PL207957B1 - Uchwyt ścienny dla co najmniej jednego instrumentu muzycznego, posiadającego szyjkę lub podobne zwężenie, zwłaszcza gitary albo gitary basowej - Google Patents

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest uchwyt ścienny dla co najmniej jednego instrumentu muzycznego, posiadającego szyjkę lub podobne zwężenie, zwłaszcza gitary albo gitary basowej.

Instrumenty muzyczne, szczególnie instrumenty strunowe, jak gitary, gitary basowe i tym podobne instrumenty, są bardzo wrażliwe na zewnętrzne wpływy mechaniczne. Gdy instrumenty nie są używane, wówczas należy je odłożyć w ten sposób, aby wrażliwe części składowe nie stykały się ze ścianą, podłogą czy innymi powierzchniami i aby wykluczyć uszkodzenie instrumentu, przykładowo wskutek przewrócenia lub upadku.

Znane są liczne stojaki instrumentów muzycznych, służące do odkładania instrumentów strunowych, do których wstawia się instrumenty i dzięki temu mogą one być bezpiecznie magazynowane. Jeśli przez dłuższy czas mają być magazynowane gitary, gitary basowe, i tym podobne instrumenty, wówczas zaleca się stosowanie uchwytów ściennych dla instrumentów muzycznych. W porównaniu do stojaka instrumentów muzycznych, uchwyt ścienny zajmuje niewiele miejsca, a ponadto instrumenty są lepiej chronione przed uszkodzeniem.

Uchwyty ścienne dla gitar, gitar basowych, i tym podobnych instrumentów są znane w różnych postaciach wykonania. Znaną postacią wykonania uchwytu ściennego jest wieszak, do którego odkładany jest lub odstawiany instrument strunowy i w której instrument strunowy jest podparty w odpowiedni sposób zarówno przy szyjce albo główce, jak również przy pudle rezonansowym. W przypadku instrumentu strunowego jako szyjkę określa się na ogół obszar, który mocuje struny, które z kolei są unieruchomione na główce instrumentu strunowego. Korpus instrumentu strunowego stanowi pudło rezonansowe.

Prostszą, znaną postać wykonania uchwytu ściennego dla gitar, gitar basowych, i tym podobnych instrumentów stanowi wieszak z dwoma odstającymi od ściany ramionami mocującymi, między które wprowadzana jest szyjka instrumentu strunowego. Główka, która w porównaniu do szyjki posiada z reguły rozszerzenie, po opuszczeniu instrumentu strunowego przylega do ramion mocujących. Przy tym jest istotne, aby ramiona mocujące przylegały w miarę możliwości ściśle do szyjki instrumentu strunowego, tak aby główka, a tym samym cały instrument, nie mógł wysunąć się z zamocowania.

Na ogół zaleca się, aby uchwyt ścienny mógł być stosowany dla wielu różnych instrumentów strunowych, przykładowo dla różnych gitar albo gitar basowych, jak również dla skrzypiec ukulele, bandżo, albo tym podobnych instrumentów strunowych. Nawet w przypadku gitar albo gitar basowych różnych producentów albo różnych modeli znacznie mogą różnić się wymiary szyjki i główki instrumentu. Dlatego też dla możliwości elastycznego zastosowania, a więc w celu zastosowania uchwytu ściennego dla różnych instrumentów strunowych konieczne jest, aby uchwyt ścienny mógł być dopasowany do różnych wymiarów tych elementów instrumentu.

Z opisu DE 195 07 681 C2 znany jest uchwyt ścienny dla gitar, który może być stosowany dla instrumentów o różnej szerokości szyjki. Uchwyt ścienny dla gitar składa się z obudowy mocującej, która jest zamocowana na ścianie, i do której są zamocowane dwa ramiona przytrzymujące, odstające w rodzaju wideł ek z dwoma zę bami, stanowią cymi podparcie dla gł ówki gitary, przy czym co najmniej jedno ramię przytrzymujące jest umieszczone w sposób przesuwny na obudowie mocującej w kierunku drugiego ramienia przytrzymującego. Ruchome ramię przytrzymujące jest ułożyskowane na obudowie mocującej za pomocą części końcowej ustawionego pod kątem odcinka dźwigni, która to część obraca się wokół osi wzdłużnej usytuowanej w kierunku ściany, i jest wychylne ruchem kołowym wokół tej osi.

Dzięki tej konstrukcji, ramiona przytrzymujące mogą być dopasowane do różnych średnic szyjki. Zastosowane środki zwiększające tarcie między ramieniem przytrzymującym a obudową mocującą zapewniają zachowanie przyjętego położenia ramienia przytrzymującego. Regulację ramion przytrzymujących przeprowadza się początkowo ręcznie, dzięki czemu szyjka instrumentu może być łatwo osadzona. Następnie ramiona przytrzymujące przysuwają się do siebie pod wpływem ciężaru instrumentu. Ponadto ramiona przytrzymujące mogą być nieznacznie nachylone względem siebie, co uniemożliwia wysunięcie się instrumentu.

Efekt utrzymywania raz ustawionego położenia ramion przytrzymujących za pomocą środków zwiększających tarcie może być również wadą, a mianowicie wówczas, gdy uchwyt ścienny dla gitar według opisu DE 195 07 681 C2 ma być wykorzystywany wymiennie do instrumentów o bardzo dużych wymiarach oraz instrumentów o bardzo niewielkich wymiarach. W tym przypadku żądaną szerokość otwarcia należy przestawić ręcznie przed zawieszeniem instrumentu. Jednak często muzycy

PL 207 957 B1 podczas odkładania lub sprzątania instrumentów nie mają wolnej ręki, ponieważ jednocześnie przenoszą szereg instrumentów lub oprzyrządowanie.

Ponadto instrument może się zaczepić podczas wyjmowania, głównie wówczas, gdy ramiona przytrzymujące są dodatkowo nieznacznie pochylone. Przykładowo podczas wyjmowania instrumentu ramiona przytrzymujące mogą być wspólnie prowadzone ku górze i w tym położeniu mogą być dosunięte do siebie, wskutek czego obejmują szczelnie instrument.

Zadaniem wynalazku jest opracowanie uchwytu ściennego dla instrumentów muzycznych, za pomocą którego zostaną częściowo wyeliminowane, lub przynajmniej zmniejszone, wyżej wymienione niedogodności uchwytów według stanu techniki.

Zadanie to rozwiązano według wynalazku za pomocą uchwytu ściennego dla instrumentu muzycznego, posiadającego szyjkę albo podobne zwężenie, zwłaszcza dla gitary albo gitary basowej, posiadający element mocujący, który jest zamocowany na ścianie i co najmniej dwa elementy nośne, umieszczone na elemencie mocującym, pomiędzy które prowadzona jest szyjka instrumentu muzycznego, przy czym szyjka i/lub główka instrumentu muzycznego styka się z elementami nośnymi, który charakteryzuje się tym, że element mocujący posiada co najmniej jedną prowadnicę jarzmową dla elementów nośnych, za pomocą której elementy nośne są przesuwne względem siebie.

Jeżeli poniżej jest mowa tylko o gitarze, to pojęcie to obejmuje wszystkie inne instrumenty muzyczne, posiadające szyjkę lub podobne zwężenie, zwłaszcza instrumenty strunowe, przykładowo gitary basowe, ukulele, bandżo i tym podobne instrumenty, lecz również instrumenty smyczkowe, które mogą być w taki sam sposób zawieszane lub zamocowane albo odkładane na uchwycie ściennym, jak gitara.

Istota wynalazku polega na tym, że elementy nośne mogą się przesuwać do siebie i odsuwać od siebie za pośrednictwem prowadnicy jarzmowej, i to tylko w określonym obszarze, który jest wstępnie zadany przez prowadnicę jarzmową. Dzięki temu uchwyt ścienny może ustalać instrumenty muzyczne o różnych wymiarach w odniesieniu do szyjki i główki. Przy tym obszar, w którym zmienia się odległość elementów nośnych względem siebie, może być ustalony w ten sposób, że z jednej strony uwzględnionych jest szereg wielkości instrumentów, a z drugiej strony możliwe jest łatwe osadzanie i wyjmowanie instrumentów.

Uchwyt ścienny nie jest ograniczony do dwóch elementów nośnych. Na elemencie mocującym można umieścić szereg par elementów nośnych, dzięki czemu można jednocześnie zawiesić wiele instrumentów muzycznych. Rząd wielkości, w ramach którego można ustawić odpowiednio odległości pary elementów nośnych, może być wybrany dowolnie, dzięki czemu uchwyt ścienny albo części uchwytu ściennego mogą być wykonane w sposób zamierzony dla instrumentów muzycznych o większych albo mniejszych wymiarach w odniesieniu do szyjki i główki.

Elementy nośne są umieszczone w tak dużej odległości od ściany lub od elementu mocującego, że główka lub szyjka instrumentu muzycznego może być zawieszona między elementami nośnymi i z reguły nie może z nich wypaść, w przypadku pozostawienia instrumentu w uchwycie. Co najmniej jeden z elementów nośnych jest umieszczony na elemencie mocującym w sposób ruchomy, dzięki czemu można zmieniać odległość między elementami nośnymi. Przy tym co najmniej jeden element nośny swoją powierzchnią zwróconą do ściany lub elementu mocującego jest zamocowany w zespole prowadzącym prowadnicy jarzmowej.

Prowadnica jarzmowa może służyć do prowadzenia dwóch lub szeregu elementów nośnych, albo dla każdego elementu nośnego umieszczona jest oddzielna prowadnica jarzmowa. Wzdłuż prowadnicy jarzmowej, lub prowadnic jarzmowych, mogą się przesuwać do siebie odpowiednio dwa elementy nośne, przykładowo w płaszczyźnie poziomej. Korzystnie, elementy nośne mogą przesuwać się do siebie w kierunku oddziaływania siły ciężkości, a więc w kierunku podłoża albo podłogi, a zwłaszcza również z powodu ciężaru instrumentu muzycznego, umieszczonego między elementami nośnymi albo ramionami nośnymi. Zaletą tego kierunku ruchu jest to, że instrument muzyczny za pomocą własnego ciężaru zsuwa do siebie elementy nośne, względnie dociska na szyjkę i/lub główkę i wskutek tego zwiększa siły mocowania. Przy tym jest korzystne, jeśli oba elementy nośne są zamocowane przesuwnie na elemencie mocującym, ponieważ elementy nośne mogą być wówczas ułożone w ten sposób, że instrument muzyczny wisi prosto, dzięki czemu w sposób bardziej równomierny rozdzielone są siły, działające na szyjkę lub główkę instrumentu muzycznego.

W szczególnie korzystnej postaci wykonania wedł ug wynalazku, dla każ dego elementu nośnego umieszczona jest oddzielna prowadnica jarzmowa. Tak więc w elemencie mocującym umieszczone są obok siebie po dwie prowadnice jarzmowe. Prowadnica jarzmowa posiada z reguły szynę prowa4

PL 207 957 B1 dzącą, w której prowadzony jest element nośny. Szyna prowadząca może być osadzona na elemencie mocującym i połączona z nim na trwałe lub w sposób rozłączny, albo też może być ukształtowana jako podłużny otwór w elemencie mocującym. Pojęcie „połączone na trwałe oznacza w tym przypadku to, że przedmiot jest wykonany w postaci jednej części, albo, że wymieniona część, w tym przypadku szyna prowadząca, jest połączona lutowaniem, zgrzewaniem, albo też jest połączona w inny sposób z pozostałą częścią przedmiotu, w związku z czym nie można jej oddzielić, nie niszcząc przedmiotu.

Korzystnie, szyny prowadzące są umieszczone w sposób zbieżny w kierunku podłoża, na tej samej wysokości obok siebie, dzięki czemu elementy nośne są równomiernie ściskane dzięki ciężarowi zawieszonych instrumentów muzycznych. Przy tym kąty nachylenia szyn prowadzących do linii poziomu mogą być jednakowe lub różne. Przykładowo możliwe jest, że jedna z obu szyn jest odchylona od linii poziomu o kąt 30°, a druga szyna prowadząca przyjmuje dowolne, inne nachylenie wobec linii poziomu.

Natomiast dla dwóch elementów nośnych może być wykonana wspólna prowadnica jarzmowa, przykładowo zasadniczo w postaci litery U albo V, przy czym w ramieniu litery U lub litery V może być umieszczony odpowiednio jeden element nośny. W celu określenia obszaru ruchu elementów nośnych, na ramionach litery U albo litery V mogą być umieszczone odpowiednie ograniczniki ruchu. Jeszcze lepszy efekt zaciskania można uzyskać wówczas, gdy ramiona prowadnicy jarzmowej w postaci litery V posiadają zakrzywienie względem prostopadłej osi środkowej litery V. Jeżeli ramiona prowadnicy jarzmowej mają postać krzywej, to inaczej mówiąc oznacza to, że w swoim najniższym punkcie, w kierunku oddziaływania siły ciężkości lub w punkcie, w którym odległość ramion jest najmniejsza, ramiona posiadają największe nachylenie stycznych, przy czym jedno ramię posiada nachylenie ujemne, a drugie ramię nachylenie dodatnie.

Jeśli we wspólnej prowadnicy jarzmowej na uchwycie ściennym ma być umieszczonych szereg par elementów nośnych, wówczas prowadnica jarzmowa może mieć zasadniczo kształt falisty albo zygzakowaty, przy czym fala albo zygzak mogą mieć korzystnie opisany powyżej kształt geometryczny.

Szczególnie korzystne jest, jeśli prowadnice jarzmowe są wyposażone przynajmniej w parę podłużnych szczelin prowadzących, zbieżnych w kierunku oddziaływania siły ciężkości. Obszar, w którym odległość elementów nośnych względem siebie jest zmienna, można przykładowo wstępnie określić w ten sposób, że elementy nośne podczas wykonywania ruchu nie stykają się ze sobą w żadnym punkcie, lecz zawsze znajdują się w pewnej odległości od siebie. Ma to tę zaletę, że instrumenty muzyczne można zawsze osadzić przy użyciu jednej ręki w uchwycie ściennym, ponieważ nawet minimalną odległość można z reguły poszerzyć dzięki odpowiedniemu nasadzeniu instrumentu muzycznego. Zmniejszone jest również niebezpieczeństwo zaczepienia w uchwycie ściennym wówczas, gdy elementy nośne nie stykają się w żadnym punkcie, ponieważ podczas wyjmowania instrumentu muzycznego, przykładowo przez lekkie uniesienie, można wyłącznie zwiększyć odległość między elementami nośnymi, co dodatkowo ułatwia proces wyjmowania instrumentu.

Korzystnie szczeliny prowadzące są zakrzywione, zwłaszcza mają kształt ćwiartki koła. Przy tym szczególnie korzystne jest, jeśli zakrzywione szczeliny prowadzące pary szczelin prowadzących są tak ułożone, że nachylenie stycznej w punkcie krzywizny odpowiedniej szczeliny prowadzącej, w którym obie szczeliny prowadzące są usytuowane w najmniejszej odległ ości od siebie, z reguły położone najdalej na zewnątrz punkty szczelin prowadzących w kierunku oddziaływania siły ciężkości, jest większe od nachylenia stycznej we wszystkich innych punktach krzywizny szczeliny prowadzącej, przy czym nachylenia stycznych w obu punktach najmniejszej odległości posiadają różne oznaczenia. Wówczas w widoku z góry na element mocujący, lewa szczelina prowadząca jest korzystnie zakrzywiona w lewo, a prawa szczelina prowadząca jest zakrzywiona w prawo. Krzywiznę można również opisać w ten sposób, że styczne do szczelin prowadzących w najniższym punkcie szczelin prowadzących w kierunku oddziaływania siły ciężkości lub w punkcie, w którym odległość szczelin prowadzących względem siebie jest najmniejsza, tworzą najmniejszy kąt z pionową osią, usytuowaną między szczelinami prowadzącymi, przy czym kąty muszą posiadać różne oznaczenia, względnie kierunki obrotu. To ukierunkowanie krzywizn ma tę zaletę, że odległości między elementami nośnymi są regulowane w granicach bardzo niewielkich stopni i można uzyskać jeszcze lepszy efekt zaciskania.

Szczególnie korzystne jest, jeśli do zamocowania elementów nośnych na elemencie mocującym służy urządzenie mocujące. Przy tym jest istotne, że za pomocą urządzenia mocującego, elementy nośne są prowadzone przesuwnie w szczelinie prowadzącej.

PL 207 957 B1

W prostym przykładzie wykonania uchwytu ściennego według wynalazku, szerokość otwarcia szczeliny prowadzącej może być większa lub równa najmniejszej średnicy elementu nośnego, dzięki czemu element nośny może być przeprowadzony przez szczelinę prowadzącą częściowo w kierunku ściany. Na powierzchni zwróconej do ściany, element nośny mógłby być zamocowany na szczelinie prowadzącej za pomocą urządzenia mocującego, które posiada rozszerzenie, doprowadzane do elementu nośnego lub element mocujący, połączony z elementem nośnym, przykładowo płytę lub tarczę pierścieniową, albo prostopadłościan o większej średnicy od szerokości otwarcia szczeliny prowadzącej.

Zgodnie z dalszą postacią wykonania, szerokość otwarcia szczeliny prowadzącej może być mniejsza od najmniejszej średnicy elementu nośnego. Wówczas zamocowanie elementów nośnych na elemencie mocującym realizuje się korzystnie poprzez urządzenie mocujące, które posiada element prowadzący, umieszczony w szczelinie prowadzącej i połączony na trwałe lub rozłącznie z elementem nośnym na powierzchni elementu mocującego, zwróconej do pomieszczenia względnie powierzchni elementu mocującego, odwróconej od ściany. Na powierzchni elementu mocującego, zwróconej do ściany, element prowadzący może posiadać ukształtowane rozszerzenie o większej średnicy od szerokości otwarcia szczeliny prowadzącej, albo może być połączony z elementem mocującym, przykładowo płytą lub tarczą pierścieniową albo prostopadłościanem, o większej średnicy od szerokości otwarcia szczeliny prowadzącej. Element prowadzący może mieć również kształt kabłąka, który jest prowadzony w szczelinie prowadzącej, i jednym końcem jest połączony na trwałe lub rozłącznie z elementem nośnym, a swoim drugim końcem jest umieszczony przesuwnie w elemencie mocującym.

Zgodnie ze szczególnie korzystną postacią wykonania, element mocujący jest ukształtowany w postaci wydrążonego garnka lub wydrążonej skrzynki, z połączoną z nim trwale lub rozłącznie pokrywą na powierzchni odwróconej od ściany, która korzystnie posiada prowadnicę jarzmową. Szczególnie korzystne jest, jeśli wydrążony garnek lub wydrążona skrzynka jest otwarta na powierzchni, zwróconej do ściany. Dzięki temu element mocujący można zamontować stosunkowo łatwo i w prosty sposób. W tym przypadku element mocujący można łatwo od przodu połączyć śrubami ze ścianą, przy czym śruby są wprowadzone przykładowo przez otwory w pokrywie, albo przez kołnierze, umieszczone na ścianie bocznej elementu mocującego. Dodatkowo na powierzchni zwróconej do ściany wydrążony garnek lub wydrążona skrzynka może posiadać dno, połączone na trwałe lub rozłącznie. Dzięki temu uchwyt ścienny jest stabilniejszy.

W korzystnej postaci wykonania prowadnica jarzmowa jest ukształtowana na pokrywie elementu mocującego. Dzięki temu w wydrążonym garnku lub wydrążonej skrzynce pozostaje dużo miejsca dla urządzeń do mocowania elementów nośnych na elemencie mocującym i na elementy do mocowania elementu mocującego na ścianie.

W szczególnie korzystnej postaci wykonania uchwytu ś ciennego wedł ug wynalazku, elementy nośne są powleczone materiałem przeciwpoślizgowym. Jako materiał przeciwpoślizgowy może być stosowana powłoka z tworzywa sztucznego o wysokim współczynniku przyczepności, przy czym tworzywo sztuczne korzystnie jest spienione. Dalsza zaleta takiej powłoki przeciwpoślizgowej polega na tym, że jednocześnie chroniona jest powierzchnia górna szyjki lub główki gitary, przykładowo przed zadrapaniem o sztywne elementy nośne. Jako dalsze materiały powłok, nanoszonych na elementy nocne można stosować gumę lub tkaniny tekstylne.

Kształt elementów nośnych jest w zasadzie dowolny, o ile jest odpowiedni do przytrzymywania instrumentów muzycznych, nie uszkadzając ich. Z reguły elementy nośne mają kształt podłużny, korzystnie cylindryczny. Przy tym elementy nośne mogą być jednokrotnie lub wielokrotnie zakrzywione.

Szczególnie korzystnie elementy nośne wystające ze ściany posiadają odchylenie od linii poziomu w kierunku przeciwnym wobec kierunku oddziaływania siły ciężkości, wynoszące maksymalnie 10°, korzystnie 2°-8°. Dzięki temu wyeliminowano możliwość wysunięcia się odchylonej od ściany główki gitary z uchwytu ściennego. Jeśli gitara zacznie się zsuwać, wówczas dzięki nachyleniu przesunie się ona raczej w kierunku ściany. Nachylenie wynosi korzystnie 2°-8°, dzięki czemu gitara albo główka lub szyjka gitary nie zakleszcza się podczas wyjmowania jej z uchwytu, a także osadzanie w uchwycie nie jest utrudnione. Jako dodatkowe zabezpieczenie przed wysuwaniem się instrumentów muzycznych może służyć rozszerzenie elementów nośnych na ich końcu odwróconym od elementu mocującego. Rozszerzenie może mieć w przybliżeniu kształt nasadzonej kulki, stożka lub płytki.

Szczególnie korzystnie elementy nośne są zamocowane obrotowo na elemencie mocującym. Jeśli elementy nośne są nachylone lub wygięte, wówczas dzięki obrotowi elementów nośnych jeszcze bardziej zmniejsza się lub zwiększa odległość między elementami nośnymi.

PL 207 957 B1

Elementy nośne mogą być wykonane w taki sposób, że są przesuwane w szczelinach prowadzących niezależnie od siebie. Jednak szczególnie korzystnie uchwyt posiada urządzenie przekładniowe, które przenosi ruch jednego elementu nośnego na ruch drugiego elementu nośnego. Przy tym zgodnie z dalszą postacią wykonania, na drugi element nośny przenoszony jest wyłącznie ruch w prowadnicy jarzmowej, przykładowo przesuwanie elementu nośnego. Dzięki temu przykładowo można uzyskać to, że oba elementy nośne znajdują się stale na tej samej wysokości w linii poziomu i w ten sposób instrument muzyczny jest utrzymywany prostopadle do podł o ż a, przy czym również sił y mocujące oddziałują równomiernie na instrument.

Możliwe jest również przeniesienie ruchu obrotowego jednego elementu nośnego na drugi element nośny za pomocą urządzenia przekładniowego, dzięki czemu przykładowo oba elementy nośne obracają się w przeciwnych kierunkach. Jest to korzystne, gdy elementy nośne posiadają nachylenie albo krzywiznę. Wówczas po pierwsze można spowodować to, że elementy nośne, podczas przesuwania się w kierunku oddziaływania siły ciężkości pod wpływem obracania, swoimi końcami odwróconymi od ściany przesuwają się jeszcze bliżej do siebie i dzięki temu częściowo otaczają szyjkę gitary, tworząc dodatkowe zabezpieczenie. Ponadto dzięki przenoszeniu ruchu obrotowego można uzyskać na przykład również to, że nachylone lub zakrzywione elementy nośne podczas przesuwania się w zakrzywionych szczelinach prowadzących nie przekręcają się w ten sposób, że otaczają szyjkę instrumentu muzycznego, lecz tak, że kąt i kierunek nachylenia pozostaje taki sam, dzięki czemu uniemożliwione jest zakleszczenie instrumentu muzycznego.

W szczególnie korzystnej postaci wykonania uchwyt ścienny posiada elementy powrotne do cofania elementów nośnych w położenie wyjściowe po odjęciu instrumentu muzycznego. To umożliwia bardzo łatwe osadzenie lub zawieszenie różnych instrumentów muzycznych o zróżnicowanych wymiarach.

Szczególnie korzystne jest, gdy na powierzchni zwróconej do elementu mocującego elementy nośne posiadają przekładkę, przykładowo w postaci rozszerzenia. Dzięki temu rozszerzeniu między szyjką gitary a ścianą powstał dodatkowy odstęp, dzięki czemu wrażliwe części główki gitary nie mogą stykać się ze ścianą i/lub elementem mocującym, nawet wówczas, gdy główka gitary jest nachylona wobec szyjki gitary.

W szczególnie korzystnej postaci wykonania uchwytu ś ciennego, zespół blokują cy w sposób niezawodny uniemożliwia wypadnięcie instrumentu z uchwytu ściennego. Korzystnie zespół blokujący ma postać kabłąka, ułożyskowanego obrotowo na odwróconej od elementu mocującego powierzchni elementu nośnego. W celu uzyskania niezawodnej blokady, kabłąk może posiadać zagłębienie, za pomocą którego otacza przynajmniej częściowo drugi element nośny. Wówczas kabłąk może być również przesuwny na elemencie nośnym. Ponadto w drugim elemencie nośnym blokada może ukształtować zagłębienie, w które może wchodzić kabłąk.

Przedmiot wynalazku jest uwidoczniony w przykładzie wykonania na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia korzystną postać wykonania uchwytu ściennego według wynalazku, w rozłożeniu, fig. 2 powierzchnię czołową uchwytu ściennego według fig. 1, z zawieszoną gitarą, w widoku perspektywicznym, fig. 3 - uchwyt ścienny według fig. 2, w widoku z boku, a fig. 4 - uchwyt ścienny według fig. 1, w widoku od tył u.

Odpowiadające sobie części i wielkości, przedstawione na fig. 1-4, są oznaczone tymi samymi oznacznikami.

Na fig. 1 przedstawione są poszczególne części uchwytu ściennego 1 według wynalazku dla instrumentów strunowych, jak gitary i tym podobne instrumenty, w korzystnej postaci wykonania. Uchwyt ścienny posiada element mocujący 2 i dwa elementy nośne 3. Element mocujący 2 jest ukształtowany jako sześciokątna wydrążona skrzynka, pokrywa 4 jest trwale połączona ze ściankami bocznymi wydrążonej skrzynki. W pokrywie 4 wykonane są szczeliny prowadzące 5, które mają w przybliżeniu kształt ćwiartki koła. Przy tym zgodnie z rysunkiem lewa szczelina prowadząca 5 jest zakrzywiona na lewo, a prawa szczelina 5 jest zakrzywiona na prawo. Oprócz szczelin prowadzących 5, pokrywa 4 posiada dodatkowe otwory 6 przez które mogą być przełożone śruby w celu zamocowania elementu mocującego 2 na ścianie.

Ponadto uchwyt ścienny 1 posiada urządzenie mocujące z elementami prowadzącymi 7, które są prowadzone w szczelinach prowadzących 5 i swoim końcem, zwróconym do elementu nośnego 3 połączone są z nim rozłącznie. Elementy nośne 3 są nasadzone na część elementów prowadzących 7, wystające ze szczelin prowadzących 5, dzięki czemu sięgają aż do pokrywy 4. W celu zamocowania elementów prowadzących 7 w elementach nośnych 3, elementy prowadzące 7 posiadają tulejki 9. Tulejki 9 są wykonane korzystnie o wysokim współczynniku tarcia, przykładowo z gumy, i są nasuwaPL 207 957 B1 ne na elementy prowadzące 7, dzięki czemu po wprowadzeniu elementów prowadzących 7, warstwa materiału jest wtłoczona między ściankę wewnętrzną elementów nośnych 3 a elementy prowadzące 7 i wówczas nie mogą się już one wysunąć z elementów nośnych 3. Jako zamknięcie elementów nośnych 3 od strony pokrywy, na elementach prowadzących 7 ukształtowane są tarcze zamykające 8. Na powierzchni pokrywy 4, zwróconej do elementów prowadzących, na elementy prowadzące 7 nasadzone są elementy mocujące 13 w postaci nasadki lub kołpaka, które na powierzchni zwróconej do pokrywy 4 mają większą średnicę od szerokości otwarcia szczelin prowadzących. Elementy mocujące 13 są zabezpieczone za pomocą pierścieni sprężystych 14, dzięki czemu nie mogą zsunąć się z elementów prowadzących 7.

Na elementy nośne 3 naniesiona jest powłoka 10, która korzystnie wykonana jest z materiału przeciwpoślizgowego, dzięki czemu uniemożliwione jest zsunięcie się gitary, zawieszonej w uchwycie ściennym. Ponadto zadaniem powłoki 10 jest zabezpieczenie powierzchni przylegania gitary przed uszkodzeniem, przykładowo zadrapaniem o sztywne elementy nośne 3. Przykładowo powłoki 10 mogą być wykonane z materiałów miękkich, jak tworzywa sztuczne, korzystnie spienione, guma, tkanina tekstylna, albo filc.

Na końcach, odwróconych od elementów mocujących 2, elementy nośne 3 i powłoki 10 są wyposażone w rozszerzenie 11, 11', które dodatkowo zabezpiecza zawieszoną gitarę przed zsunięciem. Na końcach zwróconych do elementu mocującego, elementy nośne 3 i powłoki 10 posiadają przekładki 12, 12'. Przekładki 12, 12' są ukształtowane jako powiększenie średnicy elementów nośnych 3 ze zukosowanym przejściem do obszaru o mniejszej średnicy, dzięki czemu w przybliżeniu powstaje kształt stożka ściętego.

Na powierzchni odwróconej od ściany, pokrywa 4 elementu mocującego 2 jest zaopatrzona w podporę z gładkiego materiału, dzięki czemu elementy nośne 3 lub tarcza zamykająca 8 są bardzo łatwo prowadzone po pokrywie 4. Dzięki temu można bardzo łatwo przestawiać elementy nośne 3.

Na fig. 2 jest uwidocznione, że przekładki 12, 12' uniemożliwiają stykanie się główki 15 gitary 17, zawieszonej na uchwycie ściennym 1, z nie przedstawioną ścianą albo elementem mocującym 2, dzięki czemu przykładowo, wskutek zawieszenia nie może zostać uszkodzony ani przesunięty mechanizm strojący 16. Przy tym przekładki 12' służą do zachowania takiej odległości od ściany i od elementu mocującego, aby w uchwycie ściennym można było również zawiesić gitarę 17 z nachyloną główką 15, bez możliwości stykania się ze ścianą lub elementem mocującym 2 (także fig. 3).

Na fig. 3 przedstawiony jest od tyłu uchwyt ścienny 1. Na rysunku widoczne jest zamocowanie elementów prowadzących 7 we wnętrzu elementu mocującego 2. Elementy prowadzące wchodzą przez szczeliny prowadzące 5 do wnętrza elementu mocującego 2. Na elementy prowadzące 7 nasadzone są elementy mocujące 13 i są zabezpieczone za pomocą pierścieni sprężystych 14, dzięki czemu nie mogą zsunąć się z elementów prowadzących 7.

Na fig. 4 przedstawiony jest sposób mocowania powłok 10 na elementach nośnych 3. Na końcach zwróconych do elementu mocującego 2, elementy nośne 3 posiadają osiem wrębów 18, które są rozmieszczone w jednakowym odstępie, parami na obwodzie. Na końcach zwróconych do elementu mocującego 2, powłoki 10 posiadają noski 19, wchodzące we wręby 18. Dzięki temu uniemożliwione jest zsuwanie się powłok 10.

Claims (14)

1. Uchwyt ścienny dla co najmniej jednego instrumentu muzycznego, posiadającego szyjkę lub podobne zwężenie, zwłaszcza gitary albo gitary basowej, posiadający element mocujący, który jest zamocowany na ścianie i co najmniej dwa elementy nośne, umieszczone na elemencie mocującym, pomiędzy które prowadzona jest szyjka instrumentu muzycznego, przy czym szyjka i/lub główka instrumentu muzycznego styka się z elementami nośnymi, znamienny tym, że element mocujący (2) posiada co najmniej jedną prowadnicę jarzmową dla elementów nośnych (3), za pomocą której elementy nośne (3) są przesuwne względem siebie.

2. Uchwyt według zastrz. 1, znamienny tym, że dla każdego elementu nośnego (3) umieszczona jest oddzielna prowadnica jarzmowa.

3. Uchwyt według zastrz. 2, znamienny tym, że prowadnice kulisowe są wyposażone przynajmniej w parę podłużnych szczelin prowadzących (5), zbieżnych w kierunku oddziaływania siły ciężkości.

PL 207 957 B1

4. Uchwyt według zastrz. 3, znamienny tym, że szczeliny prowadzące są zakrzywione, korzystnie mają kształt ćwiartki koła.

5. Uchwyt według zastrz. 4, znamienny tym, że zakrzywione szczeliny prowadzące (5) pary szczelin prowadzących są tak ułożone, że nachylenie stycznej w punkcie krzywizny odpowiedniej szczeliny prowadzącej, w którym obie szczeliny prowadzące są usytuowane w najmniejszej odległości od siebie, jest większe od nachylenia stycznej we wszystkich innych punktach krzywizny szczeliny prowadzącej, przy czym nachylenia stycznych w obu punktach najmniejszej odległości posiadają różne oznaczenia.

6. Uchwyt według zastrz. 1-5, znamienny tym, że do zamocowania elementów nośnych (3) na elemencie mocującym (2) służy urządzenie mocujące.

7. Uchwyt według zastrz. 1-6, znamienny tym, że element mocujący (2) jest ukształtowany w postaci wydrążonego garnka lub wydrążonej skrzynki, z połączoną z nim trwale lub rozłącznie pokrywą (4) na powierzchni odwróconej od ściany, która korzystnie posiada prowadnicę jarzmową.

8. Uchwyt według zastrz. 1-7, znamienny tym, że elementy nośne (3) są powleczone materiałem przeciwpoślizgowym.

9. Uchwyt według zastrz. 1-8, znamienny tym, że elementy nośne (3) odchodzące od ściany posiadają odchylenie od linii poziomu w kierunku przeciwnym wobec kierunku oddziaływania siły ciężkości, wynoszące maksymalnie 10°, korzystnie 2°-8°.

10. Uchwyt według zastrz. 1-9, znamienny tym, że elementy nośne (3) są zamocowane obrotowo na elemencie mocującym (2).

11. Uchwyt według zastrz. 1-10, znamienny tym, że posiada urządzenie przekładniowe, które przenosi ruch jednego elementu nośnego (3) na ruch drugiego elementu nośnego (3).

12. Uchwyt według zastrz. 1-11, znamienny tym, że posiada elementy powrotne do cofania elementów nośnych (3) w położenie wyjściowe po odjęciu instrumentu muzycznego.

13. Uchwyt według zastrz. 1-12, znamienny tym, że na powierzchni zwróconej do elementu mocującego (3) elementy nośne (3) posiadają przekładkę (12, 12').

14. Uchwyt według zastrz. 1-13, znamienny tym, że na co najmniej jednym elemencie nośnym (3) umieszczony jest zespół blokujący.