PL206742B1 - Wielkoprądowy wyłącznik prądu stałego - Google Patents

Abstract

Wielkoprądowy wyłącznik prądu stałego jest wyposażony w antysczepieniowy załącznik przeciwprądu złożony z komory próżniowej (7), przy czym styk ruchomy komory (7) jest zespolony mechanicznie z dyskiem napędowym (22) za pomocą dwuczęściowego pręta napędowego (12), którego obie części są połączone sprzęgnikiem teleskopowym (13) w taki sposób, że styk ruchomy (9) komory (7) jest sztywno złączony mechanicznie z jednym końcem pierwszej części pręta (12), która na drugim końcu ma sztywno osadzony popychacz sprzęgnika teleskopowego (13) mogący przemieszczać się osiowo między dnem korpusu tego sprzęgnika a zamykającym korpus zabierakiem o położeniu regulowanym w stosunku do korpusu sztywno osadzonego na jednym końcu drugiej części pręta (12), na której drugim końcu jest umieszczona sprężyna zwrotna (24), a nadto na tej części pręta jest przegubowo osadzony dysk napędowy (22) umieszczony między cewką zamykającą (18) i cewką otwierającą (14), przy czym jeden z zacisków przyłączowych (15) cewki (14) jest elektrycznie połączony z zaciskiem przyłączowym (11) styku ruchomego (9) komory próżniowej (7) w taki sposób, że między zaciskami (10 i 16), przeznaczonymi do przyłączania zewnętrznego obwodu przeciwprądu, występuje szeregowe połączenie zestyku komory próżniowej (7) oraz cewki otwierającej (14).

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest wielkoprądowy wyłącznik prądu stałego, przeznaczony szczególnie do pracy w podstacjach trakcji elektrycznej zasilanej napięciem stałym, przy dużych mocach zwarciowych i dużych początkowych stromościach wzrostu prądu zwarciowego.

Powszechnie w trakcji elektrycznej stosuje się wyłączniki magnetowydmuchowe. Wyłączniki te posiadają zbyt duże czasy działania, co powoduje zbyt małe ograniczanie prądów zwarciowych i występowanie podczas zwarć zbyt dużych wartości wydzielanej energii oraz całki Joule'a. Dla wyeliminowania tych wad stosuje się ultraszybkie wyłączniki próżniowe działające na zasadzie wyłączania przeciwprądem, przydatne w całym zakresie prądów i napięć trakcyjnych lub ultraszybkie wyłączniki hybrydowe próżniowo-tranzystorowe, działające na tzw. zasadzie komutacji naturalnej, przydatne tylko w zakresie niskich napięć trakcyjnych ze względu na osiągalne obecnie parametry napięciowe półprzewodnikowych elementów mocy. Przy wyłączaniu przeciwprądem ultraszybkie działanie wyłącznika powoduje bardzo skuteczne ograniczanie prądów zwarciowych oraz wydzielanej energii i całki Joule'a, tym skuteczniejsze, im większa jest szybkość działania wyłącznika, która jednak jest ograniczona wytrzymałością mechaniczną elementów poddawanych wielkim przyspieszeniom, w szczególnoś ci komór próż niowych.

Dlatego w sieciach trakcyjnych o dużych mocach zwarciowych i związanych z tym dużych początkowych stromościach wzrostu prądu zwarciowego istnieje konieczność stosowania impulsów przeciwprądu o wielkich amplitudach i stromościach wzrostu.

Znanym rozwiązaniem wykorzystywanym do załączania przeciwprądu jest komora próżniowa zamykana ultraszybkim napędem indukcyjno-dynamicznym, złożonym ze spiralnej cewki współpracującej z metalowym dyskiem pracującym jako zwój zwarty. Niezbędne wartości przeciwprądu znacznie przekraczają typowe wartości tzw. prądów sczepienia, powyżej których zestyki komór próżniowych załączających przeciwprąd są narażone na tzw. trwałe sczepienie styków, tj. nieusuwalne przez napęd ich złączenie przez spoinę sczepieniową utworzoną przez zakrzepnięty metal styków, uprzednio stopiony podczas przepływu impulsu prądu o dużym natężeniu przez zestyk zamknięty lub załączający ten prąd; przy załączaniu jest to dodatkowo wspomagane topieniem metalu na powierzchni styków przez łuk załączeniowy. Po sczepieniu styków wyłącznik nie nadawałby się do pracy. Zjawisko jest w dużym stopniu losowe, ale zawsze oznacza istotny wzrost prawdopodobieństwa awarii systemu zasilania sieci trakcyjnej.

W wyłączniku wedł ug wynalazku, wykorzystuje się do załączania przeciwprą du czł on łączeniowy złożony z pomocniczej komory próżniowej, zespolonej z podwójnym napędem indukcyjno-dynamicznym, ultraszybko zamykającym i otwierającym tę komorę. Energia zasilająca cewkę zamykającą komorę pomocniczą pochodzi z dodatkowego źródła zewnętrznego, a energia zasilająca cewkę otwierającą tę komorę jest wytwarzana przez impuls przeciwprądu. Przy zadanych parametrach kondensatora komutacyjnego, cewka otwierająca spełnia zarazem funkcję dławika komutacyjnego regulującego impedancję falową obwodu przeciwprądu, determinującego amplitudę i częstotliwość.

W czł onie takim, bę d ą cym załącznikiem przeciwprą du, w stanie spoczynkowym napę du zestyk komory pomocniczej jest utrzymywany w stanie otwarcia przez siłę zwrotną. Zamyka się on po zadziałaniu napędu wskutek przepływu przez cewkę zamykającą wielkoprądowego impulsu z zasilacza, którym jest rozładowywany oscylacyjnie kondensator zasilany z obwodu napięcia pomocniczego.

Styk ruchomy komory pomocniczej jest połączony z dyskiem napędowym za pomocą pręta napędowego, złożonego z dwóch sztywnych części zespolonych sprzęgnikiem teleskopowym. Jedna część pręta jest połączona sztywno ze stykiem ruchomym i zakończona popychaczem sprzęgnika, a druga jest połączona przegubowo z dyskiem i zakoń czona korpusem sprzę gnika z zabierakiem o położeniu regulowanym w stosunku do korpusu. Sprzęgnik zapewnia bezrozbiegowe przeniesienie ruchu dysku na styk ruchomy podczas zamykania zestyku, a podczas jego otwierania zapewnia rozbieg powodujący powstawanie efektu udarowego oddziaływującego na styk ruchomy.

Po zadziałaniu cewki zamykającej, dysk napędowy nadaje wszystkim elementom z nim sprzężonym, w tym stykowi ruchomemu, określoną prędkość. W końcowej fazie ruchu dysk uderza w zderzak hamujący, pochłaniający energię kinetyczną ruchomych elementów napędu. Sprzęgnik teleskopowy umożliwia dalszy ruch styku aż do jego zderzenia się ze stykiem nieruchomym i załączenia przeciwprądu. Takie oddzielenie relatywnie małej masy styku ruchomego i złączonych z nim elementów od masy pozostałych elementów ruchomych, sprzężonych z dyskiem, zdecydowanie ogranicza narażenia mechaniczne komory pomocniczej przy zderzaniu się styków. Przeciwprąd, przepływając

PL 206 742 B1 przez cewkę otwierającą, wytwarza impuls dużej siły nadającej dyskowi oraz wszystkim elementom z nim sprzężonym określoną prędkość o zwrocie przeciwnym do poprzedniego. Po pokonaniu przez dysk i elementy ruchome z nim sprzężone wybiegu sprzęgnika teleskopowego, zabierak sprzęgnika silnie uderza w popychacz złączony ze stykiem ruchomym, zrywając ewentualną spoinę sczepieniową i pociągają c za sobą styk ruchomy.

W odmianie wyłącznika, załącznikiem przeciwprądu jest komora pomocnicza zespolona z dwoma połączonymi sprzęgnikiem napędami indukcyjno-dynamicznymi, zamykającym i otwierającym. Każdy z nich składa się z cewki i dysku o zróżnicowanych parametrach.

W obwodzie głównym wyłącznika według wynalazku, z antyszczepieniowym załącznikiem przeciwprądu współpracują:

- próżniowy człon wyłączający, posiadający normalnie zamkniętą główną komorę próżniową, otwieraną przy wyłączaniu prądu na określony czas przez ultraszybki napęd indukcyjno-dynamiczny wyposażony w zamek, blokujący komorę w stanie otwarcia przez zadany czas po zadziałaniu napędu, przy czym styk ruchomy komory pomocniczej jest sztywno połączony z prętem napędowym, zespolonym przegubowo z dyskiem napędu;

- próżniowy lub powietrzny g łówny załącznik obwodu, w którym zestyk komory próżniowej lub zestyk pracujący w powietrzu jest normalnie otwarty i zamykany wskutek zadziałania napędu, a otwierany wskutek wyłączenia napędu; element napędowy nie jest ultraszybki i może nim być typowy element wykonawczy napędu maszynowego, stosowanego w aparatach łączeniowych. Połączenie w znany sposób, za pomocą przegubów, dysków napę dów indukcyjno-dynamicznych z prę tami napę dowymi zapewnia ich samoustawność w stanach dynamicznych oraz eliminację momentów obrotowych i bocznych naprężeń podczas ultraszybkiego działania tych napędów. Nadto styki ruchome każdego z zespołów są ze swymi elementami napędowymi złączone mechanicznie, z zachowaniem izolacji elektrycznej.

Styki nieruchome komór głównej i pomocniczej są połączone ze sobą elektrycznie i dołączane do dodatniego bieguna zasilania. Styki ruchome komory głównej i komory pomocniczej są ze sobą połączone elektrycznie gałęzią złożoną z szeregowego połączenia szyny pierwotnej przekaźnika nadprądowego, kondensatora komutacyjnego oraz cewki otwierającej załącznika przeciwprądu. Nadto, styk nieruchomy załącznika głównego jest dołączony do wspólnego punktu szyny pierwotnej przekaźnika nadprądowego i kondensatora komutacyjnego. Do styku ruchomego załącznika głównego są dołączane odbiorniki elektryczne.

Wyłączenie prądu stałego wyłącznikiem według wynalazku jest w znany sposób dokonywane za pomocą przeciwprądu, to znaczy, że występuje wymuszone sprowadzenie do zera prądu stałego przez impuls prądu o kierunku przeciwnym. Źródłem energii wytwarzającej przeciwprąd jest kondensator komutacyjny ładowany z sieci trakcyjnej bądź z przetwornicy zasilanej napięciem pomocniczym.

Źródłem energii uruchamiającej każdy z ultraszybkich napędów indukcyjno-dynamicznych jest odrębny zespół, w którym znajduje się kondensator napędu ładowany przez przetwornicę z zasilacza napięcia pomocniczego. W odmianie wyłącznika cewki obydwóch napędów indukcyjno-dynamicznych są połączone szeregowo i zasilane ze wspólnego zespołu z kondensatorem o zwiększonej pojemności. Z zasilacza napięcia pomocniczego zasilane są także pozostałe napędy. Nadto, wyłącznik jest wyposażony w autonomicznie działający, wielofunkcyjny system ograniczania przepięć. Wyłącznik ma sterowanie mikroprocesorowe, do transmisji sygnałów jest wykorzystana technika światłowodowa.

Przedmiot wynalazku w przykładzie wykonania został uwidoczniony na rysunkach, na których fig. 1 przedstawia schemat kinematyczny załącznika przeciwprądu w wersji jednodyskowej, fig. 2 przedstawia schemat kinematyczny załącznika przeciwprądu w odmianie dwunapędowej, fig. 3 przedstawia schemat elektryczny wyłącznika z załącznikiem przeciwprądu pokazanym na fig. 1, fig. 4 przedstawia schemat elektryczny wyłącznika z załącznikiem przeciwprądu pokazanym na fig. 2, a fig. 5 przedstawia budowę sprzęgnika teleskopowego.

W załączniku przeciwprądu według wynalazku, pokazanym na fig. 1, między parą wzajemnie równoległych głównych płyt nośnych 1, 2 są sztywno zamocowane wzajemnie równoległe płyty bazowe 3, 4, 5, 6, tworząc wraz z płytami nośnymi sztywną klatkę konstrukcyjną załącznika.

Pomocnicza komora 7 jest zawieszona na górnej płycie bazowej 3 za przyłącze styku nieruchomego 8, tworzącego wraz ze stykiem ruchomym 9 zestyk załączający przeciwprąd. Styk nieruchomy 8 jest elektrycznie połączony z zaciskiem przyłączowym 10, a styk ruchomy 9 jest elektrycznie połączony z zaciskiem przyłączowym 11. Nadto styk ruchomy 9 jest mechanicznie połączony z górną

PL 206 742 B1 częścią pręta napędowego 12, zespoloną z dolną częścią tego pręta za pomocą sprzęgnika teleskopowego 13. Obie części pręta 12 są sztywne.

Na płycie bazowej 4 jest zamocowana cewka otwierająca 14 z zaciskami 15, 16 oraz zderzak 17, natomiast na płycie bazowej 5 jest zamocowana cewka zamykająca 18 z zaciskami 19, 20 oraz zderzak 21. Cewki 14, 18 współpracują z dyskiem napędowym 22 zespolonym za pomocą przegubu kulistego 23 z dolną częścią pręta napędowego 12, na której jest nadto osadzona główna sprężyna zwrotna 24 o sile F24, oparta o płytę bazową 5. Pomocnicza sprężyna zwrotna 25 o sile F25, jest osadzona na górnej części pręta 12 i oparta o korpus komory 7. Siła F24 sprężyny 24 utrzymuje dysk 22 w położeniu trwałym, w którym jest on oparty o zderzak 21, a siła F25 sprężyny 25 utrzymuje styk ruchomy 9 w trwałym położeniu otwarcia, w którym sprzęgnik 13 przyjmuje położenie pokazane na fig. 5.

W odmianie wyłącznika z załącznikiem przeciwprądu pokazanym na fig. 2, między parą wzajemnie równoległych głównych płyt nośnych 1, 2 jest sztywno zamocowana dodatkowa płyta bazowa 26 ze zderzakami 27, 28 umieszczonymi po obu stronach tej płyty, wzajemnie równoległa do płyt bazowych 3, 4, 5, 6. Pomiędzy płytami 26, 4 jest umieszczony dodatkowy dysk napędowy 29, zamocowany suwliwie na górnej części pręta 12 ponad sprzęgnikiem 13, współpracujący ze sprężyną zwrotną 30 o sile F₃₀, opartą jednym końcem o dysk 29, a drugim końcem o gniazdo w płycie 26. Siła F₃₀ sprężyny 30 utrzymuje dysk 29 w położeniu trwałym, w którym jest on oparty o zderzak 17. Pozostałe elementy załącznika według fig. 2 są podobne do swych odpowiedników na fig. 1 i pełnią takie same funkcje.

Na figurze 3 przedstawiono schemat wyłącznika według wynalazku, z załącznikiem przeciwprądu 31 pokazanym na fig. 1, a na fig. 4 przedstawiono schemat odmiany wyłącznika z załącznikiem przeciwprądu 31 o budowie pokazanej na fig. 2. Cewka zamykająca 18 załącznika 31 jest w obu przypadkach dołączona do zasilacza 32. Załącznik współpracuje ze znanym próżniowym członem wyłączającym 33, złożonym z normalnie zamkniętej głównej komory próżniowej 34, otwieranej przy wyłączaniu prądu przez ultraszybki napęd indukcyjno-dynamiczny 35 z cewką dołączoną do zasilacza 36, wyposażony w szybki zamek 37 z napędem elektromagnesowym 38 dołączonym także do zasilacza 36. Prócz tego załącznik 31 współpracuje z generatorem przeciwprądu 39, złożonym z kondensatora komutacyjnego 40 z opornikiem do ładowania 41, przekaźnikiem nadprądowym 42, załącznikiem głównym 43 złożonym z zestyku 44 z napędem elektromagnesowym 45. Nadto wyłącznik jest wyposażony w autonomiczny, wielofunkcyjny ogranicznik przepięć 46.

Komory próżniowe główna 34 oraz pomocnicza 7 mają styki nieruchome połączone ze sobą elektrycznie i dołączone do głównego, dodatniego, wejściowego zacisku przyłączowego 47 wyłącznika, który jest dołączany do dodatniego bieguna głównego napięcia trakcyjnego + UG.

Styki ruchome komory głównej 34 i komory pomocniczej 7 oraz styk nieruchomy zestyku 44 są ze sobą połączone elektrycznie gałęzią złożoną z przekaźnika nadprądowego 42, kondensatora komutacyjnego 40 oraz cewki otwierającej 14 w taki sposób, że styk nieruchomy zestyku 44 załącznika głównego 43 jest połączony ze stykiem ruchomym komory głównej 34 za pomocą szyny pierwotnej przekaźnika nadprądowego 42, a nadto ze stykiem ruchomym komory pomocniczej 7 za pomocą szeregowego połączenia kondensatora komutacyjnego 40 i cewki otwierającej 14 załącznika przeciwprądu 31.

Styk ruchomy zestyku 44 jest dołączony do głównego, ujemnego zacisku przyłączowego 48, do którego dołączane są odbiorniki. Do zacisku 48 jest również dołączony jeden z obwodów ogranicznika przepięć 46, którego drugi obwód jest dołączony do zacisku 47, a nadto ogranicznik 46 jest dołączony do głównego zacisku uziomowego 49 wyłącznika.

Poszczególne zespoły wyłącznika są uruchamiane w zaprogramowanym cyklu łączeniowym przez sterownik mikroprocesorowy 50 za pomocą światłowodów 51, 52, 53, 54, w zależności od elektrycznych lub świetlnych sygnałów sterujących, podawanych torami zewnętrznego sterowania 55 lub sygnałów z przekaźnika nadprądowego 42 przy zwarciach.

Sprzęgnik teleskopowy 13 pokazany na fig. 5, jest złożony z korpusu 56 sztywno połączonego z dolną częścią pręta 12, na której osadzony jest dysk 22, popychacza 57 sztywno połączonego z górną częścią pręta 12, złączoną ze stykiem ruchomym 9, a nadto z zabieraka 58 o położeniu regulowanym w stosunku do korpusu 56 w celu regulacji rozbiegu napędu.

W stanie początkowym wyłącznika w wersji według fig. 3, komora 34 jest zamknięta, a komora 7 i zestyk 44 są otwarte. Po pojawieniu się napięcia sieci + UG na głównym wejściowym zacisku przyłączowym 47 oraz napięcia pomocniczego + UP na wejściach zasilaczy 32, 36, napędu 45 oraz sterownika 50, wyłącznik osiąga gotowość do pracy po założonym krótkim czasie przygotowawczym. ZamyPL 206 742 B1 kanie wyłącznika następuje bezpośrednio po podaniu torem sterowania zewnętrznego 55 sygnału załączającego I. Wówczas sterownik 50 światłowodem 53 wysyła ciągły sygnał powodujący załączenie napędu 45 i zamknięcie się zestyku 44, co jest równoznaczne z załączeniem napięcia zasilającego do zacisku 48 oraz dołączonych do niego odbiorników trakcyjnych.

W przypadku zwarcia prąd zwarciowy I płynący od zacisku przyłączowego 47 do zacisku przyłączowego 48 przez gałąź złożoną z komory głównej 34, szyny przekaźnika 42 i zestyku 44, powoduje zadziałanie przekaźnika 42, który światłowodem 51 wysyła sygnał samoczynnego wyłączenia do sterownika 50. Wówczas sterownik 50 wysyła ciąg impulsów sterujących. Pierwszy impuls światłowodem 52 dociera do zasilacza 36, który uruchamia napęd indukcyjno-dynamiczny 35 otwierający komorę 34, w której zapala się łuk elektryczny. Drugi impuls światłowodem 54 dociera z zadanym opóźnieniem do zasilacza 32, który zasila impulsem silnoprądowym cewkę zamykającą 18, co powoduje wytworzenie impulsu siły zamykającej Fz uruchamiającej dysk 22 napędu indukcyjno-dynamicznego, przy czym impuls ten zanika przed załączeniem przeciwprądu. Ponieważ sprzęgnik 13 znajduje się wówczas w położeniu trwałym, pokazanym na fig. 5, ruch dysku jest przenoszony na styk ruchomy 9 wskutek nacisku dna korpusu 56 na popychacz 57 aż do chwili uderzenia dysku 22 w zderzak 17 i jego zahamowania wraz z korpusem 56 sprzęgnika. Dzięki bezwładności styk ruchomy 9 wraz z górną częścią pręta 12 i popychaczem 57 porusza się nadal aż do zderzenia ze stykiem nieruchomym 8, poprzedzonego przy bardzo małej odległości styków przeskokiem elektrycznym i zapłonem łuku złączeniowego, gaszonego wskutek zetknięcia się styków. Powoduje to załączenie przeciwprądu J_cp sprowadzającego prąd J w komorze 34 do zera. Wówczas przy dostatecznie dużych wartościach przeciwprądu styki 8, 9 mogą ulec sczepieniu.

Przeciwprąd J_ffi, płynąc przez cewkę 14, generuje impuls siły otwierającej Fo odrzucającej dysk 22 w kierunku przeciwnym, razem z dolną częścią pręta 12 i korpusem 56 wraz z zabierakiem 58 sprzęgnika 13. Po pokonaniu rozbiegu zabierak 58 uderza w popychacz 57 zrywając ewentualne sczepienie styków. Komora 7 wraca do położenia otwarcia, utrzymywanego wskutek działania sił F24, F25 sprężyn zwrotnych 24, 25, ucinając niewielki prąd płynący w końcowym stadium wyłączania przez opornik 41. Zamek 37 samoczynnie blokuje komorę 34 w położeniu otwarcia, a prąd zwarciowy płynący od zacisku 47 do 48 zostaje przejęty przez gałąź złożoną z komory 7, cewki 14, kondensatora 40 oraz zestyku 44, po czym dąży ze znaczną stromością do zera.

Po przejęciu całego prądu zwarciowego przez gałąź złożoną z komory 7, cewki 14, kondensatora 40 i zestyku 44, na przeładowującym się kondensatorze 40 występuje przepięcie łączeniowe. Po osiągnięciu przez to przepięcie dostatecznie dużej wartości, cały prąd płynący od zacisku 47 do 48 zostaje przejęty przez ogranicznik przepięć 46 i płynie przezeń od zacisku 47 do zacisku uziomowego 49, co powoduje wytracenie w tym ograniczniku odpowiedniej części energii magnetycznej obwodu od strony zasilania i ograniczenie przepięcia łączeniowego na zadanym poziomie. Energia magnetyczna, ewentualnie generująca przepięcia od strony odbiorników, jest rozładowywana przez obwód ogranicznika 46 dołączony do zacisku 48. Po określonym czasie sterownik 50 przerywa wysyłanie światłowodem 53 sygnału sterującego, co powoduje wyłączenie napędu 45 i bezprądowe otwarcie zestyku 44. Następnie kolejny impuls z zadanym opóźnieniem dociera światłowodem 52 do zasilacza 36, który uruchamia napęd elektromagnesowy 38 otwierający zamek 37. Wówczas komora 34 zamyka się, co powoduje ponowne naładowanie się kondensatora 40 poprzez opornik 41. W zasilaczach 32, 36 kondensatory zasilające cewki napędów indukcyjno-dynamicznych są ładowane bezpośrednio po zadziałaniu tych napędów.

Otwarcie wyłącznika w warunkach roboczych następuje wskutek podania torem sterowania zewnętrznego 55 sygnału wyłączającego O. Wówczas sterownik 50 wysyła ciąg impulsów sterujących. Pierwszy impuls światłowodem 52 dociera do zasilacza 36, który uruchamia napęd 35 otwierający komorę 34, w której zapala się łuk elektryczny. Dalszy ciąg procesu wyłączania przebiega wówczas analogicznie.

W pokazanej na fig. 4 odmianie wyłącznika z załącznikiem przeciwprądu 31 o budowie pokazanej na fig. 2, działanie wyłącznika jest identyczne do chwili załączenia przeciwprądu. Następnie przeciwprąd J^, płynąc przez cewkę 14, generuje impuls siły otwierającej F_o odrzucającej dysk 29, który uderza w korpus 56 sprzęgnika 13 powodując jego ruch wraz z zabierakiem 58, dolną częścią pręta 12 oraz dyskiem 22 w kierunku otwierania zestyku komory 7. Po pokonaniu rozbiegu zabierak 58 uderza w popychacz 57, zrywając ewentualne sczepienie styków, a następnie działanie wyłącznika przebiega tak samo. Po zaniku przeciwprądu dysk 29 pod działaniem siły F30 sprężyny 30 powraca do położenia trwałego.

Claims (2)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Wielkoprądowy wyłącznik prądu stałego, znamienny tym, że jest wyposażony w antysczepieniowy załącznik przeciwprądu (31), złożony z komory próżniowej (7), przy czym styk ruchomy komory (7) jest zespolony mechanicznie z dyskiem napędowym (22) za pomocą dwuczęściowego pręta napędowego (12), którego obie części są połączone sprzęgnikiem teleskopowym (13) w taki sposób, że styk ruchomy (9) komory (7) jest sztywno złączony mechanicznie z jednym końcem pierwszej części pręta (12), która na drugim końcu ma sztywno osadzony popychacz (57) sprzęgnika teleskopowego (13) mogący przemieszczać się osiowo między dnem korpusu (56) tego sprzęgnika a zamykającym korpus (56) zabierakiem (58) o położeniu regulowanym w stosunku do korpusu (56) sztywno osadzonego na jednym końcu drugiej części pręta (12), na której drugim końcu jest umieszczona sprężyna zwrotna (24), a nadto na tej części pręta jest przegubowo osadzony dysk napędowy (22), umieszczony między cewką zamykającą (18) i cewką otwierającą (14), przy czym jeden z zacisków przyłączowych (15) cewki (14) jest elektrycznie połączony z zaciskiem przyłączowym (11) styku ruchomego (9) komory próżniowej (7) w taki sposób, że między zaciskami (10, 16), przeznaczonymi do przyłączania zewnętrznego obwodu przeciwprądu, występuje szeregowe połączenie zestyku komory próżniowej (7) oraz cewki otwierającej (14).
2. 2. Wielkoprądowy wyłącznik prądu stałego według zastrz. 1, znamienny tym, że jest wyposażony w obwód przeciwprądu złożony z komory próżniowej głównej (34), szyny pierwotnej przeznaczonej do wzbudzania przekaźnika nadprądowego (42), kondensatora komutacyjnego (40), komory próżniowej pomocniczej (7), cewki otwierającej (14), przy czym styki nieruchome komór próżniowych (34, 7) są ze sobą elektrycznie połączone bezpośrednio, a do styku ruchomego komory (34) jest dołączony jeden zacisk szyny pierwotnej przeznaczonej do wzbudzania przekaźnika nadprądowego (42), której drugi zacisk jest dołączony do jednego zacisku kondensatora komutacyjnego (40), mającego drugi zacisk dołączony do jednego zacisku cewki otwierającej (14), której drugi zacisk jest dołączony do styku ruchomego komory (7), wskutek czego styki ruchome komór (34, 7) są ze sobą elektrycznie połączone za pomocą gałęzi złożonej z połączonych szeregowo szyny pierwotnej przekaźnika nadprądowego (42), kondensatora komutacyjnego (40) i cewki otwierającej (14).

   PL 206 742 B1