniu 26 do zabezpieczania dowolnych przedmiotów przed fałszerstwem.

40. Zastosowanie według zastrz. 39, znamienne tym, że przedmiotami są banknoty lub karty identyfikacyjne.

41. Zastosowanie dokumentu wartościowego określonego w zastrzeżeniu 27 do zabezpieczania dowolnych przedmiotów przed fałszerstwem.

42. Zastosowanie według zastrz. 41, znamienne tym, że przedmiotami są banknoty lub karty identyfikacyjne.

43. Zastosowanie dokumentu wartościowego określonego w zastrzeżeniu 28 do zabezpieczania dowolnych przedmiotów przed fałszerstwem.

44. Zastosowanie według zastrz. 43, znamienne tym, że przedmiotami są banknoty lub karty identyfikacyjne.