PL207827B1 - Wspornik do podtrzymywania elementu strukturalnego do struktury nośnej - Google Patents

Description

Opis wynalazku

Wynalazek dotyczy wspornika do podtrzymywania elementu strukturalnego, takiego jak prefabrykowana belka betonowa, na betonowym palu lub podobnej strukturze nośnej budynku, w skład którego to wspornika wchodzi pierwsza część nośna, która jest co najmniej częściowo odlana w betonowym palu, w skład której to pierwszej części nośnej wchodzi część wspornikowa do podtrzymywania elementu strukturalnego tak, żeby element strukturalny opierał się o betonowy pal, w której to pierwszej części nośnej znajdują się gwintowane otwory pod śruby oraz w części wspornikowej znajdują się przelotowe otwory, przez które przechodzą śruby, przy czym część wspornikowa jest przymocowana ruchomo za pomocą śrub do pierwszej części nośnej, która jest odlana co najmniej częściowo w betonowym palu tak, że można zmieniać położenie części wspornikowej względem betonowego pala, cechujący się tym, że średnica wewnętrzna przelotowych otworów jest większa niż średnica zewnętrzna śrub, tak, że po wkręceniu śrub w gwintowane otwory, część wspornikowa może przesuwać się względem pierwszej części nośnej.

Problem z niektórymi znanymi wspornikami polega na tym, że nie są wyposażone we właściwe elementy umożliwiające inne regulowanie niż te wykonane w kierunku podłużnym belki. W wyniku tego nie można, na przykład, skorygować błędów w odlewaniu. Pal betonowy jest zazwyczaj zaopatrzony w pierwszą część nośną, która jest odlana co najmniej częściowo w palu betonowym i jeżeli pierwsza część nośna jest skośna albo w złym miejscu w palu betonowym, na przykład kiedy jeden koniec prefabrykowanej belki betonowej jest montowany do pala betonowego, nie można skorygować takich błędów.

Rozwiązanie tego problemu zaproponowano w FI 960094, gdzie mówi się o części wspornikowej, które położenie można zmieniać w kierunku pionowym w stosunku do pierwszej części nośnej odlanej w palu lub podobnej. Natomiast problem z tym znanym rozwiązaniem polega na tym, że umożliwia ono tylko regulację w pionie.

Skrócony opis wynalazku

W związku z tym, celem wynalazku jest zapewnienie wspornika rozwiązują cego powyższe problemy.

Cel według wynalazku osiągnięto za pomocą wspornika cechującego się tym, że średnica wewnętrzna przelotowych otworów jest większa niż średnica zewnętrzna śrub, tak, że po wkręceniu śrub w gwintowane otwory, część wspornikową można przemieścić względem pierwszej części nośnej.

Zalecane przykłady wykonania wynalazku ujawniono w zastrzeżeniach zależnych.

U podstaw wynalazku leż y koncepcja ruchomego osadzenia części wspornikowej w pierwszej części nośnej tak, żeby można było ją odlać w betonowym palu. Umożliwia to przemieszczanie części wspornikowej względem betonowego pala w miejscu budowy, kiedy jeden koniec betonowej belki jest zamontowany na części wspornikowej, co umożliwia korygowanie ewentualnych błędów w odlewaniu oraz w położeniu betonowego pala na miejscu budowy.

Zaletą wspornika według wynalazku jest uzyskiwanie większej dokładności w montażu jednostki budowlanej względem betonowego pala.

Ponieważ średnica wewnętrzna przelotowych otworów w części wspornikowej jest większa niż średnica zewnętrzna śrub w otworach, rozwiązanie według wynalazku umożliwia wykonywanie dwuwymiarowych ruchów, tj. ze śrubami wkręconymi w otwory w części wspornikowej i wkręconymi w gwintowane otwory w pierwszej części nośnej, przy czym część wspornikową można przemieszczać zarówno w kierunku poziomym jak i pionowym względem betonowego pala oraz pierwszej części nośnej odlanej co najmniej częściowo w palu.

Ponieważ średnica wewnętrzna przelotowych otworów w części wspornikowej jest większa niż średnica zewnętrzna śrub w otworach, rozwiązanie według wynalazku umożliwia.

W razie potrzeby, regulowanie kąta pomiędzy częścią wspornikową a betonowym palem.

W skład części wspornikowej w pierwszym zalecanym przykładzie wykonania wspornika według wynalazku wchodzi pierwsza wstępnie uformowana powierzchnia, która jest skonstruowana tak, żeby współpracowała z drugą wstępnie uformowaną powierzchnią pierwszej części nośnej. Korzystnie, przez pierwszą i drugą wstępnie uformowaną powierzchnię jest przenoszona na betonowy pal składowa pionowa siły wywoływanej przez betonową belkę w części wspornikowej.

Ponadto w skład zalecanego przykładu wykonania wspornika według wynalazku wchodzą środki regulacyjne do regulowania elementu strukturalnego oraz do mocowania go nieruchomo względem

PL 207 827 B1 części wspornikowej. Rozwiązanie to umożliwia przenoszenie skręcania pochodzącego od belki na betonowy pal.

W zalecanym przykł adzie wykonania wspornika wedł ug wynalazku, w skł ad pierwszej części nośnej wchodzi stoper skonstruowany tak, żeby mocował element strukturalny do części wspornikowej. Stoper ten jest skonstruowany tak, żeby przyjmował siły poziome wywoływane przez betonową belkę w pierwszej części nośnej.

Poniżej opisano wynalazek dokładniej, odwołując się do zalecanych przykładów wykonania i załączonych figur, gdzie przedstawiono:

fig. 1 - wspornik w stanie rozmontowanym;

fig. 2 - wspornik w stanie rozmontowanym;

fig. 3 - wspornik w rzucie z boku;

fig. 4 - widok wspornika od strony elementu strukturalnego; oraz fig. 5 - wspornik w rzucie z góry.

Na figurach widać wspornik do podtrzymywania elementu strukturalnego (nie pokazanego), takiego jak prefabrykowana belka betonowa, na palu betonowym (nie pokazanym) albo na podobnej strukturze nośnej w budynku. Element strukturalny może być również wykonany z jakiegoś innego materiału niż beton, takiego jak stal.

W skład wspornika wchodzi pierwsza część nośna 1, co oznacza, że jest odlewana co najmniej częściowo w betonowym palu. Na figurach, pierwsza część nośna 1 jest prostokątną częścią płytową.

Widoczna na figurach pierwsza część nośna 1 jest zaopatrzona w przymocowane do niej łączniki 2 i 3 do kotwiczenia pierwszej części nośnej 1 w betonowym palu. Na figurach łączniki te są odkształconymi prętami stalowymi 2 i kołkami 3 z łbami. Odkształcone pręty stalowe 2 są usytuowane w położeniu skośnym tak, żeby przedłużenia (nie pokazane) linii środkowych odkształconych prętów stalowych 2 przecinały się na zewnątrz betonowego pala. Takie zalecane usytuowanie odkształconych prętów stalowych 2 umożliwia zmniejszenie naprężeń wywoływanych przez mimośrodowość siły ścinającej.

Wspornik pokazany na figurach zawiera ponadto drugą część nośną 4, która ma być odlana co najmniej częściowo w elemencie strukturalnym. Możliwe jest również, że element strukturalny jest ukształtowany, tj. odlany, tak, że może być podtrzymany na pierwszym elemencie strukturalnym 1. Na przykład, w elemencie strukturalnym może znajdować się zagłębienie (nie pokazane).

W skład pierwszej części nośnej 1 wchodzi część wspornikowa 5, na której można podeprzeć element strukturalny tak, żeby element strukturalny opierał się o betonowy pal. Pokazany na figurach element strukturalny jest podparty na części wspornikowej 5 za pośrednictwem drugiej części nośnej 4 odlanej w elemencie strukturalnym. Oprócz części wspornikowej 5, pierwsza część nośna 1 z figur ma być odlana w zasadzie całkowicie w betonowym palu. Pierwsza część nośna 1 z figur ma być odlana w betonowym palu tak, żeby powstała część zewnętrznej powierzchni betonowego pala. Część pierwszej części nośnej 1 pozostająca na zewnątrz betonowego pala może być chroniony za pomocą kurczliwego tworzywa sztucznego, na przykład w trakcie odlewania.

Część wspornikowa 5 jest osadzona ruchomo w pierwszej części nośnej 1 tak, że można zmieniać położenie części wspornikowej 5 względem betonowego pala.

Na figurach część wspornikowa 5 jest przymocowana odłączalnie do pierwszej części nośnej 1 za pomocą śrub 6. W pierwszej części nośnej 1 znajdują się gwintowane otwory 7, a w części wspornikowej 5 przelotowe otwory 8 pod śruby 6. Gwintowane otwory 7 w pierwszej części nośnej 1 mogą być również użyteczne kiedy pierwsza część nośna 1 ma być odlana w betonowym palu, na przykład w ten sposób, że pierwsza część nośna 1 może być przymocowana do formy za pomocą śrub przechodzących przez gwintowane otwory 7.

Średnica przelotowych otworów 8 w części wspornikowej 5 jest większa niż średnica zewnętrzna śrub 6, co umożliwia przemieszczanie części wspornikowej 5 względem pierwszej części nośnej 1 podczas wkręcania śrub 6 w gwintowane otwory 7. Zamiast okrągłe, przelotowe otwory 8 mogą być wykonane tak, że mają jakiś inny kształt, który umożliwia części wspornikowej 5 przemieszczanie się względem pierwszej części nośnej 1 podczas wkręcania śrub 6 w gwintowane otwory 7.

Na figurach, w skład części wspornikowej 5 wchodzi pierwsza prefabrykowana powierzchnia 9 skonstruowana tak, żeby współdziałała z drugą prefabrykowaną powierzchnią 10 pierwszej części nośnej 1. Pierwsza część nośna 1 jest skonstruowana tak, żeby można ją było odlewać w betonowym palu tak, żeby druga prefabrykowana powierzchnia 10 stanowiła część zewnętrznej powierzchni betonowego pala. Pierwsza prefabrykowana powierzchnia 9 i druga prefabrykowana powierzchnia 10 są

PL 207 827 B1 skonstruowane tak, żeby przenosiły siły wywoływane przez element strukturalny na część wspornikową przez pierwszą część nośną 1 dalej na betonowy pal. Na figurach, pierwsza prefabrykowana powierzchnia 9 jest rowkowana, a w drugiej prefabrykowanej powierzchni 10 znajdują się odpowiednie rowki.

W skład drugiej części nośnej 4 pokazanej na figurach wchodzi płytowa część nośna 11 skonstruowana tak, żeby opierała się o część wspornikową 5 podczas podtrzymywania elementu strukturalnego na betonowym palu. W płytowej części nośnej 11 znajduje się zagłębienie 12 na część wspornikową 5. Korzystnie, wymiary i kształt zagłębienia 12 są takie, że umożliwiają części wspornikowej 5 umieszczonej w zagłębieniu 12 poruszanie się w nim. Umożliwia to przemieszczanie się elementu strukturalnego podtrzymywanego przez część wspornikową 5.

Na płytowej części nośnej 11 oraz części wspornikowej 5 znajdują się pasujące powierzchnie 13a i 13b, które są co najmniej częściowo zakrzywione. W wyniku tego, strukturalne skręcanie nie powoduje, na przykład obciążenia punktowego, ale równomierne rozprowadzenie obciążenia na całej powierzchni.

Korzystnie, w skład płytowej części nośnej 11 wchodzą elementy regulacyjne 14 do regulowania elementu strukturalnego i mocowania go w przybliżeniu nieruchomo względem części wspornikowej 5, a tym samym betonowego pala. Na figurach, w skład tych elementów regulacyjnych 14 wchodzą śruby regulacyjne 19 zamontowane w gwintowanych tulejach 20, przy czym śruby ustalają się samoczynnie na przeciwległych bokach części wspornikowych 5 gdzie są one zamocowane. Ponieważ pokazane na figurach zagłębienie 12 ma wymiary i kształt umożliwiające części wspornikowej 5 umieszczonej w zagłębieniu 12 przemieszczanie się w nim, element strukturalny można przemieszczać względem betonowego pala poprzez dokręcanie i luzowanie śrub regulacyjnych 19. Jeżeli część wspornikowa 5 jest skośna, wtedy betonowa belka może być prostowana za pomocą, na przykład, zwijania. Ponadto śruby regulacyjne 19 zapobiegają obracaniu się betonowej belki wokół jej osi podłużnej.

W skład drugiej części nośnej 4 widocznej na figurach wchodzi ponadto część osłonowa 15, zapewniająca zagłębienie 16 w elemencie strukturalnym. Płytowa część nośna 11 jest przymocowana do części osłonowej 15 tak, żeby powstała część części osłonowej 15 pełniąca rolę zagłębienia 16.

Jeżeli element strukturalny jest wykonany ze stali, płytowa część nośna 11 może być przymocowana do elementu strukturalnego, na przykład techniką spawania, albo może być częścią uformowaną w elemencie strukturalnym 11.

Korzystnie, pierwsza część nośna 1 zawiera stoper 17 skonstruowany tak, żeby mocował element strukturalny na części wspornikowej 5. Stoper 17 jest również skonstruowany tak, żeby przenosił siły poziome działające w strukturze.

Patrząc z kierunku betonowego pala, stoper 17 widoczny na figurach jest skonstruowany tak, żeby znajdował się za płytową częścią nośną 11 należącą do drugiej części nośnej 4.

Stoper 17 z figur jest oddzielną częścią przymocowaną śrubami 6 do części wspornikowej 5, przy czym te same śruby użyto do mocowania stopera 17 i części wspornikowej 5 do pierwszej części nośnej 1. W celu umożliwienia wykonania możliwie cienkiego stopera 17 oraz zapewnienia możliwie małego obciążenia działającego na śruby 6, siła we wspornikach widocznych na figurach może być przenoszona za pomocą łapy 18 znajdującej się na boku stopera 17.

Każda osoba o odpowiednich umiejętnościach w tej dziedzinie z łatwością zorientuję się, że w miarę rozwoju techniki główna koncepcja wynalazku może być wdrażana na różne sposoby. Dlatego wynalazek i jego przykłady wykonania nie są ograniczone do powyższych przykładów, ale mogą zmieniać się w zakresie określonym w zastrzeżeniach.

Claims (8)

1. Wspornik do podtrzymywania elementu strukturalnego, takiego jak prefabrykowana belka betonowa, na betonowym palu lub podobnej strukturze nośnej budynku, w skład którego to wspornika wchodzi pierwsza część nośna (1), która jest co najmniej częściowo odlana w betonowym palu, w skład której to pierwszej części nośnej (1) wchodzi część wspornikowa (5) do podtrzymywania elementu strukturalnego tak, żeby element strukturalny opierał się o betonowy pal, w której to pierwszej części nośnej (1) znajdują się gwintowane otwory (7) pod śruby (6) oraz w części wspornikowej (5) znajdują się przelotowe otwory (8), przez które przechodzą śruby (6), przy czym część wspornikowa (5)

PL 207 827 B1 jest przymocowana ruchomo za pomocą śrub (6) do pierwszej części nośnej (1), która jest odlana co najmniej częściowo w betonowym palu tak, że można zmieniać położenie części wspornikowej (5) względem betonowego pala, znamienny tym, że średnica wewnętrzna przelotowych otworów (8) jest większa niż średnica zewnętrzna śrub (6) tak, że po wkręceniu śrub (6) w gwintowane otwory (7), część wspornikowa (5) może przesuwać się względem pierwszej części nośnej (1).

2. Wspornik według zastrz. 1, znamienny tym, że w części wspornikowej (5) znajduje się pierwsza wstępnie uformowana powierzchnia (9), która jest skonstruowana tak, żeby współdziałała z drugą wstępnie utworzoną powierzchnią (10) pierwszej części nośnej (1).

3. Wspornik według zastrz. 1 lub 2, znamienny tym, że w jego skład wchodzi płytowa część nośna (11) skonstruowana tak, żeby opierała się o część wspornikową (5) kiedy element strukturalny jest podtrzymywany na betonowym palu.

4. Wspornik według zastrz. 5, znamienny tym, że w płytowej części nośnej (11) znajduje się zagłębienie (12) na część wspornikową (5).

5. Wspornik według zastrz. 3 lub 4, znamienny tym, że w płytowej części nośnej (11) znajdują się środki regulacyjne (14) do regulowania elementu strukturalnego i do mocowania go w przybliżeniu nieruchomo względem części wspornikowej (5).

6. Wspornik według dowolnego jednego z zastrz. 3 do 5, znamienny tym, że w części nośnej (4) znajduje się część osłonowa (15) do zapewniania zagłębienia (16) w elemencie strukturalnym, oraz że druga część nośna (4) jest przymocowana do części osłonowej (15).

7. Wspornik według dowolnego jednego z zastrz. 1 do 6, znamienny tym, że w pierwszej części nośnej (1) znajduje się stoper (17) skonstruowany tak, żeby mocował element strukturalny do części wspornikowej (5).

8. Wspornik według zastrz. 7, znamienny tym, że stoper (17) jest oddzielną częścią przymocowaną śrubami (6) do części wspornikowej (5).