PL207765B1 - Przeciwpancerny pocisk podkalibrowy - Google Patents

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest przeciwpancerny pocisk podkalibrowy posiadający segmentowy penetrator połączony rozłącznie z segmentowym sabotem, stabilizowany brzechwowo, wystrzeliwany z armat gł adkolufowych.

Znane są przeciwpancerne pociski podkalibrowe posiadające segmentowy penetrator osadzony w segmentowym sabocie, zakończone brzechwowym stabilizatorem lotu. W znanych rozwią zaniach przeciwpancernych pocisków podkalibrowych sabot jest połączony z penetratorem za pomocą rozłącznego połączenia kształtowego w postaci rowków sabotu i występów penetratora, o jednakowym luzie zazębienia na całej długości połączenia sabotu z penetratorem. Połączenie to, zwłaszcza podczas zjawiska strzału, zapewnia wystarczająco dużą powierzchnię współpracy sabotu z penetratorem oraz uszczelnienie między nimi, zapobiegając przedostawaniu się produktów spalania ładunku miotającego, napędzających pocisk. Połączenie to również upraszcza proces technologiczny obróbki skrawaniem penetratora i sabotu, lecz powoduje powstawanie w nim dużych naprężeń zredukowanych. Naprężenia te spowodowane są nierównomiernym przekazywaniem siły od sabotu na poszczególne walcowe przekroje penetratora podczas początkowej fazy zjawiska strzału, gdy penetrator jest połączony z sabotem. Podczas początkowej fazy strzału, segmenty sabotu połączone rozłącznie z penetratorem, przekazują mu poprzez rowkowe połączenie kształtowe, siłę pochodzącą od produktów spalania ładunku miotającego. Po opuszczeniu przez pocisk lufy, pod wpływem oporu powietrza, segmenty sabotu oddzielają się od siebie i penetratora, który samodzielnie kontynuuje lot w kierunku celu. Podczas lotu penetratora, stabilizator brzechwowy stabilizuje jego lot. Po osiągnięciu celu (pancerza), segmenty penetratora uderzają kolejno w cel (pancerz), penetrując go coraz głębiej i zachowując współliniowe położenie względem punktu uderzenia penetratora w cel (pancerz). Taki sposób stopniowego przekazywania energii kinetycznej od segmentów penetratora do materiału celu (pancerza) charakteryzuje się mniejszymi stratami jej przekazywania, związanymi z inercyjnym hamowaniem penetratora w materiale celu (pancerza), co skutkuje zwiększeniem głębokości penetracji materiału celu (pancerza) w porównaniu ze zdolnością penetracji przez monolityczny penetrator o identycznej masie i wymiarach.

Istota rozwiązania według wynalazku polega na tym, że luz między współpracującymi występami penetratora a rowkami sabotu jest najmniejszy w przedniej części tego połączenia i zwiększa się w kierunku tylnej części połączenia.

Zastosowanie zmiennego luzu, wzrastającego od przedniej do tylnej części połączenia kształtowego między sabotem a penetratorem, powoduje zmniejszenie maksymalnych naprężeń zredukowanych występujących w tym połączeniu, co z kolei pozwala na zastosowanie dłuższego przedniego segmentu penetratora i zredukowanie masy sabotu. Jednoczesne wydłużenie przedniego segmentu penetratora i zmniejszenie masy sabotu powoduje zwiększenie zdolności penetracji, a zatem przebijalności materiału celu (pancerza) przez penetrator.

Przedmiot wynalazku jest uwidoczniony na przykładzie wykonania na rysunku przedstawiającym 120 mm przeciwpancerny pocisk podkalibrowy, czołgowy, w częściowym przekroju osiowym.

Przeciwpancerny pocisk podkalibrowy posiada penetrator 1 składający się z trzech segmentów 10 wykonanych ze stopu, którego głównym składnikiem jest wolfram, połączonych za pomocą tulei 11. Penetrator 1 osadzony jest w segmentowym sabocie 2 wykonanym ze stopu zawierającego aluminium. Na czoło penetratora 1 nałożony jest czepiec balistyczny 3, zaś do tylnej części penetratora 1 zamocowany jest stabilizator brzechwowy 4. We wnęce trzonu stabilizatora brzechwowego 4 osadzony jest smugacz 5 ułatwiający śledzenie lotu pocisku i miejsce trafienia pocisku w cel. Sabot 2 składa się z trzech segmentów, które łącznie tworzą bryłę obrotową posiadającą przednią i tylną powierzchnię walcową. Płaszczyzny podziału sabotu 2 na segmenty, są nachylone względem siebie pod kątem 120°. Przednia część walcowa 6 sabotu 2 ma średnicą mniejszą od średnicy jego tylnej powierzchni walcowej 7. Średnica przedniej części walcowej 6 zapewnia utworzenie powierzchni czołowej sabotu 2 w takim stopniu, iż podczas działania sił oporu powietrza zachodzi oddzielenie trzech segmentów sabotu 2 od penetratora 1, po wylocie pocisku z lufy. Przednia część walcowa 6 sabotu 2 posiada rozlokowane symetrycznie trzy powierzchnie prowadzące 8, których zewnętrzne, skrajne płaszczyzny leżą na powierzchni tworzącej walca o promieniu równym kalibrowi lufy armaty czołgowej. Tylna część walcowa 7 sabotu 2 ma średnicę równą kalibrowi lufy przy zachowaniu niewielkiego luzu między powierzchnią przewodu lufy a pociskiem. Na powierzchni tylnej części walcowej 7 wykonane jest obwodowe wgłębienie rowkowe, w którym umieszczony jest pierścień uszczelniający 9 wykonany z tworzyPL 207 765 B1 wa sztucznego, zapobiegający przedostawaniu się produktów spalania ładunku miotającego, powstałych podczas zjawiska strzału, które mogłyby zakłócić ruch pocisku w przewodzie lufy, a następnie podczas lotu pocisku po opuszczeniu przewodu lufy. Penetrator 1 połączony jest z rozłącznie z sabotem 2 za pomocą połączenia kształtowego w postaci rowków sabotu i występów penetratora, przy czym luz między współpracującymi występami penetratora 1 a rowkami sabotu 2 jest najmniejszy w przedniej części tego połączenia i zwiększa się w kierunku tylnej części połączenia.

Po załadowaniu naboju zawierającego przeciwpancerny pocisk podkalibrowy, zapaleniu ładunku miotającego i smugacza 5, produkty spalania ładunku miotającego wytwarzają ciśnienie w komorze nabojowej i lufie za pociskiem powodując jego ruch postępowy w przewodzie lufy. Podczas pierwszego etapu zjawiska strzału, gdy penetrator 1 i sabot 2 są połączone, odkształcający się sabot 2 wykonany z materiału o mniejszej wartości modułu sprężystości niż materiał penetratora 1, dzięki wyżej opisanemu zmiennemu luzowi w połączeniu między penetratorem 1 a sabotem 2, sabot 2 przekazuje równomiernie siłę na penetrator 1, nadając mu przyspieszenie równe przyspieszeniu całego pocisku. Po wylocie pocisku z lufy, pod wpływem oporu powietrza, trzy segmenty sabotu 2 oddzielają się od siebie i penetratora 1, który dalej kontynuuje lot w kierunku celu. Podczas lotu penetratora 1, stabilizator brzechwowy 4 stabilizuje jego lot. Po osiągnięciu celu (pancerza), segmenty 10 penetratora 1 uderzają kolejno w cel (pancerz), penetrując go coraz głębiej i zachowując współliniowe położenie względem punktu uderzenia penetratora 1 w cel (pancerz). Taki sposób stopniowego przekazywania energii kinetycznej od segmentów 10 penetratora 1 do materiału celu (pancerza) charakteryzuje się mniejszymi stratami jej przekazywania, związanymi z inercyjnym hamowaniem penetratora 1 w materiale celu (pancerza), co skutkuje zwiększeniem głębokości penetracji materiału celu (pancerza).

Claims (1)

1. Przeciwpancerny pocisk podkalibrowy zbudowany z segmentowego penetratora połączonego rozłącznie z segmentowym sabotem za pomocą połączenia kształtowego w postaci rowków sabotu i występów penetratora, do którego tylnej części jest zamocowany brzechwowy stabilizator lotu, znamienny tym, że luz między współpracującymi występami penetratora (1) a rowkami sabotu (2) jest najmniejszy w przedniej części tego połączenia i zwiększa się w kierunku tylnej części połączenia.