PL208745B1 - Legar, system legarowy i konstrukcja zawierająca system legarowy - Google Patents

Description

Przedmiotem wynalazku jest legar, system legarowy i konstrukcja zawierająca system legarowy.

Wynalazek dotyczy konstrukcji budowlanych, zwłaszcza konstrukcji budowlanych wykorzystujących stalowe obramowania dla wielu elementów budynku. W szczególności wynalazek dotyczy metalowego systemu legarowego do podtrzymywania dachów, stropów, sufitów i pomostów.

Nie ograniczając zakresu ochrony wynalazku, najbliższy stan techniki został przedstawiony w odniesieniu do konstrukcji budowlanych, a w szczególności w odniesieniu do takich konstrukcji budowlanych, które wykorzystują stalowe obramowania dla wielu elementów budynku.

Znanych jest wiele projektów oraz zrealizowanych konstrukcji dotyczących systemów legarowych przeznaczonych do konstrukcji budowlanych. Typowo takie legary są stosowane jako podpory stropów, dachów oraz pomostów. Projektowanie i wykonawstwo takich legarów odbywa się w głównej mierze na bazie typowych projektów oraz typowych budynków. Ponadto, wykonawstwo takich systemów legarowych zostało skomplikowane z powodu ograniczeń nałożonych przez szczególną konstrukcję elementów legarowych i system mocowań użyty do połączenia elementów legarowych.

Istnieje zatem potrzeba uproszczenia systemu legarowego i konstrukcji, w których elementy składowe mogą być bardziej ujednolicone, podczas gdy istnieją także ciągłe wymagania tworzenia różnych konstrukcji budynków.

W jednej odmianie wynalazku, budynek zawiera metalowy dach i system legarowy. Używany tu termin „metalowy budynek” odnosi się do struktury mającej ramę składającą się głównie z metalowych części, włączając legary stanowiące przedmiot wynalazku. System legarowy zawiera górne i dolne podłużne belki mające zasadniczo ten sam przekrój geometryczny. Górne i dolne belki są zasadniczo podobne i wiele sieciowych członów jest umieszczona pomiędzy podobnymi belkami. Każda belka składa się z górnej części, ułożonych równolegle bocznych ścian i wewnętrznie rozciągającej się dolnej części, przy czym dolna część jest równoległa do górnej części. Para kołnierzy rozciąga się w dół od najbardziej wewnętrznej krawędzi każdej wewnętrznie rozciągającej się dolnej części belki. Kołnierze tworzą podłużnie rozciągającą się przyjmującą szczelinę umieszczoną wzdłuż długość belki. Korzystnie, człony belkowe są wytworzone całkowicie z pojedynczych stalowych arkuszy lub płyt.

Każdy z sieciowych członów jest utworzony z górnego odcinka sieciowego, przeciwległych bocznych ścian rozciągających się prostopadle od górnej części sieciowej oraz z wewnętrznie rozciągającego się dolnego odcinka sieciowego. Najbardziej wewnętrzne krawędzie wewnętrznie rozciągającego się dolnego odcinka sieciowego tworzą rozciągającą się podłużnie szczelinę. Korzystnie, górny odcinek sieciowy, równoległe boczne ściany oraz wewnętrznie rozciągające się dolne odcinki sieciowe, są również całkowicie wykonane z pojedynczego stalowego arkusza lub płyty. Każdy z sieciowych członów ma pierwszy i drugi koniec umieszczony w przyjmujących szczelinach z wykorzystaniem spawania lub za pomocą mechanicznych środków wybranych z grupy takich elementów jak śruby, sworznie, nity oraz ich kombinacje. W praktyce, przyjmujące szczeliny sieciowe górnej i dolnej belki są umieszczone przeciwległe, a szerokość przyjmującej szczeliny sieciowej jest równa szerokości górnego odcinka sieciowego każdego sieciowego członu, przez co sieciowe człony przylegają do kołnierzy każdej z belek przy wytwarzaniu legara.

Dla umieszczania i pozycjonowania końców legarów na poziomej konstrukcji takiej jak ściana, podłoga, pomost czy też rama sufitu, jest przewidziane podparcie. Podparcia zawierają górny człon, przeciwległe równoległe boczne człony i zewnętrznie rozciągające się podporowe płyty, przy czym owe płyty są równoległe do górnego członu podparcia. Podparcie jest odbierane lub osadzone w górnej belce w celu ustalenia jej położenia i wsparcia.

Legary i system legarowy według wynalazku stanowią prostą, a przy tym elegancką konstrukcję, wymagającą małych zapasów materiału. Legary mogą być szybko i łatwo wyprodukowane, redukując koszty ogólne i robociznę głównie związane z produkcją elementów konstrukcyjnych. Otwarta konstrukcja belek i sieciowych członów pozwala na zmiany wymiarów, co w innym przypadku mogłoby hamować lub spowalniać produkcję. Gdy istnieje taka potrzeba, zgodnie z wynalazkiem, legary mogą być szybko i łatwo wyprodukowane na miejscu z wcześniej pociętych odcinków materiału.

Przedmiot wynalazku jest przedstawiony w przykładzie wykonania na rysunku, na którym fig. 1 stanowi częściowy perspektywiczny widok systemu legarowego według wynalazku; fig. 2 stanowi częściowy boczny widok legara będącego częścią systemu według wynalazku; fig. 3 stanowi przekrój poprzeczny belki używanej w legarze według wynalazku;

fig. 4 stanowi przekrój poprzeczny sieciowego członu używanego w legarze według wynalazku;

PL 208 745 B1 fig. 5 stanowi częściowy widok przekroju poprzecznego legara według wynalazku;

fig. 6 stanowi widok przekroju poprzecznego odbiorczego podparcia umiejscowionego na górnej części legara według systemu legarowego zgodnego z wynalazkiem; fig. 7 stanowi częściowy widok przekroju poprzecznego belki i sieciowego członu systemu legarowego według wynalazku; fig. 8 stanowi widok z boku legara według wynalazku, zaś Fig. 9 jest widokiem z boku na legar zgodny z wynalazkiem mający alternatywne sieciowe ukształtowanie.

Przykłady wykonania wynalazku są opisane poniżej w odniesieniu do jego wytwarzania i używania. Wynalazek przewiduje wiele stosowalnych koncepcji wynalazczych, które mogą być wykorzystane również w innych sytuacjach. Szczególne przykłady wykonania omówione w opisie są wyłącznie ilustracją szczególnych możliwości wytwarzania i używania rozwiązania według wynalazku i nie mogą one ograniczać zakresu ochrony wynalazku.

Zgodnie z fig. 1, 2 i 8 zilustrowany jest system legarowy według wynalazku. System ten zawiera legar 11 z górną belką 12, dolną belką 24, członami sieciowymi 30 i z podparciem 40. Jak zostało to zilustrowane, górna belka 12 legara 11 jest umiejscowiona ponad podparciem 40 po to by ustalać pozycję i utrzymywać legar 11 w żądanej pozycji na szczycie odbiorczej konstrukcji takiej jak belka dwuteowa 50. Również, jak zostało to zilustrowane, dolna belka 24 jest krótsza niż górna belka 12 w związku z czym pozwala to by legar 11 mógł być umiejscowiony ponad belką dwuteową 50 lub na podobnej umieszczonej horyzontalnie wsporczej konstrukcji, takiej jak ściana, pomost lub rama sufitu.

Zgodnie z fig. 3 przedstawiony jest przekrój poprzeczny belki 12, przy czym jest zrozumiałe że geometria górnej belki 12 i dolnej belki 24 jest podobna. Belka 12 zawiera podłużnie rozpościerającą się górną część 14, podłużnie rozpościerające się przeciwległe boczne ściany 16, podłużnie rozpościerające się dolne części 18 i równoległe, przeciwległe kołnierze 20. Jak zostało to pokazane, dolne części 18 są zasadniczo równoległe do górnej części belki 14, zaś rozpościerające się w dół kołnierze 20 są zasadniczo równoległe do ścian bocznych 16. Kołnierze 20 tworzą przyjmujące szczeliny 22, które rozpościerają się na długości belek 12, 24, przeznaczone na sieciowe człony. Korzystnie, górna część belki 14, boczne ściany 16, dolne części 18 i kołnierze 20 są wykonywane jako jednolite, na przykład poprzez formowanie na zimno pojedynczego stalowego arkusza lub płyty. Zrozumiałym jest również, że elementy belki 12 mogą być również wyprodukowane oddzielnie i połączone, na przykład przez cięcie i spawanie części z arkuszy stalowych. W typowym zastosowaniu szerokość w_c belki 12 wynosi 101,60 mm (4 cale), wysokość h_s może wynosić od 38,10 do 50, 80 mm (1,5 do 2 cali) i wysokość h_f kołnierzy wynosi 17,46 mm (11/16 cala). Z tych wymiarów wynika, że szerokości w_!m dolnej części belki będzie wynosić około 41,27 mm (13/8 cala). Te dokładne wymiary są wskazane tylko dla celów ilustracyjnych i zrozumiałym jest, że kształt belki 12 może być wytworzony z nieco innymi lub zasadniczo innymi wymiarami.

Na fig. 4, przedstawiony jest przekrój poprzeczny sieciowego członu 30, który nadaje się do użycia w połączeniu zgodnie z wynalazkiem. Sieciowy człon 30 zawiera podłużnie rozciągający się górny odcinek sieciowy 32, umieszczone naprzeciw siebie równoległe boczne ściany 34 i podłużnie rozciągające się dolne odcinki sieciowe 36. Podłużnie rozciągające się dolne odcinki sieciowe (36) zawierają podłużnie rozciągającą się szczelinę 38, która przebiega na długości sieciowego członu 30. Jak to zostało przedstawione, górny odcinek sieciowego członu 32, boczne ściany 34 i dolne odcinki sieciowe 36, są integralnie ukształtowane z pojedynczego stalowego arkusza, jednak dopuszczalnym jest również wytworzenie pojedynczych części sieciowego członu 30 i połączenie tych części w inny sposób, na przykład przez spawanie.

Odnosząc się do fig. 3, 4 i 7, wewnętrzna szerokość w₁ przyjmującej szczeliny 22 jest korzystnie równa zewnętrznej szerokości sieciowego członu 30 by zapewniać przylegające współoddziaływanie, np. bez żadnych szpar czy przestrzeni, pomiędzy bocznymi ścianami 34 sieciowych członów 30 i wewnętrznymi powierzchniami kołnierzy 20 belki 12. Przylegające współoddziaływanie pomiędzy bocznymi ścianami 34 i kołnierzami 20 pomaga w odpowiednim umieszczeniu sieciowego członu 30, gdy jest on wkładany do belki 12. Dodatkowo, geometria belki 12 i sieciowego członu 30 ułatwia spawanie sieciowego członu na miejscu po jego włożeniu w belkę 12 podczas produkcji.

W odniesieniu do fig. 6, przedstawiony jest przekrój poprzeczny pierwszego końca 13 belki 12 umiejscowionej na podparciu 40. Podparcie 40 zawiera górny człon 42 oraz umieszczone równolegle boczne ściany 44 i nośne kołnierze 46. Należy podkreślić, że górne podparcie 40, boczne ściany 44 i nośne kołnierze 46 podparcia 40 mogą być jednolicie ukształtowane z pojedynczego, stalowego arkusza albo płyty lub mogą być wykonane w inny sposób, na przykład, przez wycinanie i spawanie stalowych płyt. W typowym wykonaniu, wysokość h₂ podparcia 40 wynosi od 101,60 do 152,40 mm

PL 208 745 B1 (4 do 6 cali), przeważnie 101,60 mm lub 114,30 mm (4 lub 4,5 cala), a szerokość wf nośnych kołnierzy wynosi od 25,40 mm do 50, 80 mm (1 do 2 cali), przeważnie 33, 33 mm (1 5/16 cala). Również i te wymiary są przedstawione wyłącznie dla celów ilustracyjnych, bowiem podparcie 40 może być wytworzone w innych wymiarach, zależnych od specyfiki zastosowania.

Jak zostało przedstawione, wewnętrzna wysokość lub głębokość h₁ belki 12 jest mniejsza niż zewnętrzna wysokość h podparcia 40. Wskutek tego, gdy belka 12 jest umiejscowiona na podparciu 40, zewnętrzna powierzchnia górnej części belki 42 podparcia 40 przylega do wewnętrznej powierzchni górnej części 14 belki 12 wzdłuż długości podparcia 40, co powoduje, że obciążenie z legara 11 jest przenoszone na podparcie. Drugi koniec 13 belki 12 jest umiejscowiony ponad identycznym podparciem 40 na drugim końcu przęsła. Również, jak zostało to przedstawione, szerokość wi pomiędzy zewnętrznymi powierzchniami bocznych ścian 44 podparcia 40 jest równa szerokości w₁ przyjmującej szczeliny 22 belki 12. Zapewnia to wzajemne przyleganie pomiędzy bocznymi ścianami 44 podparcia 40 i wewnętrznymi powierzchniami kołnierzy 20 belki 12, co oznacza na przykład, że między tymi powierzchniami nie ma żadnej szczeliny ani przerwy. Bliskie usytuowanie bocznych ścian 44 i kołnierzy 20 ułatwia właściwe rozmieszczenie belki 12, gdy jest ona umiejscowiona na podparciu 40. Dodatkowo, geometria belki 12 i podparcia 40 zapewnia, że legar może być łączony, na przykład może być z łatwością spawany, podczas jego wytwarzania.

Otwarty profil belek 12 i 24 oraz sieciowych członów 30 również zapewnia tolerancyjność na różnego rodzaju modyfikacje. Termin „otwarty profil” użyty w niniejszym opisie odnosi się do struktury posiadającej nieciągły zewnętrzny obwód, w przeciwieństwie na przykład do zamkniętego prostokątnego dźwigara lub cylindra. Zatem, na przykład, gdy zewnętrzny wymiar sieciowego członu 30 jest nieco większy niż szerokość w₁ sieciowej przyjmującej szczeliny 22, boczne ściany 16 belki 12 mogą być odginane na zewnątrz, pozwalając w ten sposób na umieszczenie sieciowego członu 30. Alternatywnie, gdy zewnętrzny wymiar sieciowego członu jest nieco mniejszy niż szerokość przyjmującej szczeliny 22, struktura belki 12 zapewnia wystarczającą giętkość, aby umożliwić zaciśnięcie kołnierzy 20 na sieciowym członie 30. Analogicznie, otwarty profil sieciowego członu 30 również zapewnia określony stopień elastyczności. Podobnie, otwarty profil belki 12 pozwala na różnice w szerokości podparcia 40.

Konstrukcja legara według wynalazku została dalej wyjaśniana w odniesieniu do fig. 2, 5, 7 i 8. Po pierwsze określona jest rozpiętość (fig. 8) legara oraz długości górnej belki 12 i dolnej belki 24, pozwalając na dostateczną długością górnej belki w celu jej umieszczenia na podparciu 40. Jak zostało wcześniej wspomniane, dolna belka 24 będzie zwykle krótsza niż górna belka 12, tak aby legar mógł być umiejscowiony ponad strukturą podtrzymującą taką jak dźwigar lub rama bez kolidowania dolnej belki z tą strukturą wspomagającą. Zależnie od rozpiętości, obciążenia stropu, podłogi lub pomostu, które mają być zamocowane ponad legarami i odpowiedniej wysokość h legara, belki stalowe mogą być wytwarzane w różnych szerokościach lub grubościach. W większości przypadków, w zależności od szczególnego zastosowania, wysokość legara będzie zawierać się pomiędzy 457,20 do 914,20 mm (1,5 i 3,0 stopy).

Po określeniu długości i szerokości belek 12 i 24 wykonuje się sieciowy człon 30 przeważnie przez nacinanie podłużnego kanału posiadającego wcześniej opisany profil o odpowiedniej długości. Znaczącą korzystną cechą legara według wynalazku jest to, że konstrukcja legara pozwala na użycie więcej niż jednej grubości sieciowego członu dla różnej rozpiętości i wysokości legara. Na przykład, jak zostało wspomniane, typowe zastosowania potrzebują legarów o wysokości od 457, 20 do około 914,40 mm (1,5 stopy do około 3,0 stóp). Typowe rozpiętości mogą dochodzić nawet do 18,288 m (60 stóp) długości. W tym zakresie, aby produkować sieciowe człony, możliwym jest używanie jednego kształtu stalowego elementu sieciowego z 16 wymiarami lub 14 wymiarami kanału o wyżej przedstawionym profilu. To z kolejno łagodzi wymagania by utrzymywać różne narzędzia do wytwarzania kanałów przy produkcji sieciowych członów oraz ogranicza koszty zapasów i wielkość powierzchni składowej potrzebnej przy maksymalizacji sprawności projektowania.

Zatem sieciowe człony mogą być cięte wcześniej do użytku w legarach o różnych wysokościach. W j ednym rozwiązaniu, legar posiadający wysokość h równą 457, 20 mm (1,5 stóp) i poszczególne długości segmentów £ równe 1219,20 mm (4 stopy) (fig. 8) może być wykorzystywane 16 grubości zasadniczo prostokątnych stalowych sieciowych członów, jak przedstawiono na fig. 4, o szerokości w i wysokość h₂ równej 31,75mm (1,25 cala), odpowiadającej szerokością w sieciowych szczelin belek 12 i 24. W tym przypadku, długość sieciowych członów l_w będzie wynosić około 1295, 40 mm (4,25 stóp) i kąt nachylenia θ (fig. 2) około 20°. Gdy wysokość h legara wynosi 914,40 mm

PL 208 745 B1 (3.0 stopy) i długość odcinka wynosi 1219,20 mm (4.0 stopy), długość l_w sieciowych członów będzie około 1524 mm (5.0 stóp) i kąt nachylenia θ będzie wynosił około 37° i kanał może być uformowany w 16 wymiarach przez 12 grubości materiału. Oczywiście, możliwe są liczne odmiany wysokości legara, długości przęsła, długości odcinka i materiału. Zatem powyższy opis ma tylko znaczenie ilustracyjne.

Belki 12, 24 i sieciowe człony 30 sortuje się według wymiarów, końcówki sieciowych członów 30, wkłada się w przyjmującą szczelinę 22 sieciowego członu belek, jak zilustrowano na fig. 2, 5 i 7, razem z końcami sąsiednich sieciowych członów przylegających do siebie. Sieciowe człony mogą być następnie spawane aby utworzyć legar 11. Mogą być wykorzystane również inne metody łączenia sieciowych członów 30 z belkami 12, 24, takie jak skręcanie śrubami, nitowanie lub klejenie przy użyciu odpowiedniego spoiwa.

Na fig. 9, jest przedstawione alternatywne wykonanie legara 50 według wynalazku. W wykonaniu przedstawionym na fig. 9, wykorzystywane są sieciowe człony 52 i 54 o różnych długościach. Prostopadłe sieciowe człony 54, posiadające końce 56, rozciągają się pomiędzy belkami 12, 24 i krzyżują się z nimi pod kątem 90°. Pomiędzy prostopadłymi sieciowymi członami 54 są umieszczone ukośne sieciowe człony 52 z końcami 58, które krzyżują się z belkami 12, 24 pod kątem nachylenia β mniejszym niż 90°, dokładny kąt jest zależny od odległości d pomiędzy kolejnymi prostopadłymi sieciowymi członami, co z kolei zależy od szczególnego zastosowania i warunków konstrukcji. Końce sieciowych członów 52, 54 przylegają do przyjmujących szczelin 22 sieciowych członów i są w nich odpowiednio zamocowane, na przykład przez spawanie, łączenie śrubami, nitowanie lub klejenie przy użyciu odpowiedniego spoiwa. Jak to zostało przedstawione, legar 50 z fig. 9 jest zasadniczo podobny do legara 11 z fig. 1 i 2 pod wszystkimi istotnymi względami, włączając geometrię belek 12, 24 i sieciowych członów 30 za wyjątkiem długości i ustawienia sieciowych członów 52, 54.

Legar i system legarowy według wynalazku jest bardziej korzystny niż obecnie używane legary i systemy legarowe. Legary według wynalazku są proste, a poza tym eleganckie w konstrukcji, i potrzebują minimalnych zapasów materiałowych. Legary według wynalazku są szybko i łatwo wytwarzane oraz pozwalają na ograniczenie kosztów ogólnych i kosztów robocizny związanych głównie z produkcją elementów konstrukcyjnych. Gdy podparcia 40 systemu zostaną umiejscowione i zamocowane, legary 11 mogą zostać szybko i łatwo ułożone przez umieszczenie końców górnych belek 12 nad podparciami. Zatem, system legarowy według wynalazku jest dostosowany do szybkiego konstruowania budynków i umożliwia obniżenie kosztów robocizny i czasu budowy. Otwarta konstrukcja belek 12, 24 i sieciowych członów 30 pozwala na różnorakie dobieranie wymiarów materiału co w innym przypadku mogłoby utrudniać lub spowalniać produkcję. Jeśli zaistnieje takie zapotrzebowanie, dzięki konstrukcji legarów według wynalazku, legary te mogą być szybko i łatwo wyprodukowane na miejsce z wcześniej pociętych odcinków.

Mimo tego, że tylko pewne przykłady wykonania wynalazku zostały zilustrowane w celu jego ujawnienia, wiele zmian w sposobie wykorzystania oraz w konstrukcji rozwiązania według wynalazku może być dokonane przez specjalistów z danej dziedziny techniki, w zakresie wykonań obejmujących przedmiotowy zakres ochrony przedstawiony w załączonych zastrzeżeniach patentowych oraz zgodnie z duchem wynalazku.

Claims (20)

1. System legarowy zawierający górne i dolne belki ułożone wzdłużnie, które są równoległe do siebie oraz wiele sieciowych członów umieszczonych pomiędzy tymi równoległymi belkami, znamienny tym, że każda z górnych i dolnych belek (12, 24) zawiera górną część (14), przeciwległe równoległe boczne ściany (16), skierowane do wewnątrz dolne części (18) równoległe do górnej części (14) oraz parę kołnierzy (20) rozciągających się od najbardziej wewnętrznych krawędzi dolnych części (18), zaś kołnierze (20) tworzą rozciągającą się podłużnie ciągłą szczelinę (22) przyjmującą elementy sieciowe wzdłuż długości belki, przy czym szczeliny (22) są utworzone przeciwległe w górnej i dolnej belce (12, 24), oraz ma wiele sieciowych członów (30), z których każdy zawiera górny odcinek sieciowy (32), o szerokości równej szerokości przyjmującej szczeliny sieciowej (22), umieszczone równolegle boczne ściany rozciągające się prostopadle do górnego odcinka sieciowego (32), oraz skierowane do wewnątrz dolne odcinki sieciowe (36) tworzące rozciągającą się podłużnie szczelinę (38), przy czym

PL 208 745 B1 każdy z sieciowych członów (30) ma pierwszy koniec do mocowania w szczelinie mocującej sieciowej górnej belki i drugi koniec do mocowania w szczelinie mocującej sieciowej (22) dolnej belki, a ponadto ma podparcie (40), które posiada górny człon (42) podparcia, ustawione naprzeciw siebie równoległe boczne ściany (44) i rozciągające się na zewnątrz podporowe płyty (46), które są równoległe do górnego członu podparcia, podparcie (40) jest mocowane w mocującej szczelinie sieciowej (22) górnej belki na przeciwległych końcach legara, do wsparcia legara.

2. System legarowy według zastrz. 1, znamienny tym, że wewnętrzna powierzchnia górnej części (14) belki (12, 24) przylega do zewnętrznej powierzchni górnego końca członu podparcia (40).

3. System legarowy według zastrz. 1, znamienny tym, że sieciowe człony (30) przecinają się z belkami (12, 24) pod kątem w granicach od około 15° do około 60°.

4. System legarowy według zastrz. 1, znamienny tym, że szerokość górnego członu (42) podparcia (40) jest taka sama jak szerokość sieciowej przyjmującej szczeliny (22).

5. System legarowy według zastrz. 1, znamienny tym, że końce sąsiednich sieciowych członów (30) przylegają do siebie.

6. System legarowy według zastrz. 1, znamienny tym, że sieciowe człony (30) są zamocowane do górnych i dolnych belek (12, 24) za pomocą mechanicznych środków mocujących wybranych z grup takich jak śruby, sworznie, spawy i nity oraz ich kombinacji.

7. System legarowy według zastrz. 1, znamienny tym, że boczne ściany (44) sieciowych członów (30) przylegają do kołnierzy (20) górnych i dolnych belek (12, 24).

8. System legarowy według zastrz. 1, znamienny tym, że przeciwległe, równoległe boczne ściany (16) belki (12, 24) są prostopadłe do jej górnej części (14).

9. System legarowy według zastrz. 1, znamienny tym, że kołnierze (20) belki (12, 24) są równoległe do jej przeciwległych bocznych ścian (16).

10. System legarowy według zastrz. 1, znamienny tym, że sieciowe człony (30) mają prostokątny przekrój poprzeczny.

11. Legar zawierający górne i dolne belki ułożone wzdłużnie, które są równoległe do siebie oraz wiele sieciowych członów umieszczonych pomiędzy tymi równoległymi belkami, znamienny tym, że każda z górnych i dolnych belek (12, 24) zawiera górną część (14), boczne ściany (16), skierowane do wewnątrz dolne części (18) równoległe do górnej części (14) oraz parę kołnierzy (20) będących w pewnej odległości od siebie rozciągających się na zewnątrz od dołu najbardziej wewnętrznych krawędzi dolnych części (18), przy czym kołnierze (20) tworzą rozciągającą się podłużnie ciągłą szczelinę (22) przyjmującą elementy sieciowe wzdłuż długości belki, zaś szczeliny (22) są utworzone przeciwległe w górnej i dolnej belce (12, 24), oraz ma wiele sieciowych członów (30), z których każdy zawiera górny odcinek sieciowy (32), umieszczone równolegle boczne ściany rozciągające się prostopadle do górnego odcinka sieciowego (32), oraz skierowane do wewnątrz dolne odcinki sieciowe (36), przy czym każdy z sieciowych członów (30) ma pierwszy koniec do mocowania w mocującej szczelinie sieciowej (22) górnej belki i drugi koniec do mocowania w mocującej szczelinie sieciowej (22) dolnej belki, a ponadto sieciowe człony (30) przecinają się z belkami (12, 24) pod kątem w granicach od około 15° do około 60°.

12. Legar według zastrz. 11, znamienny tym, że boczne ściany (16) belki (12, 24) leżą naprzeciwko siebie i są do siebie równoległe oraz prostopadłe do jej górnej części (14).

13. Legar według zastrz. 11, znamienny tym, że szerokość górnego odcinka sieciowego (32) sieciowego członu (30) jest równa szerokości przyjmującej szczeliny (22).

14. Legar według zastrz. 11, znamienny tym, że górna belka (12) jest przystosowana do umiejscowienia w bliskiej styczności na podparciu (40), które ma człon górnego podparcia (42), przeciwległe, równoległe i ustawione naprzeciw siebie boczne ściany (44) oraz rozciągające się na zewnątrz podporowe płyty (46), które są równoległe do górnego członu podparcia oraz człon podparcia mocowany w członowej mocującej szczelinie sieciowej (22) górnej belki legara, do wsparcia legara.

15. Legar według zastrz. 11, znamienny tym, że sieciowe człony (30) mają prostokątny przekrój poprzeczny.

16. Legar według zastrz. 11, znamienny tym, że skierowane do wewnątrz odcinki sieciowe (36) sieciowych członów (30) tworzą rozciągającą się podłużnie szczelinę (38).

17. Konstrukcja zawierająca system legarowy posiadający górne i dolne belki ułożone wzdłużnie, które są równoległe do siebie oraz wiele sieciowych członów umieszczonych pomiędzy tymi równoległymi belkami, znamienna tym, że

PL 208 745 B1 każda z górnych i dolnych belek (12, 24) zawiera górną część (14), przeciwległe równoległe boczne ściany (16), skierowane do wewnątrz dolne części (18) równoległe do górnej części (14) oraz parę kołnierzy (20) rozciągających się od dołu z najbardziej wewnętrznych krawędzi dolnych części (18), przy czym kołnierze (20) tworzą rozciągającą się podłużnie ciągłą szczelinę (22), przyjmującą elementy sieciowe wzdłuż długości belki, a ponadto górna część (14), dolna część (18), równoległe boczne ściany (44) i kołnierze, są uformowane integralnie, zaś szczeliny (22) są utworzone przeciwległe w górnej i dolnej belce (12, 24), oraz ma wiele sieciowych członów (30), z których każdy zawiera górny odcinek sieciowy (32), o szerokości równej szerokości przyjmującej szczeliny (22), umieszczone równolegle boczne ściany rozciągające się prostopadle do górnego odcinka sieciowego (32), oraz skierowane do wewnątrz dolne odcinki sieciowe (36) tworzące rozciągającą się podłużnie szczelinę (38), przy czym każdy z sieciowych członów (30) ma pierwszy i drugi koniec, które są umieszczone w przyjmującej szczelinie (22), a ponadto ma podparcie (40), które posiada górny człon (42) podparcia, ustawione naprzeciw siebie równoległe boczne ściany (44) i rozciągające się na zewnątrz podporowe płyty (46), które są równoległe do górnego członu podparcia oraz człon podparcia jest mocowany w członowej mocującej szczelinie sieciowej (22) górnej belki na przeciwległych końcach legara, do wsparcia legara.

18. Konstrukcja według zastrz. 17, znamienna tym, że wewnętrzna powierzchnia górnej części (14) belki (12) przylega do zewnętrznej powierzchni górnego członu (42) podparcia (40), oraz sieciowe człony (30) przecinają się z belkami (12, 24) pod kątem w granicach od około 15° do około 60°.

19. Konstrukcja według zastrz. 17, znamienna tym, że szerokość górnego członu podparcia (42) jest równa szerokości sieciowej mocującej szczeliny (22), zaś końce sąsiednich sieciowych członów (30) przylegają do siebie.

20. Konstrukcja według zastrz. 17, znamienna tym, że sieciowe człony (30) są zamocowane do górnych i dolnych belek (12, 24) przez spawanie, zaś boczne ściany (44) sieciowych członów (30) przylegają do kołnierzy (20) górnych i dolnych belek (12, 24).