PL207730B1

PL207730B1 - Pochodne chinolino-, izochinolino- i chinazolino-oksyalkiloamidów, kompozycja grzybobójcza i sposób zwalczania lub niszczenia grzybów fitopatogennych

Info

Publication number: PL207730B1
Application number: PL377160A
Authority: PL
Inventors: Patrick Jelf Crowley; Roger Salmon
Original assignee: Syngenta Ltd
Priority date: 2002-11-26
Filing date: 2003-10-27
Publication date: 2011-01-31
Also published as: AU2003276400A1; CA2502183A1; EP1567010B1; GT200300257A; US20060019973A1; DE60317093D1; US20070072884A1; MXPA05005453A; CN100347160C; WO2004047538A1; IL168487A; JP4607596B2; EP1567010A1; ECSP055813A; KR20050086882A; AR042127A1; CR7828A; DE60317093T2; ZA200502930B; ES2297274T3

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku są pochodne chinolino-, izochinolino- i chinazolinooksyalkiloamidów, kompozycja grzybobójcza i sposób zwalczania lub niszczenia grzybów fitopatogennych. Pochodne te są związkami nowymi, a kompozycje zawierające te związki znajdują zastosowanie w sposobach zwalczania grzybów, zwłaszcza grzybiczych chorób roślin (chorób roś lin wywoł ywanych przez grzyby).

Opisano różne pochodne kwasu chinolino-8-oksyalkilo-karboksylowego, jako związki użyteczne jako odtrutki dla herbicydów lub jako środki zapewniające bezpieczeństwo stosowania herbicydów (patrz na przykład, opisy patentowe US 4 881 966, 4 902 340 i 5 380 852). Na przykład, w publikacji WO 99/33810, opisie patentowym US 6090815 i opisie japońskim JP 2001089453 opisane zostały pewne pochodne amidowe kwasów heteroaryloksy(tio)alkilokarboksylowych, wraz z ich zastosowaniem jako fungicydów w rolnictwie i ogrodnictwie. Dodatkowo, na przykład, w opisach patentowych US 4 116 677 i 4 168 319 opisane zostały pewne pochodne amidów kwasu fenoksyalkilokarboksylowego, wraz z ich zastosowaniem jako herbicydów i środków przeciw pleśniom.

Pochodne chinolino-, izochinolino- i chinazolinooksyalkiloamidów, zgodnie z wynalazkiem charakteryzują się tym, że są przedstawione za pomocą wzoru ogólnego (1)

jeden spośród X i Y jest N, a drugi jest CR lub oba X i Y są N; Z jest H; R jest H, fluorowcem lub grupą cyjano; R1 jest metylem, etylem, n-propylem, 2,2,2-trifluorometylem, cyjanometylem, acetylometylem, metoksykarbonylometylem, metoksykarbonyloetylem, hydroksymetylem, hydroksyetylem, metoksymetylem, metylotiometylem, etoksymetylem, 2-metoksyetylem, 2-metylotioetylem, metoksylem, etoksylem, n-propoksylem lub n-butoksylem; R2 oznacza H; oba R3 i R4 oznaczają metyl; i R5 oznacza H, metyl, hydroksymetyl, metoksymetyl, 1-metoksyetyl, t.-butylodimetylosiloksymetyl, 3-cyjanopropyl, 3-metoksypropyl, 3-(1,2,4-triazol-1-ilo)propyl, 3-metylotiopropyl, 3-metanosulfinylopropyl lub 3-metanosulfonylopropyl.

Kompozycja grzybobójcza, zgodnie z wynalazkiem charakteryzuje się tym, że zawiera skuteczną grzybobójczo ilość związku o wzorze (1), określonego powyżej i odpowiedni nośnik lub rozcieńczalnik kompozycji.

Sposób zwalczania lub niszczenia grzybów fitopatogennych, zgodnie z wynalazkiem charakteryzuje się tym, że obejmuje nakładanie skutecznej grzybobójczo ilości związku o wzorze (1) określonego powyżej lub kompozycji określonej powyżej, na roślinę, na ziarno rośliny, na stanowisko rośliny lub ziarna, lub na glebę, lub dowolny inny ośrodek wzrostu rośliny.

Korzystnie R1 jest etylem, metoksy, etoksy lub metoksymetylem, zwłaszcza etylem. Korzystnie R5 jest metylem, metoksymetylem lub cyjanopropylem.

Związki, które tworzą część wynalazku, zostały przedstawione w tabelach 1 do 114 poniżej.

Związki w tabeli 1 mają wzór ogólny (I), w którym X jest N, Y jest CH, Z jest H, R1 oznacza etyl, R2 oznacza H, oba R3 i R4 oznaczają metyl, a znaczenia podstawnika R5 zostało podane w tabeli 1.

T a b e l a 1

Związek numer:	R5
1	2
1	H
2	CH3
10	HOCH2
12	CH3OCH2

PL 207 730 B1 cd. tabeli 1

1	2
13	CH3OCH2CH2
50	t.-C4Hg(CH3)2SiOCH2
90	NC(CH2)2CH2
96	CH3SO(CH2)2CH2
97	CH3SO2(CH2)2CH2
98	1,2,4-triazol-1-ilo-(CH2)2CH₂

Tabela 2

Tabela 2 składa się z 10 związków o wzorze ogólnym (1), w którym X jest N, Y jest CH, Z jest H, R1 jest metylem, R2 jest wodorem, oba R3 i R4 są metylami i R5 przyjmuje znaczenia podane w tabeli 1. Tak więc związek 1 z tabeli 2 jest taki sam jak związek 1 z tabeli 1 z tym wyjątkiem, że w związku 1 z tabeli 2 R1 jest metylem zamiast etylu. Podobnie związki 2 do 101 z tabeli 2 są odpowiednio takie same jak związki 2 do 101 z tabeli 1, z tym wyjątkiem, że w związkach z tabeli 2 R1 jest metylem zamiast etylu.

Tabela 3

Tabela 3 składa się z 10 związków o wzorze ogólnym (1), w którym X jest N, Y jest CH, Z jest H, R1 jest n-propylem, R2 jest wodorem, oba R3 i R4 są metylami i R5 przyjmuje znaczenia podane w tabeli 1. Tak więc związek 1 z tabeli 3 jest taki sam jak związek 1 z tabeli 1 z tym wyjątkiem, że w związku 1 z tabeli 3 R1 jest n-propylem, zamiast etylu. Podobnie związki 2 do 101 z tabeli 3 są odpowiednio takie same jak związki 2 do 101 z tabeli 1, z tym wyjątkiem, że w związkach z tabeli 3 R1 jest n-propylem, zamiast etylu.

Tabela 4

Tabela 4 składa się z 10 związków o wzorze ogólnym (1), w którym X jest N, Y jest CH, Z jest H, R1 jest 2,2,2-trifluoroetylem, R2 jest wodorem, oba R3 i R4 są metylami i R5 przyjmuje znaczenia podane w tabeli 1. Tak więc związek 1 z tabeli 4 jest taki sam jak związek 1 z tabeli 1 z tym wyjątkiem, że w związku 1 z tabeli 4 R1 jest 2,2,2-trifluoroetylem, zamiast etylu. Podobnie związki 2 do 101 z tabeli 4 są odpowiednio takie same jak związki 2 do 101 z tabeli 1, z tym wyjątkiem, że w związkach z tabeli 4 R1 jest 2,2,2-trifluoroetylem, zamiast etylu.

Tabela 5

Tabela 5 składa się z 10 związków o wzorze ogólnym (1), w którym X jest N, Y jest CH, Z jest H, R1 jest cyjanometylem, R2 jest wodorem, oba R3 i R4 są metylami i R5 przyjmuje znaczenia podane w tabeli 1. Tak więc związek 1 z tabeli 5 jest taki sam jak związek 1 z tabeli 1 z tym wyjątkiem, że w związku 1 z tabeli 5 R1 jest cyjanometylem zamiast etylu. Podobnie związki 2 do 101 z tabeli 5 są odpowiednio takie same jak związki 2 do 101 z tabeli 1, z tym wyjątkiem, że w związkach z tabeli 5 R1 jest cyjanometylem zamiast etylu.

Tabela 6

Tabela 6 składa się z 10 związków o wzorze ogólnym (1), w którym X jest N, Y jest CH, Z jest H, R1 jest acetylometylem, R2 jest wodorem, oba R3 i R4 są metylami i R5 przyjmuje znaczenia podane w tabeli 1. Tak więc związek 1 z tabeli 6 jest taki sam jak związek 1 z tabeli 1 z tym wyjątkiem, że w związku 1 z tabeli 6 R1 jest acetylometylem zamiast etylu. Podobnie związki 2 do 101 z tabeli 6 są odpowiednio takie same jak związki 2 do 101 z tabeli 1, z tym wyjątkiem, że w związkach z tabeli 6 R1 jest acetylometylem zamiast etylu.

Tabela 7

Tabela 7 składa się z 10 związków o wzorze ogólnym (1), w którym X jest N, Y jest CH, Z jest H, R1 jest metoksykarbonylometylem, R2 jest wodorem, oba R3 i R4 są metylami i R5 przyjmuje znaczenia podane w tabeli 1. Tak więc związek 1 z tabeli 7 jest taki sam jak związek 1 z tabeli 1 z tym wyjątkiem, że w związku 1 z tabeli 7 R1 jest metoksykarbonylometylem zamiast etylu. Podobnie związki 2 do 101 z tabeli 7 są odpowiednio takie same jak związki 2 do 101 z tabeli 1, z tym wyjątkiem, że w związkach z tabeli 7 R1 jest metoksykarbonylometylem zamiast etylu.

Tabela 8

Tabela 8 składa się z 10 związków o wzorze ogólnym (1), w którym X jest N, Y jest CH, Z jest H, R1 jest metoksykarbonyloetylem, R2 jest wodorem, oba R3 i R4 są metylami i R5 przyjmuje znacze4

PL 207 730 B1 nia podane w tabeli 1. Tak więc związek 1 z tabeli 8 jest taki sam jak związek 1 z tabeli 1 z tym wyjątkiem, że w związku 1 z tabeli 8 R1 jest metoksykarbonyloetylem zamiast etylu. Podobnie związki 2 do 101 z tabeli 8 są odpowiednio takie same jak związki 2 do 101 z tabeli 1, z tym wyjątkiem, że w związkach z tabeli 8 R1 jest metoksykarbonyloetylem zamiast etylu.

Tabela 9

Tabela 9 składa się z 10 związków o wzorze ogólnym (1), w którym X jest N, Y jest CH, Z jest

H, R1 jest hydroksymetylem, R2 jest wodorem, oba R3 i R4 są metylami i R5 przyjmuje znaczenia podane w tabeli 1. Tak więc związek 1 z tabeli 9 jest taki sam jak związek 1 z tabeli 1 z tym wyjątkiem, że w związku 1 z tabeli 9 R1 jest hydroksymetylem zamiast etylu. Podobnie związki 2 do 101 z tabeli 9 są odpowiednio takie same jak związki 2 do 101 z tabeli 1, z tym wyjątkiem, że w związkach z tabeli 9 R1 jest hydroksymetylem zamiast etylu.

Tabela 10

Tabela 10 składa się z 10 związków o wzorze ogólnym (1), w którym X jest N, Y jest CH, Z jest H, R1 jest hydroksyetylem, R2 jest wodorem, oba R3 i R4 są metylami i R5 przyjmuje znaczenia podane w tabeli 1. Tak więc związek 1 z tabeli 10 jest taki sam jak związek 1 z tabeli 1 z tym wyjątkiem, że w związku 1 z tabeli 10 R1 jest hydroksyetylem zamiast etylu. Podobnie związki 2 do 101 z tabeli 10 są odpowiednio takie same jak związki 2 do 101 z tabeli 1, z tym wyjątkiem, że w związkach z tabeli 10 R1 jest hydroksyetylem zamiast etylu.

Tabela 11

Tabela 11 składa się z 10 związków o wzorze ogólnym (1), w którym X jest N, Y jest CH, Z jest H, R1 jest metoksymetylem, R2 jest wodorem, oba R3 i R4 są metylami i R5 przyjmuje znaczenia podane w tabeli 1. Tak więc związek 1 z tabeli 11 jest taki sam jak związek 1 z tabeli 1 z tym wyjątkiem, że w związku 1 z tabeli 11 R1 jest metoksymetylem zamiast etylu. Podobnie związki 2 do 101 z tabeli 11 są odpowiednio takie same jak związki 2 do 101 z tabeli 1, z tym wyjątkiem, że w związkach z tabeli 11 R1 jest metoksymetylem zamiast etylu.

Tabela 12

Tabela 12 składa się z 10 związków o wzorze ogólnym (1), w którym X jest N, Y jest CH, Z jest H, R1 jest metylotiometylem, R2 jest wodorem, oba R3 i R4 są metylami i R5 przyjmuje znaczenia podane w tabeli 1. Tak więc związek 1 z tabeli 12 jest taki sam jak związek 1 z tabeli 1 z tym wyjątkiem, że w związku 1 z tabeli 12 R1 jest metylotiometylem zamiast etylu. Podobnie związki 2 do 101 z tabeli 12 są odpowiednio takie same jak związki 2 do 101 z tabeli 1, z tym wyjątkiem, że w związkach z tabeli 12 R1 jest metylotiometylem zamiast etylu.

Tabela 13

Tabela 13 składa się z 10 związków o wzorze ogólnym (1), w którym X jest N, Y jest CH, Z jest H, R1 jest etoksymetylem, R2 jest wodorem, oba R3 i R4 są metylami i R5 przyjmuje znaczenia podane w tabeli 1. Tak więc związek 1 z tabeli 13 jest taki sam jak związek 1 z tabeli 1 z tym wyjątkiem, że w związku 1 z tabeli 13 R1 jest etoksymetylem zamiast etylu. Podobnie związki 2 do 101 z tabeli 13 są odpowiednio takie same jak związki 2 do 101 z tabeli 1, z tym wyjątkiem, że w związkach z tabeli 13 R1 jest etoksymetylem zamiast etylu.

Tabela 14

Tabela 14 składa się z 10 związków o wzorze ogólnym (1), w którym X jest N, Y jest CH, Z jest H, R1 jest 2-metoksyetylem, R2 jest wodorem, oba R3 i R4 są metylami i R5 przyjmuje znaczenia podane w tabeli 1. Tak więc związek 1 z tabeli 14 jest taki sam jak związek 1 z tabeli 1 z tym wyjątkiem, że w związku 1 z tabeli 14 R1 jest 2-metoksyetylem zamiast etylu. Podobnie związki 2 do 101 z tabeli 14 są odpowiednio takie same jak związki 2 do 101 z tabeli 1, z tym wyjątkiem, że w związkach z tabeli 14 R1 jest 2-metoksyetylem zamiast etylu.

Tabela 15

Tabela 15 składa się z 10 związków o wzorze ogólnym (1), w którym X jest N, Y jest CH, Z jest H, R1 jest 2-metylotioetylem, R2 jest wodorem, oba R3 i R4 są metylami i R5 przyjmuje znaczenia podane w tabeli 1. Tak więc związek 1 z tabeli 15 jest taki sam jak związek 1 z tabeli 1 z tym wyjątkiem, że w związku 1 z tabeli 15 R1 jest 2-metylotioetylem zamiast etylu. Podobnie związki 2 do 101 z tabeli 15 są odpowiednio takie same jak związki 2 do 101 z tabeli 1, z tym wyjątkiem, że w związkach z tabeli 15 R1 jest 2-metylotioetylem zamiast etylu.

PL 207 730 B1

Tabela 16

Tabela 16 składa się z 10 związków o wzorze ogólnym (1), w którym X jest N, Y jest CH, Z jest

H, R1 jest metoksylem, R2 jest wodorem, oba R3 i R4 są metylami i R5 przyjmuje znaczenia podane w tabeli 1. Tak więc związek 1 z tabeli 16 jest taki sam jak związek 1 z tabeli 1 z tym wyjątkiem, że w związku 1 z tabeli 16 R1 jest metoksylem zamiast etylu. Podobnie związki 2 do 101 z tabeli 16 są odpowiednio takie same jak związki 2 do 101 z tabeli 1, z tym wyjątkiem, że w związkach z tabeli 16 R1 jest metoksylem zamiast etylu.

Tabela 17

Tabela 17 składa się z 10 związków o wzorze ogólnym (1), w którym X jest N, Y jest CH, Z jest H, R1 jest etoksylem, R2 jest wodorem, oba R3 i R4 są metylami i R5 przyjmuje znaczenia podane w tabeli 1. Tak więc związek 1 z tabeli 17 jest taki sam jak związek 1 z tabeli 1 z tym wyjątkiem, że w związku 1 z tabeli 17 R1 jest etoksylem zamiast etylu. Podobnie związki 2 do 101 z tabeli 17 są odpowiednio takie same jak związki 2 do 101 z tabeli 1, z tym wyjątkiem, że w związkach z tabeli 17 R1 jest etoksylem zamiast etylu.

Tabela 18

Tabela 18 składa się z 10 związków o wzorze ogólnym (1), w którym X jest N, Y jest CH, Z jest H, R1 jest n-propoksylem, R2 jest wodorem, oba R3 i R4 są metylami i R5 przyjmuje znaczenia podane w tabeli 1. Tak więc związek 1 z tabeli 18 jest taki sam jak związek 1 z tabeli 1 z tym wyjątkiem, że w związku 1 z tabeli 16 R1 jest n-propoksylem zamiast etylu. Podobnie związki 2 do 101 z tabeli 18 są odpowiednio takie same jak związki 2 do 101 z tabeli 1, z tym wyjątkiem, że w związkach z tabeli 18 R1 jest n-propoksylem zamiast etylu.

Tabela 19

Tabela 19 składa się z 10 związków o wzorze ogólnym (1), w którym X jest N, Y jest CH, Z jest H, R1 jest n-butoksylem, R2 jest wodorem, oba R3 i R4 są metylami i R5 przyjmuje znaczenia podane w tabeli 1. Tak więc związek 1 z tabeli 19 jest taki sam jak związek 1 z tabeli 1 z tym wyjątkiem, że w związku 1 z tabeli 19 R1 jest n-butoksylem zamiast etylu. Podobnie związki 2 do 101 z tabeli 19 są odpowiednio takie same jak związki 2 do 101 z tabeli 1, z tym wyjątkiem, że w związkach z tabeli 19 R1 jest n-butoksylem zamiast etylu.

Tabela 20

Tabela 20 składa się z 10 związków o wzorze ogólnym (1), w którym oba X i Y są N, Z jest H, R1 jest etylem, R2 jest wodorem, oba R3 i R4 są metylami i R5 przyjmuje znaczenia podane w tabeli 1. Tak więc związek 1 z tabeli 20 jest taki sam jak związek 1 z tabeli 1 z tym wyjątkiem, że w związku 1 z tabeli 20 Y jest N zamiast CH. Podobnie związki 2 do 101 z tabeli 20 są odpowiednio takie same jak związki 2 do 101 z tabeli 1, z tym wyjątkiem, że w związkach z tabeli 20 Y jest N zamiast CH.

Tabela 21

Tabela 21 składa się z 10 związków o wzorze ogólnym (1), w którym oba X i Y są N, Z jest H, R1 jest metylem, R2 jest wodorem, oba R3 i R4 są metylami i R5 przyjmuje znaczenia podane w tabeli 1. Tak więc związek 1 z tabeli 21 jest taki sam jak związek 1 z tabeli 2 z tym wyjątkiem, że w związku 1 z tabeli 21 Y jest N zamiast CH. Podobnie związki 2 do 101 z tabeli 21 są odpowiednio takie same jak związki 2 do 101 z tabeli 2, z tym wyjątkiem, że w związkach z tabeli 21 Y jest N zamiast CH.

Tabela 22

Tabela 22 składa się z 10 związków o wzorze ogólnym (1), w którym oba X i Y są N, Z jest H, R1 jest n-propylem, R2 jest wodorem, oba R3 i R4 są metylami i R5 przyjmuje znaczenia podane w tabeli 1. Tak więc związek 1 z tabeli 22 jest taki sam jak związek 1 z tabeli 3 z tym wyjątkiem, że w związku 1 z tabeli 22 Y jest N zamiast CH. Podobnie związki 2 do 101 z tabeli 22 są odpowiednio takie same jak związki 2 do 101 z tabeli 3, z tym wyjątkiem, że w związkach z tabeli 22 Y jest N zamiast CH.

Tabela 23

Tabela 23 składa się z 10 związków o wzorze ogólnym (1), w którym oba X i Y są N, Z jest H, R1 jest 2,2,2-trifluoroetylem, R2 jest wodorem, oba R3 i R4 są metylami i R5 przyjmuje znaczenia podane w tabeli 1. Tak więc związek 1 z tabeli 23 jest taki sam jak związek 1 z tabeli 4 z tym wyjątkiem, że w związku 1 z tabeli 23 Y jest N zamiast CH. Podobnie związki 2 do 101 z tabeli 23 są odpowiednio takie same jak związki 2 do 101 z tabeli 4, z tym wyjątkiem, że w związkach z tabeli 23 Y jest N zamiast CH.

PL 207 730 B1

Tabela 24

Tabela 24 składa się z 10 związków o wzorze ogólnym (1), w którym oba X i Y są N, Z jest H,

R1 jest cyjanometylem, R2 jest wodorem, oba R3 i R4 są metylami i R5 przyjmuje znaczenia podane w tabeli 1. Tak więc związek 1 z tabeli 24 jest taki sam jak związek 1 z tabeli 5 z tym wyjątkiem, że w związku 1 z tabeli 24 Y jest N zamiast CH. Podobnie związki 2 do 101 z tabeli 24 są odpowiednio takie same jak związki 2 do 101 z tabeli 5, z tym wyjątkiem, że w związkach z tabeli 24 Y jest N zamiast CH.

Tabela 25

Tabela 25 składa się z 10 związków o wzorze ogólnym (1), w którym oba X i Y są N, Z jest H, R1 jest acetylometylem, R2 jest wodorem, oba R3 i R4 są metylami i R5 przyjmuje znaczenia podane w tabeli 1. Tak więc związek 1 z tabeli 25 jest taki sam jak związek 1 z tabeli 6 z tym wyjątkiem, że w związku 1 z tabeli 25 Y jest N zamiast CH. Podobnie związki 2 do 101 z tabeli 25 są odpowiednio takie same jak związki 2 do 101 z tabeli 6, z tym wyjątkiem, że w związkach z tabeli 25 Y jest N zamiast CH.

Tabela 26

Tabela 26 składa się z 10 związków o wzorze ogólnym (1), w którym oba X i Y są N, Z jest H, R1 jest metoksykarbonylometylem, R2 jest wodorem, oba R3 i R4 są metylami i R5 przyjmuje znaczenia podane w tabeli 1. Tak więc związek 1 z tabeli 26 jest taki sam jak związek 1 z tabeli 7 z tym wyjątkiem, że w związku 1 z tabeli 26 Y jest N zamiast CH. Podobnie związki 2 do 101 z tabeli 26 są odpowiednio takie same jak związki 2 do 101 z tabeli 7, z tym wyjątkiem, że w związkach z tabeli 26 Y jest N zamiast CH.

Tabela 27

Tabela 27 składa się z 10 związków o wzorze ogólnym (1), w którym oba X i Y są N, Z jest H, R1 jest metoksykarbonyloetylem, R2 jest wodorem, oba R3 i R4 są metylami i R5 przyjmuje znaczenia podane w tabeli 1. Tak więc związek 1 z tabeli 27 jest taki sam jak związek 1 z tabeli 8 z tym wyjątkiem, że w związku 1 z tabeli 27 Y jest N zamiast CH. Podobnie związki 2 do 101 z tabeli 27 są odpowiednio takie same jak związki 2 do 101 z tabeli 8, z tym wyjątkiem, że w związkach z tabeli 27 Y jest N zamiast CH.

Tabela 28

Tabela 28 składa się z 10 związków o wzorze ogólnym (1), w którym oba X i Y są N, Z jest H, R1 jest hydroksymetylem, R2 jest wodorem, oba R3 i R4 są metylami i R5 przyjmuje znaczenia podane w tabeli 1. Tak więc związek 1 z tabeli 28 jest taki sam jak związek 1 z tabeli 9 z tym wyjątkiem, że w związku 1 z tabeli 28 Y jest N zamiast CH. Podobnie związki 2 do 101 z tabeli 28 są odpowiednio takie same jak związki 2 do 101 z tabeli 9, z tym wyjątkiem, że w związkach z tabeli 28 Y jest N zamiast CH.

Tabela 29

Tabela 29 składa się z 10 związków o wzorze ogólnym (1), w którym oba X i Y są N, Z jest H, R1 jest hydroksyetylem, R2 jest wodorem, oba R3 i R4 są metylami i R5 przyjmuje znaczenia podane w tabeli 1. Tak więc związek 1 z tabeli 28 jest taki sam jak związek 1 z tabeli 10 z tym wyjątkiem, że w związku 1 z tabeli 29 Y jest N zamiast CH. Podobnie związki 2 do 101 z tabeli 29 są odpowiednio takie same jak związki 2 do 101 z tabeli 10, z tym wyjątkiem, że w związkach z tabeli 29 Y jest N zamiast CH.

Tabela 30

Tabela 30 składa się z 10 związków o wzorze ogólnym (1), w którym oba X i Y są N, Z jest H, R1 jest metoksymetylem, R2 jest wodorem, oba R3 i R4 są metylami i R5 przyjmuje znaczenia podane w tabeli 1. Tak więc związek 1 z tabeli 30 jest taki sam jak związek 1 z tabeli 11 z tym wyjątkiem, że w związku 1 z tabeli 30 Y jest N zamiast CH. Podobnie związki 2 do 101 z tabeli 30 są odpowiednio takie same jak związki 2 do 101 z tabeli 11, z tym wyjątkiem, że w związkach z tabeli 30 Y jest N zamiast CH.

Tabela 31

Tabela 31 składa się z 10 związków o wzorze ogólnym (1), w którym oba X i Y są N, Z jest H, R1 jest metylotiometylem, R2 jest wodorem, oba R3 i R4 są metylami i R5 przyjmuje znaczenia podane w tabeli 1. Tak więc związek 1 z tabeli 31 jest taki sam jak związek 1 z tabeli 12 z tym wyjątkiem, że

PL 207 730 B1 w zwią zku 1 z tabeli 31 Y jest N zamiast CH. Podobnie zwią zki 2 do 101 z tabeli 31 są odpowiednio takie same jak związki 2 do 101 z tabeli 12, z tym wyjątkiem, że w związkach z tabeli 31 Y jest N zamiast CH.

Tabela 32

Tabela 32 składa się z 10 związków o wzorze ogólnym (1), w którym oba X i Y są N, Z jest H,

R1 jest etoksymetylem, R2 jest wodorem, oba R3 i R4 są metylami i R5 przyjmuje znaczenia podane w tabeli 1. Tak więc związek 1 z tabeli 32 jest taki sam jak związek 1 z tabeli 13 z tym wyjątkiem, że w związku 1 z tabeli 32 Y jest N zamiast CH. Podobnie związki 2 do 101 z tabeli 32 są odpowiednio takie same jak związki 2 do 101 z tabeli 13, z tym wyjątkiem, że w związkach z tabeli 32 Y jest N zamiast CH.

Tabela 33

Tabela 33 składa się z 10 związków o wzorze ogólnym (1), w którym oba X i Y są N, Z jest H, R1 jest 2-metoksyetylem, R2 jest wodorem, oba R3 i R4 są metylami i R5 przyjmuje znaczenia podane w tabeli 1. Tak więc związek 1 z tabeli 33 jest taki sam jak związek 1 z tabeli 14 z tym wyjątkiem, że w związku 1 z tabeli 33 Y jest N zamiast CH. Podobnie związki 2 do 101 z tabeli 33 są odpowiednio takie same jak związki 2 do 101 z tabeli 14, z tym wyjątkiem, że w związkach z tabeli 33 Y jest N zamiast CH.

Tabela 34

Tabela 34 składa się z 10 związków o wzorze ogólnym (1), w którym oba X i Y są N, Z jest H, R1 jest 2-metylotioetylem, R2 jest wodorem, oba R3 i R4 są metylami i R5 przyjmuje znaczenia podane w tabeli 1. Tak więc związek 1 z tabeli 34 jest taki sam jak związek 1 z tabeli 15 z tym wyjątkiem, że w związku 1 z tabeli 34 Y jest N zamiast CH. Podobnie związki 2 do 101 z tabeli 34 są odpowiednio takie same jak związki 2 do 101 z tabeli 15, z tym wyjątkiem, że w związkach z tabeli 34 Y jest N zamiast CH.

Tabela 35

Tabela 35 składa się z 10 związków o wzorze ogólnym (1), w którym oba X i Y są N, Z jest H, R1 jest metoksylem, R2 jest wodorem, oba R3 i R4 są metylami i R5 przyjmuje znaczenia podane w tabeli 1. Tak więc związek 1 z tabeli 35 jest taki sam jak związek 1 z tabeli 16 z tym wyjątkiem, że w związku 1 z tabeli 35 Y jest N zamiast CH. Podobnie związki 2 do 101 z tabeli 35 są odpowiednio takie same jak związki 2 do 101 z tabeli 16, z tym wyjątkiem, że w związkach z tabeli 35 Y jest N zamiast CH.

Tabela 36

Tabela 36 składa się z 10 związków o wzorze ogólnym (1), w którym oba X i Y są N, Z jest H, R1 jest etoksylem, R2 jest wodorem, oba R3 i R4 są metylami i R5 przyjmuje znaczenia podane w tabeli 1. Tak więc związek 1 z tabeli 36 jest taki sam jak związek 1 z tabeli 17 z tym wyjątkiem, że w związku 1 z tabeli 36 Y jest N zamiast CH. Podobnie związki 2 do 101 z tabeli 36 są odpowiednio takie same jak związki 2 do 101 z tabeli 17, z tym wyjątkiem, że w związkach z tabeli 36 Y jest N zamiast CH.

Tabela 37

Tabela 37 składa się z 10 związków o wzorze ogólnym (1), w którym oba X i Y są N, Z jest H, R1 jest n-propoksylem, R2 jest wodorem, oba R3 i R4 są metylami i R5 przyjmuje znaczenia podane w tabeli 1. Tak więc związek 1 z tabeli 37 jest taki sam jak związek 1 z tabeli 18 z tym wyjątkiem, że w związku 1 z tabeli 37 Y jest N zamiast CH. Podobnie związki 2 do 101 z tabeli 37 są odpowiednio takie same jak związki 2 do 101 z tabeli 18, z tym wyjątkiem, że w związkach z tabeli 37 Y jest N zamiast CH.

Tabela 38

Tabela 38 składa się z 10 związków o wzorze ogólnym (1), w którym oba X i Y są N, Z jest H, R1 jest n-butoksylem, R2 jest wodorem, oba R3 i R4 są metylami i R5 przyjmuje znaczenia podane w tabeli 1. Tak więc związek 1 z tabeli 38 jest taki sam jak związek 1 z tabeli 19 z tym wyjątkiem, że w związku 1 z tabeli 38 Y jest N zamiast CH. Podobnie związki 2 do 101 z tabeli 38 są odpowiednio takie same jak związki 2 do 101 z tabeli 19, z tym wyjątkiem, że w związkach' z tabeli 38 Y jest N zamiast CH.

Tabela 39

Tabela 39 składa się z 10 związków o wzorze ogólnym (1), w którym X jest CH, Y jest N, Z jest H, R1 jest etylem, R2 jest wodorem, oba R3 i R4 są metylami i R5 przyjmuje znaczenia podane w tabeli 1.

PL 207 730 B1

Tak więc związek 1 z tabeli 39 jest taki sam jak związek 1 z tabeli 1 z tym wyjątkiem, że w związku 1 z tabeli 39 Y jest N zamiast CH i X jest CH zamiast N. Podobnie zwią zki 2 do 101 z tabeli 39 są odpowiednio takie same jak związki 2 do 101 z tabeli 1, z tym wyjątkiem, że w związkach z tabeli 39 Y jest

N zamiast CH i X jest CH zamiast N.

Tabela 40

Tabela 40 składa się z 10 związków o wzorze ogólnym (1), w którym X jest CH, Y jest N, Z jest

H, R1 jest metylem, R2 jest wodorem, oba R3 i R4 są metylami i R5 przyjmuje znaczenia podane w tabeli 1. Tak więc związek 1 z tabeli 40 jest taki sam jak związek 1 z tabeli 2 z tym wyjątkiem, że w związku 1 z tabeli 40 Y jest N zamiast CH i X jest CH zamiast N. Podobnie związki 2 do 101 z tabeli są odpowiednio takie same jak związki 2 do 101 z tabeli 2, z tym wyjątkiem, że w związkach z tabeli 40 Y jest N zamiast CH i X jest CH zamiast N.

Tabela 41

Tabela 41 składa się z 10 związków o wzorze ogólnym (1), w którym X jest CH, Y jest N, Z jest H, R1 jest n-propylem, R2 jest wodorem, oba R3 i R4 są metylami i R5 przyjmuje znaczenia podane w tabeli 1. Tak więc związek 1 z tabeli 41 jest taki sam jak związek 1 z tabeli 3 z tym wyjątkiem, że w związku 1 z tabeli 41 Y jest N zamiast CH i X jest CH zamiast N. Podobnie związki 2 do 101 z tabeli są odpowiednio takie same jak związki 2 do 101 z tabeli 3, z tym wyjątkiem, że w związkach z tabeli 41 Y jest N zamiast CH i X jest CH zamiast N.

Tabela 42

Tabela 42 składa się z 10 związków o wzorze ogólnym (1), w którym X jest CH, Y jest N, Z jest H, R1 jest 2,2,2-trifluoroetylem, R2 jest wodorem, oba R3 i R4 są metylami i R5 przyjmuje znaczenia podane w tabeli 1. Tak więc związek 1 z tabeli 42 jest taki sam jak związek 1 z tabeli 4 z tym wyjątkiem, że w związku 1 z tabeli 42 Y jest N zamiast CH i X jest CH zamiast N. Podobnie związki 2 do 101 z tabeli 42 są odpowiednio takie same jak związki 2 do 101 z tabeli 4, z tym wyjątkiem, że w związkach z tabeli 42 Y jest N zamiast CH i X jest CH zamiast N.

Tabela 43

Tabela 43 składa się z 10 związków o wzorze ogólnym (1), w którym X jest CH, Y jest N, Z jest H, R1 jest cyjanometylem, R2 jest wodorem, oba R3 i R4 są metylami i R5 przyjmuje znaczenia podane w tabeli 1. Tak więc związek 1 z tabeli 43 jest taki sam jak związek 1 z tabeli 5 z tym wyjątkiem, że w związku 1 z tabeli 43 Y jest N zamiast CH i X jest CH zamiast N. Podobnie związki 2 do 101 z tabeli są odpowiednio takie same jak związki 2 do 101 z tabeli 5, z tym wyjątkiem, że w związkach z tabeli 43 Y jest N zamiast CH i X jest CH zamiast N.

Tabela 44

Tabela 44 składa się z 10 związków o wzorze ogólnym (1), w którym X jest CH, Y jest N, Z jest H, R1 jest acetylometylem, R2 jest wodorem, oba R3 i R4 są metylami i R5 przyjmuje znaczenia podane w tabeli 1. Tak więc związek 1 z tabeli 44 jest taki sam jak związek 1 z tabeli 6 z tym wyjątkiem, że w związku 1 z tabeli 44 Y jest N zamiast CH i X jest CH zamiast N. Podobnie związki 2 do 101 z tabeli są odpowiednio takie same jak związki 2 do 101 z tabeli 6, z tym wyjątkiem, że w związkach z tabeli 44 Y jest N zamiast CH i X jest CH zamiast N.

Tabela 45

Tabela 45 składa się z 10 związków o wzorze ogólnym (1), w którym X jest CH, Y jest N, Z jest H, R1 jest metoksykarbonylometylem, R2 jest wodorem, oba R3 i R4 są metylami i R5 przyjmuje znaczenia podane w tabeli 1. Tak więc związek 1 z tabeli 45 jest taki sam jak związek 1 z tabeli 7 z tym wyjątkiem, że w związku 1 z tabeli 45 Y jest N zamiast CH i X jest CH zamiast N. Podobnie związki 2 do 101 z tabeli 45 są odpowiednio takie same jak związki 2 do 101 z tabeli 7, z tym wyjątkiem, że w związkach z tabeli 45 Y jest N zamiast CH i X jest CH zamiast N.

Tabela 46

Tabela 46 składa się z 10 związków o wzorze ogólnym (1), w którym X jest CH, Y jest N, Z jest H, R1 jest metoksykarbonyloetylem, R2 jest wodorem, oba R3 i R4 są metylami i R5 przyjmuje znaczenia podane w tabeli 1. Tak więc związek 1 z tabeli 46 jest taki sam jak związek 1 z tabeli 8 z tym wyjątkiem, że w związku 1 z tabeli 46 Y jest N zamiast CH i X jest CH zamiast N. Podobnie związki 2 do 101 z tabeli 46 są odpowiednio takie same jak związki 2 do 101 z tabeli 8, z tym wyjątkiem, że w związkach z tabeli 46 Y jest N zamiast CH i X jest CH zamiast N.

PL 207 730 B1

Tabela 47

Tabela 47 składa się z 10 związków o wzorze ogólnym (1), w którym X jest CH, Y jest N, Z jest H, R1 jest hydroksymetylem, R2 jest wodorem, oba R3 i R4 są metylami i R5 przyjmuje znaczenia podane w tabeli 1. Tak więc związek 1 z tabeli 47 jest taki sam jak związek 1 z tabeli 9 z tym wyjątkiem, że w związku 1 z tabeli 47 Y jest N zamiast CH i X jest CH zamiast N. Podobnie związki 2 do 101 z tabeli są odpowiednio takie same jak związki 2 do 101 z tabeli 9, z tym wyjątkiem, że w związkach z tabeli 47 Y jest N zamiast CH i X jest CH zamiast N.

Tabela 48

Tabela 48 składa się z 10 związków o wzorze ogólnym (1), w którym X jest CH, Y jest N, Z jest H, R1 jest hydroksyetylem, R2 jest wodorem, oba R3 i R4 są metylami i R5 przyjmuje znaczenia podane w tabeli 1. Tak więc związek 1 z tabeli 48 jest taki sam jak związek 1 z tabeli 10 z tym wyjątkiem, że w związku 1 z tabeli 48 Y jest N zamiast CH i X jest CH zamiast N. Podobnie związki 2 do 101 z tabeli są odpowiednio takie same jak związki 2 do 101 z tabeli 10, z tym wyjątkiem, że w związkach z tabeli 48 Y jest N zamiast CH i X jest CH zamiast N.

Tabela 49

Tabela 49 składa się z 10 związków o wzorze ogólnym (1), w którym X jest CH, Y jest N, Z jest H, R1 jest metoksymetylem, R2 jest wodorem, oba R3 i R4 są metylami i R5 przyjmuje znaczenia podane w tabeli 1. Tak więc związek 1 z tabeli 49 jest taki sam jak związek 1 z tabeli 11 z tym wyjątkiem, że w związku 1 z tabeli 49 Y jest N zamiast CH i X jest CH zamiast N. Podobnie związki 2 do 101 z tabeli 49 są odpowiednio takie same jak związki 2 do 101 z tabeli 11, z tym wyjątkiem, że w związkach z tabeli 49 Y jest N zamiast CH i X jest CH zamiast N.

Tabela 50

Tabela 50 składa się z 10 związków o wzorze ogólnym (1), w którym X jest CH, Y jest N, Z jest H, R1 jest metylotiometylem, R2 jest wodorem, oba R3 i R4 są metylami i R5 przyjmuje znaczenia podane w tabeli 1. Tak więc związek 1 z tabeli 50 jest taki sam jak związek 1 z tabeli 12 z tym wyjątkiem, że w związku 1 z tabeli 50 Y jest N zamiast CH i X jest CH zamiast N. Podobnie związki 2 do 101 z tabeli 50 są odpowiednio takie same jak związki 2 do 101 z tabeli 12, z tym wyjątkiem, że w związkach z tabeli 50 Y jest N zamiast CH i X jest CH zamiast N.

Tabela 51

Tabela 51 składa się z 10 związków o wzorze ogólnym (1), w którym X jest CH, Y jest N, Z jest H, R1 jest etoksymetylem, R2 jest wodorem, oba R3 i R4 są metylami i R5 przyjmuje znaczenia podane w tabeli 1. Tak więc związek 1 z tabeli 51 jest taki sam jak związek 1 z tabeli 13 z tym wyjątkiem, że w związku 1 z tabeli 51 Y jest N zamiast CH i X jest CH zamiast N. Podobnie związki 2 do 101 z tabeli 51 są odpowiednio takie same jak związki 2 do 101 z tabeli 13, z tym wyjątkiem, że w związkach z tabeli 51 Y jest N zamiast CH i X jest CH zamiast N.

Tabela 52

Tabela 52 składa się z 10 związków o wzorze ogólnym (1), w którym X jest CH, Y jest N, Z jest H, R1 jest 2-metoksyetylem, R2 jest wodorem, oba R3 i R4 są metylami i R5 przyjmuje znaczenia podane w tabeli 1. Tak więc związek 1 z tabeli 52 jest taki sam jak związek 1 z tabeli 14 z tym wyjątkiem, że w związku 1 z tabeli 52 Y jest N zamiast CH i X jest CH zamiast N. Podobnie związki 2 do 101 z tabeli 52 są odpowiednio takie same jak związki 2 do 101 z tabeli 14, z tym wyjątkiem, że w związkach z tabeli 52 Y jest N zamiast CH i X jest CH zamiast N.

Tabela 53

Tabela 53 składa się z 10 związków o wzorze ogólnym (1), w którym X jest CH, Y jest N, Z jest H, R1 jest 2-metylotioetylem, R2 jest wodorem, oba R3 i R4 są metylami i R5 przyjmuje znaczenia podane w tabeli 1. Tak więc związek 1 z tabeli 53 jest taki sam jak związek 15 z tabeli 1 z tym wyjątkiem, że w związku 1 z tabeli 53 Y jest N zamiast CH i X jest CH zamiast N. Podobnie związki 2 do 101 z tabeli 53 są odpowiednio takie same jak związki 2 do 101 z tabeli 15, z tym wyjątkiem, że w związkach z tabeli 53 Y jest N zamiast CH i X jest CH zamiast N.

Tabela 54

Tabela 54 składa się z 10 związków o wzorze ogólnym (1), w którym X jest CH, Y jest N, Z jest H, R1 jest metoksylem, R2 jest wodorem, oba R3 i R4 są metylami i R5 przyjmuje znaczenia podane w tabeli 1. Tak więc związek 1 z tabeli 54 jest taki sam jak związek 1 z tabeli 16 z tym wyjątkiem, że w związku 1 z tabeli 54 Y jest N zamiast CH i X jest CH zamiast N. Podobnie związki 2 do 101 z tabeli

PL 207 730 B1 są odpowiednio takie same jak związki 2 do 101 z tabeli 16, z tym wyjątkiem, że w związkach z tabeli 54 Y jest N zamiast CH i X jest CH zamiast N.

Tabela 55

Tabela 55 składa się z 10 związków o wzorze ogólnym (1), w którym X jest CH, Y jest N, Z jest H, R1 jest etoksylem, R2 jest wodorem, oba R3 i R4 są metylami i R5 przyjmuje znaczenia podane w tabeli 1. Tak więc związek 1 z tabeli 55 jest taki sam jak związek 1 z tabeli 17 z tym wyjątkiem, że w związku 1 z tabeli 55 Y jest N zamiast CH i X jest CH zamiast N. Podobnie związki 2 do 101 z tabeli są odpowiednio takie same jak związki 2 do 101 z tabeli 17, z tym wyjątkiem, że w związkach z tabeli 55 Y jest N zamiast CH i X jest CH zamiast N.

Tabela 56

Tabela 56 składa się z 10 związków o wzorze ogólnym (1), w którym X jest CH, Y jest N, Z jest H, R1 jest n-propoksylem, R2 jest wodorem, oba R3 i R4 są metylami i R5 przyjmuje znaczenia podane w tabeli 1. Tak więc związek 1 z tabeli 56 jest taki sam jak związek 1 z tabeli 18 z tym wyjątkiem, że w związku 1 z tabeli 56 Y jest N zamiast CH i X jest CH zamiast N. Podobnie związki 2 do 101 z tabeli są odpowiednio takie same jak związki 2 do 101 z tabeli 18, z tym wyjątkiem, że w związkach z tabeli 56 Y jest N zamiast CH i X jest CH zamiast N.

Tabela 57

Tabela 57 składa się z 10 związków o wzorze ogólnym (1), w którym X jest CH, Y jest N, Z jest H, R1 jest n-butoksylem, R2 jest wodorem, oba R3 i R4 są metylami i R5 przyjmuje znaczenia podane w tabeli 1. Tak więc związek 1 z tabeli 57 jest taki sam jak związek 1 z tabeli 19 z tym wyjątkiem, że w związku 1 z tabeli 57 Y jest N zamiast CH i X jest CH zamiast N. Podobnie związki 2 do 101 z tabeli są odpowiednio takie same jak związki 2 do 101 z tabeli 19, z tym wyjątkiem, że w związkach z tabeli 57 Y jest N zamiast CH i X jest CH zamiast N.

Tabele 58 do 76

Każda z tabel 58 do 76 składa się z 10 związków o wzorze ogólnym (1), w którym X jest N, Y jest CCI, Z jest H, R1 jest jak to określono w tabelach 1 do 19, R2 jest wodorem, oba R3 i R4 są metylami i R5 przyjmuje znaczenia podane w tabeli 1. Te tabele są takie same jak tabele 1 do 19 (tzn. tabela 58 jest taka sama jak tabela 1, tabela 59 jest taka sama jak tabela 2 itd.) z tym wyjątkiem, że w każdej z tabel 58 do 76 Y jest CCI zamiast CH. R1 w tabelach 58 do 76 ma znaczenia odpowiadające jego znaczeniom odpowiednio w tabelach 1 do 19 (tj. znaczenie R1 w tabeli 58 jest takie samo jak w tabeli 1, znaczenie R1 w tabeli 59 jest takie samo jak w tabeli 2, itd.).

Tabele 77 do 95

Każda z tabel 77 do 95 składa się z 10 związków o wzorze ogólnym (1), w którym X jest N, Y jest CBr, Z jest H, R1 jest jak to określono w tabelach 1 do 19, R2 jest wodorem, oba R3 i R4 są metylami i R5 przyjmuje znaczenia podane w tabeli 1. Te tabele są takie same jak tabele 1 do 19 (tzn. tabela 77 jest taka sama jak tabela 1, tabela 78 jest taka sama jak tabela 2 itd.) z tym wyjątkiem, że w każdej z tabel 77 do 95 Y jest CBr zamiast CH. R1 w tabelach 77 do 95 ma znaczenia odpowiadające jego znaczeniom odpowiednio w tabelach 1 do 19 (tj. znaczenie R1 w tabeli 77 jest takie samo jak w tabeli 1, znaczenie R1 w tabeli 78 jest takie samo jak w tabeli 2, itd.).

Tabele 96 do 114

Każda z tabel 96 do 114 składa się z 10 związków o wzorze ogólnym (1), w którym X jest N, Y jest CCN, Z jest H, R1 jest jak to określono w tabelach 1 do 19, R2 jest wodorem, oba R3 i R4 są metylami i R5 przyjmuje znaczenia podane w tabeli 1. Te tabele są takie same jak tabele 1 do 19 (tzn. tabela 96 jest taka sama jak tabela 1, tabela 97 jest taka sama jak tabela 2 itd.) z tym wyjątkiem, że w każdej z tabel 96 do 114 Y jest CCN zamiast CH. R1 w tabelach 96 do 114 ma znaczenia odpowiadające jego znaczeniom odpowiednio w tabelach 1 do 19 (tj. znaczenie R1 w tabeli 96 jest takie samo jak w tabeli 1, znaczenie R1 w tabeli 97 jest takie samo jak w tabeli 2, itd.).

Związki o wzorze (1) można wytwarzać, jak to pokazano na schematach 1 do 10 poniżej, w których symbole X, Y, Z, R1, R2, R3, R4 i R5 mają znaczenia podane wyżej, R jest C1-4-alkilem, R6 jest C1-4-alkilem o prostym łańcuchu, R7 i R8 są niezależnie H lub C1-4-alkilem, L jest grupą odchodzącą, taką jak fluorowiec, na przykład jod, lub grupa alkilo- lub arylosulfonyloksylowa, na przykład metylosulfonyloksylowa (mesylate), tosyloksylowa (p-toluilosulfonyloksylowa) lub triflat (trifluorometylosulfonyloksylowa), Hal oznacza fluorowiec, Ra oznacza wodór lub C1-3-alkil, Rb oznacza wodór lub C1-3-alkil, pod warunkiem, że całkowita liczba atomów węgla w Ra i Rb nie przekracza trzech, Rc

PL 207 730 B1 oznacza C1-6-alkil, ewentualnie podstawiony benzyl lub ewentualnie podstawiony tienylometyl i Rd ma znaczenie opisane w treści.

Jak to pokazano na schemacie 1 związki o wzorze ogólnym (1) można wytwarzać przez reakcję związku o wzorze ogólnym (2) ze związkiem o wzorze ogólnym (3) w obecności zasady w odpowiednim rozpuszczalniku. Typowe rozpuszczalniki obejmują N,N-dimetyloformamid i N-metylopirolidyn-2-on. Odpowiednie zasady obejmują węglan potasu, wodorek sodu lub diizopropyloaminę.

Schemat 1

Jak to pokazano na schemacie 2, związki o wzorze ogólnym (3) można wytwarzać przez reakcję aminy o wzorze ogólnym (5) z halogenkiem kwasowym o wzorze ogólnym (4), lub odpowiednim bezwodnikiem kwasowym, w obecności odpowiedniej zasady organicznej lub nieorganicznej, takiej jak węglan potasu lub diizopropyloetyloamina w rozpuszczalniku, takim jak dichlorometan lub tetrahydrofuran.

Schemat 2

Jak to pokazano na schemacie (3) aminy o wzorze ogólnym (5), w którym R2 jest H, odpowiadają aminom o wzorze ogólnym (9) i mogą być wytwarzane przez alkilowanie aminoalkinu chronionego sililem o wzorze ogólnym (7) za pomocą odpowiedniej zasady, takiej jak n-butylolit, z dalszą reakcją z odpowiednim środkiem alkilującym R5L, takim jak jodek alkilu, na przykład, jodek metylu, w celu utworzenia alkilowanego związku o wzorze ogólnym (8). W podobnej procedurze, aminoalkin chroniony sililem o wzorze ogólnym (7) można poddać reakcji z pochodną karbonylową RaCORb, na przykład formaldehydem, stosując odpowiednią zasadę, taką jak n-butylolit, w celu otrzymania aminoalkilu (8) zawierającego jednostkę hydroksyalkilową. Sililową grupę ochronną można następnie usunąć ze związku o wzorze ogólnym (8) za pomocą, na przykład, wodnego roztworu kwasu, z wytworzeniem aminoalkinu o wzorze ogólnym (9). Do aminoalkinów o wzorze ogólnym (9) można następnie wprowadzić grupy funkcyjne, na przykład, gdy R5 jest grupą hydroksyalkilową, na przykład, przez reakcję związku o wzorze ogólnym (9) ze środkiem sililującym (R)3SiCl, na przykład chlorkiem t.-butylodimetylosililu z otrzymaniem pochodnej sililowanej na tlenie o wzorze ogólnym (9a). Dodatkowo, związek o wzorze ogólnym (9) można obrabiać zasadą, taką jak wodorek sodu lub bis(trimetylosililo)-amidopotas a następnie związkiem RcL otrzymując związek o wzorze ogólnym (9b). W alternatywnym sposobie, związek o wzorze ogólnym (8) można poddać obróbce zasadą, taką jak bis(trimetylosililo)-amidopotas lub -sód, a następnie związkiem RcL, gdzie L oznacza fluorowiec lub ester sulfonianowy, taki jak OSO2Me lub OSO2-4-toluil, na przykład, jodkiem etylu, otrzymując związek o wzorze ogólnym (8a), który po usunięciu sililowej grupy ochronnej daje związek o wzorze ogólnym (9b).

PL 207 730 B1

Aminoalkiny chronione sililem o wzorze ogólnym (7) można otrzymać poddając reakcji aminy o wzorze ogólnym (6) z 1,2-bis-(chlorodimetylosililo)etanem w obecnoś ci odpowiedniej zasady, takiej jak trzeciorzędowa amina organiczna, na przykład, trietyloamina.

Aminy o wzorze ogólnym (6) są dostępne na rynku, lub można je wytwarzać standardowymi sposobami opisanymi w literaturze (patrz na przykład, opis patentowy EP-A-0834498).

Alternatywnie, jak to pokazano na schemacie 4, związki o wzorze ogólnym (1) można wytwarzać przez kondensację związku o wzorze ogólnym 11, w którym R jest H z aminą o wzorze ogólPL 207 730 B1 nym (5), stosując odpowiednie reagenty aktywujące, takie jak 1-hydroksybenzotriazol i chlorowodorek N-(3-dimetyloaminopropylo)-N'-etylokarbodiimidu.

Związki o wzorze ogólnym (12) można wytwarzać przez hydrolizę odpowiednich estrów o wzorze ogólnym (11), w którym Rd jest C1-4-alkilem, stosując znane sposoby postępowania. Estry o wzorze ogólnym (11), w którym Rd jest C1-4-alkilem oraz także kwasy o wzorze ogólnym (11), w którym Rd jest H można wytworzyć przez reakcję związku o wzorze ogólnym (2) z estrem lub kwasem o wzorze ogólnym (10a), w obecności odpowiedniej zasady, takiej jak węglan potasu lub wodorek sodu, w odpowiednim rozpuszczalniku, takim jak N,N-dimetyloformamid. Estry lub kwasy o wzorze ogólnym (10a) są albo dostępne na rynku albo mogą być wytworzone standardowymi sposobami znanymi z literatury z materiałów dostępnych na rynku.

Alternatywnie, jak to pokazano na schemacie 4, związki o wzorze ogólnym (11) mogą być wytworzone w warunkach reakcji Mitsunobu przez reakcję związku o wzorze ogólnym (2) ze związkiem o wzorze ogólnym (10b), w którym Rd jest C1-4-alkilem, z zastosowaniem fosfiny, takiej jak trifenylofosfina i azoestru, takiego jak azodikarboksylan dietylu.

Podobnie, związki o wzorze ogólnym (1) można wytworzyć przez reakcję związku o wzorze ogólnym (10d) ze związkiem o wzorze ogólnym (2) w warunkach reakcji Mitsunobu z zastosowaniem fosfiny, takiej jak trifenylofosfina i azoestru, takiego jak azodikarboksylan dietylu. Związki o wzorze ogólnym (10d) można wytwarzać ze związków o wzorze ogólnym (10c) i aminy o wzorze ogólnym (5) z zastosowaniem odpowiednich reagentów aktywujących, takich jak 1-hydroksybenzotriazol i chlorowodorek N-(3-dimetyloaminopropylo)-N'-etylokarbodiimidu. Związki (10b) i (10c) są albo znane, albo mogą być wytworzone ze znanych związków.

PL 207 730 B1

W innym sposobie, związki o wzorze ogólnym (1) można wytworzyć przez reakcję halogenku kwasowego o wzorze ogólnym (13) z aminą o wzorze ogólnym (5), w odpowiednim rozpuszczalniku, takim jak dichlorometan w obecności trzeciorzędowej aminy, takiej jak trietyloamina i środka aktywującego, takiego jak 4-dimetyloaminopirydyna.

Jak to pokazano na schemacie 5, halogenek kwasowy o wzorze ogólnym (13) można wytworzyć przez chlorowanie związku o wzorze ogólnym (12) odpowiednim środkiem chlorującym, takim jak chlorek oksalilu, w odpowiednim rozpuszczalniku, takim jak dichlorometan i w obecności, na przykład, N,N-dimetyloformamidu. Związki o wzorze ogólnym (12) odpowiadają związkom o wzorze ogólnym (11), w których R jest H.

Schemat 5

związki o wzorze ogólnym (14), w którym R6 jest jak to określono wyżej, można wytwarzać jak to przedstawiono na schemacie 7. Tak więc, estry o wzorze (15) można poddawać fluorowcowaniu z otrzymaniem haloestrów o wzorze ogólnym (16), przez obróbkę odpowiednim środkiem fluorowcującym, takim jak N-bromosukcynimid, w odpowiednim rozpuszczalniku, takim jak czterochlorek węgla, w temperaturze między temperaturą pokojową a temperaturą wrzenia rozpuszczalnika. Haloestry o wzorze ogólnym (16) mogą być poddawane reakcji ze związkiem metalu alkalicznego M⁺OR6, gdzie M jest odpowiednio sodem lub potasem w, na przykład, alkoholu R6OH jako rozpuszczalniku, w temperaturze między 0°C a 40°C, korzystnie w temperaturze otoczenia, z otrzymaniem związku o wzorze ogólnym (17). Ester (17) można poddać hydrolizie do kwasu o wzorze ogólnym (18) przez obróbkę wodorotlenkiem metalu alkalicznego, takim jak wodorotlenek sodu, w wodnym roztworze alkoholu ReOH, w temperaturze między temperaturą otoczenia a temperaturą wrzenia.

Kwas karboksylowy o wzorze ogólnym (18) można poddać kondensacji z aminą o wzorze ogólnym (5) z otrzymaniem związku o wzorze ogólnym (14), w którym R6 jest jak to określono wyżej, stosując odpowiednie reagenty aktywujące, takie jak 1-hydroksybenzotriazol i chlorowodorek N-(3-dimetyloaminopropylo)-N'-etylokarbodiimidu.

Schemat 7

Związki o wzorze ogólnym (1), w którym R1 jest metylem, etylem, metoksymetylem, etoksymetylem lub 2-metoksyetylem, mogą być wytwarzane jak to pokazano na schemacie 8. Tak więc, podstawiony kwas octowy (19) można obrabiać przynajmniej dwoma równoważnikami zasady, takiej jak diizopropyloamidolit, w odpowiednim rozpuszczalniku, takim jak tetrahydrofuran, w temperaturze między

PL 207 730 B1

-78°C a temperaturą pokojową, środkiem alkilującym takim jak R1L z otrzymaniem kwasu karboksylowego o wzorze ogólnym (20) po zakwaszeniu.

Schemat 8

Sposoby wytwarzania ewentualnie podstawionych hydroksychinolin lub podstawionych chinolin odpowiednie do reakcji przekształcania w ewentualnie podstawione hydroksychinoliny można znaleźć w literaturze, np., w The Chemistry of Hetrocyclic Compounds, opr. G. Jones, wyd.: John Wiley, Interscience, Londyn, i cytowanej tam literaturze związanej.

Na przykład, jak to pokazano na schemacie 11, 6-nitrochinoliny ewentualnie podstawione w pozycjach 3- lub 8-lub 3- i 8- można zredukować do odpowiednich ewentualnie podstawionych 6-aminochinolin. Te aminochinoliny można następnie zhydrolizować, stosując, na przykład, silne wodne roztwory kwasów, takich jak kwas siarkowy, fosforowy czy chlorowodorowy do odpowiednich ewentualnie podstawionych 6-hydroksy-chinolin.

Schemat 11

np. X = H, fluorowiec

Z = H

Sposoby wytwarzania ewentualnie podstawionych hydroksychinazolin lub podstawionych chinazolin, odpowiednie do reakcji przekształcania w ewentualnie podstawione hydroksychinazoliny, można znaleźć w literaturze, np., w The Chemistry of Hetrocyclic Compounds, opr. D. J. Brown, wyd.: John Wiley, Interscience, Londyn, i cytowanej tam literaturze związanej.

Inne związki według wynalazku można wytwarzać przez przekształcanie podstawników w związkach o wzorze ogólnym (1) wykorzystując znane procedury, np., przez alkilowanie związków o wzorze ogólnym (1), w których R2 jest H lub R5 jest H.

Związki o wzorze (I) są czynnymi fungicydami i mogą być stosowane do opanowania jednego lub więcej z następujących czynników chorobotwórczych: Pyricularia oryzae (Magnaporthe grisea) na ryżu i pszenicy i inne Pyricularia spp., na innych gospodarzach; Puccinia triticina (lub recondita), Puccinia striiformis i inne rdze na pszenicy, Puccinia hordei, Puccinia striiformis i inne rdze na jęczmieniu i rdze na innych gospodarzach (na przykład, trawach, życie, kawie, gruszach, jabłoniach, orzeszkach ziemnych, burakach cukrowych, roślinach warzywnych i ozdobnych); Erysiphe cichoracearum na dyniowatych (na przykład melonie); Blumeria (lub Erysiphe) graminis (pleśń proszkowata) na jęczmieniu, pszenicy, życie i trawach oraz inne pleśnie proszkowate na różnych gospodarzach, takie jak Sphaerotheca macularis na chmielu, Sphaerotheca fusca (Sphaerotheca fuliginea) na dyniowatych (na przykład ogórkach), Leveillula taurica na pomidorach, bakłażanach i papryce, Podosphaera leucotricha na jabłoniach i Unicula nectator na winoroślach; Cochlioholus spp., Helminthosporium spp., Drechslera spp., (Pyrenophora spp.), Rhynchosporium spp., Mycosphaerella graminicola (Septoria tritici) i Phaeosphaeria nodorum (Stagonospora nodorum lub Septoria nodorum), Pseudocercosporella herpotrichoides i Gaeumen nomyces graminis na zbożach (na przykład pszenicy, jęczmieniu, życie), trawach i innych gospodarzach; Cercospora arachidicola i Cercosporium prsonatum na orzeszkach ziemnych

PL 207 730 B1 i inne Cerecospora spp. na innych gospodarzach, na przykład, burakach cukrowych, bananach, ziarnach soi i ryżu; Botrytis cinerea (zielona pleśń) na pomidorach, truskawkach, warzywach, winoroślach i innych gospodarzach i inne Botrytis spp. na innych gospodarzach; Alternaria spp. na warzywach (na przykład, marchewce), rzepaku oleistym, jabłoniach, pomidorach, ziemniakach, zbożach (na przykład, pszenicy) i innych gospodarzach; Venturia spp. (włącznie z Venturia inaegualis (parch)) na jabłoniach, gruszach, pestczakach, drzewach orzechowych i innych gospodarzach; Cladosporium spp. na szeregu gospodarzach obejmujących zboża (na przykład pszenicę) i pomidory; Monilinia spp. na pestczakach, drzewach orzechowych i innych gospodarzach; Didymella spp. na pomidorach, trawach, pszenicy, dyniowatych i innych gospodarzach; Phoma spp. na rzepaku oleistym, trawach, ryżu, ziemniakach, pszenicy i innych gospodarzach; Aspergillus spp. i Aureobasidium spp. na pszenicy, drewnie budowlanym i innych gospodarzach; Ascochyta spp. na motylkowatych, pszenicy, jęczmieniu i innych gospodarzach; Stemphylium spp. (Pleospora spp.) na jabłoniach, gruszach, cebuli i innych gospodarzach; choroby letnie (na przykład plamistość gorzka (Glomerella cingulata), plamistość czarna lub strzałkowa plamistość liści (Botryosphaeria ohtusa) plamistość owoców Brooka (Mycospharella pomi), rdza jabłka cedrowego (Gymnosporangium juniperi-virginianae), brodawki kopciowe (Gloeodes pomigena), plamistość nakrapiana (Schizothyrium pomi) i biała rdza (Botryosphaeria dothidea) na jabłkach i gruszach; Plasmopara viticola na winoroślach; inne mączniaki rzekome, takie jak Bremia lactucae na sałacie, Peronospora spp. na soi, tytoniu, cebuli i innych gospodarzach; Pseudoperonospora humuli na chmielu i Pseudoperonospora cubensis na dyniowatych; Pythium spp. (włącznie z Pythium ultimum) na trawach i innych gospodarzach; Phytophthora infestans na ziemniakach i pomidorach i inne Phytophthora spp. na warzywach, truskawkach, awokado, papryce, roślinach ozdobnych, tytoniu, kakao i innych gospodarzach; Thanatephorus cucumeris na ryżu i trawach i inne Rhizoctonia spp. na różnych gospodarzach, takich jak pszenica i jęczmień, orzeszki ziemne, warzywa, bawełna i trawy; Sclerotinia spp. na trawach, orzeszkach ziemnych, ziemniakach, rzepaku oleistym i innych gospodarzach; Sclerotium spp. na trawach, orzeszkach ziemnych i innych gospodarzach; Giberella fujokuroi na ryżu; Colletotrichum spp. na szeregu gospodarzach obejmujących trawy, kawę i warzywa; Laetisaria fuciformis na trawach; Mycosphaerella spp. na bananach, orzeszkach ziemnych, cytrusach, pękanie, papai i innych gospodarzach; Diaporthe spp. na cytrusach, soi, melonach, gruszach, łubinie i innych gospodarzach; Elsinoe spp. na cytrusach, winoroślach, oliwkach, pękanie, różach i innych gospodarzach; Verticillium spp. na szeregu gospodarzach, obejmujących chmiel, ziemniaki i pomidory; Pyrenopeziza spp. na rzepaku oleistym i innych gospodarzach; Oncobasidium theobromae na kakao, powodującym śmierć z pękania naczyń; Fusarium spp., Typhula spp., Microdochium nivale, Ustilago spp., Urocystis spp., Tilletia spp. i Claviceps purpura na szeregu gospodarzach, lecz zwłaszcza na pszenicy, jęczmieniu, trawach i kukurydzy; Ramularia spp. na burakach cukrowych, jęczmieniu i innych gospodarzach; choroby po-zbiorowe szczególnie na owocach (na przykład Penicillium digatum, Penicillium italicum i Trichoderma viridae na pomarańczach, Colletotrichum musae i Gloeosporium musarum na bananach i Botritis cinerea na winogronach) inne patogenny na winoroślach a mianowicie Eutypa lata, Guinardia bidwellii, Phellinus igniarus, Phomopsis viticola, Pseudopeziza tracheiphila i Sterum hirsutum; inne patogenny na drzewach (na przykład Lophodermium seditosum) lub drewnie budowlanym, a mianowicie Cephaloascus fragans, Ceratocystis spp., Ophiosteoma piceae, Penicillium spp., Trichoderma pseudokoningii, Trichoderma viride, Trichoderma harzianum. Aspergillus niger, Leptographium lindbergi i Aureobasidium pullulans; oraz czynniki grzybicze chorób wirusowych (na przykład Polymyxa graminis na zbożach jako czynnik żółtego wirusa mozaikowego na jęczmieniu (BYM) i Polymyxa betae na burakach cukrowych jako czynnik choroby korzeni rhisomania).

Związki o wzorze (1) wykazują szczególnie dobrą aktywność przeciwko klasie czynników chorobotwórczych Oomycete, takich jak Phytophthora infestans, gatunkom Plasmopara, np. Plasmopara viticola i gatunkom Pythium, np., Pythium ultimum.

Związki o wzorze (1) mogą przemieszczać się wzdłuż pędu, od szczytu ku dołowi lub lokalnie w tkance roślinnej, aby być czynne przeciw jednemu lub wielu grzybom. Ponadto związki o wzorze (1) mogą być wystarczająco lotne, aby być czynne w fazie par przeciwko jednemu lub więcej grzybów na roślinie.

Wynalazek dostarcza więc sposobu zwalczania lub opanowania grzybów fitopatogennych, który obejmuje nakładanie skutecznej grzybobójczo ilości związku o wzorze (1) lub kompozycji zawierającej związek o wzorze (1) na roślinę, na ziarno rośliny, na stanowisko rośliny lub ziarna lub na glebę lub dowolny inny ośrodek wzrostu rośliny, np., pożywkę.

PL 207 730 B1

Określenie „roślina stosowane w niniejszym opisie obejmuje sadzonki, krzewy i drzewa. Ponadto działanie grzybobójcze według wynalazku obejmuje obróbkę ochronną, leczniczą układową, całkowicie niszczącą i niszczącą zarodniki.

Związki o wzorze (1) stosuje się korzystnie do celów rolniczych, ogrodniczych i do pielęgnacji traw w postaci kompozycji.

W celu nałożenia związku o wzorze (1) na roślinę, ziarno rośliny, na stanowisko rośliny lub ziarna, lub na glebę czy inny ośrodek hodowlany, ze związku o wzorze (1) zwykle sporządza się kompozycję, która obok związku o wzorze (1) zawiera odpowiedni obojętny rozcieńczalnik lub nośnik i ewentualnie środek powierzchniowo czynny (SFA). Środki SFA są chemikaliami, które są zdolne do modyfikowania własności powierzchni międzyfazowej (na przykład ciecz/ciało stałe, ciecz/powietrze lub ciecz/ciecz) przez obniżanie napięcia powierzchniowego na granicy faz, co prowadzi do zmiany innych własności (na przykład, zdolności do dyspergowania, emulgowania i zwilżania). Korzystne jest, aby wszystkie kompozycje (zarówno preparaty stałe jak i ciekłe) zawierały 0,0001 do 95% wagowych, bardziej korzystnie 1 do 85% wagowych, na przykład 5 do 60% wagowych, związku o wzorze (1). Kompozycję stosuje się generalnie do opanowania grzybów w ten sposób, żeby związek o wzorze (1) nakładany był w ilości od 0,1 g do 10 kg na hektar, korzystnie od 1 g do 6 kg na hektar, bardziej korzystnie od 1 g do 1 kg na hektar.

Podczas stosowania do pokrywania ziaren, związek o wzorze (1) nakłada się w ilości od 0,0001 g do 10 g (na przykład 0,001 g lub 0,05 g), korzystnie od 0, 005 g do 10 g, bardziej korzystnie od 0,005 g do 4 g na kilogram ziarna.

W innej postaci wykonania niniejszy wynalazek dostarcza kompozycji grzybobójczej zawierającej skuteczną grzybobójczą ilość związku o wzorze (1) i odpowiedni nośnik lub rozcieńczalnik kompozycji.

Jeszcze dalsza postać wykonania wynalazku dostarcza sposobu zwalczania i opanowania grzybów na miejscu, który obejmuje obróbkę grzyba lub stanowiska zagrzybionego za pomocą skutecznej grzybobójczo ilości kompozycji zawierającej związek o wzorze (1).

Kompozycja może być wybrana z wielu typów preparatów, obejmujących proszki do opylania (DP), proszki rozpuszczalne (SP), granulki rozpuszczalne w wodzie (SG), granulki do dyspergowania w wodzie (WG), proszki zwilżane (WP), granulki (GR) (do powolnego lub szybkiego uwalniania), rozpuszczalne koncentraty (SL), ciecze do mieszania z olejem (OL), ciecze do nakładania w wyjątkowo małej objętości (UL), koncentraty do emulgowania (EC), koncentraty do dyspergowania (DC), emulsje (zarówno typu olej w wodzie (EW) jak i woda w oleju (EO)), mikroemulsje (ME), koncentraty do sporządzania zawiesin (SC), aerozole, preparaty do odymiania/dymowe, kapsułki zawiesinowe (CS) i preparaty do obróbki ziarna. Wybór typu preparatu w każdym przypadku zależy od szczególnego przewidywanego celu oraz własności fizycznych, chemicznych i biologicznych związku o wzorze (1).

Proszki do opylania (DP) można wytwarzać przez mieszanie związku o wzorze (1) z jednym lub więcej stałym rozcieńczalnikiem (na przykład naturalną glinką, kaolinem, pirofillitem, bentonitem, tlenkiem glinu, montmoryllonitem, diatomitem, kredą, ziemią okrzemkową, fosforanami wapnia, węglanami wapnia i magnezu, siarką, wapnem, mączkami, talkiem i innymi organicznymi i nieorganicznymi stałymi nośnikami) i mechaniczne mielenie mieszaniny do postaci subtelnego proszku.

Rozpuszczalne proszki (SP) można wytwarzać przez mieszanie związku o wzorze (1) z jedną lub więcej soli nieorganicznych rozpuszczalnych w wodzie (takich jak wodorowęglan sodu, węglan sodu lub siarczan magnezu) lub jednym lub więcej organicznym ciałem stałym rozpuszczalnym w wodzie (takim jak polisacharyd) i ewentualnie jednym lub więcej środkiem zwilżającym, jednym lub więcej środkiem dyspergującym, lub mieszaniną wspomnianych środków, w celu polepszenia rozpuszczalności/zdolności do dyspergowania w wodzie. Mieszaninę miele się następnie do postaci subtelnego proszku. Podobne kompozycje można także poddawać granulowaniu do postaci granulek rozpuszczalnych w wodzie (SG).

Zwilżalne proszki (WP) można wytwarzać przez mieszanie związku o wzorze (1) z jednym lub więcej stałym rozcieńczalnikiem lub nośnikiem, jednym lub więcej środkiem zwilżającym i, korzystnie, z jednym lub więcej środkiem dyspergującym i ewentualnie jednym lub więcej środków do sporządzania zawiesiny, w celu polepszenia zdolności do dyspergowania w cieczy. Mieszaninę miele się następnie do postaci subtelnego proszku. Podobne kompozycje można także poddawać granulowaniu do postaci granulek do dyspergowania w wodzie (WG).

Granulki (GR) można wytwarzać albo przez granulowanie mieszaniny związku o wzorze (1) i jednego lub więcej stałych nośników lub rozcieńczalników, lub ze wstępnie uformowanych surowych

PL 207 730 B1 granulek przez absorbowanie związku o wzorze (1) (lub jego roztworu w odpowiednim rozpuszczalniku) w porowatym granulowanym materiale (takim jak pumeks, glinki atapulgitowe, ziemia fulerska, ziemia okrzemkowa, diatomit lub mielone kolby kukurydzy) lub przez adsorbowanie związku o wzorze (1) (lub jego roztworu w odpowiednim rozpuszczalniku) na twardym materiale rdzeniowym (takim jak piasek, krzemiany, węglany, siarczany lub fosforany mineralne) i suszenie, jeśli to potrzebne. Środki, które stosuje się zwykle do wspomożenia absorpcji lub adsorpcji obejmują rozpuszczalniki (takie jak alifatyczne lub aromatyczne rozpuszczalniki naftowe, alkohole, etery, ketony i estry) i środki klejące (takie jak poli(octany winylowe), poli(alkohole winylowe), dekstryny, cukry i oleje roślinne). W granulkach może także znajdować się jeden lub więcej innych dodatków (na przykład, środek emulgujący, środek zwilżający lub środek dyspergujący).

Koncentraty do dyspergowania (DC) można wytwarzać przez rozpuszczenie związku o wzorze (1) w wodzie lub rozpuszczalniku organicznym, takim jak keton, alkohol lub eter glikolu. Roztwory te mogą zawierać środek powierzchniowo czynny (na przykład do polepszania rozcieńczania w wodzie lub zapobiegania krystalizacji w zbiorniku do natrysku).

Koncentraty do emulgowania (EC) lub emulsje olej w wodzie (EW) można wytwarzać przez rozpuszczanie związku o wzorze (1) w rozpuszczalniku organicznym (ewentualnie zawierającym jeden lub więcej środków zwilżających, jeden lub więcej środków emulgujących lub mieszaninę wspomnianych środków). Odpowiednie rozpuszczalniki organiczne do stosowania w EC obejmują węglowodory aromatyczne (takie jak alkilobenzeny lub alkilonaftaleny, przykładowo Solwesso 100, Solwesso 150 i Solwesso 200; Solwesso jest zarejestrowaną nazwą handlową), ketony (takie jak cykloheksanon lub metylocykloheksanon), alkohole (takie jak alkohol benzylowy, alkohol furfurylowy lub butanol), N-alkilopirolidony (takie jak N-metylopirolidon lub N-oktylopirolidon), dimetyloamidy kwasów tłuszczowych (takie jak dimetyloamidy kwasów C8-C10-tłuszczowych) i chlorowane węglowodory. Produkt EC może spontanicznie ulegać emulgowaniu po dodaniu wody, dając emulsję o wystarczającej trwałości umożliwiającą nakładanie natryskowe za pomocą odpowiedniego wyposażenia. Wytwarzanie EW obejmuje otrzymanie związku o wzorze (1) albo w postaci cieczy (jeśli związek nie jest ciekły w temperaturze pokojowej, można go stapiać w rozsądnej temperaturze, typowo poniżej 70°C), albo w roztworze (przez rozpuszczenie w odpowiednim rozpuszczalniku), emulgowanie następnie otrzymanej cieczy lub roztworu w wodzie zawierającej jeden lub więcej SFA z wysokim ścinaniem, w celu wytworzenia emulsji. Odpowiednie rozpuszczalniki do stosowania w EW obejmują oleje roślinne, chlorowane węglowodory (takie jak chlorobenzeny), rozpuszczalniki aromatyczne (takie jak alkilobenzeny lub alkilonaftaleny) i inne odpowiednie rozpuszczalniki organiczne o małej rozpuszczalności w wodzie.

Mikroemulsje (ME) można wytwarzać przez mieszanie wody z mieszaniną jednego lub więcej rozpuszczalników z jednym lub więcej SFA, w celu wytworzenia spontanicznie termodynamicznie trwałego izotropowego preparatu ciekłego. Związek o wzorze (1) jest zawarty początkowo albo w wodzie albo w mieszaninie rozpuszczalnik/SFA. Odpowiednie rozpuszczalniki do stosowania w ME obejmują rozpuszczalniki opisane poprzednio dla EC lub EW. ME może być układem typu olej w wodzie lub woda w oleju (jaki układ występuje, można sprawdzić mierząc przewodnictwo) i może nadawać się do mieszania pestycydów rozpuszczalnych w wodzie i rozpuszczalnych w oleju w tym samym preparacie. ME nadaje się do rozcieńczania w wodzie albo pozostając w postaci mikroemulsji albo tworząc konwencjonalną emulsję olej w wodzie.

Koncentraty do sporządzania zawiesiny (SC) mogą zawierać wodne lub nie-wodne zawiesiny subtelnie rozdrobnionych nierozpuszczalnych cząstek stałych związku o wzorze (1). SC można wytwarzać przez mielenie w młynie kulowym lub perłowym stałego związku o wzorze (1) w odpowiednim ośrodku, ewentualnie z jednym lub więcej środków dyspergujących, w celu wytworzenia zawiesiny subtelnych cząstek związku. W kompozycji może znajdować się jeden lub więcej środków zwilżających i środek dyspergujący, w celu zmniejszenia szybkości osiadania cząstek. Alternatywnie, związek o wzorze (1) może być mielony na sucho i dodany do wody zawierającej środki opisane wyżej, w celu wytworzenia żądanego produktu końcowego.

Preparaty aerozolowe zawierają związek o wzorze (1) i odpowiedni propelent (na przykład n-butan). Związek o wzorze (1) może znajdować się także w postaci rozpuszczonej lub zdyspergowanej w odpowiednim ośrodku (na przykład w wodzie lub cieczy mieszającej się z wodą, takiej jak n-propanol), w celu dostarczenia kompozycji do stosowania z ręcznie działającą pompą do natrysku, bez stosowania ciśnienia.

PL 207 730 B1

Związek o wzorze (1) można mieszać w stanie stałym z mieszaniną pirotechniczną, w celu wytworzenia kompozycji nadającej się do wytwarzania dymu zawierającego związek w zamkniętej przestrzeni.

Zawiesiny w kapsułkach (CS) można wytwarzać w sposób podobny do wytwarzania preparatów EW, lecz z dodatkowym etapem polimeryzacji takim, że otrzymuje się wodną dyspersję kropelek oleju, w których każda kropla oleju zostaje zakapsułkowana otoczką polimerową i zawiera związek o wzorze (1) i ewentualnie jej nośnik lub rozcieńczalnik. Polimerową otoczkę można wytwarzać przez reakcję polikondensacji międzyfazowej albo metodą koacerwacji. Kompozycje te mogą dostarczać kontrolowanego uwalniania związku o wzorze (1) i mogą być stosowane do obróbki ziaren. Ze związku o wzorze (1) można także sporządzać preparaty w biodegradowalnej matrycy polimeru do powolnego kontrolowanego uwalniania związku.

Kompozycja może zawierać jeden lub więcej dodatków do polepszania biologicznego zachowania się kompozycji (na przykład przez polepszenie zwilżania, retencji lub rozpraszania na powierzchni; odporności na deszcz na obrabianych powierzchniach, lub przyswajania lub ruchliwości związku o wzorze (1). Takie dodatki obejmują środki powierzchniowo czynne, dodatki do natrysku oparte na olejach, na przykład pewne oleje mineralne lub naturalne oleje roślinne (takie jak olej sojowy lub olej rzepakowy) i ich mieszaniny z innymi środkami pomocniczymi wspomagającymi własności biologiczne (składniki, które mogą wspomagać lub modyfikować działanie związków o wzorze (1)).

Ze związków o wzorze (1) można sporządzać także preparaty do stosowania do obróbki ziarna, na przykład, w postaci kompozycji w proszku obejmujących proszek do obróbki ziarna na sucho (DS), proszku rozpuszczalnego w wodzie (SS) lub proszku nadającego się do dyspergowania w wodzie do obróbki za pomocą zawiesiny (WS) lub w postaci kompozycji ciekłej, obejmujących płynny koncentrat (FS), roztwór (LS) lub zawiesinę w kapsułkach (CS). Preparaty kompozycji DS, SS, WS, FS i LS są bardzo podobne odpowiednio do preparatów DP, SP, WP, SC i DC opisanych wyżej. Kompozycje do obróbki ziarna mogą zawierać środek do wspomagania adhezji kompozycji do ziarna (na przykład olej mineralny lub barierę powłokotwórczą).

Środki zwilżające, środki dyspergujące i środki emulgujące mogą być związkami powierzchniowo czynnymi SFA typu kationowego, anionowego, amfoterycznego lub niejonowego.

Odpowiednie SFA typu kationowego obejmują czwartorzędowe sole amoniowe (na przykład bromek cetylotrimetyloamoniowy), imidazoliny i sole amin.

Odpowiednie anionowe SFA obejmują sole metali alkalicznych i kwasów tłuszczowych, sole alifatycznych monoestrów kwasu siarkowego (na przykład laurylosiarczan sodu), sole sulfonowanych związków aromatycznych (na przykład dodecylobenzenosulfonian sodowy i mieszaniny diizopropylo i triizopropylonaftalenosulfonianów sodu), etery siarczanów, alkoholowe etery siarczanów (na przykład laureth-3-siarczan sodu), etery karboksylanowe (na przykład lauretho-3-karboksylan sodu), estry fosforanowe (produkty reakcji między jednym lub więcej alkoholem tłuszczowym i kwasem fosforowym (głównie monoestry) lub pięciotlenkiem fosforu (głównie diestry), na przykład produkty reakcji między alkoholem laurylowym i kwasem tetrafosforowym; dodatkowo produkty te mogą być etoksylowane), sulfobursztyniany, sulfoniany parafin lub olefin, tauryniany i ligninosulfoniany.

Odpowiednie SFA typu amfoterycznego obejmują betainy, propioniany i glicyniany.

Odpowiednie SFA typu niejonowego obejmują produkty kondensacji tlenków alkilenowych, takich jak tlenek etylenu, tlenek propylenu, tlenek butylenu lub ich mieszaniny z alkoholami tłuszczowymi (takimi jak alkohol oleilowy lub alkohol cetylowy) lub z alkilofenolami (takimi jak oktylofenol, nonylofenol lub oktylokrezol); częściowe estry pochodzące z kwasów tłuszczowych o długim łańcuchu lub bezwodników związku hexitol; produkty kondensacji wspomnianych częściowych estrów z tlenkiem etylenu; polimery blokowe (zawierające tlenek etylenu i tlenek propylenu), alkanoloamidy; proste estry (na przykład estry glikolu polietylenowego i kwasów tłuszczowych), tlenki amin (na przykład tlenek laurylodimetyloaminy) i lecytyny.

Środki odpowiednie do sporządzania zawiesin obejmują hydrofilowe koloidy (takie jak polisacharydy, poliwinylopirolidon lub sól sodowa karboksymetylocelulozy) i pęczniejące glinki (takie jak bentonit i atapulgit).

Związki o wzorze (1) mogą być nakładane dowolnym znanym sposobem nakładania związków grzybobójczych. Na przykład, mogą być nakładane w postaci preparatu lub postaci nie będącej kompozycją, na dowolną część rośliny, obejmującą ulistnienie, łodygi, gałęzie lub korzenie, na ziarno przed jego zasiewem lub na inne media, w których rośliny wzrastają lub mają być posadzone (takie jak otoczenie korzeni, gleba ogólnie, woda na polu ryżowym lub układy hodowli hydroponicznych),

PL 207 730 B1 bezpośrednio, lub mogą być natryskiwane, opylane, nakładane przez zanurzanie, nakładane w postaci kremu lub preparatu w postaci pasty, nakładane w postaci pary lub nakładane przez rozpraszanie lub wprowadzanie kompozycji (takiej jak kompozycja granulowana, lub kompozycja opakowana w postaci woreczka rozpuszczalnego w wodzie) do gleby, lub do środowiska wodnego.

Związek o wzorze (1) może być także wstrzykiwany do rośliny lub natryskiwany na warzywa za pomocą elektrodynamicznych technologii natrysku, lub innych sposobów nakładania preparatów w niewielkiej objętości lub mogą być nakładane za pomocą lądowego lub napowietrznego systemu nawadniania.

Kompozycje do stosowania jako preparaty wodne (wodne roztwory lub dyspersje) nakładane się generalnie w postaci koncentratu zawierającego duży udział składnika czynnego, przy czym koncentrat dodaje się do wody przed nakładaniem. Dla tych koncentratów, które mogą obejmować preparaty typu DC, SC, EC, EW, ME, SG, SP, WP, WG i CS, wymaga się często, aby wytrzymywały długotrwałe przechowywanie i po składowaniu nadawały się do dodawania do wody i utworzenia preparatu wodnego, który pozostaje jednorodny przez wystarczający czas, aby można było nałożyć go za pomocą konwencjonalnego wyposażenia do natrysku. Takie preparaty wodne mogą zawierać różne ilości związku o wzorze (1) (na przykład 0,0001 do 10% wagowych) zależnie od celu, do którego będą użyte.

Związki o wzorze (1) mogą być stosowane w mieszaninach z nawozami (na przykład nawozami azotowymi, potasowymi lub nawozami zawierającymi fosfor). Odpowiednie typy preparatów obejmują granulki nawozu. Mieszaniny zawierają odpowiednio do 25% wagowych związku o wzorze (1).

Wynalazek dostarcza więc także kompozycji nawozowej zawierającej nawóz i związek o wzorze (1).

Kompozycje według niniejszego wynalazku mogą zawierać inne związki wykazujące aktywność biologiczną, na przykład mikroskładniki odżywcze lub związki wykazujące podobne lub uzupełniające działanie grzybobójcze, lub związki, które wykazują działanie regulujące wzrost roślin, działanie chwastobójcze, owadobójcze, nicieniobójcze lub roztoczobójcze.

W przypadku zawartości innego fungicydu, uzyskana kompozycja może mieć szersze spektrum działania lub większy stopień wewnętrznej aktywności niż związek o wzorze (1) pojedynczo. Ponadto inny fungicyd może mieć działanie synergiczne na aktywność grzybobójczą związku o wzorze (1).

Związek o wzorze (1) może być jedynym składnikiem czynnym kompozycji lub może być zmieszany z jednym lub więcej dodatkowych składników czynnych, jeśli to potrzebne, takich jak pestycyd, fungicyd, synergetyk, herbicyd lub regulator wzrostu roślin. Dodatkowy składnik czynny może: dostarczać kompozycji mającej szersze spektrum aktywności lub zwiększoną trwałość na miejscu; wykazywać synergizm aktywności lub uzupełnienie aktywności (na przykład przyspieszenie szybkości działania lub przezwyciężenie odstraszania szkodników) związku o wzorze (1); pomagać w przezwyciężeniu lub zapobieganiu wytworzenia się odporności na poszczególne składniki. Konkretny dodatkowy składnik czynny będzie zależeć od przewidywanej użyteczności kompozycji.

Przykładami związków grzybobójczych, które mogą być zawarte w kompozycji według wynalazku są AC 382042 (N-(1-cyjano-1,2-dimetylopropylo)-2-(2,4-dichlorofenoksy)propionamid, metylo-S-acibenzolar (acibenzolar-S-methyl), alanykarb, aldimorf, anilazyna, azakonazol, azafenidyna, azoksystrobina, benalaksyl, benomyl, bentiawalikarb, biloksazol, bitertanol, blastycydyna S, boskalid (nowa nazwa nikobifenu), bromukonazol, bupirymat, kaptafol, kaptan, karbendazym, chlorowodorek (chlorohydrate) karbendazymu, karboksyna, karpropamid, karwon, CGA 41396, CGA 41397, chinometionat, chlorbentiazon, chlorotalonil, chlorozolinat, klozylakon/clozylacon, związki zawierające miedź, takie jak oksychlorek miedzi, oksychinolan miedzi, siarczan miedzi, związki miedzi z kwasami tłuszczowymi z łoju i ciecz bordoska, cyjamidazosulfamid, cyjazofamid (IKF-916), cyflufenamid, cymoksanil, cyprokonazol, cyprodynil, debakarb, 1,1'-ditlenek di-2-pirydylodisulfidu, dichlofluanid, diklocymet, diklomezyna, dikloran/dicloran, dietofenkarb, difenokonazol, difenzokwat, diflumetorim, tiofosforan O,O-diizopropylo-S-benzylu, dimefluazol, dimetkonazol, dimetyrymol, dimetomorf, dimoksystrobina, dinikonazol, dinokap, ditianon, chlorek dodecylodimetyloamoniowy, dodemorf, dodyna, doguadyna, edifenfos, epoksykonazol, etaboksam, etyrymol, (Z)-N-benzylo-N-([metylo(metylotioetylidenoaminooksykarbonylo)amino]tio)-e-alaninian etylu, etyrydiazol, famoksadon, fenamidon, fenarymol, fenbukonazol, fenfuram, fenheksamid, fenoksanil (AC 382042), fenpiklonil, fenpropidyn, fenpropimorf, octan fentyny, wodorotlenek fentyny, ferbam, fermizon, fluazynam, fludioksonil, flumetower, flumorf, fluoroimid, fluoksastrobina, fluchinkonazol, flusilazol, flusulfamid, flutolanil, flutriafol, folpet, fosetyl glinowy, fuberydazol, furaksanyl, furametpyr, guazatyna, heksakonazol, hydroksyizoksazol, hymeksazol, imazalil, imibenkonazol, iminoktadyna, trioctan iminoktadyny, ipkonazol, iprobenfos, iprodion, iprowalikarb, karbaminian

PL 207 730 B1 izopropanylobutylowy, izoprotiolan, kazugamycyna, metylokresoksym, LY 186054, LY211795, LY248908, mankozeb, maneb, mefenoksam, mepanipirym, mepronil, metalaksyl, metalaksyl M, metkonazol, metyram, metyram cynkowy, metominostrobina, metrafenon, MON65500 (N-allilo-4,5-dimetylo-2-trimetylo-sililotiofeno-3-karboksyamid), myklobutanil, NTN0301, neazosyna, dimetyloditiokarbaminian niklu, izopropylonitrotal, nuarymol, ofurace, związki rtęcioorganiczne, oryzastrobina, oksadiksyl, oksasulfuron, kwas oksolinowy, okspokonazol, oksykarboksyn, pefurazoate, penkonazol, pencykuron, tlenek fenazyny, kwas fosforowy, ftalid, pikoksystrobina, polioksyna D, poliram, probenazol, prochloraz, procymidon, propamokarb, chlorowodorek propamokarbu, propikonazol, propineb, kwas propionowy, prochinazyd, protiokonazol, piraklostrobina, pirazofos, piryfenoks, pirymetanil, pirochilon, piroksyfur, pirolnitryn, czwartorzędowe sole amoniowe, chinometionat, chinoksyfen, chintozen, silitiofam (MON 65500), S-imazalil, symekonazol, sipkonazol, pentachlorofenat sodu, spiroksamina, streptomycyna, siarka, tebukonazol, tekloftalam, teknazen, tetrakonazol, tiabendazol, tifluzamid, 2-(tiocyjano-metylotio)benzotiazol, metylotiofanat, tiram, tiadynil, timibenkonazol, metylotolklofos, toluilofluanid, triadimefon, triadimenol, triazbutyl, triazoksyd, tricyklazol, tridemorf, trifloksystrobina, triflumizol, trifloryna, trytykonazol, walidamycyna A, wapam, winklozolina, XRD-563, zineb, ziram, zoksamid i zwią zki o wzorach

Związki o wzorze (1) można mieszać z glebą, torfem i innymi ośrodkami umiejscowienia korzeni, do ochrony roślin przeciw chorobom pochodzącym z ziaren, pochodzącym z gleby lub pochodzącym z liści.

Pewne mieszaniny mogą zawierać składniki czynne, które znacznie różnią się własnościami fizycznymi, chemicznymi lub biologicznymi, które nie dają się łatwo wprowadzić do takich samych typów konwencjonalnych preparatów. W tych okolicznościach można wytwarzać inne typy preparatów. Na przykład, gdy jednym ze składników czynnych jest ciało stałe nierozpuszczalne w wodzie a drugi jest cieczą nierozpuszczalną w wodzie, może nigdy nie być możliwe zdyspergowanie każdego składnika czynnego w tej samej ciągłej fazie wodnej przez dyspergowanie stałego składnika czynnego w postaci zawiesiny (za pomocą wytwarzania analogicznego do SC), lecz zdyspergowanie ciekł ego składnika czynnego do postaci emulsji (z zastosowaniem sposobu wytwarzania analogicznego do EW). Uzyskana kompozycja jest preparatem zawiesinowo-emulsyjnym (SE).

Wynalazek zostanie zilustrowany następującymi przykładami, w których stosuje się następujące skróty:

ml = mililitry g = gramy ppm = części na milion M+ = jon masowy s = singlet br s = szeroki singlet d = dublet dd = podwójny dublet

DMSO = dimetylosulfotlenek NMR = jądrowy rezonans magnetyczny HPLC = wysokosprawna chromatografia cieczowa t = triplet q = kwartet m = multiplet ppm = części na milion

PRZYKŁAD 1

Przykład ten przedstawia wytwarzanie 2-(6-chinolinoksy)-N-(4-metylopent-2-yn-4-ylo)butyryloamidu (związek Nr 2 z tabeli 1)

Stopień 1: Wytwarzanie 2-bromo-N-(4-metylopent-2-ynylo)-butyryloamidu

Etap 1: Wytwarzanie chlorowodorku 4-amino-4-metylopent-2-ynu

3-amino-3-metylobutyn (dostępny na rynku w postaci roztworu wodnego o stężeniu 90%; 16,6 g) rozpuszcza się w dichlorometanie (150 ml), suszy nad siarczanem sodu i sączy, otrzymując roztwór zawierający 14,9 g aminy. Do mieszanego roztworu aminy, w atmosferze azotu, w temperaturze pokojowej, dodaje się suchej trietyloaminy (48,4 ml). Następnie kroplami dodaje się 1,2-bis-(chloro22

PL 207 730 B1 dimetylosililo)etan (38, 98 g) w dichlorometanie (100 ml) utrzymując temperaturę reakcji 15°C przez chłodzenie. Mieszaninę miesza się przez 3 godziny, odsącza się od roztworu utworzone bezbarwne ciało stałe, wytworzone w czasie reakcji i przesącz odparowuje pod zmniejszonym ciśnieniem z otrzymaniem pasty. Pastę ekstrahuje się heksanem i sączy ponownie. Odparowuje się przesącz pod zmniejszonym ciśnieniem i destyluje otrzymany olej otrzymując 1-(1,1-dimetylo-2-propynylo)-2,2,5,5-tetrametylo-1-aza-2,5-disilacyklopentan, 21,5 g, t. wrzenia. 41°C pod ciśnieniem 0,06 mm Hg.

¹H NMR (CDCI3) δ: 0,16 (12H, s); 0,60 (4H, s); 1,48 (6H, s); 2,24 (1H, s).

Etap 2

Produkt z etapu 1 (13,0 g) w suchym tetrahydrofuranie (140 ml) schładza się do -70°C w atmosferze azotu, mieszając i w temperaturze -65 do -70°C, w ciągu 5 minut dodaje się roztwór n-butylolitu (23,1 ml; roztwór 2,5 molowy w heksanie). Mieszaninę pozostawia się do ogrzania do temperatury -5°C i kroplami, w ciągu 10 minut dodaje się roztwór jodku metylu (3,93 ml). Mieszaninę pozostawia się do ogrzania do temperatury 10°C podczas przebiegu reakcji egzotermicznej. Mieszaninę utrzymuje się w 20°C, chłodząc, przez 2 godziny a następnie odparowuje do małej objętości pod zmniejszonym ciśnieniem. Pozostałość rozpuszcza się w heksanie, sączy, w celu usunięcia nierozpuszczalnego materiału i odparowuje pod zmniejszonym ciśnieniem otrzymując 1-(1,1-dimetylo-2-butynylo)-2,2,5,5-tetrametylo-1-aza-2,5-disilacyklopentan, w postaci żółtego oleju, 13,0 g.

¹H NMR (CDCI3) δ: 0,10 (12H, s); 0,56 (4H, s); 1,40 (6H, s); 1,72 (3H, s).

Etap 3

Produkt z etapu 2 (13,0 g) dodaje się powoli, mieszając, do wodnego roztworu kwasu chlorowodorowego (35 ml, 4 molowy) w temperaturze 0°C. Utworzoną emulsję miesza się przez 0,5 godziny a następnie przenosi do wodnego roztworu wodorotlenku sodu (4 molowy) o pH 14, chłodząc mieszaninę reakcyjną lodem do 0°C. Mieszaninę wodną ekstrahuje się dichlorometanem (trzykrotnie), łączy ekstrakty, suszy nad siarczanem sodu i sączy. Doprowadza się odczyn przesączu do kwaśnego dodając nadmiar nasyconego roztworu chlorowodoru w 1,4-dioksanie. Mieszaninę zatęża się pod zmniejszonym ciśnieniem aż utworzy się bezbarwny osad. Do zawiesiny dodaje się heksanu i odsącza ciało stałe od roztworu. Ciało stałe wymywa się suchym eterem dietylowym i umieszcza pod próżnią, w celu usunięcia jakiegokolwiek rozpuszczalnika, otrzymując żądany produkt w postaci bezbarwnego ciała stałego, 5,0 g.

¹H NMR (d6-DMSO) δ: 1,74 (6H, s); 1,82 (3H, s); 8,74 (3H, br s).

Etap 3: Wytwarzanie 2-bromo-N-(4-metylopent-2-yn-4-ylo)-butyryloamidu

Produkt z etapu 3 (5,0 g) rozpuszcza się w suchym dichlorometanie (200 ml), schładza do 3°C, mieszając, następnie dodaje bromek 2-bromomasłowy (6,25 g), po czym kroplami dodaje się suchą trietyloaminę (10,93 ml), utrzymując temperaturę reakcji na poziomie 5°C. Zawiesinę, która utworzyła się podczas reakcji, miesza się w temperaturze pokojowej przez 1 godzinę, a następnie dodaje wody. Oddziela się fazę organiczną, wymywa wodą, suszy nad siarczanem magnezu a następnie odparowuje pod zmniejszonym ciśnieniem. Pozostałość rozdziela się za pomocą chromatografii (krzemionka; heksan/eter dietylowy, 3:1 objętościowo) otrzymując wymagany produkt, 5,2 g, w postaci bezbarwnego ciała stałego o t.t. 79-81°C.

¹H NMR (CDCI3) δ: 1,04 (3H, t); 1,64 (6H, s); 1,84 (3H, s); 2,04-2,18 (2H, m); 4,20-4,24 (1H, m); 6,46 (1H, br s).

Stopień 2

Do mieszanej zawiesiny wodorku sodu (0,10 g, dyspersja w oleju mineralnym o stężeniu 80%) w suchym N,N-dimetyloformamidzie, w atmosferze azotu i w temperaturze pokojowej dodaje się kroplami 6-hydroksychinolinę (0,46 g) w suchym N,N-dimetyloformamidzie. Zielony roztwór miesza się w pokojowej temperaturze przez 1 godzinę i dodaje roztwór 2-bromo-N-(4-metylopent-2-yn-4-ylo)butyryloamidu (0,74 g) w suchym N,N-dimetyloformamidzie. Mieszaninę miesza się w temperaturze otoczenia przez 18 godzin, wylewa do wody i ekstrahuje eterem dietylowym (trzykrotnie). Łączy się ekstrakty organiczne, wymywa rozcieńczonym wodnym roztworem wodorotlenku sodu, wodą (dwukrotnie), suszy nad siarczanem magnezu i odparowuje pod zmniejszonym ciśnieniem otrzymując żywicę. Żywicę rozdziela się za pomocą chromatografii (krzemionka; eter dietylowy) otrzymując wymagany produkt, 0,44 g, w postaci bezbarwnej żywicy.

¹H NMR (CDCI3) δ: 1,06-1,10 (3H, t); 1,56-1,60 (6H, d); 1,76 (3H, s); 1,98-2,10 (2H, m); 4,54-4,58 (1H, m); 6,42 (1H, s); 7,10 (1H, m); 7, 36-7, 44 (2H, m); 8, 02-8, 06 (2H, m); 8,82 (1H, d).

PL 207 730 B1

PRZYKŁAD 2

Przykład ten ilustruje sposób wytwarzania 2-(6-chinolinoksy)-N-(1-t.-butylodimetylosililoksy-4-metylopent-2-yn-4-ylo)butyryloamidu (związek Nr 50 z tabeli 1)

Stopień 1: Wytwarzanie chlorowodorku 4-amino-1-hydroksy-4-metylopent-2-ynu

Etap 1

1-(1,1-dimetylo-2-propynylo)-2,2,5,5-tetrametylo-1-aza-2,5-disilacyklopentan (22,6 g) w suchym tetrahydrofuranie (250 ml) chłodzi się do -50°C w atmosferze azotu, mieszając, i kroplami w ciągu 10 minut dodaje się roztwór n-butylolitu (44 ml, roztwór 2,5 molowy w heksanie). Mieszaninę miesza się przez 0,5 godziny, pozostawia do ogrzania do -20°C a następnie przez mieszaninę przepuszcza się pęcherzyki formaldehydu, aż w analizie glc (chromatografia gaz/ciecz) nie stwierdza się materiału wyjściowego. Po ukończeniu reakcji mieszaninę zadaje się wodą, oddziela się fazę eterową i fazę wodną ekstrahuje się octanem etylu (dwukrotnie). Łączy się ekstrakty organiczne, wymywa wodą (trzykrotnie), suszy nad siarczanem magnezu i odparowuje pod zmniejszonym ciśnieniem otrzymując żądany produkt (24,96 g) w postaci jasno żółtej cieczy.

¹H NMR (CDCI3) δ: 0,00 (12H, s; 0,46 (4H, s); 1,32 (6H, s); 4,10 (2H, s).

Etap 2

Produkt z etapu 1 (24,96 g) poddaje się obróbce rozcieńczonym wodnym roztworem kwasu chlorowodorowego (300 ml) i miesza w temperaturze otoczenia przez 0,5 godziny. Mieszaninę wymywa się eterem dietylowym (dwukrotnie), fazę wodną odparowuje się pod zmniejszonym ciśnieniem, destyluje z toluenem (dwukrotnie), w celu usunięcia pozostałości wody i pozostałe otrzymane ciało stałe rozciera się z heksanem otrzymując chlorowodorek 4-amino-1-hydroksy-4-metylopent-2-ynu (13,1 g) w postaci kremowo zabarwionego ciała stałego.

¹H NMR (CDCI3) δ: 1,48 (6H, s); 4,06 (2H, s); 5,32 (1H, s); 8,64 (3H, s).

Stopień 2: Wytwarzanie 4-amino-1-t.-butylodimetylosililoksy-4-metylopent-2-ynu.

Chlorowodorek 4-amino-1-hydroksy-4-metylopent-2-ynu (4,40 g) rozpuszcza się w suchym N,N-dimetyloformamidzie (100 ml) i dodaje trietyloaminę (4,44 ml). Zawiesinę miesza się w temperaturze otoczenia przez 10 minut, dodaje imidazol (4,93 g), po czym dodaje chlorek t-butylodimetylosililu (5,24 g) w suchym N,N-dimetyloformamidzie (40 ml). Mieszaninę miesza się w temperaturze otoczenia przez 18 godzin, a następnie rozcieńcza wodą. Mieszaninę ekstrahuje się eterem dietylowym (trzykrotnie), łączy się fazy organiczne, wymywa wodą (dwukrotnie) a następnie suszy nad siarczanem magnezu i odparowuje pod zmniejszonym ciśnieniem, otrzymując żądany produkt (6,88 g) w postaci żółtej cieczy.

¹H NMR (CDCI3) δ: 0,04 (6H, s); 0,84 (9H, s); 1,30 (6H, s); 4,22 (2H, s).

Stopień 3: Wytwarzanie kwasu 2-(6-chinolinoksy)masłowego

Etap 1: Wytwarzanie 2-(6-chinolinoksy)maślanu metylu

6-hydroksychinolinę (25,1 g), 2-bromomaślan metylu (32,3 g) i bezwodny węglan potasu (23,0 g) w suchym N,N-dimetyloformamidzie (100 ml) miesza się w temperaturze 100°C przez 3 godziny, a następnie pozostawia w temperaturze otoczenia do stania przez 18 godzin. Mieszaninę dodaje się do wody, ekstrahuje octanem etylu (trzykrotnie), łączy się ekstrakty, wymywa wodą (czterokrotnie), a następnie suszy nad siarczanem magnezu. Odparowuje się rozpuszczalnik pod zmniejszonym ciśnieniem otrzymując wymagany produkt (39,0 g) w postaci czerwonego oleju.

¹H NMR (CDCI3) δ: 1,10-1,14 (3H, t); 2,04-2,12 (2H, q); 3,78 (3H, s); 4,72-4,76 (1H, t); 7,00 (1H, d); 7,36-7,40 (1H, m); 7,42-7,46 (1H, m); 8,02-8,04 (2H, d); 8,80 (1H, d).

Etap 2: Wytwarzanie kwasu 2-(6-chinolinoksy)masłowego

Produkt z etapu 1 (38,8 g) miesza się w roztworze wodorotlenku sodu (12,6 g) w wodzie (100 ml) i ogrzewa w 90°C przez 3 godziny, a następnie chłodzi do temperatury otoczenia. Roztwór rozcieńcza się wodą i fazę wodną wymywa się octanem etylu (dwukrotnie), zakwasza do pH 6 za pomocą wodnego roztworu kwasu chlorowodorowego, a następnie ekstrahuje octanem etylu (trzykrotnie). Ekstrakty łączy się, suszy nad siarczanem magnezu i odparowuje rozpuszczalnik pod zmniejszonym ciśnieniem i pozostałość wymywa heksanem otrzymując żądany produkt, 8,1 g, w postaci żółto-brązowego ciała stałego. Fazę wodną ponownie ekstrahuje się octanem etylu i obrabia jak przedtem, otrzymując dalszą porcję wymaganego produktu (3,7 g).

Stopień 4

Miesza się kwas 2-(6-chinolinoksy)masłowy (0,61 g), 4-amino-1-t-butylodimetylosililoksy-4-metylopent-2-yn (0,57 g) i 4-dimetyloaminopirydynę (0,010 g) w suchym dichlorometanie i dodaje chlorowodorek N-(3-dimetyloaminopropylo)-N'-etylokarbodiimidu (0,53 g). Mieszaninę miesza się w tempe24

PL 207 730 B1 raturze otoczenia przez 3,5 godziny, przetrzymuje przez 2 dni, rozcieńcza dichlorometanem, wymywa nasyconym wodnym roztworem wodorowęglanu sodu (dwukrotnie), a następnie wodą. Fazę organiczną suszy się nad siarczanem magnezu i odparowuje pod zmniejszonym ciśnieniem otrzymując żółty olej. Olej rozdziela się przez chromatografię (krzemionka; heksan/octan etylu, 3:1 objętościowo) otrzymując żywicę, którą rozciera się z heksanem otrzymując wymagany produkt (0,12 g) w postaci bezbarwnego ciała stałego o t.t. 78-80°C.

¹H NMR (CDCI3) δ: 0,08 (6H, s); 0,88 (9H, s); 1,06-1,10 (3H, t); 1,62-1,66 (6H, d); 2,00-2,10 (2H, m); 4,28 (2H, s); 4,54-4,58 (1H, t); 6,44 (1H, s); 7,10 (1H, s); 7,36-7,44 (2H, m); 8,02-8,06 (2H, d); 8,80 (1H, m).

Produkty z wymywania heksanem odparowuje się pod zmniejszonym ciśnieniem otrzymując olej (0,53 g) zawierający dalszą porcję żądanego produktu.

PRZYKŁAD 3

Ten przykład ilustruje sposób wytwarzania 2-(6-chinolinoksy)-N-(1-hydroksy-4-metylopent-2-yn-4-ylo)butyryloamid (związek Nr 10 z tabeli 1)

2-(6-chinolinoksy)-N-(1-t.-butylodimetylosililoksy-4-metylopent-2-yn-4-ylo)butyryloamid (0,58 g) w tetrahydrofuranie (10 ml) miesza się w temperaturze 3-5°C i kroplami w ciągu 5 minut dodaje się roztwór fluorku tetra-n.-butyloamoniowego (2,64 ml roztworu 1 molowego w tetrahydrofuranie). Po ukończeniu dodawania, mieszaninę miesza się przez 0,5 godziny w 0°C, 0,75 godziny w temperaturze otoczenia a następnie pozostawia do stania przez 18 godzin. Odparowuje się rozpuszczalnik pod zmniejszonym ciśnieniem i pozostałość rozdziela między octan etylu a wodny roztwór chlorku amonu. Oddziela się fazę organiczną, wymywa wodnym roztworem chlorku amonu, solanką, suszy nad siarczanem magnezu i odparowuje pod zmniejszonym ciśnieniem otrzymując żywicę, którą rozdziela się przez chromatografię (krzemionka; heksan/octan etylu, 1:2 objętościowo) otrzymując wymagany produkt (0,30 g) w postaci bezbarwnego ciała stałego.

¹H NMR (CDCI3) δ: 1,06-1,10 (3H, t); 1,58 (3H, s); 1,60 (3H, s); 1, 98-2,08 (3H, m); 4, 22-4,24 (2H, d); 4,56-4,60 (1H, t); 6,24 (1H, s); 7,10 (1H, s); 7,36-7,44 (2H, m); 8,04-8,08 (2H, d); 8,80 (1H, m).

PRZYKŁAD 4

Przykład ten przedstawia sposób wytwarzania 2-(6-chinolinoksy)-N-(1-metoksy-4-metylopent-2-yn-4-ylo)butyryloamidu (związek nr 12 z tabeli 1)

Etap 1: Wytwarzanie chlorowodorku 4-amino-1-metoksy-4-metylopent-2-ynu

Do mieszanej zawiesiny wodorku sodu (0,45 g, dyspersja w oleju mineralnym o stężeniu 80%) w suchym N,N-dimetyloformamidzie (2 ml), w atmosferze azotu i w temperaturze otoczenia w ciągu 5 minut dodaje się kroplami roztwór chlorowodorku 4-amino-1-hydroksy-4-metylopent-2-ynu (0,75 g) w suchym N,N-dimetyloformamidzie (20 ml). Mieszaninę miesza się przez 2,75 godziny w temperaturze otoczenia, a następnie dodaje roztwór jodku metylu (0,78 g) w N,N-dimetyloformamidzie (5 ml). Mieszaninę reakcyjną miesza się przez 2,5 godziny, pozostawia na 18 godzin a następnie wylewa do wody, ekstrahuje eterem dietylowym (trzykrotnie) i łączy ekstrakty organiczne. Połączone fazy organiczne ekstrahuje się rozcieńczonym kwasem chlorowodorowym (trzykrotnie), wodne kwaśne ekstrakty łączy się i odparowuje pod zmniejszonym ciśnieniem. Pozostałe ciało stałe suszy się przez odparowywanie pod zmniejszonym ciśnieniem z toluenem (dwukrotnie) otrzymując żółtą żywicę (0,8 g), zawierającą żądany produkt. Dla związku sporządza się widmo NMR.

¹H NMR (CDCI3) δ: 1,78 (6H, s); 3,40 (3H, s); 4,12 (2H, s); 8,90 (3H, br).

Etap 2

Do mieszanego roztworu produktu z etapu 1 (0,8 g) w suchym N,N-dimetyloformamidzie (10 ml) dodaje się trietyloaminę (0,54 ml). Roztwór miesza się przez 5 minut, a następnie dodaje 1-hydroksybenzotriazol (0,39 g) i chlorowodorek N-(3-dimetyloaminopropylo)-N-etylokarbodiimidu (0,55 g) w suchym N,N-dimetyloformamidzie (5 ml). Miesza się mieszaninę w temperaturze otoczenia przez 2 godziny, wylewa do wody i fazę wodną ekstrahuje octanem etylu (trzykrotnie). Łączy się ekstrakty organiczne, wymywa wodą (trzykrotnie), suszy nad siarczanem magnezu i odparowuje pod zmniejszonym ciśnieniem, otrzymując czerwony olej. Olej rozdziela się przez chromatografię (krzemionka, octan etylu) otrzymując żądany produkt (0,15 g) w postaci jasno żółtej żywicy.

¹H NMR (CDCI3) δ: 1,06-1,12 (3H, t); 1,62 (6H, s); 2,00-2,08 (2H, m); 3,32 (3H, s); 4,08-4,24 (2H, s); 4,58-4,62 (1H, t); 6,44 (1H, s); 7,10 (1H, m); 7,36-7,46 (2H, m); 8,04-8,08 (2H, d); 8, 82 (1H, m)

PRZYKŁAD 5

Przykład ten przedstawia sposób wytwarzania 2-(6-chinolinoksy)-2-(etoksy)-N-(2-metylopent-3-yn-2-ylo)butyryloamidu (związek nr 2 z tabeli 17)

PL 207 730 B1

Etap 1: Wytwarzanie 2-(6-chinolinoksy)-2-(etoksy)octanu etylu

T.-butoksylan potasu (3,15 g) rozpuszcza się w alkoholu t.-butylowym (20 ml) i miesza przez 10 minut w temperaturze otoczenia. Dodaje się 6-hydroksychinolinę (3,0 g), uzyskany ciemno zielony roztwór miesza się przez 15 minut, a następnie dodaje 2-chloro-2-etoksyoctan etylu (4,22 g, 90% czystości), po czym dodaje się katalityczną ilość jodku potasu (0,005 g). Mieszaninę miesza się przez 18 godzin, wylewa do wody i ekstrahuje chloroformem. Fazę organiczną wymywa się solanką, wodą i suszy nad siarczanem magnezu. Odparowuje się rozpuszczalnik, otrzymując brązowy olej, który oczyszcza się przez chromatografię równowagową na żelu krzemionkowym, wymywając z gradientem octan etylu/heksan (1:2 do 4:1) z otrzymaniem 2-(6-chinolinoksy)-2-(etoksy)octanu etylu w postaci jasno brązowego oleju (3,68 g).

¹H NMR (CDCI3) δ ppm: 1,28 (3H, t); 1,31 (3H, t); 3,79 (1H, m); 3,90 (1H, m); 4,31 (2H, q); 5,68 (1H, s); 7,38 (2H, dd); 7,51 (1H, dd); 8,06 (2H, dd); 8,32 (1H, dd).

Etap 2: Wytwarzanie kwasu 2-(6-chinolinoksy)-2-(etoksy)-octowego

Do roztworu wodorotlenku sodu (0,598 g) w wodzie (10 ml) i metanolu (30 ml) dodaje się 2-(6-chinolinoksy)-2-(etoksy)octan etylu (3,68 g) i miesza się przez 5 minut. Roztwór odparowuje się pod zmniejszonym ciśnieniem, dodaje wody i fazę wodną wymywa octanem etylu. Fazę wodną zakwasza się kwasem chlorowodorowym i ekstrahuje octanem etylu. Łączy się ekstrakty organiczne suszy nad siarczanem magnezu i odparowuje pod zmniejszonym ciśnieniem otrzymując kwas 2-(6-chinolinoksy)2-(etoksy)octowy (1,47 g) w postaci kremowego ciała stałego.

¹H NMR (CDCI3) δ ppm: 1,33 (3H, t); 3,98 (1H, m); 5,71 (1H, s); 7,44 (1H, dd); 7,52 (2H, m); 8,05 (1H, d); 8,20 (1H, d); 8,84 (1H, dd).

Etap 3

Do mieszanego roztworu chlorowodorku 4-amino-4-metylopent-2-ynu (0,054 g) w N,N-dimetyloformamidzie (2 ml) dodaje się trietyloaminę (0,3 ml), otrzymując białą zawiesinę. Dodaje się kwas 2-(6-chinolinoksy)-2-(etoksy)octowy (0,1 g) a następnie chlorowodorek N-(3-dimetyloaminopropylo)-N-etylokarbodiimidu (0,077 g) i katalityczną ilość 1-hydroksybenzotriazolu (0,005 g) i miesza się białą zawiesinę w temperaturze otoczenia przez 18 godzin. Dodaje się wodę i fazę wodną ekstrahuje octanem etylu. Fazy organiczne wymywa się wodą, nasyconym wodnym roztworem wodorowęglanu sodu i solanką, suszy nad siarczanem magnezu i odparowuje pod zmniejszonym ciśnieniem otrzymując żółty olej (0,117 g). Olej oczyszcza się przez chromatografię równowagową (żel krzemionkowy; octan etylu/heksan; 1:1 objętościowo) otrzymując żądany produkt (0,096 g) w postaci bezbarwnego oleju.

¹H NMR (CDCI3) δ: 1,28 (3H, t); 1,64 (3H, s); 1,66 (3H, s); 1,80 (3H, s); 3,70 (1H, m); 3,88 (1H, m); 5,48 (1H, s); 6,79 (1H, bs); 7,37 (1H, dd); 7,49 (1H, d); 7,52 (1H, dd); 8,05 (1H, d); 8,08 (1H, d); 8,82 (1H, dd).

PRZYKŁAD 6

Przykład ten przedstawia sposób wytwarzania 2-(6-chinolinoksy)-N-(2-metylopent-3-yn-2-ylo)-3-metoksypropionamidu (związek nr 2 z tabeli 11)

Stopień 1: Wytwarzanie 2-bromo-N-(4-metylopent-2-yn-4-ylo)-3-metoksypropionamidu

Etap 1: Wytwarzanie 2-bromo-3-metoksypropionianu metylu

2,3-dibromopropionian metylu (21,9 g) i N-tlenek trimetyloaminy (0,1 g) w metanolu (8 ml) schładza się, mieszając, do -5°C, w atmosferze azotu. Do mieszaniny, utrzymywanej w temperaturze poniżej 0°C przez chłodzenie, w ciągu 15 minut dodaje się kroplami metanolowy roztwór metoksylanu sodu, świeżo wytworzony z sodu (2,25 g) i metanolu (24 ml). Po zakończeniu dodawania mieszaninę miesza się przez dalsze 30 minut, a następnie dodaje kwas octowy (1 ml) i potem eter dietylowy (100 ml). Mieszaninę sączy się, w celu usunięcia nierozpuszczalnych soli i przesącz odparowuje się pod zmniejszonym ciśnieniem, otrzymując olej, który ponownie rozpuszcza się w niewielkiej objętości eteru dietylowego i ponownie sączy. Przesącz odparowuje się pod zmniejszonym ciśnieniem, otrzymując wymagany produkt (17,4 g) w postaci jasno żółtego oleju.

¹H NMR (CDCI3) δ: 3,41 (3H, s); 3,74 (1H, dd); 3,82 (3H, s); 3,92 (1H, dd); 4,34 (1H, dd).

Etap 2: Wytwarzanie kwasu 2-bromo-2-metoksypropionowego

Miesza się 2-bromo-3-metoksypropionian metylu (1,00 g) w tetrahydrofuranie (8 ml) w temperaturze 10°C i kroplami dodaje monohydrat wodorotlenku litu (0,21 g) w wodzie (1,5 ml). Po zakończeniu dodawania, mieszaninę miesza się przez 1,5 godziny, bezbarwny roztwór odparowuje się pod zmniejszonym ciśnieniem do małej objętości, doprowadza się wodny roztwór do pH 3 za pomocą rozcieńczonego kwasu siarkowego. Mieszaninę ekstrahuje octanem etylu (50 ml), oddziela fazę organiczną

PL 207 730 B1 wymywa solanką, suszy nad siarczanem magnezu i odparowuje pod zmniejszonym ciśnieniem, otrzymując wymagany produkt (0,6 g) w postaci bezbarwnej cieczy.

¹H NMR (CDCI3) δ: 3,45 (3H, s); 3,78 (1H, m); 3,92 (1H, m); 4, 38 (1H, m); 6, 65 (1H, br s).

Etap 3: Wytwarzanie 2-bromo-N-(4-metylopent-2-yn-4-ylo)-3-metoksypropionamidu

Kwas 2-bromo-3-metoksypropionowy (0,366 g) rozpuszcza się w suchym dichlorometanie (4 ml), zawierającym suchy N,N-dimetyloformamid (0,05 ml), mieszając i dodaje chlorek oksalilu (0,254 g). Mieszaninę miesza się w temperaturze otoczenia przez 2 godziny, a następnie odparowuje pod zmniejszonym ciśnieniem otrzymując chlorek kwasu 2-bromo-3-metoksy-propionowego (C=O, γ 1780 cms^-1). Chlorek kwasowy rozpuszcza się w suchym dichlorometanie (6 ml) i dodaje 4-amino-4-metylopent-2-ynu (0,267 g), a następnie mieszaninę schładza się do 3°C i kroplami dodaje trietyloaminę (0, 404 g), utrzymując temperaturę mieszaniny reakcyjnej w zakresie 0-5°C. Utworzoną zawiesinę miesza się w temperaturze otoczenia przez 1 godzinę, rozcieńcza dalszą ilością dichlorometanu, wymywa kwasem chlorowodorowym (2 molowym) i oddziela fazę organiczną, suszy nad siarczanem magnezu a następnie odparowuje pod zmniejszonym ciśnieniem z otrzymaniem żywicy. Żywicę rozdziela się przez chromatografię (krzemionka: heksan/octan etylu, 3:2 objętościowo) z otrzymaniem wymaganego produktu (0,3 g) w postaci bezbarwnego ciała stałego.

¹H NMR (CDCI3) δ: 1,63 (6H, s); 1,82 (3H, s); 3,44 (3H, s); 3,88 (2H, m); 4,32 (1H, m); 6,62 (1H, s).

Stopień 2

Miesza się 6-hydroksychinolinę (0, 083 g), bezwodny węglan potasu (0,087 g) i 2-bromo-N-(4-metylopent-2-yn-4-ylo)-3-metoksypropionamid (0,150 g) w suchym N,N-dimetyloformamidzie (3 ml) i ogrzewa się w 80°C przez 5 godzin, a następnie przechowuje przez 72 godziny w temperaturze otoczenia. Żółtą zawiesinę rozcieńcza się wodą, ekstrahuje octanem etylu i oddziela fazę organiczną, którą następnie wymywa się wodą, suszy nad siarczanem magnezu i odparowuje pod zmniejszonym ciśnieniem otrzymując żywicę. Żywicę rozdziela się przez chromatografię (krzemionka: heksan/octan etylu, 3:2 objętościowo), z otrzymaniem wymaganego produktu (0,055 g) w postaci bezbarwnej żywicy.

¹H NMR (CDCI3) δ: 1,58 (3H, s); 1,60 (3H, s); 1,78 (3H, s); 3,46 (3H, s); 3,95 (2H, m); 4,78 (1H, m); 6,60 (1H, s); 7,18 (1H, m); 7,40 (1H, m); 7,50 (1H, m); 8,08 (2H, m); 8,83 (1H, m).

PRZYKŁAD 7

Przykład ten przedstawia wytwarzanie 2-(6-chinazolinoksy)-N-(4-metylopent-2-yn-4-ylo)butyryloamidu (związek Nr 2 z tabeli 20)

6-hydroksychinazolinę (0,060 g, wytworzoną jak to opisano w J. Chem. Soc. (1952), 4985) i 2-bromo-N-(4-metylopent-2-yn-4-ylo)butyryloamid (0,101 g) rozpuszcza się w suchym N,N-dimetyloformamidzie (2 ml), zawierającym bezwodny węglan potasu (0,088 g). Mieszaninę miesza się następnie i ogrzewa w 80°C przez 5 godzin, a następnie pozostawia do ochłodzenia do temperatury otoczenia i pozostawia na 18 godzin. Brązową zawiesinę rozcieńcza się wodą, ekstrahuje octanem etylu, oddziela fazę organiczną, wymywa wodą, suszy nad siarczanem magnezu i odparowuje pod zmniejszonym ciśnieniem otrzymując jasno brązowy olej. Olej rozdziela się przez chromatografię (krzemionka: octan etylu/heksan, 4:1 objętościowo) z otrzymaniem tytułowego produktu (0,12 g), w postaci jasno brązowej żywicy.

¹H NMR (CDCI3) δ: 1,04 (3H, t); 1,53 (6H, s); 1,72 (3H, s); 1,95-2,05 (2H, m); 4,45 (1H, m); 6,30 (1H, s); 7,14 (1H, m); 7,60 (1H, dd); 7,97 (1H, d); 9,20 (1H, s); 9,25 (1H, s).

PRZYKŁAD 8

W procedurze podobnej do przykładu 1, poddaje się reakcji 7-hydroksyizochinolinę (dostępną w handlu) z 2-bromo-N-(4-metylopent-2-yn-4-ylo)butyryloamidem z otrzymaniem 2-(7-izochinolinoksy)-N-(4-metylopent-2-yn-4-ylo)butyryloamidu (związek Nr 2 z tabeli 39) w postaci bezbarwnego ciała stałego o t.t. 149-150°C.

¹H NMR (CDCI3) δ: 1,08 (3H, t); 1,58 (3H, s); 1,59 (3H, s); 1,77 (3H, s); 1,98-2,12 (2H, m); 4,58 (1H, m); 6,40 (1H, s); 7,26 (1H, d); 7,42 (1H, dd); 7,61 (1H, d); 7,79 (1H, d); 8,45 (1H, d); 9,14 (1H, s)

PRZYKŁAD 9

W procedurze podobnej do przykładu 6, poddaje się reakcji 7-hydroksyizochinolinę (dostępną w handlu) z 2-bromo-N-(4-metylopent-2-yn-4-ylo)-3-metoksypropionamidem z otrzymaniem 2-(7-izochinolinoksy)-N-(4-metylopent-2-yn-4-ylo)-3-metoksypropionamidu (związek Nr 2 z tabeli 49) w postaci bezbarwnego ciała stałego o t.t. 155-156°C.

¹H NMR (CDCI3) δ: 1,59 (3H, s); 1,60 (3H, s); 1,77 (3H, s); 3,45 (3H, s); 3,88-3,96 (2H, m); 4,78 (1H, m); 6,54 (1H, s); 7,31 (1H, d); 7,47 (1H, dd); 7,61 (1H, d); 7,80 (1H, d); 8,46 (1H, d); 9,14 (1H, s)

PL 207 730 B1

PRZYKŁAD 10

Niniejszy przykład przedstawia wytwarzanie 2-(3-bromo-6-chinolinoksy)-N-(4-metylopent-2-yn-4-ylo)butyryloamidu (związek Nr 2 z tabeli 77) i 2-(3,8-dibromo-6-chinolinoksy)-N-(4-metylopent-2-yn-4-ylo)butyryloamidu

Stopień 1: Wytwarzanie 3-bromo-6-hydroksychinoliny i 3,8-dibromo-6-hydroksychinoliny

Etap 1: Wytwarzanie 3-bromo-6-nitrochinoliny i 3,8-dibromo-6-nitrochinoliny

Modyfikując procedurę opisaną w Liebigs Ann, Chem., (1966), 98-106 dotyczącą wytwarzania

3-bromo-6-nitrochinoliny, 6-nitrochinolinę (5,5 g) w czterochlorku węgla (200 ml) zawierającym pirydynę (5,0 g) obrabia się bromem (15,3 g) i ogrzewa do wrzenia, aż 6-nitrochinolina przereaguje. Mieszaninę reakcyjną schładza się do temperatury otoczenia, przetrzymuje 18 godzin a następnie rozdziela między chloroform i kwas chlorowodorowy (2 molowy). Mieszaninę sączy się i oddziela fazę organiczną, wymywa nasyconym wodnym roztworem wodorowęglanu sodu, suszy nad siarczanem magnezu, a następnie odparowuje pod zmniejszonym ciśnieniem otrzymując jasno żółte ciało stałe. Ciało stałe rekrystalizuje się z lodowatego kwasu octowego, otrzymując mieszaninę zawierającą 3-bromo-6-nitrochinolinę (4 części) i 3,8-dibromo-6-nitrochinolinę (1 część) jako jasno żółte ciało stałe (4,06 g).

Etap 2. Wytwarzanie 6-amino-3-bromochinoliny i 6-amino-3,8-dibromochinoliny

Produkt z etapu 1 (4,0 g) dysperguje się, mieszając, w mieszaninie propan-2-olu (15 ml), wody (8 ml) i stężonego kwasu chlorowodorowego (0,5 ml) w temperaturze otoczenia. Do mieszaniny porcjami dodaje się proszku żelaza (6,0 g), co prowadzi do egzotermicznej reakcji z wytworzeniem ciemno czerwonej zawiesiny. Zawiesinę schładza się do temperatury otoczenia, ekstrahuje wodnym roztworem kwasu chlorowodorowego (2 molowego), sączy i wymywa eterem dietylowym. Oddziela się kwaśną fazę wodną, doprowadza do odczynu alkalicznego za pomocą wodnego roztworu wodorotlenku sodu (2 molowego) i wytworzony gruby strącony osad ekstrahuje się octanem etylu (dwukrotnie). Łączy się ekstrakty, wymywa solanką, a następnie suszy nad siarczanem magnezu i odparowuje pod zmniejszonym ciśnieniem, otrzymując jasno brązowe ciało stałe. Ciało stałe rozdziela się przez chromatografię (krzemionka) wymywając najpierw dichlorometanem, co daje 6-amino-3,8-dibromochinolinę 0,15 g (MH⁺ 301, 2xBr), a następnie heksanem/octanem etylu (1:1 objętościowo) otrzymując 6-amino-3-bromochinolinę, 1,0 g t.t. 151-2°C (MH⁺ 223, 1xBr).

Etap 3: Wytwarzanie 3,8-dibromo-6-hydroksychinoliny

Z 6-amino-3,8-dibromochinoliny (0,15 g) sporządza się zawiesinę w kwasie fosforowym (75%, 11 ml) i ogrzewa w szczelnej probówce w 180°C przez 72 godziny. Mieszaninę pozostawia się do schłodzenia do temperatury otoczenia, rozcieńcza lodem (50 ml) i doprowadza pH do 2 za pomocą wodnego roztworu wodorotlenku sodu (4 molowego). Utworzoną brązową zawiesinę ekstrahuje się octanem etylu (dwukrotnie), suszy nad siarczanem magnezu a następnie odparowuje pod zmniejszonym ciśnieniem otrzymując 3, 8-dibromo-6-hydroksychinolinę (MH⁺-H 300, 2xBr) w postaci ciemno czerwonego ciała stałego, którą stosuje się w dalszym etapie bez dodatkowego oczyszczania.

¹H NMR (d6 DMSO) δ: 7,14 (1H, d); 7,60 (1H, d); 8,52 (1H, d); 8,71 (1H, d).

W procedurze podobnej do etapu 3 6-amino-3-bromochinolinę przekształca się do 3-bromo-6-hydroksychinoliny, brązowego ciała stałego, ¹H NMR (d6 DMSO) δ: 7,19 (1H, d); 7,40 (1H, dd); 7,92 (1H, d); 8,66 (1H, s); 8,79 (1H, s).

Stopień 2: Wytwarzanie 2-(3-bromo-6-chinolinoksy)-N-(4-metylopent-2-yn-4-ylo)butyryloamidu

Do mieszanej mieszaniny 3-bromo-6-hydroksychinoliny (0,179 g) i bezwodnego węglanu potasu (0,121 g) w suchym N,N-dimetyloformamidzie (2 ml) w 80°C dodaje się 2-bromo-N-(4-metylopent-2-yn-4-ylo)butyryloamid (0,197 g) i utrzymuje się tę temperaturę reakcji przez 15 godzin. Wytworzoną brązową zawiesinę schładza się do temperatury otoczenia, wylewa do wody i ekstrahuje eterem dietylowym. Ekstrakt wymywa się wodą, suszy nad siarczanem magnezu, a następnie odparowuje pod zmniejszonym ciśnieniem otrzymując brązowa żywicę. Żywicę rozdziela się przez chromatografię (krzemionka; heksan/octan etylu) otrzymując 2-(3-bromo-6-chinolinoksy)-N-(4-metylopent-2-yn-4-ylo)butyryloamid (0,125 g) w postaci bezbarwnego ciała stałego o t.t.: 109-112°C.

¹H NMR (CDCI3) δ: 1,08 (3H, t); 1,58 (3H, s); 1,59 (3H, s); 1,77 (3H, s); 1,99-2,06 (2H, m); 4,54 (1H, t); 6,37 (1H, s); 7,02 (1H, m); 7,42 (1H, dd); 8,02 (1H, d); 8,19 (1H, m); 8,78 (1H, m).

W podobnej procedurze, 3,8-dibromo-6-hydroksychinolinę poddaje się reakcji z -bromo-N-(4-metylopent-2-yn-4-ylo)-butyryloamidem otrzymując 2-(3,8-dibromo-6-chinolinoksy)-N-(4-metylopent-2-yn-4-ylo)butyryloamid (0,125 g) w postaci bezbarwnej żywicy.

¹H NMR (CDCI3) δ: 1,07 (3H, t); 1,59 (3H, s); 1,60 (3H, s); 1,78 (3H, s); 1,99-2,06 (2H, m); 4,52 (1H, t); 6,30 (1H, s); 7,00 (1H, m); 7,82 (1H, dd); 8,21 (1H, d); 8,88 (1H, m).

PL 207 730 B1

PRZYKŁAD 11

Przykład ten przedstawia wytwarzanie 2-(3-chloro-6-chinolinoksy)-N-(4-metylopent-2-yn-4-ylo)butyryloamidu (związek Nr 2 z tabeli 58)

Etap 1: Wytwarzanie 3-chloro-6-hydroksychinoliny

3-bromo-6-hydroksychinolinę (2,75 g) i chlorek miedzi(I) (9 g) w suchym N-metylopirolidyn-2-onie (25 ml) miesza się i ogrzewa w 150°C w atmosferze azotu przez 2 godziny. Ciemno czerwoną zawiesinę chłodzi się do temperatury otoczenia, wylewa do wody, następnie obrabia ilością wodnego roztworu amoniaku wystarczającą do rozpuszczenia stałego materiału. Niebieski roztwór doprowadza się do pH 5-6 za pomocą kwasu chlorowodorowego (2 molowego), a następnie dodaje octanu etylu. Mieszaninę sączy się i nierozpuszczalne ciało stałe wymywa się octanem etylu. Oddziela się organiczną część przesączu i fazę wodną dalej ekstrahuje octanem etylu. Łączy się frakcje octanu etylu, wymywa solanką, suszy nad siarczanem magnezu i odparowuje pod zmniejszonym ciśnieniem, otrzymując ciało stałe. Ciało stałe rozdziela się przez chromatografię (krzemionka, heksan/octan etylu, 2:1 objętościowo) otrzymując 3-chloro-6-hydroksychinolinę w postaci jasno żółtego ciała stałego, 0,95 g (M⁺ 179, 1xCl).

¹H NMR (CDCI3) δ: 7,06 (1H, d); 7,35 (1H, dd); 7,91 (1H, d); 7,96 (1H, d); 8,59 (1H, d); 9,55 (1H, s).

Etap 2

Do mieszanej mieszaniny 3-chloro-6-hydroksychinoliny (0,130 g) i bezwodnego węglanu potasu (0,110 g) w suchym N,N-dimetyloformamidzie (3 ml) w 80°C dodaje się 2-bromo-N-(4-metylopent-2-yn-4-ylo)butyryloamid (0,197 g) i utrzymuje się tę temperaturę reakcji przez 6 godzin. Wytworzoną brązową zawiesinę schładza się do temperatury otoczenia, wylewa do wody i ekstrahuje eterem dietylowym. Ekstrakt wymywa się wodą, suszy nad siarczanem magnezu a następnie odparowuje pod zmniejszonym ciśnieniem, otrzymując brązową żywicę. Żywicę rozdziela się przez chromatografię (krzemionka; heksan/octan etylu, 4:1 objętościowo) otrzymując 2-{3-chloro-6-chinolinoksy)-N-(4-metylopent-2-yn-4-ylo)butyryloamid (0,167 g) w postaci bezbarwnego ciała stałego o t.t.: 105-107°C.

¹H NMR (CDCI3) δ: 1,08 (3H, t); 1,58 (3H, s); 1,59 (3H, s); 1,77 (3H, s); 1,99-2,08 (2H, m); 4,55 (1H, t); 6,37 (1H, s); 7,02 (1H, d); 7,41 (1H, dd); 8,01 (1H, d); 8,02 (1H, d); 8,70 (1H, m); 8,78 (1H, m).

PRZYKŁAD 12

Przykład ten przedstawia wytwarzanie 2-(6-chinolinoksy)-N-(1-metoksy-4-metylopent-2-yn-4-ylo)-3-metoksypropionamidu (związek Nr 12 z tabeli 11) i 2-(3-bomo-6-chinolinoksy)-N-(1-metoksy-4-metylopent-2-yn-4-ylo)-3-metoksypropionamidu (związek Nr 12 z tabeli 87)

Etap 1: Wytwarzanie 2-bromo-N-(1-metoksy-4-metylopent-2-yn-4-ylo)-3-metoksypropionamidu

Kwas 2-bromo-3-metoksypropionowy (0,51 g) rozpuszcza się, mieszając, w suchym dichlorometanie (10 ml) zawierającym suchy N,N-dimetyloformamid (0,05 ml) i dodaje chlorek oksalilu (0,36 g). Mieszaninę miesza się w temperaturze pokojowej przez 2 godziny a następnie odparowuje pod zmniejszonym ciśnieniem otrzymując chlorek kwasu 2-bromo-3-metoksy-propionowego (C=O, γ 1780 cms^-1). Chlorek kwasowy rozpuszcza się w suchym dichlorometanie (5 ml) i, mieszając, dodaje do chlorowodorku 4-amino-1-metoksy-4-metylopent-2-ynu (0,46 g) w suchym dichlorometanie (10 ml) w temperaturze 0°C. Kroplami dodaje się trietyloaminę (0,78 ml) utrzymując temperaturę reakcji w granicach

4-9°C. Utworzoną zawiesinę miesza się w pokojowej temperaturze przez 2 godziny, przetrzymuje w temperaturze otoczenia przez 18 godzin, rozcieńcza się dalszą ilością dichlorometanu i wymywa wodnym roztworem wodorowęglanu sodu a następnie wodą (dwukrotnie). Oddziela się fazę organiczną, suszy nad siarczanem magnezu i odparowuje pod zmniejszonym ciśnieniem otrzymując żywicę. Żywicę rozdziela się przez chromatografię (krzemionka; heksan/octan etylu) otrzymując żądany produkt (0,36 g) w postaci bezbarwnego oleju.

¹H NMR (CDCI3) δ: 1,66 (6H, s); 3,38 (3H, s); 3,44 (3H, s); 3,82-3,90 (2H, q); 4,12 (2H, s); 4,30-4,32 (1H, t); 6,62 (1H, s).

Etap 2

W podobnej procedurze jak w przykładzie 6 etap 2,6-hydroksychinolinę poddaje się reakcji z 2-bromo-N-(1-metoksy-4-metylopent-2-yn-4-ylo)-3-metoksypropionamidem otrzymując 2-(6-chinolinoksy)-N-(1-metoksy-4-metylopent-2-yn-4-ylo)-3-metoksypropionamid w postaci bezbarwnego oleju.

¹H NMR (CDCI3) δ: 1,60 (3H, s); 1,62 (3H, s); 3,34 (3H, s); 3,44 (3H, s); 3,90-3,94 (2H, m); 4,06 (2H, s); 4,76-4,80 (1H, m); 6,60 (1H, s); 7,14-7,16 (1H, m); 7,36-7,40 (1H, m); 7,46-7,50 (1H, m); 8,04-8,08 (2H, d); 8,82-8,84 (1H, m).

PL 207 730 B1

Etap 3

W podobnej procedurze jak w przykładzie 6 etap 2,3-bromo-6-hydroksychinolinę poddaje się reakcji z 2-bromo-N-(1-metoksy-4-metylopent-2-yn-4-ylo)-3-metoksypropionamidem otrzymując 2-(3-bromo-6-chinolinoksy)-N-(1-metoksy-4-metylopent-2-yn-4-ylo)-3-metoksypropionamid w postaci żywicy.

¹H NMR (CDCI3) δ: 1,58 (3H, s); 1,59 (3H, s); 1,77 (3H, s); 3,44 (3H, s); 3,87-3,95 (2H, m); 4,73 (1H, m); 6,52 (1H, s); 7,08 (1H, m); 7,48 (1H, dd); 8,02 (1H, d); 8,21 (1H, m); 8,79 (1H, m).

PRZYKŁAD 14

Przykład ten przedstawia wytwarzanie 2-(3-cyjano-6-chinolinoksy)-N-(4-metylopent-2-yn-4-ylo)butyryloamidu (związek Nr 2 z tabeli 96)

Etap 1: Wytwarzanie 3-cyjano-6-hydroksychinoliny [publikacja związana: Liebigs Ann. Chem.

(1966), 98-106]

3-bromo-6-hydroksychinolinę (1,12 g) w suchym N-metylopirolidyn-2-onie (10 ml) obrabia się cyjankiem miedzi(I) (0,55 g) i miesza się w 150°C w atmosferze azotu przez 7 godzin, a następnie 18 godzin w temperaturze otoczenia. Mieszaninę obrabia się cyjankiem sodu (1,5 g) w wodzie (5 ml) i ogrzewa w 75°C przez 15 minut. Dodaje się wodnego roztworu amoniaku o stężeniu 10% (25 ml) i mieszaninę schładza się do temperatury otoczenia. Mieszaninę ekstrahuje się octanem etylu, oddziela się fazę organiczną, wymywa wodą, suszy nad siarczanem magnezu i odparowuje pod zmniejszonym ciśnieniem, otrzymując żółto brązowe ciało stałe. Ciało stałe rozdziela się przez chromatografię, otrzymując żądany produkt w postaci żółtego ciała stałego.

Etap 2

W podobnej procedurze jak w przykładzie 6 etap 2,3-cyjano-6-hydroksychinolinę poddaje się reakcji z 2-bromo-N-(1-metoksy-4-metylopent-2-yn-4-ylo)-3-metoksypropionamidem otrzymując 2-(3-cyjano-6-chinolinoksy)-N-(1-metoksy-4-metylopent-2-yn-4-ylo)-3-metoksypropionamid w postaci jasno żółtego ciała stałego, t.t.: 116-118°C.

¹H NMR (CDCI3) δ: 1,08 (3H, t); 1,61 (3H, s); 1,63 (3H, s); 1,80 (3H, s); 2,07-2,13 (2H, m); 4,72 (1H, t); 6,46 (1H, s); 7,50 (1H, m); 7,57 (1H, dd); 7,71 (1H, d); 8,17 (1H, d); 8,92 (1H, d).

PRZYKŁAD 16

Przykład ten przedstawia własności grzybobójcze związków o wzorze (1).

Związki badano w oznaczeniu na krążku liścia sposobem opisanym niżej. Związki badane rozpuszczano w DMSO i rozcieńczano w wodzie do stężenia 200 ppm. W przypadku testu dla Pythium ultimum, rozpuszczano je w DMSO i rozcieńczano wodą do 20 ppm.

Erysiphe graminis f.sp. hordei (pleśń proszkowa jęczmienia): Segmenty liści jęczmienia umieszczano na agarze w 24 komorowej płytce i natryskiwano roztworem badanego związku. Po pozostawieniu do całkowitego wysuszenia na około 12 do 24 godzin, krążki liści szczepiono zawiesiną zarodników grzybów. Po odpowiedniej inkubacji, aktywność związku oceniano cztery dni po szczepieniu, jako zapobiegawczą aktywność grzybobójczą.

Erysiphe graminis f.sp. tritici (pleśń proszkowa pszenicy): Segmenty liści pszenicy umieszczano na agarze w 24 komorowej płytce i natryskiwano roztworem badanego związku. Po pozostawieniu do całkowitego wysuszenia na około 12 do 24 godzin, krążki liści szczepiono zawiesiną zarodników grzybów. Po odpowiedniej inkubacji, aktywność związku oceniano cztery dni po szczepieniu, jako zapobiegawczą aktywność grzybobójczą. Puccinia recondita f,sp. tritici (rdza brązowa pszenicy): Segmenty liści pszenicy umieszczano na agarze w 24 komorowej płytce i natryskiwano roztworem badanego związku. Po pozostawieniu do całkowitego wysuszenia na około 12 do 24 godzin, krążki liści szczepiono zawiesiną zarodników grzybów. Po odpowiedniej inkubacji, aktywność związku oceniano cztery dni po szczepieniu, jako zapobiegawczą aktywność grzybobójczą.

Septoria nodorum (brodawki na pszenicy): Segmenty liści pszenicy umieszczano na agarze w 24 komorowej płytce i natryskiwano roztworem badanego związku. Po pozostawieniu do całkowitego wysuszenia na około 12 do 24 godzin, krążki liści szczepiono zawiesiną zarodników grzybów. Po odpowiedniej inkubacji, aktywność związku oceniano cztery dni po szczepieniu, jako zapobiegawczą aktywność grzybobójczą. Pyrenophora teres (brodawki siatkowe na jęczmieniu) Segmenty liści jęczmienia umieszczano na agarze w 24 komorowej płytce i natryskiwano roztworem badanego związku. Po pozostawieniu do całkowitego wysuszenia na około 12 do 24 godzin, krążki liści szczepiono zawiesiną zarodników grzybów. Po odpowiedniej inkubacji, aktywność związku oceniano cztery dni po szczepieniu, jako zapobiegawczą aktywność grzybobójczą.

PL 207 730 B1

Pyricularia oryzae (zaraza na ryżu): Segmenty liści ryżu umieszczano na agarze w 24 komorowej płytce i natryskiwano roztworem badanego związku. Po pozostawieniu do całkowitego wysuszenia na około 12 do 24 godzin, krążki liści szczepiono zawiesiną zarodników grzybów. Po odpowiedniej inkubacji, aktywność związku oceniano cztery dni po szczepieniu, jako zapobiegawczą aktywność grzybobójczą.

Botrytis cinerea (zielona pleśń): Segmenty liści fasoli umieszczano na agarze w 24 komorowej płytce i natryskiwano roztworem badanego związku. Po pozostawieniu do całkowitego wysuszenia na około 12 do 24 godzin, krążki liści szczepiono zawiesiną zarodników grzybów. Po odpowiedniej inkubacji, aktywność związku oceniano cztery dni po szczepieniu, jako zapobiegawczą aktywność grzybobójczą.

Phytophthora infestans (śnieć późna ziemniaków na pomidorach): Segmenty liści pomidorów umieszczano na agarze w 24 komorowej płytce i natryskiwano roztworem badanego związku. Po pozostawieniu do całkowitego wysuszenia na około 12 do 24 godzin, krążki liści szczepiono zawiesiną zarodników grzybów. Po odpowiedniej inkubacji, aktywność związku oceniano cztery dni po szczepieniu, jako zapobiegawczą aktywność grzybobójczą. Plasmopara viticola (pleśń puszysta winorośli): Segmenty liści winorośli umieszczano na agarze w 24 komorowej płytce i natryskiwano roztworem badanego związku. Po pozostawieniu do całkowitego wysuszenia na około 12 do 24 godzin, krążki liści szczepiono zawiesiną zarodników grzybów. Po odpowiedniej inkubacji, aktywność związku oceniano siedem dni po szczepieniu, jako zapobiegawczą aktywność grzybobójczą. Pythium ultimum (gnicie z wilgoci): Fragmenty grzybni grzybów, wytworzone ze świeżej ciekłej hodowli, mieszano z zacierem dekstrozy ziemniaczanej. Roztwór badanego zwią zku w dimetylosulfotlenku rozcień czano wodą do 20 ppm, a następnie umieszczano w 96-komorowej płytce do miareczkowania i dodawano pożywkę hodowlaną zawierającą zarodniki grzybów. Płytkę badaną inkubowano w 24°C i fotometrycznie oznaczano hamowanie wzrostu po 48 godzinach.

Następujące związki [Nr związku(tabela)] wykazywały opanowanie choroby większe niż 60% dla następujących zarażeń grzybami przy stężeniu 200 ppm:

Phytophthora infestans: 2(1), 10(1), 12(1), 50(1), 2(20), 2(58), 2(77), 90(77).

Plasmopara viticola: 2(1), 2(77), 90(77), 2(96).

Erysiphe graminis f.sp. hordei: 10(1), 2(17).

Erysiphe graminis f.sp. tritici: 10(1), 50(1), 2(77).

Botritis cinerea: 2(77).

Puccinia recondita f. sp. tritici: 90(77).

Septoria nodorum: 10(1).

Pyrenophora teres: 2(20).

Następujące związki wykazywały opanowanie choroby większe niż 60% dla następujących zarażeń grzybami przy stężeniu 20 ppm:

Pythium ultimum: 2(1), 10(1), 12(1), 50(1), 2(11), 12(11), 2(77), 90(77).

Claims

1. Pochodne chinolino-, izochinolino- i chinazolinooksyalkiloamidów o wzorze ogólnym (1) w którym jeden spośród X i Y jest N, a drugi jest CR lub oba X i Y są N; Z jest H; R jest H, fluorowcem lub grupą cyjano; R1 jest metylem, etylem, n-propylem, 2,2,2-trifluorometylem, cyjanometylem, acetylometyPL 207 730 B1 lem, metoksykarbonylometylem, metoksykarbonyloetylem, hydroksymetylem, hydroksyetylem, metoksymetylem, metylotiometylem, etoksymetylem, 2-metoksyetylem, 2-metylotioetylem, metoksylem, etoksylem, n-propoksylem lub n-butoksylem; R2 oznacza H; oba R3 i R4 oznaczają metyl; i R5 oznacza H, metyl, hydroksymetyl, metoksymetyl, 1-metoksyetyl, t.-butylodimetylosiloksymetyl, 3-cyjanopropyl, 3-metoksypropyl, 3-(1,2,4-triazol-1-ilo)propyl, 3-metylotiopropyl, 3-metanosulfinylopropyl lub 3-metanosulfonylopropyl.

2. Kompozycja grzybobójcza zawierająca skuteczną grzybobójczo ilość związku o wzorze (1), określonego w zastrz. 1 i odpowiedni nośnik lub rozcieńczalnik kompozycji.

3. Sposób zwalczania lub niszczenia grzybów fitopatogennych, który obejmuje nakładanie skutecznej grzybobójczo ilości związku o wzorze (1) określonego w zastrz. 1 lub kompozycji określonej w zastrz. 2, na roślinę, na ziarno rośliny, na stanowisko rośliny lub ziarna, lub na glebę, lub dowolny inny ośrodek wzrostu rośliny.