PL205732B1 - Zastosowanie połączenia polimerowego absorbenta i niemetabolizującego cukru do wytwarzania kompozycji leczniczej i/lub kompozycji do stosowania w laboratoriach do traktowania kultur komórkowych - Google Patents

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem niniejszego wynalazku jest zastosowanie połączenia, składającego się, z co najmniej jednego absorbenta i co najmniej jednego związku wybranego z grupy utworzonej przez niemetabolizujące cukry i poliole, do wytwarzania kompozycji, a zwłaszcza kompozycji leczniczej, do wspomagania odnowy komórek i ewentualnie zróżnicowania komórek, w szczególności do wspomagania gojenia, a zwłaszcza gojenia odleżyn.

Ze stanu techniki znane są kompozycje zawierające polimerowy absorbent i cukier, ale mające inne zastosowanie niż w niniejszym wynalazku, przykładowo publikacja WO 90/11069 dotyczy kompozycji, przeciw-zmarszczkowej, która zawiera połączenia ramnozy z fosfolipidem. Publikacja WO 96/23479 dotyczy kompozycji przeciwko mikroorganizmom i pasożytom, gdzie guma ksantanowa jest stosowana, jako środek zagęszczający, a nie, jako absorbent. Zgłoszenie P 334853 dotyczy preparatu do pielęgnacji wrażliwej skóry, zawierającego składniki olejowe lub tłuszczowe naturalne oleje, tłuszcze, woski lub estry liniowych kwasów tłuszczowych. Preparat zwiększa witalność skóry. Publikacja FR 2 768 623 przedstawia kompozycje użyteczną tylko do leczenia tłustej cery.

Ze stanu techniki wiadomo, że jest możliwe stosowanie cukrów przy leczeniu odleżyn, a zwłaszcza przy zwalczaniu infekcji bakteryjnych. W stanie techniki wykazano także, że polimery hydrofilowe można stosować do leczenia odleżyn w celu pochłaniania wysięków.

Stan techniki, który jest przedstawiony niżej, zaczerpnięto z książki „L'escarre - evaluation et prise en charge” (Odleżyny - ocena i pielęgnacja), która jest opracowana przez B. Barrois, D. Colin i S. Desjobert i jest opublikowana przez Frison-Roche.

Odleżyny są miejscowymi obszarami martwicy tkanek, które są spowodowane niedotlenieniem tkanek podskórnych. Główną przyczyną rozwoju odleżyn jest ściśnięcie w ciągu dłuższego okresu czasu miękkich tkanek pomiędzy kościstymi występami i powierzchnią zewnętrzną.

Rozwój odleżyn tłumaczy się na ogół przedłużonym naciskiem wymienionej zewnętrznej powierzchni na skórę i leżące niżej tkanki, a także wynikającymi z tego zjawiskami niedotlenienia tkanek i narządów.

Tym niemniej zaobserwowano, że istnieje szeroka kliniczna niejednorodność oraz że u niektórych pacjentów, takich jak ludzie starzy, osoby z urazami szpiku albo pacjenci w stanie śpiączki, nie jest możliwe przyjmowanie pojawienia się odleżyn po prostu, jako skutku połączenia braku opieki i zwiększenia nacisku na tkankę. Pojawienie się miejscowych odleżyn w obszarze, który nie jest punktem nacisku, obserwuje się często u niektórych pacjentów, a zwłaszcza u pacjentów w placówkach intensywnej opieki.

Oprócz ściskania, jako odgrywające pewną rolę są znane także i inne czynniki samoistne, które obejmują klasyczne ścinanie, macerację, infekcje i niedostateczne odżywianie.

Ścinanie obserwuje się głównie u pacjentów, którzy w ciągu dłuższego okresu czasu pozostają w położeniu półsiedzącym, i jest ono spowodowane przez połączenie nadciśnienia i siły stycznej, która jest związana z poślizgiem.

Maceracja jest często skutkiem wysokiej gorączki, która powoduje większe pocenie się i utratę wody i której może towarzyszyć zwieraczowe nietrzymanie kału i moczu.

Pewną rolę odgrywają także infekcje, które mogą być tym bardziej czynnikiem determinującym, że pacjent może być poddawany niedoborowi immunologicznemu.

Niedostateczne odżywianie przejawia się w odnowie protein tkanek, uzupełnianiu tkanek substratami energetycznymi i niedoborem witamin albo pierwiastków śladowych. Pojawienie się endogennego wyniszczenia, a w szczególności cukrzycy, może tylko zaostrzyć tę istniejącą już wcześniej sytuację.

Do leczenia odleżyn zaproponowano różne produkty i techniki, z których najważniejsze są przedstawione niżej.

Opatrunkowe materiały foliowe, które są cienkimi, przezroczystymi, podatnymi na składanie i rozciągliwymi arkuszami przewidzianymi dla odleżyn bezwysiękowych.

Natłuszczone materiały opatrunkowe, które są wykonane z tiulu albo gazy nasyconej wazeliną i które mogą zawierać dodatkowo antybiotyk, środek antyseptyczny albo kortykosteroid. Główna niedogodność tych natłuszczonych materiałów opatrunkowych polega na tym, że słabo opanowują wysięk.

W przeciwieństwie do tego hydrokoloidy wchłaniają wysięk z jednoczesnym żelowaniem i utrzymują wilgotne środowisko. Problem stwarzany przez te produkty polega na tym, że rozpadają się one po zetknięciu z wysiękami dając zapach zgnilizny.

PL 205 732 B1

Alginiany mają wielką chłonność i są użyteczne, gdy rana jest bardzo wysiękowa.

O ile hydrożele są mniej chłonne niż alginiany, to ich siła nawilż ania jest bardzo użyteczna w fazie czyszczenia obszarów martwicy, przy czym ta faza poprzedza fazę gojenia. Hydrożele wykazują niedogodność polegającą na tym, że są one kosztowne.

Hydratocelulozowe materiały opatrunkowe są bardzo chłonne i opanowują wysięk bez usuwania go. Ich jedynym wskazaniem jest ziarninowanie.

Jako leczenie wykorzystano także zastosowanie cukru do odleżyn w celu pochłaniania wysięków, przy czym jednak taka praktyka może wykazywać niedogodności zwłaszcza wtedy, gdy pacjent jest cukrzykiem, ponieważ oprócz faktu zwiększania stężenia cukru w krwi pacjenta ustalono, że u tych pacjentów ma miejsce gorszy wpł yw na leczenie. Skutkiem dostarczenia cukru do ran tych pacjentów byłoby zaostrzenie tego niekorzystnego wpływu na proces gojenia.

Nieoczekiwanie stało się możliwe wykazanie w próbach in vitro przeprowadzonych na kulturach komórek, że połączenie zawierające, co najmniej jeden polimerowy absorbent i co najmniej jeden związek wybrany z grupy utworzonej przez niemetabolizujące cukry wspomagało bardzo silnie różnicowanie komórek i odnowę tkanek bez wykazywania wyżej wymienionych niedogodności.

Stąd przedmiotem wynalazku jest zastosowanie połączenia, składającego się, co najmniej z jednego absorbenta i co najmniej jednego związku wybranego z grupy utworzonej przez niemetabolizujące cukry, do wytwarzania kompozycji do wspomagania odnowy komórek i ewentualnie zróżnicowania komórek. A mianowicie do wytwarzania kompozycji leczniczej, do leczenia oparzeń i/lub gojenia odleżyn, a także do wytwarzania kompozycji do stosowania w laboratoriach do traktowania kultur komórkowych, a dokładniej do traktowania dna płytek z kulturami komórek do wspomagania przyczepności, zróżnicowania, migracji i wzrostu komórek.

W ramach- znaczenia niniejszego zgł oszenia przez „niemetabolizują cy cukier” rozumie się cukier, który nie może być stosowany w całości, jako źródło energii dla organizmu ludzkiego.

Przedmiotem niniejszego wynalazku jest, więc zastosowanie połączenia składającego się, z co najmniej jednego polimerowego absorbenta wybranego z grupy obejmującej poliakrylan, polimetakrylan, dekstran, polimer karboksywinylowy, alginian, gumę guar, polikwas akrylowy, i karboksymetylocelulozę, i co najmniej jednego związku niemetabolizującego cukru wybranego z grupy utworzonej przez ksylozę, arabinozę, ramnozę i fukozę, do wytwarzania kompozycji, a zwłaszcza kompozycji leczniczej, do leczenia oparzeń i/lub do gojenia odleżyn, i/lub do traktowania dna płytek z kulturami komórek w celu wspomagania przyczepnoś ci, zróż nicowania, migracji i wzrostu komórek.

Przedmiotem niniejszego wynalazku jest, więc także zastosowanie przedmiotowego połączenia do wytwarzania kompozycji do wspomagania różnicowania komórek w medycynie albo w biologii doświadczalnej: tj. do traktowanie dna płytek z kulturą komórek w celu wspomagania przyczepności, różnicowania, migracji i wzrostu komórek drogą zastępowania osnów, które na ogół stosuje się do tego samego celu, lecz które są o wiele bardziej kosztowne w stosowaniu i mniej uniwersalne, takie jak kolagen, fibronektyna, polilizyna albo laminina albo różne dostępne w handlu połączenia tych substancji.

Korzystnie, według wynalazku, niemetabolizujący cukier jest ksylozą lub arabinozą, a bardziej korzystnie, niemetabolizujący cukier jest ksylozą.

Korzystnie, według wynalazku absorbent jest polimerem karboksywinylowym.

Korzystnie, według wynalazku kompozycja ma postać proszku.

Taki preparat w postaci proszku ma, zatem zaletę umożliwiania stosowania, które jest łatwe i mniej bolesne niż zastosowania według stanu techniki. Wymieniona kompozycja w postaci proszku ma także zaletę polegającą na tym, że jest ona silnie antyseptyczna na skutek połączonych efektów usuwania wody, która jest konieczna dla przeżywania bakterii, regularnej absorpcji wysięków i intensywnego osiąganego ciśnienia osmotycznego.

Korzystnie, zastosowanie według wynalazku dotyczy kompozycji zawierającej od 50 do 95%, co najmniej jednego związku wybranego z grupy utworzonej przez ksylozę, arabinozę, ramnozę i fukozę, oraz od 5 do 50% wagowo absorbenta.

Bardziej korzystnie, zastosowanie według wynalazku dotyczy kompozycji zawierającej od 80 do 95%, co najmniej jednego związku wybranego z grupy utworzonej przez ksylozę, arabinozę, ramnozę i fukozę , oraz od 5 do 20% wagowo absorbenta.

Poza tym ustalono, że skuteczność kompozycji pozostaje stała bez względu na to, czy absorbent i związek wybrany z grupy utworzonej przez niemetabolizujące cukry podaje się jednocześnie, oddzielnie albo w taki sposób, że podawania są naprzemienne w czasie.

PL 205 732 B1

Następujące przykłady są ilustracją wynalazku.

P r z y k ł a d 1: Wykazanie wpływu połączenia polimeru karboksywinylowego (karbomeru 914) i ksylozy na migrację, przyczepność i różnicowanie komórek barwnikowych pochodzących z ciągłej linii komórkowej

Płytkę hodowlaną z 6 wgłębieniami powleka się wodnym żelem opartym na mieszaninie karbomeru 914 i ksylozie w proporcjach 1-9 wagowo, do której dodaje się wodę destylowaną, tak, aby uzyskać stężenie 1% wagowo. Utworzony żel zobojętnia się do pH 7,00 za pomocą 1N roztworu wodorotlenku sodowego i sterylizuje w autoklawie w temperaturze 120°C w ciągu 20 minut.

Otrzymany sterylny żel rozcieńcza się w stosunku 1/3 w sterylny sposób za pomocą buforu

PBS, do którego dodano 34 μg gentamycyny na ml. 1 ml tego rozcieńczonego żelu umieszcza się w każdym wgłębieniu płytki i pozostawia żel do wyschnięcia w ciągu nocy przy sterylnym laminarnym przepływie strumienia powietrza.

Następnie prowadzi się posiew stosując zawiesinę zawierającą 50000 komórek barwnikowych z linii komórkowej M4Beu (nowotworowe fenotypy ludzkich linii komórek czerniaka u obnażonych mysz, określone drogą aktywnego mechanizmu przeciwnowotworowego; R. Jacubovich, H. Cabrillat, D. Gerlier, M. Bailly & J.F. Dore; Br. J. Cancer (1985), 51, 335-345) w 3 ml medium hodowlanego MEM, zawierającego 10% surowicy z krwi cielęcej, 1% roztwór witaminy (ref. Sigma M 6895), 1% roztwór pirogronianu sodowego (ref. Sigma S 8636), 1% roztwór aminokwasu (ref. M 7145) i 50 μg gentamycyny na ml.

Kultury umieszcza się w inkubatorze w temperaturze 37°C i przy 5% CO2, a następnie bada ich wzrost.

Kontrolę prowadzi się bez powlekania dna wgłębień.

Wyraźnie zaznaczone zróżnicowanie komórek obserwuje się w przypadku mieszaniny polimeru karboksywinylowego i ksylozy, przy czym zróżnicowanie jest związane z tworzeniem się mas komórkowych przypominającym tworzenie się tkanek.

Dość dobre zróżnicowanie obserwuje się także z alginianem sodowym i karboksymetylocelulozą samodzielnie i w połączeniu z ksylozą. Dobre wyniki uzyskuje się także i wtedy, gdy stosuje się arabinozę zamiast ksylozy.

Wyniki otrzymane na podstawie morfologii komórek, są poparte syntezą melaniny przez komórki barwnikowe, przy czym synteza ta stanowi dobry wskaźnik zróżnicowania.

P r z y k ł a d 2: Wykazanie wpływu połączenia poliakrylanu i ksylozy na leczenie odleżyn

Próby prowadzono na 20 pacjentach, z których 4 miało odleżyny na piętach, natomiast pozostałe 16 miało odleżyny na kości krzyżowej.

Odleżyny na pięcie mierzyły od 1 do 3 cm średnicy na początku leczenia, natomiast odleżyny na kości krzyżowej mierzyły od 4 do 12 cm. W dwóch z nich kość krzyżowa była widoczna na spodzie obrażenia, przy czym wszystkie te odleżyny były silnie wysiękowe.

Leczenie polegało na stosowaniu rano i wieczorem jednej kompozycji w postaci proszku, składającej się wagowo z 90% ksylozy i 10% poliakrylanu, w taki sposób, aby pokryć całość wewnętrznej powierzchni obrażenia warstwą proszku o grubości w przybliżeniu 2 mm.

We wszystkich przypadkach bez wyjątku, po jednym tygodniu leczenia zaobserwowano od 75 do 100% zmniejszenie średnicy odleżyn i całkowite ustąpienie bólu.

Odleżyny na pięcie znikały całkowicie w ciągu dziesięciu dni pozostawiając zaledwie nieznaczne zapalenie bez jakiegokolwiek bólu albo swędzenia.

Wszystkie 11 najmniej głębokich odleżyn krzyżowych miało średnicę od 4 do 6 cm i te odleżyny były prawie całkowicie wypełnione w ciągu dwóch tygodni pozostawiając proste wgłębienie, które było nieznacznie zapalne w przypadku 3 z tych odleżyn, a nawet bez jakiegokolwiek zapalenia w przypadku pozostałych 8 odleżyn.

Chociaż 5 najpoważniejszych odleżyn nie zniknęło całkowicie, to pokrywanie się nabłonkiem we wnętrzu obrażenia było całkowite w ciągu dwóch tygodni. Wynik końcowy był przedstawiony, jako utrata materiału, która była o wiele mniejsza niż utrata materiału zaobserwowana na początku leczenia, w postaci zagłębienia, które było mniej albo bardziej regularne i mniej albo bardziej zaznaczone. Zaobserwowano, że średnica obrażenia była mniejsza od 75 do 85%.

Claims (8)

1. Zastosowanie połączenia składającego się, z co najmniej jednego polimerowego absorbenta wybranego z grupy obejmującej poliakrylan, polimetakrylan, dekstran, polimer karboksywinylowy, alginian, gumę guar, polikwas akrylowy, i karboksymetylocelulozę, i co najmniej jednego związku niemetabolizującego cukru wybranego z grupy utworzonej przez ksylozę, arabinozę, ramnozę i fukozę, do wytwarzania kompozycji, a zwłaszcza kompozycji leczniczej, do leczenia oparzeń i/lub do gojenia odleżyn i/lub do traktowania dna płytek z kulturami komórek w celu wspomagania przyczepności, zróżnicowania, migracji i wzrostu komórek.

2. Zastosowanie według zastrz. 1 do wytwarzania kompozycji, a zwłaszcza kompozycji leczniczej, do zapobiegania albo łagodzenia odleżyn.

3. Zastosowanie według zastrz. 1 albo 2, znamienne tym, że niemetabolizujący cukier jest ksylozą lub arabinozą.

4. Zastosowanie według zastrz. 3, znamienne tym, że niemetabolizujący cukier jest ksylozą.

5. Zastosowanie według zastrz. 1, znamienne tym, że absorbent jest polimerem karboksywinylowym.

6. Zastosowanie według jednego z zastrz. 1, znamienne tym, że kompozycja ma postać proszku.

7. Zastosowanie według zastrz. 1, znamienne tym, że dotyczy kompozycji zawierającej od 50 do 95%, co najmniej jednego związku wybranego z grupy utworzonej przez ksylozę, arabinozę, ramnozę i fukozę, oraz od 5 do 50% wagowo absorbenta.

8. Zastosowanie według jednego z poprzedzających zastrz., znamienne tym, że kompozycja zawiera od 80 do 95%, co najmniej jednego związku wybranego z grupy utworzonej przez ksylozę, arabinozę, ramnozę i fukozę, oraz od 5 do 20% wagowo absorbenta.