PL205214B1 - Nasadka termostatyczna - Google Patents

Description

Przedmiotem wynalazku jest nasadka termostatyczna mająca obudowę, element termostatyczny, którego skuteczna długość zależy od temperatury, element uruchamiający przesuwalny w kierunku otwierania zaworu, i element termostatyczny umieszczony w ciągu uruchomieniowym pomiędzy obudową a elementem uruchamiającym,

Tego rodzaju nasadka termostatyczna znana jest przykładowo z opisu patentowego DE 101 62 608 A1. Element termostatyczny opiera się tu jednym końcem o wewnętrzną stronę czołową obudowy i ma strefę rozszerzania w postaci wewnętrznego mieszka. Mieszek ten otacza otwór, w którym znajduje się element uruchamiający. Po zamontowaniu element ten przylega do popychacza zaworu. Wraz ze wzrostem temperatury pomieszczenia, która oddziałuje na element termostatyczny, element uruchamiający jest wypychany z elementu termostatycznego i naciska na popychacz zaworu, tak że zawór jest coraz bardziej dławiony. Natomiast wraz z obniżaniem się temperatury zmniejsza się też objętość elementu termostatycznego, a popychacz zaworu, który obciążony jest w kierunku otwarcia zaworu, może wsuwać element uruchamiający dalej w głąb elementu termostatycznego.

Ze względu na przepisy dotyczące oszczędzania energii przeważająca liczba stosowanych obecnie grzejników wyposażona jest w zawory sterowane termostatycznie, przy czym większość z nich posiada odpowiednią nasadkę termostatyczną. Wiele z takich nasadek termostatycznych posiada również możliwość nastawienia zadanej wartości. Położenie elementu termostatycznego w obudowie można zmienić na przykład poprzez przekręcenie pokrę tła obrotowego.

Zwykle regulacja temperatury pomieszczenia za pomocą nasadki termostatycznej tego rodzaju funkcjonuje zadowalająco, a zadana temperatura ustawiona przez użytkownika lub określona w inny sposób jest rzeczywiście osiągana z wystarczającą dokładnością.

Można jednak zaobserwować, że przy niezmienionym ustawieniu zadanej wartości temperatura pomieszczenia waha się w ciągu roku o około 1 do 2°C. Wahanie to jest często niezauważalne, ponieważ w wielu pomieszczeniach wartość zadana jest w ciągu roku często zmieniana. Mimo tego jest ono niekorzystne.

W opisie patentowym DE 43 19 814 C1 zaproponowano zawór termostatyczny grzejnika, w którym ruch posuwisto-zwrotny elementu termostatycznego nie jest przenoszony bezpośrednio na popychacz zaworu, lecz na łącznik z dwoma gwintami przeciwbieżnymi, o różnych skokach. Dzięki temu, teoretycznie możliwe jest zwiększenie przełożenia. Ze względu na występowanie dużych sił tarcia występuje tu jednak stosunkowo duża histereza, co nie pozwala na osiągnięcie zadowalającej wytrzymałości.

Celem wynalazku jest skonstruowanie udoskonalonej nasadki termostatycznej.

Istotą wynalazku jest nasadka termostatyczna charakteryzująca się tym, że w jej ciągu uruchomieniowym znajduje się wzmacniacz wydłużenia ciągu uruchomieniowego w zależności od skutecznej długości elementu termostatycznego.

Takie ukształtowanie prowadzi do uzyskania spadzistej charakterystyki nasadki termostatycznej wobec zmian temperatury. Kiedy element termostatyczny zmienia swoją długość o x mm/°C, wtedy wzmacniacz wydłużenia wydłuża (lub skraca) długość elementu uruchamiającego o y mm/°C, przy czym y = a*x oraz a>1. Współczynnik wydłużenia „a” może przykładowo wynosić od 2 do 3. Stosownie do tego, charakterystyka elementu termostatycznego będzie dużo bardziej spadzista, konieczne jest tu jednak odpowiednie wydłużenie elementu termostatycznego. Gdy nie ma potrzeby osiągnięcia odpowiednio spadzistej charakterystyki, wykorzystuje się wzmacniacz wydłużenia, który pozwala na zastosowanie mniejszego elementu termostatycznego. Poprzez zastosowanie płynu jako medium wzmacniającego dodatkowe straty spowodowane siłami tarcia są małe i przez to stają się pomijalne. Płyn może mieć przy tym zarówno postać cieczy jak i gazu.

Korzystnie wzmacniacz wydłużenia ma dwie komory ciśnieniowe o zmiennej długości i zróżnicowanych skutecznych przekrojach poprzecznych, połączone ze sobą przepływowo i wypełnione cieczą. Taka konstrukcja zapewnia szczególnie efektywne działanie wzmacniacza wydłużenia. Jeśli wzmacniacz wydłużenia zostanie przykładowo poprzez temperaturowe rozszerzenie elementu termostatycznego obciążony siłą, wtedy komora ciśnieniowa o większej skutecznej powierzchni przekroju poprzecznego (zwana dalej „większą komorą ciśnieniową”) zmniejszy się wypierając znajdujący się w niej płyn do komory ciśnieniowej o mniejszej skutecznej powierzchni przekroju poprzecznego (zwanej dalej „mniejszą komorą ciśnieniową”). Wyparcie płynu prowadzi do wydłużenia wzmacniacza wydłużenia, ponieważ dzięki różnym skutecznym przekrojom poprzecznym obu komór ciśnieniowych

PL 205 214 B1 powstaje pewien rodzaj przełącznika ciśnienia. Przykładowo, gdy stosunek przekrojów poprzecznych wynosi 2.5, wzmocnienie wyparcia płynu z większej komory ciśnieniowej do mniejszej komory ciśnieniowej także wynosi 2.5. Kiedy więc element termostatyczny wydłuży się o 1 mm, wtedy wzmacniacz wydłużenia wywołuje łączne wydłużenie ciągu uruchomieniowego o 2.5 mm.

Korzystnie, co najmniej jedna komora ciśnieniowa ograniczona jest elementem mieszkowym. Mieszki są powszechnie stosowane w elementach termostatycznych. Umożliwiają one otoczenie danej przestrzeni ścianką, która jest elastyczna a jednocześnie ma zmienną długość. Mieszki faliste mogą być wykonane z metalu lub tworzywa sztucznego albo z połączenia tych materiałów. W tym ostatnim przypadku tworzywo sztuczne (gumę uważa się tu również za tworzywo sztuczne) zapewnia funkcję elastyczną, a metal szczelność.

Szczególnie korzystnie obie komory ciśnieniowe przylegają do siebie. Takie rozwiązanie jest korzystne pod względem konstrukcyjnym z uwagi na utrzymanie małych wymiarów nasadki termostatycznej w kierunku uruchamiania. Również i uszczelnienie pomiędzy jedną komorą ciśnieniową a drugą posiada prostą konstrukcję, ponieważ nie ma potrzeby wyprowadzania dodatkowych przewodów na zewnątrz.

Korzystnie obie komory ciśnieniowe są w sobie połączone. Dodatkowa długość konstrukcyjna dla wzmacniacza wydłużenia jest dzięki temu znacznie mniejsza.

Korzystnie jedna z komór ciśnieniowych jest utworzona we wnętrzu elementu termostatycznego. Również i to zmniejsza dodatkowo zapotrzebowanie na długość konstrukcyjną.

W tym przypadku szczególnie korzystne jest to, ż e wię ksza komora ciś nieniowa utworzona jest przez element termostatyczny. Jako większej komory ciśnieniowej użyto przestrzeni i tak obecnej we wnętrzu elementu termostatycznego, którą wypełniono rozszerzalną termicznie cieczą.

Korzystnie element termostatyczny ma wewnętrzny mieszek, w który wchodzi trzpień uruchamiający, opierający się o obudowę, przy czym element termostatyczny jest przesuwalny w obudowie w kierunku uruchamiania. Element termostatyczny jest zatem obrócony w stosunku do zwykłych nasadek termostatycznych tak, że trzpień uruchamiający nie wystaje w kierunku zaworu. Zawór jest zatem obciążony przez ruchomy element termostatyczny, przy czym pomiędzy elementem termostatycznym i zaworem możliwe jest zastosowanie urządzenia korygującego lub jego części.

Szczególnie korzystnie obie komory ciśnieniowe połączone są ze sobą za pośrednictwem rurki kapilarnej. Rurka kapilarna pozwala na większą swobodę projektowania. Chociaż jest to możliwe, obie komory ciśnieniowe nie muszą wówczas przylegać do siebie.

Korzystnie komora ciśnieniowa o mniejszej skutecznej powierzchni przekroju poprzecznego jest ograniczona płynoszczelną membraną. Ponieważ w mniejszej komorze ciśnieniowej nie są wymagane większe zmiany długości, a jedynie dodatkowe wydłużenie w zakresie od 1 do 5 mm, wychylenie, które membrana może osiągnąć przy obciążeniu ciśnieniem jest wystarczające.

W tym przypadku korzystne jest, gdy płynoszczelną membrana ogranicza od strony czołowej cylinder, w którym znajduje się wypust tłokowy, przy czym płynoszczelną membrana przylega do wypustu tłokowego. Dzięki temu naprężenie membrany jest utrzymywane na małym poziomie.

Wynalazek opisano bliżej na podstawie korzystnego przykładu wykonania w połączeniu z rysunkiem, na którym:

fig. 1 przedstawia schematycznie pierwszy przykład wykonania nasadki termostatycznej, fig. 2 przedstawia schematycznie zasadę działania wzmacniacza wydłużenia, fig. 3 przedstawia drugi przykład wykonania nasadki termostatycznej, fig. 4 przedstawia trzeci przykład wykonania nasadki termostatycznej, fig. 5 przedstawia czwarty przykład wykonania nasadki termostatycznej wraz z powiększonym szczegółem jej konstrukcji, a fig. 6 przedstawia piąty przykład wykonania widok nasadki termostatycznej.

Nasadka termostatyczna 1 posiada obudowę 2, w której znajduje się element termostatyczny 3. Element termostatyczny 3 opiera się o ściankę czołową 4 obudowy 2, którą utworzono we wkładce 5. Wkładka 5 może być za pomocą pokrętła obrotowego 6 przemieszczana w kierunku osiowym dla wprowadzenia zadanej wartości temperatury.

Element termostatyczny 3 posiada komorę wewnętrzną 7, wypełnioną cieczą termorozszerzalną (lub gazem), zmieniającą swoją objętość pod wpływem temperatury. Komora wewnętrzna 7 ograniczona jest od wewnątrz mieszkiem falistym 8. W mieszku 8 znajduje się trzpień uruchamiający 9, który współpracuje z wkładką 10. We wnętrzu trzpienia uruchamiającego 9 znajduje się ściskana sprężyna 11.

PL 205 214 B1

Do tego momentu budowa takiej nasadki termostatycznej 1 odpowiada budowie nasadki znanej. Gdy temperatura w pomieszczeniu wzrasta i oddziałuje na element termostatyczny 3, wypełnienie w komorze wewnętrznej 7 rozszerza się i wypiera trzpień uruchamiający 9 w dół, w odniesieniu do rysunku fig. 1. Trzpień uruchamiający 9 oddziałuje wtedy wraz z wkładką 10 na popychacz 13 nieprzedstawionego bliżej zaworu, powodując jego dławienie. Zmniejsza to doprowadzanie cieczy grzewczej a temperatura obniża się. Co za tym idzie wypełnienie komory wewnętrznej 7 zmniejsza swoją objętość, a trzpień uruchamiający 9 jest wciskany w element termostatyczny 3, ponieważ nieprzedstawiony bliżej popychacz zaworowy jest z reguły obciążany przez sprężynę działającą w kierunku otwierania zaworu. Dopływ cieczy grzewczej zostaje z kolei zwiększony. Proces ten powtarza się, dopóki nie zostanie osiągnięty stan stabilny. Zatem element termostatyczny 3 prowadzi do regulacji proporcjonalnej (tzw. regulacji typu P).

Wkładka 10 nie oddziałuje bezpośrednio na popychacz zaworu. W rzeczywistości pomiędzy elementem termostatycznym 3 i wkładką 10, a elementem uruchamiającym 12, który oddziałuje na przedstawiony schematycznie popychacz 13 zaworu, znajduje się wzmacniacz wydłużenia 14. Wzmacniacz wydłużenia 14 przedstawiono w przykładzie wykonania na rysunku fig. 1 jako element dodatkowy, który może zostać wprowadzony dla modyfikacji istniejących zaworów. Wzmacniacz wydłużenia 14 może być także oczywiście elementem mocowanym na stałe.

Wzmacniacz wydłużenia 14, nazywany tu również „wzmacniaczem przełożenia” posiada pierwszą komorę ciśnieniową 15, ograniczoną w kierunku obwodowym pierwszym mieszkiem falistym 16 i drugą komorę ciś nieniową 17, ograniczon ą w kierunku obwodowym drugim mieszkiem falistym 18. Obie komory ciśnieniowe 15 i 17 oddzielone są od siebie przegrodą 19. W przegrodzie 19 znajduje się otwór łączący 20. W rzeczywistości przegroda 19 nie jest konieczna.

Przegroda 19 jest trwale umieszczana w obudowie z zastosowaniem mocowania 22 oraz wspornika 21. Na element uruchamiający 12 działa popychacz 13 z siłą skierowaną w kierunku zmniejszania objętości drugiej komory ciśnieniowej 17.

Pierwsza komora ciśnieniowa 15 ma większy skuteczny przekrój poprzeczny niż druga komora ciśnieniowa 17. Z tego względu pierwsza komora ciśnieniowa 15 określana jest jako „większa komora ciśnieniowa”, podczas gdy druga komora ciśnieniowa 17 określana jest jako „mniejsza komora ciśnieniowa”. W praktyce jednak objętości obu komór ciśnieniowych 15 i 17 mogą być jednakowe. Różnica przekroju poprzecznego powoduje, że przy przepływie cieczy z jednej komory ciśnieniowej 15 do drugiej komory ciśnieniowej 17 wydłużenie drugiej komory ciśnieniowej 17 jest większe, niż spowodowane tym przepływem skrócenie pierwszej komory ciśnieniowej 15. Wskazana powyżej różnica przekrojów komór ciśnieniowych służy wyjaśnieniu funkcjonowania „przełącznika ciśnień”. Sposób działania nie zmienia się jednak w przypadku rozważania komór ciśnieniowych 15 i 17 o równej wielkości.

Zostanie to wyjaśnione bliżej w oparciu o rysunek fig. 2. Na rysunku fig. 2 pokazano schematycznie wzmacniacz przełożenia w dwóch stanach przestawienia. Odsyłacze numeryczne elementów z rysunku fig. 1 są takie same. Jednakże w odróżnieniu do rysunku fig. 1 obie komory ciśnieniowe 15 i 17 nie są ograniczone mieszkami falistymi 16 i 18, lecz tłokami 16a i 18a.

Większa komora ciśnieniowa 15 ma przekrój poprzeczny A, który jest przykładowo 2.5 razy większy od przekroju poprzecznego B drugiej komory ciśnieniowej 17.

Na rysunku fig. 2a pokazano punkt wyjściowy. Aby można było porównać tę sytuację z późniejszymi stanami przestawienia, na rysunku zaznaczono też górną linię 23 oraz dolną linię 24. Górna linia 23 wskazuje położenie górnego końca tłoka 16a, podczas gdy dolna linia 24 wskazuje położenie dolnego końca tłoka 18a, kiedy wzmacniacz przełożenia znajduje się w stanie początkowym.

Jeśli, przykładowo, temperatura wzrasta, trzpień uruchamiający 9 zostaje wyparty z elementu termostatycznego 3 (fig. 1) i pcha górny tłok 16a w dół. Płyn wypierany jest z pierwszej komory ciśnieniowej 15 do drugiej komory ciśnieniowej 17. Stosownie do tego przemieszcza się też dolny tłok 18a, a popychacz 13 (fig. 1) zaworu jest wciskany, tak, aby dł awić zawór w wię kszym stopniu. Druga komora ciśnieniowa 17 wydłuża się przy tym w kierunku przemieszczania o stosunek przekrojów poprzecznych obu komór ciśnieniowych 15 i 17 bardziej, niż zmniejsza się osiowe wydłużenie pierwszej komory ciśnieniowej 15. Gdy stosunek powierzchni przekrojów pomiędzy pierwszą komorą ciśnieniową 15, a drugą komorą ciśnieniową 17 wynosi 5, oznacza to, ż e jeśli górny tłok 16a zostanie wciś nięty o odcinek a, dolny tłok 18a zostanie wyciśnięty na odcinek b = 5a.

PL 205 214 B1

Przy podwyższonej temperaturze powiększa się wzmacniacz wydłużenia 14, a tym samym również długość przemieszczania elementu termostatycznego. Charakterystyka nasadki termostatycznej 1 będzie więc bardziej spadzista, tak że zawór przy wzrastającej temperaturze będzie niewspółmiernie mocniej dławiony w porównaniu z tradycyjną nasadką termostatyczną.

Zastosowanie przedstawionego na rysunku fig. 1 i fig. 2 wzmacniacza przełożenia 14 ma jednak pewną niedogodność związaną ze zwiększeniem rozmiaru nasadki termostatycznej 1.

Na rysunku fig. 3 pokazano odmienny przykład wykonania nasadki. Odsyłacze numeryczne tych samych elementów pozostają takie jak na rysunku fig. 1.

W odróż nieniu od rysunku fig. 1 wzmacniacz wydłużenia 14 jest utworzony przez dwa elementy mieszkowe, które są w sobie połączone. Mieszek 16 obejmuje pierwszą komorę ciśnieniową 15, w której znajduje się przegroda 19 z otworem łączą cym 20. Przegroda 19 ma w tym przypadku kształ t kielichowaty, przy czym jej otwór skierowany jest w dół. Wewnątrz przegrody 19 umieszczono drugi mieszek falisty 18, przy czym druga komora ciśnieniowa 17 znajduje się pomiędzy przegrodą 19 a mieszkiem falistym 18. Dno drugiego mieszka falistego 18 oddziałuje wówczas na element uruchamiający 12. Element uruchamiający 12 może również być zastąpiony innym podobnie działającym elementem, na przykład dnem drugiego mieszka sprężystego 18.

Również i w tym przypadku możliwa jest regulacja zadanej wartości temperatury poprzez przekręcenie pokrętła obrotowego 6.

Wzmacniacz przełożenia 14 pozwala na zmniejszenie rozmiaru elementu termostatycznego 3. Dzięki temu element mieszkowy może zostać zredukowany o połowę.

Na rysunku fig. 4 pokazano jeszcze jeden przykład wykonania nasadki. Odsyłacze numeryczne tych samych elementów pozostają w dalszym ciągu takie jak na rysunku fig. 1 i fig. 3.

Pierwszą komorę ciśnieniową 15 tworzy w tym przykładzie wykonania komora wewnętrzna 7 elementu termostatycznego 3. Element termostatyczny 3 wstawiony jest do obudowy 2 w kierunku przeciwnym tak, że otoczone mieszkiem falistym 8 wydrążenie otwiera się w górę, czyli do ścianki czołowej 4 obudowy 2. W mieszku 8 znajduje się drążek 25 podparty na ściance czołowej 4. Element termostatyczny 3 jest umieszczony trwale w obudowie 2 osiowo w kierunku przemieszczania, na przykład za pomocą wspornika 21.

Przy zamkniętej stronie czołowej elementu termostatycznego 3, czyli po stronie przeciwnej do mieszka falistego 8, umieszczono drugą komorę ciśnieniową 17, otoczoną mieszkiem 18. Pierwsza komora ciśnieniowa 15 i druga komora ciśnieniowa 17 połączone są ze sobą za pośrednictwem otworu łączącego 20.

Drugi mieszek falisty 18 działa za pośrednictwem koszyka łożyskowego 26 na element uruchamiający 12.

Działanie nasadki zaworowej z tego przykładu wykonania jest podobne jak w przypadku rysunku fig. 1 do fig. 3. Jednak wydłużenie wzmacniacza wydłużenia 14 odbywa się tu wraz ze wzrostem temperatury na drodze bezpośredniej.

Ze wzrostem temperatury związane jest również zwiększenie ciśnienia w pierwszej komorze ciśnieniowej 15, to znaczy w komorze wewnętrznej 7 elementu termostatycznego 3. Zwiększenie ciśnienia powoduje, że ciecz lub gaz przemieszcza się z komory wewnętrznej 7 poprzez otwór łączący 20 do drugiej komory ciśnieniowej 17. Ponieważ druga komora ciśnieniowa 17 ma znacznie mniejszą skuteczną powierzchnię przekroju poprzecznego niż pierwsza komora ciśnieniowa 15, drugi mieszek falisty 18 jest bardziej wydłużany niż skracany jest mieszek falisty 8 elementu termostatycznego 3. A zatem w ogólnym przypadku wzrost temperatury powoduje większe wydłużenie elementu termostatycznego 3 i mieszka falistego 18, które tworzą wzmacniacz wydłużenia 14. Wydłużenie to jest większe niż samo odpowiednie wydłużenie mieszka falistego 18.

Na rysunku fig. 5 pokazano jeszcze jeden przykład wykonania nasadki. Zasadniczo przykład ten odpowiada przykładowi z rysunku fig. 4. Takie same elementy oznaczono odpowiednio za pomocą tych samych odsyłaczy numerycznych.

Druga komora ciśnieniowa 17 nie jest tu ograniczona przez mieszek falisty, lecz przez elastyczną membranę 27, połączoną z cylindryczną obudową 28, która przyspawana jest do obudowy elementu termostatycznego 3, za pośrednictwem przedstawionego schematycznie połączenia spawanego 29. Obudowę cylindryczną 28 może być także przyklejona do obudowy 30 elementu termostatycznego 3. W każ dym przypadku połączenie to musi być szczelne dla pł ynu w komorze wewnę trznej 7 elementu

PL 205 214 B1 termostatycznego 3. Membrana 27 musi być także szczelna dla tego płynu. Dlatego określana jest ona dalej jako „membrana płynoszczelna” 27.

Koszyk łożyskowy 26 ma wypust tłokowy 31, który wchodzi w otwór cylindryczny 32 obudowy cylindrycznej 28. Płynoszczelna membrana 27 działa na wypust tłokowy 31. Kiedy zatem zwiększy się ciśnienie w drugiej komorze ciśnieniowej 17, wypust tłokowy 31 wypierany będzie z obudowy cylindrycznej 28, a tym samym koszyk łożyskowy 26 przesunie się w dół wraz z elementem uruchamiającym 12. Można również albo na wypuście tłokowym 31 albo na membranie 27 celowo zastosować warstwę zmniejszającą tarcie. Membrana 27 może być również po stronie komory ciśnieniowej 17 zaopatrzona w cienką warstwę metalową, która zapobiega dyfuzji przez membranę 27.

Obudowa 30 ma po stronie czołowej otwór 33, przez który płyn z pierwszej komory ciśnieniowej 15 może przemieścić się do drugiej komory ciśnieniowej 17. Otwór 33 tworzy złącze 20. Wytworzone następnie wyższe lub niższe ciśnienie jest prowadzone przez otwór do drugiej komory ciśnieniowej 17, tak że wypust tłokowy 31 jest bardziej lub mniej wypierany z obudowy cylindrycznej 28.

Obie komory ciśnieniowe 15, 17 można oddzielić od siebie, w nieprzedstawiony bliżej sposób, za pomocą elastycznej ścianki tak, aby można było napełnić je różnymi mediami. Tego rodzaju ścianka może mieć na przykład formę kopuły, otaczającej otwór 33.

Na rysunku fig. 6 pokazano kolejny przykład wykonania zaworu grzejnikowego, w którym elementy takie same i spełniające te same funkcje mają takie same odsyłacze numeryczne.

W tym przypadku obie komory ciśnieniowe 15 i 17 połączone są ze sobą za pomoc ą rurki kapilarnej 36.

Komora ciśnieniowa 17 ograniczona z kolei jest membraną 27, która działa na wypust tłokowy 31. Konstrukcja ta jest w związku z tym podobna do tej z rysunku fig. 5.

Wynalazek opisano na przykładzie nasadki zaworu grzejnika. Jednakże w podobny sposób można zastosować go w przypadku zaworu urządzenia chłodzącego dla stropów chłodzących lub wymienników ciepła. W tym przypadku zwykle pomiędzy nasadką termostatyczną 3 a elementem uruchamiającym 12 znajduje się jeszcze, nieprzedstawione na rysunku urządzenie nawrotne.

Claims (11)

1. Nasadka termostatyczna mająca obudowę, element termostatyczny, którego skuteczna długość zależy od temperatury, element uruchamiający przesuwalny w kierunku otwierania zaworu, i element termostatyczny umieszczony w cią gu uruchomieniowym pomiędzy obudową a elementem uruchamiającym, znamienna tym, że w jej ciągu uruchomieniowym znajduje się wzmacniacz wydłużenia (14) ciągu uruchomieniowego w zależności od skutecznej długości elementu termostatycznego (3).

2. Nasadka według zastrz. 1, znamienna tym, że wzmacniacz wydłużenia (14) ma dwie komory ciśnieniowe (15, 17) o zmiennej długości i zróżnicowanych skutecznych przekrojach poprzecznych, połączone ze sobą przepływowo i wypełnione cieczą.

3. Nasadka według zastrz. 1 albo 2, znamienna tym, że co najmniej jedna komora ciśnieniowa (15) ograniczona jest elementem mieszkowym (8, 16, 18).

4. Nasadka według zastrz. 1 albo 2, albo 3, znamienna tym, że obie komory ciśnieniowe (15, 17) przylegają do siebie.

5. Nasadka według zastrz. 1 albo 2, albo 3, albo 4, znamienna tym, że obie komory ciśnieniowe (15, 17) są w sobie połączone.

6. Nasadka według zastrz. 1 albo 2, albo 3, albo 4, albo 5, znamienna tym, że jedna z komór ciśnieniowych utworzona jest wewnątrz elementu termostatycznego (3).

7. Nasadka według zastrz. 6, znamienna tym, że większa komora ciśnieniowa (15) utworzona jest przez element termostatyczny (3).

8. Nasadka według zastrz. 1 albo 2, albo 3, albo 4, albo 5, albo 6, albo 7, znamienna tym, że element termostatyczny (3) ma wewnętrzny mieszek (8), w który wchodzi trzpień uruchamiający (25), opierający się o obudowę (2, 4), przy czym element termostatyczny (3) jest przesuwalny w obudowie (2, 4) w kierunku uruchamiania.

9. Nasadka według zastrz. 1 albo 2, albo 3, albo 4, albo 5, albo 6, albo 7, albo 8, znamienna tym, że obie komory ciśnieniowe (15, 17) są połączone ze sobą za pośrednictwem rurki kapilarnej (36).

PL 205 214 B1

10. Nasadka według zastrz. 1 albo 2, albo 3, albo 4, albo 5, albo 6, albo 7, albo 8, albo 9, znamienna tym, że komora ciśnieniowa (17) o mniejszej skutecznej powierzchni przekroju poprzecznego jest ograniczona płynoszczelną membraną (27).

11. Nasadka według zastrz. 10, znamienna tym, że płynoszczelną membrana (27) ogranicza od strony czołowej cylinder (32), w którym znajduje się wypust tłokowy (31), przy czym płynoszczelną membrana (27) przylega do wypustu tłokowego (31).