PL206710B1

PL206710B1 - Sposób wyznaczania zużycia mieszaniny gazowej przez licznik gazowy

Info

Publication number: PL206710B1
Application number: PL358891A
Authority: PL
Inventors: Daniel Matter; Philippe Prêtre; Thomas Kleiner; Alexander Wenk
Original assignee: Ems Patent Ag
Priority date: 2000-06-14
Filing date: 2001-05-31
Publication date: 2010-09-30
Also published as: CN1235021C; HU224260B1; US6963809B2; CN1436296A; RU2283479C2; ES2377851T3; JP4808905B2; US20040030520A1; EP1290412A1; EP1164361A1; PL358891A1; KR20030063119A; JP2004503763A; ATE540291T1; AU2001258145A1; HUP0301598A2; KR100796969B1; CZ20024007A3; WO2001096819A1; CA2412090A1

Description

Rzeczypospolitej Polskiej (21) Numer zgłoszenia: 358891 (22) Data zgłoszenia: 31.05.2001 (86) Data i numer zgłoszenia międzynarodowego:

31.05.2001, PCT/CH01/000338 (87) Data i numer publikacji zgłoszenia międzynarodowego:

20.12.2001,WO01/96819 (11) 206710 (13) B1 (51) Int.Cl.

G01F 1/74 (2006.01) G01F 15/04 (2006.01) G01F 25/00 (2006.01) (54) Sposób wyznaczania zużycia mieszaniny gazowej przez licznik gazowy

	(73) Uprawniony z patentu:
(30) Pierwszeństwo:	Hydrometer GmbH, Ansbach, DE
14.06.2000, EP, 00810511.6	(72) Twórca(y) wynalazku:
(43) Zgłoszenie ogłoszono: 23.08.2004 BUP 17/04	DANIEL MATTER, Brugg, CH PHILIPPE PRETRE, Baden-Dattwil, CH THOMAS KLEINER, Fislisbach, CH ALEXANDER WENK, Zeihen, CH
(45) O udzieleniu patentu ogłoszono:
30.09.2010 WUP 09/10	(74) Pełnomocnik:
	rzecz. pat. Elżbieta Kowal

PL 206 710 B1

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest sposób wyznaczania zużycia mieszaniny gazowej przez licznik gazowy.

Obecnie rozliczenia gazu oparte są, zwłaszcza w zakresie zużycia domowego i przemysłowego, wyłącznie na pobranej objętości gazu. Dlatego, stosuje się przede wszystkim liczniki, których działanie opiera się bezpośrednio na pomiarze objętości przepływającego gazu, i w których kompensuje się częściowo błąd pomiarowy spowodowany zmianami temperatury.

Najczęściej stosowanymi licznikami gazowymi, są tak zwane liczniki typu mieszkowego, jak na przykład opisany w pracy aut. U. Wernekincka, Gasmessung und Gasabrechnung (Pomiar gazu i rozliczanie gazu), wyd. Vulkan 1996, 20-31. Licznik mieszkowy zawiera dwie komory pomiarowe, które są na przemian napełniane przepływającym gazem i opróżniane. Podczas napełniania się jednej komory, z drugiej gaz jest wypierany. Napełnienia bądź opróżnienia są zliczane i przez pomnożenie objętości komory pomiarowej otrzymuje się ogólną objętość gazu, który przepłynął. Ponieważ objętość gazu zmienia się jednak wraz ze zmianami temperatura otoczenia i ciśnienia, to te pomiary są obarczane błędami. Latem, kiedy gaz jest ciepły i zajmuje większą objętość, konsument płaci więcej za tę samą wartość kaloryczną gazu, niż zimą. Dlatego dostępne są proste mechaniczne lub elektryczne urządzenia do kompensacji temperaturowej współczesnych liczników mieszkowych, w praktyce rzadko znajdują zastosowanie. Wahania ciśnienia natomiast nie są uwzględniane.

Z opisu WO 99/06800 znany jest licznik gazowy, który określa objętościowy strumień przepływu. W tym celu w rurze gazowej odbywa się detekcja ochładzania pierwszego termistora a za pomocą drugiego termistora detekcja aktualnej temperatury gazu, i na tej podstawie określenie prędkości przepływu cząsteczek gazu. W rurze ponadto znajduje się komórka, w której dokonuje się detekcji ochładzania przez gaz w spoczynku. Dzięki temu możliwe jest otrzymanie w dowolnym momencie podczas eksploatacji przewodu gazowego pewnej wartości kalibracyjnej. Za pomocą tej wartości kalibracyjnej można następnie wyznaczyć na podstawie przebiegu ochładzania pierwszego tyrystora strumień przepływu objętościowego.

Mimo wszystkich tych kompensacji, liczniki gazowe, działające na zasadzie objętościowej są zawsze obarczone błędami i powodują niepoprawność rozliczeń za gaz. Przy tym zasada rozliczania bazująca na zużyciu objętościowym jest nierzetelna wobec użytkownika. Zużycie gazu powinno mianowicie określać się nie według objętości, lecz zależnie od ilości gazu, to znaczy masy zużytego gazu, jak również na podstawie jakości gazu, to znaczy jego wartości opałowej. Im większa jest gęstość i wyż sza jakość gazu, tym mniejsza jest obję tość potrzebna do osią gnięcia tego samego stopnia wydajności, na przykład ogrzewania, grzania wody lub użytkowania kuchni.

W jeszcze nie ujawnionym niemieckim zgł oszeniu patentowym nr 199 08 664.8 opisano licznik gazowy, który wyznacza strumień przepływu masy gazu, a więc uwzględnia gęstość gazu. Korzystne jest, jeżeli w tym celu stosuje się anemometr, na przykład znany z opracowania aut. F. Mayera i in., Single-Chip CMOS Anemometer (Aneraometr na jednej strukturze scalonej CMOS), Proc. IEEE, Internal Electron Devices Meeting (lEDM, 1997), 895-898. Ujawnienie tych dwóch dokumentów jest częścią składową poniższego opisu.

W opisanych powyż ej licznikach gazowych nie są jednak uwzglę dniane fluktuacje jakoś ci gazu. Te fluktuacje są znaczne i powstają głównie wskutek tego, że gaz ziemny zależnie od źródła ma różny skład. W doprowadzeniu gazu mieszane są gazy z różnych źródeł, przy czym proporcje mieszania mogą zmieniać się silnie, zależnie od dostawy.

Znane są wprawdzie urządzenia, które uwzględniają wartość opałową i określają zużycie energii.

Ujawnienie WO 00/11465 obejmuje urządzenie do pomiaru energii, które z jednej strony zawiera licznik mieszkowy do pomiaru objętości, a z drugiej strony urządzenie do wyznaczania wartości kalorymetrycznej gazu, przy czym to kalorymetryczne urządzenie pomiarowe działa na zasadzie pomiaru akustycznego.

Z opisu US-A-6 047 589 znane jest urządzenie do pomiaru energii, które określa przepływ objętościowy i wartość kalorymetryczną gazu, przy czym w tym przypadku obydwa pomiary odbywają się na zasadzie zjawiska akustycznego.

Obydwa urządzenia do pomiaru energii są zatem cechowane do pomiaru objętościowego, przy czym w obliczeniach zmierzonej wartości objętości każde z nich uwzględnia aktualną mierzoną na miejscu wartość opałową, w celu otrzymania pożądanej wartości energii.

PL 206 710 B1

Te urządzenia do pomiaru energii mają zatem konstrukcję stosunkowo złożoną, gdyż muszą realizować zarówno pomiar objętości, jak i wyznaczenie wartości opałowej i ponadto dokonywać powiązania tych dwóch otrzymanych wartości pomiarowych. Tego rodzaju urządzenia zatem są zbyt drogie do stosowania w charakterze zwykłych liczników w gospodarstwie domowym i przemyśle.

Celem wynalazku jest opracowanie sposobu do wyznaczania zużycia mieszaniny gazowej dla licznika gazowego, który umożliwiałby proste dokonywanie pomiarów uzależnionego od wartości opałowej poboru gazu, i przy tym nadającego się do zastosowania w gospodarstwie domowym i przemyśle.

Sposób wyznaczania zużycia mieszaniny gazowej przez licznik gazowy, według wynalazku, przy czym licznik gazowy zawiera anemometr do określania masowego natężenia przepływu gazu, oraz układy elektroniczne, a chwilowe masowe natężenie przepływu gazu określa się z użyciem anemometru, charakteryzuje się tym, że w pierwszym etapie bezpośrednio kalibruje się licznik gazowy, będący zespołem pomiaru mocy lub energii, poprzez określenie wartości sygnału czujnikowego w zależności od strumienia przepływu gazu cechującego (N2, powietrze) i zapamiętanie w liczniku gazowym w postaci krzywej cechowania czujnika, a w drugim etapie rejestruje się wartości krzywej cechowania czujnika, będącą funkcją sygnału czujnika wskazującą chwilowe masowe natężenie przepływu gazu, pomnożone przez współczynnik przeliczania sygnału i współczynnik wartości opałowej dla gazowej mieszaniny odniesienia, i cechuje się licznik po określeniu wyniku wyrażającego moc lub, po całkowaniu w czasie, wartość zużycia energii, przy czym współczynnik przeliczania sygnału uwzględnia różnicę czułości środka pomiarowego przy wykorzystaniu mieszaniny gazowej odniesienia, zamiast gazu cechującego (N2, powietrze).

Zmierzoną wartość zużycia energii mnoży się przez współczynnik korekcyjny, który uwzględnia, przynajmniej w przybliżeniu, wartość opałową pobranej mieszaniny gazowej.

Przy użyciu zespołu zewnętrznego ustala się wartość opałową pobranej mieszaniny gazowej.

Przy użyciu zespołu zewnętrznego przekazuje się do licznika gazowego dane dotyczące wartości opałowej pobranej mieszaniny gazowej.

Za pośrednictwem licznika gazowego przekazuje się do centrali zmierzoną wartość poboru energii, a za pośrednictwem jednostki zewnętrznej przekazuje się do centrali dane dotyczące wartości opałowej pobieranej mieszaniny gazowej.

Jako jednostkę zewnętrzną stosuje się centralę.

We współczynniku korekcyjnym uwzględnia się wartość opałową pobieranej mieszaniny gazowej wyznaczoną w określonym przedziale czasu.

Sposób według niniejszego wynalazku opiera się na stwierdzeniu, że sygnał czujnika przy pomiarze strumienia przepływu, zwłaszcza strumienia przepływu masowego, zmienia się w zależności od wartości kalorymetrycznej czyli wartości opałowej gazu. Przy tym, ta zależność jest stała, i w pierwszym przybliżeniu jest zależnością proporcjonalną. Dzięki temu możliwe jest kalibrowanie licznika gazowego według niniejszego wynalazku bezpośrednio jako urządzenia do pomiaru energii.

Korekcje dodatkowe, eliminujące fluktuacje składu mieszaniny gazowej, mogą być przeprowadzane niezależnie od pomiaru za pomocą licznika gazowego. Określenie potrzebnej przy tym wartości opałowej rzeczywiście pobieranego gazu można przeprowadzić z udziałem jednostki zewnętrznej, oddzielonej lokalizacyjnie od licznika gazowego.

Zaletą jest to, że nie każdy licznik musi być wyposażony w jednostkę do wyznaczania wartości opałowej. Pojedyncza jednostka zewnętrzna wystarcza do obsługi kilku użytkowników, a zatem i liczników gazowych, które dołączone są do tej samej sieci gazowej, z podaniem potrzebnych wprowadzanych danych o wartości opałowej pobieranej mieszaniny gazowej.

Kolejną zaletą jest to, że zewnętrzna jednostka przekazuje do licznika gazowego dane o wartości opałowej i licznik gazowy na podstawie tych danych dokonuje sam pewnej korekcji zmierzonych wartości zużycia energii.

Zaletą jest także to, że licznik gazowy przekazuje wartość zużycia energii lub wartość zużycia energii scałkowaną w określonym przedziale czasu do centrali, w której ta wartość jest korygowana za pomocą danych wprowadzonych podczas tego odcinka czasu, dotyczących wartości opałowej.

Sposób według wynalazku i licznik gazowy według wynalazku jako miernik energii, dzięki bezpośredniemu cechowaniu, umożliwiają opłacalne i rzetelne rozliczanie opłat za gaz.

Przedmiot wynalazku uwidoczniono na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia wycinek przewodu gazowego z licznikiem według niniejszego wynalazku. Fig. 2 przedstawia korekcję odchylenia miesięcznych wartości średnich i odpowiednich zmian wartości zmierzonej licznika gazowego według niniejszego wynalazku. Fig. 3a przedstawia błąd wartości mierzonej w funkcji efektywnej wartości

PL 206 710 B1 energii gazu przy pomiarze objętości. Fig. 3b - przy pomiarze przepływu masowego, a Fig. 3c - do pomiaru według niniejszego wynalazku strumienia energii.

Na fig. 1 przedstawiono przewód gazowy, który zaopatrzony jest w licznik gazowy według niniejszego wynalazku. Przewód gazowy składa się z przewodu głównego 1, który połączony jest ze znajdującym się na zewnątrz budynku, nie przedstawionym, przewodem sieci gazowej. Ten główny przewód rurowy 1 ma zwężenie 10 o określonym przekroju lub inny wprowadzony w główny przewód rurowy środek do uzyskania dokładnie określonego spadku ciśnienia. Przez przewód gazowy przepływa gaz. Zwykle jest to pewna mieszanina, której skład ulega zmianom. W przypadku gazu ziemnego, jego trzy składniki główne, metan, propan i etan, zależnie od pochodzenia gazu zawierają pewne inne składniki bierne. Te trzy palne składniki główne mają jednak różne wartości opałowe, tak że wartość opałowa wypadkowej mieszaniny gazowej odpowiednio fluktuuje.

Licznik gazowy, zawiera anemometr 2 do wyznaczania strumienia przepływu masowego gazu, jak również nie przedstawione elektroniczne układy analizujące. Anemometr 2, w prostym przykładzie wykonania, umieszczony jest bezpośrednio na głównym przewodzie rurowym 1. Jednakże, w przedstawionym korzystnym przykładzie wykonania, od głównego przewodu rurowego 1 odgałęzia się rura bocznikująca 11, która stanowi bocznik dla zwężenia 10 rury. W tej rurze bocznikowej 11 umieszczony jest anemometr 2. Korzystne jest, jeżeli anemometr jest typu CMOS w postaci przekładkowej struktury z krzemu polikrystalicznego, znany ze stanu techniki, do wykorzystania jako licznik gazowy.

Anemometr 2 zawiera element grzejny, i po jednym czujniku temperatury, umieszczonym przed i za elementem grzejnym, licząc w kierunku przepływu. Mierzony gaz przepływa nad powierzchnią anemometru 2 i jest nagrzewany elementem grzejnym. Za pomocą czujników temperatury mierzy się temperaturę przed, i za elementem grzejnym, licząc w kierunku przepływu, czyli różnicę temperatur gazu, przy czym otrzymuje się sygnał S czujnika, w postaci sygnału napięciowego U, który jest proporcjonalny do różnicy temperatur ΔΤ. Strumień przenoszenia ciepła zależy od liczby cząsteczek w jednostce objętości, a zatem od masy gazu. Ponadto, zależy on również od wartości opałowej mieszaniny gazowej, a więc na przykład od składu mieszaniny gazowej.

Według niniejszego wynalazku wykorzystuje się również znajomość faktu, że sygnał czujnika zmienia się w zależności od wartości kalorymetrycznej mieszaniny. Zdarza się to przy cechowaniu urządzenia jako urządzenia do pomiaru objętości, a jeszcze silniej występuje przy cechowaniu urządzenia jako miernika przepływu masowego. Zależność tę przedstawiono na fig. 2. Przy tym CW oznacza procentową odchyłkę średniej wartości miesięcznej od średniej wartości rocznej dla wartości opałowej gazu ziemnego. Jak widać, wartość opałowa zmienia się o około 2%. Przedstawiono również, i oznaczono przez ΔS, zmianę sygnału czujnika S, która została otrzymana za pomocą opisanego powyżej anemometru 2 przy stałym przepływie gazu. Widać, że sygnał zmienia się w tym samym kierunku i nawet prawie proporcjonalnie do wartości opałowej. Relacja ta pozostaje w mocy nie tylko w przypadku średnich wartości miesięcznych, lecz również do wartości chwilowych, to znaczy dla dowolnie małej skali czasowej.

Według niniejszego wynalazku możliwe jest zatem cechowanie licznika gazowego bądź środka do wyznaczania przepływu masowego, jako urządzenia do pomiaru energii. W tym celu realizuje się następujący proces:

W pierwszym kroku wyznacza się pewną liczbę N wartości Sn(V^&N2,n) sygnału w zależności od objętościowego lub masowego strumienia przepływowego dla gazu kalibracyjnego, przy czym odbywa się to w warunkach normalnych, to znaczy przy określonej temperaturze (na przykład 20°C) i określonym ciśnieniu (na przykład przy ciśnieniu 1 bara). Jak to przedstawiono powyżej, w przypadku zastosowanego anemometru 2 wartości sygnałów czujników są proporcjonalne do strumienia przepływu masowego gazu. Wartości sygnału Sn(V^& N2,n) czujnika są odwracane i w postaci krzywej kalibracyjnej czujnika Fn(Sn(V^& N2,n)) są zapisywane jako strumień przepływu w zależności od sygnału S czujnika w analizujących układach elektronicznych licznika gazowego.

Jako gaz kalibracyjny stosuje się, korzystnie, azot N2 albo powietrze. Wartości krzywej kalibracyjnej czujnika F_n(Sn(t& _N2,_n)l_są w drugim kroku mnożone przez wspólny przelicznik F_N2-cH i współczynnik wartości opałowej (H ) H_ch dla oznaczonej indeksem CH mieszanki podstawowej, i są zapisywane ponownie. Współczynnik przeliczeniowy sygnału uwzględnia różnice w czułości anemometru 2, przy zastosowaniu mieszanki bazowej zamiast gazu kalibracyjnego, w tym przypadku azotu. Współczynnik (H ) H_cH uwzględnia wartość cieplną mieszaniny podstawowej, to znaczy jej wartość kalorymetryczną, lub inaczej wartość kaloryczną na jednostkę parametru przepływu, to znaczy na standardową jednostkę objętości lub na kilogram. Jako mieszaninę gazową odniesienia dobiera się typową

PL 206 710 B1 mieszankę średnią dla danego zakresu zastosowań. Otrzymany iloczyn jest mocą P w zależności od sygnału czujnika

P = P(S) = Fn(Sn((V N2,n)) ’ fN2-CH’HcH która przedstawia chwilowe zużycie gazu jako energię w jednostce czasu. Przez całkowanie w określonym odcinku czasu można zatem określić zużycie energii E:

^E = J^P(S)) · ^dt = ^fN2-CH ‘ HCH ·/^Fn(Sn ^(V)N2,n i) ’ ^dt

Licznik gazowy jest już zatem w odniesieniu do mieszaniny podstawowej cechowany jako miernik mocy lub miernik energii. Przy jego eksploatacji są automatycznie uwzględniane w szczególności, przynajmniej częściowo, odchylenia składu zużywanej mieszaniny od składu mieszaniny odniesienia, przez odpowiednie zmiany sygnału czujnika S. Nie jest przy tym konieczna_bieżąca aktualizacja fluktuacji efektywnej wartości opałowej H , bądź jej odchyleń od wartości opałowej H _CH mieszaniny odniesienia.

Jak widać z fig. 2, osiągnięte uwzględnianie czasowych odchyleń składu mieszaniny gazowej jest wprawdzie jakościowo poprawne, ale ilościowo niedoskonałe. Dalszą poprawę osiąga się, kiedy zamiast wartości opałowej H _CH mieszanki odniesienia wykorzystuje się wartość opałową H, która przynajmniej w przybliżeniu uwzględnia wartość opałową efektywnej pobieranej mieszaniny gazowej. Wartość H otrzymuje się, na przykład przez wyznaczenie odpowiedniej wartości średniej za dowolnie długi okres czasu. Dla wyznaczenia efektywnej pobieranej energii dokonuje się mnożenia wartości zużycia zmierzonej i wywzorcowanej względem gazowej mieszaniny odniesienia przez współczynnik korekcyjny H/H_ch.

Ta wielkość opałowa jest wyznaczana rachunkowo lub doświadczalnie w pewnej jednostce zewnętrznej. Jednostka ta nie musi znajdować się u odpowiedniego odbiorcy, lecz dla całej sieci odbiorców może być wykorzystywana pojedyncza jednostka. Może ona być częścią składową centrali lub mieć z nią połączenie komunikacyjne. Do wyznaczania wartości opałowej nadają się środki znane. Korzystne może być także wykorzystywanie dokładnych choć i kosztownych środków pomiarowych, gdyż właściwie potrzebne jest tylko jedno urządzenie. Ta zewnętrzna jednostka mierzy zatem w każdym momencie czasowym, lub w wyznaczonych momentach czasowych, wartość opałową mieszaniny gazowej przepływającej przez sieć odbiorców, i przechowuje tę wartość.

W jednym z przykładów wykonania wynalazku zewnętrzna jednostka dostarcza do danego licznika gazowego lub do wszystkich liczników w sieci odbiorczej, dane o wartości opałowej H mieszaniny zredukowanej. Może to się odbywać w określonych odstępach czasu lub przy silnych zmianach mieszaniny gazowej. Licznik gazowy, w tym przykładzie wykonania, zawiera elementy obliczeniowe do korekcji zmierzonej wartości zużycia energii, wraz z danymi dotyczącymi wartości opałowej. W tym przypadku, w skład wprowadzanych danych wchodzi współczynnik korekcyjny, wartość opałowa lub kod przyporządkowywany do współczynnika korekcyjnego. W korzystnym przykładzie wykonania, licznik gazowy całkuje zmierzoną wartość zużycia energii w określonym przedziale czasu i, na przykład jeden tydzień lub jeden miesiąc, i mnoży tę wartość przez współczynnik korekcyjny H(i)/H_CH, który zawiera wartość opałową H(i) uśrednioną za i-ty przedział czasu. Tak otrzymuje się efektywne zużycie energii za m przedziałów czasu:

^m E = fN 2-CH · Σ (H (') · J F, (S (Vn 22,)) · Λ)) i=1 i a kiedy dodatkowo uśredniane są współczynniki przeliczeniowe sygnału:

^m E = Σ (fN 2-CH ( )· H (i) · J F, (S (Vn 2,n )) · dt)) i=1 i

W innym przykładzie wykonania sposobu licznik przekazuje zmierzoną wartość zużycia energii do centrali, która mnoży tę zmierzoną wartość zużycia energii przez współczynnik korekcyjny. Jeżeli jednostka zewnętrzna nie jest zintegrowana z centralą, to przekazuje również do centrali wprowadzo6

PL 206 710 B1 ne dane dla zredukowanej wartości opałowej mieszaniny. Korzystne jest, jeżeli licznik gazowy i/lub jednostka zewnętrzna sumują, bądź całkują swoje wartości zmierzone za określony przedział czasu i do centrali przekazują wartość scałkowaną.

We wszystkich przykładach wykonania korekcja zmierzonej wartości zużycia energii, może się odbywać w dowolnym momencie czasowym, a więc również przy odczycie licznika.

Sposób pomiaru został dokładniej przedstawiony na fig. 3a do 3c. Na tych figurach przedstawiono wielkość odchylenia zmierzonej wartości energii od efektywnej wartości energii mieszaniny gazowej. Przy tym fig. 3a przedstawia sytuację, kiedy licznik gazowy jest wycechowany dla pomiaru objętościowego strumienia gazu. Przedstawiono prędkość przepływu objętościowego V^& w funkcji energii E. W tym przypadku, dla zwykłego mieszkowego urządzenia pomiarowego bez dodatkowej kompensacji temperaturowej. Kiedy za pomocą takiego urządzenia ze strumienia objętościowego określa się energię gazu, to błąd wynosi do ± 18%. Główną przyczyną tego błędu są wahania temperatury, które zwykle wynoszą około ± 10%, i wahania ciśnienia o maksymalnej wartości około ± 5%.

Fig. 3b przedstawia błąd pomiaru powstały przez cechowanie w odniesieniu do przepływu masowego, na przykład za pomocą opisanego powyżej anemometru 2. Przedstawiono strumień przepływu masowego M^& w funkcji energii E. Maksymalny błąd wynosi w przybliżeniu ± 4%, przy czym około 2% powodowane jest przez urządzenie pomiarowe, a pozostałe około 2% przez wahania czasowe składu mieszaniny gazowej w odniesieniu do wartości opałowej. Fig. 3c przedstawia błąd pomiarowy przy zastosowaniu wspomnianego powyżej anemometru 2 z cechowaniem według wynalazku według strumienia energii. Przedstawiono strumień przepływu energetycznego lub mocy E^& w funkcji energii E. Jak to przedstawiono na figurach, urządzenie wycechowane bezpośrednio do pomiaru przepływu energii daje również najlepszą zgodność, ponieważ środek pomiarowy w tym przypadku automatycznie koryguje odchyłki składu mieszaniny gazowej we właściwym kierunku wartości strumienia przepływu energii.

Claims

Zastrzeżenia patentowe

1. Sposób wyznaczania zużycia mieszaniny gazowej przez licznik gazowy, który zawiera anemometr do określania masowego natężenia przepływu gazu, oraz układy elektroniczne, przy czym chwilowe masowe natężenie przepływu gazu określa się z użyciem anemometru, znamienny tym, że w pierwszym etapie bezpośrednio kalibruje się licznik gazowy, będący zespołem pomiaru mocy lub energii, poprzez określenie wartości sygnału czujnikowego (Sn) w zależności od strumienia przepływu gazu cechującego (N2, powietrze) i zapamiętanie w liczniku gazowym w postaci krzywej (Fn(Sn)) cechowania czujnika, a w drugim etapie rejestruje się wartości krzywej (Fn(Sn)) cechowania czujnika, będącą funkcją sygnału czujnika (S) wskazującą chwilowe masowe natężenie przepływu gazu, pomnożone przez współczynnik (fN2-CH) przeliczania sygnału i współczynnik wartości opałowej (HCH) dla gazowej mieszaniny (CH) odniesienia, i cechuje się licznik po określeniu wyniku wyrażającego moc (P) lub, po całkowaniu w czasie, wartość (E) zużycia energii, przy czym współczynnik (fN2-CH) przeliczania sygnału uwzględnia różnicę czułości środka pomiarowego (2) przy wykorzystaniu mieszaniny gazowej odniesienia, zamiast gazu cechującego (N₂, powietrze).
2. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że mnoży się zmierzoną wartość (E) zużycia energii przez współczynnik korekcyjny ((H /H_CH), który uwzględnia, przynajmniej w przybliżeniu, wartość opałową (H ) pobranej mieszaniny gazowej.
3. Sposób według zastrz. 2, znamienny tym, że przy użyciu zespołu zewnętrznego ustala się wartość opałową (H )pobranej mieszaniny gazowej.
4. Sposób według zastrz. 3, znamienny tym, że przy użyciu zespołu zewnętrznego przekazuje się do licznika gazowego dane dotyczące wartości opałowej (H ) pobranej mieszaniny gazowej.
5. Sposób według zastrz. 3, znamienny tym, że za pośrednictwem licznika gazowego przekazuje się do centrali zmierzoną wartość poboru energii, a za_pośrednictwem jednostki zewnętrznej przekazuje się do centrali dane dotyczące wartości opałowej (H ) pobieranej mieszaniny gazowej.
6. Sposób według zastrz. 3, znamienny tym, że jako jednostkę zewnętrzną stosuje się centralę.
7. Sposób według zastrz. 2, _znamienny tym, że we współczynniku korekcyjnym ((H /H_CH) uwzględnia się wartość opałową (H) pobieranej mieszaniny gazowej wyznaczoną w określonym przedziale czasu.