PL209555B1 - Element mocujący do mocowania płyt z materiału izolacyjnego - Google Patents

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest element mocujący do mocowania płyt z materiału izolacyjnego do podłoża, za pomocą korpusu kołka rozpieralnego w podłożu przez trzpień rozprężny, który to korpus ma drążony trzpień, na którego jednym końcu wzdłużnym znajduje się płyta dociskowa, a na przeciwległym końcu wzdłużnym znajduje się tuleja rozprężna, przy czym trzpień rozprężny ma obszar rozprężenia do promieniowego rozszerzania tulei rozprężnej oraz obszar prowadzący, współpracujący z drążonym trzpieniem i wyposażony przynajmniej częściowo w żebra przebiegające w kierunku wzdłużnym.

Elementy mocujące wspomnianego rodzaju mają trzpień rozprężny zakotwialny w podłożu. Korpus kołka posiada drążony trzpień, który ma na przykład długość, odpowiadającą grubości płyty z materiałów izolacyjnego, która ma być przymocowana do podłoża. Na końcu od strony kierunku osadzania znajduje się płyta dociskowa, służąca do dociśnięcia płyty z materiału izolacyjnego do podłoża. Na naprzeciwległym końcu drążonego trzpienia znajduje się tuleja rozprężna, która przez wprowadzenie trzpienia rozprężnego, zwłaszcza obszaru rozprężania trzpienia rozprężnego, przez promieniowe rozszerzanie zakotwią korpus kołka w podłożu.

Z opisu DE 19962795 Cl znany jest element mocujący z korpusem kołka i trzpieniem rozprężnym. Korpus kołka ma drążony trzpień o przekroju poprzecznym w kształcie kolistego pierścienia, przy czym na końcu trzpienia od strony kierunku osadzania znajduje się tuleja rozprężna, a na naprzeciwległym końcu znajduje się płyta dociskowa. Trzpień rozprężny zawiera wiele żeber przebiegających w kierunku wzdłużnym, rozmieszczonych równomiernie na jego obwodzie.

W tym znanym rozwiązaniu wadliwa jest wytrzymałość na wyboczenie zarówno korpusu kołka jak i elementu rozprężającego. Poza tym wskutek wykonania cienkiego trzpienia rozprężającego absorbowana jest część energii uderzenia. Przy końcu przebiegu wprowadzania, przy określonych warunkach ramowych, powstają tak zwane uderzenia odbojowe, to znaczy, że trzpień rozprężny nie daje się całkowicie wprowadzić w korpus kołka. Powodem tych tak zwanych uderzeń odbojowych są na przykład zwierciny w tulei rozprężnej, które uniemożliwiają całkowite wbicie rozprężnego elementu w korpus kołka, zwłaszcza w rozprężną tuleję. Poza tym nie ma możliwości całkowitego, a więc prawidłowego wbicia rozprężnego trzpienia w rozprężną tuleję korpusu kołka. Skutkiem takiego niezupełnie osadzonego elementu mocującego są poza tym jego niewystarczające wartości obciążalności zamocowania w podłożu.

Zadaniem wynalazku jest opracowanie elementu mocującego płyty z materiału izolacyjnego, który zapewnia zarówno wysoką odporność na wyboczenie korpusu kołka jak i elementu rozprężnego. Wskutek tego element mocujący zapewnia wysokie obciążalności także w otworze zawierającym zwierciny.

Element mocujący do mocowania płyt z materiału izolacyjnego do podłoża za pomocą korpusu kołka rozpieralnego w podłożu przez trzpień rozprężny, który to korpus ma drążony trzpień, na którego jednym końcu wzdłużnym znajduje się płyta dociskowa, a na przeciwległym końcu wzdłużnym znajduje się tuleja rozprężna, przy czym trzpień rozprężny ma obszar rozprężania do promieniowania rozszerzania tulei rozprężnej oraz obszar prowadzący współpracujący z drążonym trzpieniem i wyposażony przynajmniej częściowo w żebra przebiegające w kierunku wzdłużnym, przy czym wewnętrzny zarys drążonego trzpienia przynajmniej częściowo jest komplementarny do zarysu zewnętrznego obszaru prowadzącego, według wynalazku charakteryzuje się tym, że obszar rozprężania trzpienia rozprężnego, na końcu znajdującym się od strony kierunku osadzania, ma element czołowy, który przynajmniej częściowo wystaje promieniowo ponad pozostały obszar rozprężania graniczący z nim bezpośrednio.

Korzystnie, obszar prowadzący trzpienia rozprężnego współpracuje z drążonym trzpieniem mającym w przekroju poprzecznym przebiegającym poprzecznie do kierunku wzdłużnego L, zasadniczo jednakową grubość ścianki d.

Drążony trzpień w przekroju poprzecznym przebiegającym poprzecznie do kierunku wzdłużnego L, ma kształt gwiazdy.

Korzystnie, w elemencie mocującym według wynalazku długość tulei rozprężnej jest większa niż długość obszaru rozprężania.

Koniec tulei rozprężnej od strony kierunku osadzania, ma zamkniętą część spodnią.

Obszar rozprężania przynajmniej na części swojej długości ma kształt stożkowy, przy czym średnica obszaru rozprężania w obszarze stożkowym zwiększa się w kierunku osadzania S.

PL 209 555 B1

Korzystnie, element czołowy ma zarys zewnętrzny w kształcie stożka ściętego, zwężającego się w kierunku osadzania S.

W elemencie mocującym według wynalazku trzpień rozprężny jest trzpieniem z materiału niemetalicznego.

Trzpień rozprężny w obszarze rozprężania ma przynajmniej dwa elementy zaczepowe stanowiące elementy prowadzące, dla trzpienia rozprężnego w korpusie kołka, zwłaszcza do prowadzenia trzpienia rozprężnego w drążonym trzpieniu korpusu kołka.

Korzystnie, elementy zaczepowe stanowiące elementy prowadzące umieszczone są od strony kierunku osadzania w obszarze końcowym obszaru rozprężania trzpienia rozprężnego.

Korpus kołka, zwłaszcza drążony trzpień, ma rowki prowadzące przebiegające w obszarze prowadzącym korpusu kołka w kierunku wzdłużnym L, do prowadzenia elementów zaczepowych stanowiących elementy prowadzące.

Korzystnie, drążony trzpień w przekroju poprzecznym przebiegającym poprzecznie do kierunku wzdłużnego, ma postać gwieździstą, przy czym wierzchołki promieni gwiazdy tworzą bazę dla rowków prowadzących.

W elemencie mocującym, jeden lub wiele elementów zaczepowych stanowiących elementy prowadzące, umieszczone są każdorazowo na płaszczyźnie promieniowej Rs, która środkowo przechodzi przez oś trzpienia rozprężnego i przez jeden lub wiele odpowiednich elementów zaczepowych stanowiących elementy prowadzące, przy czym płaszczyzna promieniowa Rs przesunięta jest o kąt α, korzystnie o kąt α 5° do 15°, względem płaszczyzny promieniowej RD, która środkowo przechodzi przez oś korpusu kołka i bazę współpracującego rowka prowadzącego gwiaździstego przekroju poprzecznego trzpienia drążonego.

W elemencie mocującym według wynalazku przynajmniej jeden element zaczepowy stanowiący element prowadzący wprowadzalny jest, jako lewoblokujący, do rowka prowadzącego i przynajmniej jeden element zaczepowy stanowiący element prowadzący, wprowadzalny jest, jako prawoblokujący, do rowka prowadzącego korpusu kołka, zwłaszcza drążonego trzpienia korpusu kołka.

Wskutek tego, że zarys wewnętrzny drążonego trzpienia, przynajmniej częściowo, korzystnie na całej jego długości, wykonany jest komplementarnie do zewnętrznego zarysu obszaru prowadzącego trzpienia rozprężnego, następuje prowadzenie rozprężnego trzpienia w korpusie kołka w kierunku obwodu obu części. Poza tym wskutek przebiegających w kierunku wzdłużnym rowków w trzpieniu drążonym, zapewniona jest jego wysoka wytrzymałość na wyboczenie.

Drążony trzpień w przekroju poprzecznym, przebiegającym poprzecznie do kierunku wzdłużnego, ma jednakową grubość ścianki, aby zapewnić przez to ekonomiczne wytwarzanie elementu mocującego.

Drążony trzpień, w przekroju poprzecznym przebiegającym poprzecznie do kierunku wzdłużnego, wykonany jest gwiaździście, aby zapewnić maksymalną wytrzymałość na wyboczenie drążonego trzpienia. Wskutek gwiaździstego wykonania poprzecznego przekroju drążonego trzpienia powstaje poza tym duża masa w tym obszarze, która pozytywnie działa na przenoszenie energii uderzeń przy wbijaniu rozprężnego trzpienia w korpus kołka. Ponadto zarys zewnętrzny drążonego trzpienia wykonany jest podobnie do zarysu zewnętrznego obszaru prowadzącego trzpienia rozprężnego.

Długość tulei rozprężnej jest większa od długości obszaru rozprężania, aby utworzyć obszar zbiorczy dla zwiercin powstałych przy wytwarzaniu nawiercanego otworu. W ten sposób zapewniony jest wystarczająco długi obszar w tulei rozprężającej korpusu kołka dla przejścia obszaru rozprężania trzpienia rozprężnego. Jeżeli przy przebiegu osadzania elementu mocującego do nawierconego otworu przedostaną się na przykład zwierciny do tulei rozprężnej, to przy wbijaniu rozprężnego trzpienia w korpus rozprężny przez koniec obszaru rozprężania znajdujący się od strony kierunku osadzania, transportowane są one poprzez przestrzeń przejmującą utworzoną przez różnicę długości pomiędzy obszarem rozprężania i tuleją rozprężną. Wskutek tego zapewnione jest całkowite wbicie trzpienia rozprężnego w korpus kołka.

Koniec tulei rozprężnej od strony kierunku osadzania ma jednolitą część spodnią, aby wyeliminować możliwość wniknięcia zwiercin do tulei rozprężnej. Przy wprowadzaniu korpusu kołka w nawiercony otwór ta część spodnia służy, jako środek uszczelniający i przesuwa przed sobą zwierciny w kierunku osadzania.

Obszar rozprężny, przynajmniej na części swej długości, jest wykonany stożkowo, przy czym średnica obszaru rozprężania w stożkowym obszarze wzrasta w kierunku osadzania tak, aby przy przebiegu wbijania trzpienia rozprężnego, zwłaszcza obszaru rozprężania trzpienia rozprężnego,

PL 209 555 B1 w rozprężną tuleję korpusu kołka, opór wbijania powstający pomiędzy obiema częściami był możliwie mały. Obszar rozprężania ma korzystnie zbieżność wynoszącą 1° do 3°.

Obszar rozprężania, na końcu położonym od strony kierunku osadzania, ma element czołowy, który przynajmniej częściowo wystaje promieniowo ponad pozostały obszar rozprężania przylegający bezpośrednio do niego, wskutek czego element czołowy działa, jako element uszczelniający pomiędzy korpusem kołka i trzpieniem rozprężnym i zapobiega wnikaniu zwiercin do części korpusu kołka oddalonej od elementu czołowego od strony kierunku osadzania.

Element czołowy ma zewnętrzny zarys w kształcie stożka ściętego, który zwęża się w kierunku osadzania, aby zapewnić bezproblemowe wprowadzanie trzpienia rozprężnego w korpus kołka i jednocześnie zapewnić zamocowanie trzpienia rozprężnego w korpusie kołka w stanie wstępnego montażu.

Korpus kołka wytworzony jest z tworzywa sztucznego, aby zapobiec tworzeniu się mostków cieplnych i zapewnić ekonomiczne jego wytwarzanie.

Trzpień rozprężny wytworzony jest z materiału niemetalicznego, aby uniknąć korodowania trzpienia rozprężnego.

Trzpień rozprężny wykonany jest jednolicie, aby zapewnić wysoką wytrzymałość na wyboczenie korpusu kołka i trzpienia rozprężnego.

Trzpień rozprężny w obszarze rozprężania ma przynajmniej dwa elementy zaczepowe wykonane, jako elementy prowadzące. Zwłaszcza przy małej grubości płyty izolacyjnej długość drążonego trzpienia jest tak krótka, że trzpień rozprężny przy wprowadzaniu do korpusu kołka wchodzi już w tuleję rozprężną korpusu kołka zanim jeszcze trzpień rozprężny zostanie przeprowadzony przez żebra w obszarze prowadzącym trzpienia rozprężnego w drążonym trzpieniu korpusu kołka. Za pomocą elementów zaczepowych wykonanych, jako elementy prowadzące, trzpień rozprężny prowadzony jest już na początku przebiegu osadzania w korpusie kołka, a zwłaszcza w drążonym trzpieniu korpusu kołka.

Elementy zaczepowe wykonane, jako elementy prowadzące są umieszczone w obszarze końca obszaru rozprężania trzpienia rozprężnego znajdującym się od strony kierunku osadzania. Wskutek tego zapewnione jest prowadzenie trzpienia rozprężnego już na początku przebiegu osadzania.

Korpus kołka, zwłaszcza trzpień drążony, w obszarze prowadzenia korpusu kołka ma rowki prowadzące przebiegające w kierunku wzdłużnym. Wskutek tego elementy zaczepowe umieszczone przy trzpieniu rozprężnym i wykonane, jako elementy prowadzące, przy wprowadzaniu trzpienia rozprężnego w korpus kołka, zwłaszcza w trzpień drążony korpusu kołka, są prowadzone w korzystny sposób.

Zarys wewnętrzny drążonego trzpienia w przekroju poprzecznym przebiegającym poprzecznie do kierunku wzdłużnego, wykonany jest gwieździście, przy czym wierzchołki promieni gwiazdy tworzą bazę rowków prowadzących. Może tu chodzić o n-promieniowy przekrój poprzeczny, przy czym każdy z promieni może służyć, jako rowek prowadzący dla elementu zaczepowego wykonanego, jako element prowadzący.

Elementy zaczepowe wykonane, jako elementy prowadzące umieszczone są korzystnie na płaszczyźnie promieniowej, która przechodzi przez oś trzpienia rozprężnego i przez odpowiedni lub odpowiednie elementy zaczepowe wykonane, jako elementy prowadzące. Ta płaszczyzna lub płaszczyzny promieniowe są przesunięte o pewien kąt względem sąsiedniej płaszczyzny promieniowej, która przechodzi przez oś korpusu kołka i przez bazę przynależnego rowka lub rowków prowadzących gwiaździstego przekroju poprzecznego trzpienia drążonego. Kąt ten wynosi 5° do 15°. W korzystnym wykonaniu korpusu kołka przekrój poprzeczny obszaru rozprężania jest mniejszy od przekroju poprzecznego trzpienia drążonego. Przez przesunięty układ elementów zaczepowych wykonanych, jako elementy prowadzące, zapewnione jest prowadzenie przy osadzaniu trzpienia rozprężnego także w obszarze drążonego trzpienia, zanim jeszcze chwycą żebra obszaru prowadzącego w trzpieniu drążonym.

W korzystny sposób przynajmniej jeden element zaczepowy wykonany, jako element prowadzący wprowadzalny jest, jako lewoblokujący w odpowiedni rowek prowadzący, oraz przynajmniej jeden element zaczepowy wykonany, jako element prowadzący wprowadzany jest, jako prawoblokujący, w odpowiedni rowek prowadzący, zwłaszcza trzpienia drążonego korpusu kołka. Inaczej mówiąc przynajmniej jeden element zaczepowy wykonany, jako element prowadzący przylega do lewej, względnie przeciwnie do obrotu wskazówek zegara położonej powierzchni odpowiedniego rowka prowadzącego, a drugi element zaczepowy wykonany, jako element prowadzący, przylega do prawej, względnie do zgodnie z obrotem wskazówek zegara położonej powierzchni tego odpowiedniego rowPL 209 555 B1 ka prowadzącego. W ten sposób trzpień rozprężny przy osadzaniu w obszarze trzpienia drążonego korpusu kołka prowadzony jest z zabezpieczeniem przed obrotem wokół osi korpusu kołka w obu kierunkach obrotu.

Przedmiot wynalazku jest uwidoczniony w przykładzie wykonania na rysunku, na którym fig. 1 - przedstawia widok z boku elementu mocującego według wynalazku, w stanie nierozprężonym, fig. 2 - element mocujący z fig. 1, przedstawiony w przekroju wzdłużnym, fig. 3 - przekrój wzdłużny elementu mocującego z fig. 1, w stanie rozpartym, fig. 4 - element mocujący z fig. 1 w przekroju poprzecznym według linii IV-IV, fig. 5 - odmianę elementu mocującego z fig. 1, w przekroju wzdłużnym, a fig. 6 - przedstawia element mocujący z fig. 5 w przekroju poprzecznym według linii VI-VI.

Na fig. 1 do 4 przedstawiony jest element mocujący według wynalazku z korpusem kołka 1 rozpieralnym przez trzpień rozprężny 2 w nieprzedstawionym podłożu, który to korpus posiada drążony trzpień 3, na którego jednym wzdłużnym końcu znajduje się płyta dociskowa 4, a na przeciwległym końcu znajduje się tuleja rozprężna 5. Jednolicie wykonany trzpień rozprężny 2 ma obszar rozprężania 6 do równomiernego, promieniowego rozszerzania tulei rozprężnej 5 oraz ma obszar prowadzący 8 współdziałający z drążonym trzpieniem 3 i wyposażony w żebra 7 przebiegające w kierunku wzdłużnym L, przy czym żebra 7 rozmieszczone są równomiernie na jego obwodzie.

Drążony trzpień 3 o gwiaździstym przekroju poprzecznym, ma zarys wewnętrzny 9 wykonany komplementarnie do zarysu zewnętrznego 11 obszaru prowadzącego 8, jak widać to zwłaszcza na fig. 4. Grubość ścianki d drążonego trzpienia 3, w przekroju poprzecznym przebiegającym poprzecznie do kierunku wzdłużnego L, jest jednakowa.

Ponadto drążony trzpień 3 ma większą średnicę zewnętrzną niż rozprężna tuleja 5. Aby zapewnić wstępne zamocowanie w podłożu, tuleja rozprężna na swym zewnętrznym zarysie ma umieszczone przebiegające obwodowo żebra przytrzymujące 19.

Drążony trzpień 3 na jednym końcu ma zwężający się w kierunku osadzania element czołowy 12 w kształcie stożka ściętego, a na przeciwległym końcu ma kołnierzowy element 13 służący, jako opora. W stożkowo wykonanym obszarze rozprężania 6 trzpień rozprężny 2 zaopatrzony jest w wiele, przeciwnie do kierunku osadzania S działających elementów zaczepowych 14, które w stanie rozpartym, który przedstawiony jest zwłaszcza na fig. 3, wciskają się w zewnętrzny zarys tulei rozprężnej 5 korpusu kołka 1, i w ten sposób, w stanie rozpartym zapobiegają ruchowi przeciwnemu do kierunku osadzania S pomiędzy korpusem kołka 1 i trzpieniem rozprężnym 2. Poza tym stożkowy obszar rozprężania 6, na którym zewnętrzny zarys wprowadzany jest w kontakt z korpusem kołka 1, jest zasadniczo wykonany gładko, aby zapewnić małe siły tarcia pomiędzy korpusem kołka 1 i trzpieniem rozprężnym 2.

Płyta dociskowa zasadniczo wykonana jest, jako płaski pierścień kolisty umieszczony współosiowo z drążonym trzpieniem 3. Przelotowy otwór utworzony poprzez pierścień kolisty ma średnicę trzpienia rozprężnego 2. Przeciwnie do kierunku osadzania S płyta dociskowa 4 ma wgłębienie 15, współosiowe z przelotowym otworem i w kierunku do niego stożkowo otwarte.

Tuleja rozprężna 5 na swym końcu od strony osadzania, ma zwartą część spodnią 16 posiadającą zasadniczo stożkowy zarys zewnętrzny. Ponieważ długość obszaru rozprężania 6 trzpienia rozprężnego 2 jest mniejsza niż długość tulei rozprężnej 5 korpusu kołka 1, w stanie osadzonym elementu mocującego tworzy się przestrzeń zbiorcza 17 dla zwiercin. Poza tym tuleja rozprężna 5 ma wiele, w kształcie ustopniowanym, wykonanych szczelin wzdłużnych 18.

Na fig. 5 i 6 przedstawiona jest inna postać wykonania elementu mocującego z fig. 1. Korpus kołka 21 odpowiada zasadniczo korpusowi kołka 1, opisanego na fig. 1 do 4. Korpus kołka 21 ma trzpień drążony 23, na którego jednym końcu znajduje się płyta dociskowa 4 a na naprzeciwległym końcu znajduje się tuleja rozprężna 5. Trzpień rozprężny 22, tak jak trzpień rozprężny 2 z fig. 1, ma obszar rozprężania 26, oraz obszar prowadzący 28 z żebrami 27 prowadzącymi w kierunku wzdłużnym L, przy czym żebra rozmieszczone są korzystnie, równomiernie na jego obwodzie.

Drążony trzpień 23 ma gwiaździsty przekrój poprzeczny i ma zarys wewnętrzny 29 komplementarny do zarysu zewnętrznego obszaru prowadzącego 28. W tym przykładzie wykonania gwiaździsty przekrój poprzeczny drążonego trzpienia 23 ma sześciopromieniowe wykonanie, przy czym każdy z wierzchołków promieni gwiaździstych tworzy bazę rowków prowadzących 33a-f.

Trzpień rozprężny 22 w stożkowo wykonanym obszarze rozprężania 26 wyposażony jest w wiele elementów zaczepowych 31 działających przeciwnie do kierunku osadzania S. W obszarze rozprężania 26 znajdującym się od strony osadzania, znajdują się dwa, lekko względem siebie przesunięte elementy zaczepowe 32a i 32b wykonane, jako elementy prowadzące, które trzpień rozprężny 22 już

PL 209 555 B1 na początku przebiegu osadzania prowadzą w kierunku osadzania S względem korpusu kołka 21, gdy tylko przedni obszar trzpienia rozprężnego 22 zostanie wprowadzony w korpus kołka 21. Elementy zaczepowe 32a i 32b wykonane, jako elementy prowadzące, w odmianie opisanej postaci wykonania, mogą być wprowadzane w zaczep również z dwoma sąsiednimi rowkami prowadzącymi, na przykład

33a i 33b.

Elementy zaczepowe 32a i 32b wykonane, jako elementy prowadzące wystają promieniowo dalej niż elementy zaczepowe 31 w odniesieniu do zewnętrznej średnicy 34 obszaru rozprężania 26 trzpienia rozprężnego 22. Przy tym, trzpień rozprężny 22 mimo wystawania elementów zaczepowych 32a i 32b wykonanych, jako elementy prowadzące, jest wprowadzalny w tuleję rozprężną 5 korpusu kołka 1, a także zapewnione jest prowadzenie wzdłuż wewnętrznego zarysu 29 drążonego trzpienia 23 przy wprowadzaniu rozprężnego trzpienia 22 w korpus kołka 21.

Na fig. 6 przedstawiony jest przesunięty układ elementów zaczepowych 32a i 32b wykonanych, jako elementy prowadzące, względem układu innych elementów zaczepowych 31, wykonanych na obwodzie obszaru rozprężania 26. Elementy prowadzące 32a i 32b wykonane, jako elementy prowadzące, nie wypełniają całkowicie będącej do dyspozycji przestrzeni rowków prowadzących 33a i 33c. Ażeby było zapewnione prowadzenie trzpienia rozprężnego 22 za pomocą elementów zaczepowych 32a i 32b wykonanych, jako elementy prowadzące, przynajmniej wierzchołek jednego elementu zaczepowego 32a wykonanego, jako element prowadzący, przylega do ścianki bocznej 35a rowka prowadzącego 33a, a przynajmniej wierzchołek drugiego elementu zaczepowego 32b wykonanego, jako element prowadzący, przylega do ścianki bocznej 35b rowka prowadzącego 33c. Pomiędzy wierzchołkami elementów zaczepowych 32a i 32b wykonanych, jako elementy prowadzące i ściankami bocznymi 35a i 35b istnieje korzystnie pewien luz tak, ażeby trzpień rozprężny 22 nie zakleszczył się z korpusem kołka 21 podczas osadzania.

Elementy zaczepowe 32a i 32b wykonane jako elementy prowadzące umieszczone są na płaszczyźnie promieniowej Rs, która przechodzi przez oś 36 trzpienia rozprężnego i element zaczepowy 32a względnie 32b wykonany jako element prowadzący. Wspomniana płaszczyzna promieniowa Rs przesunięta jest o kąt α względem płaszczyzny promieniowej Rd, która przechodzi przez oś 37 korpusu kołka i bazę odpowiedniego rowka prowadzącego 33a względnie 33c. Wielkość kąta α w pierwszej linii zależy od stosunku wielkości trzpienia rozprężnego 22 do zarysu wewnętrznego trzpienia drążonego 23, jednakże w najczęstszych wykonaniach elementu mocującego wynosi 5° do 15°. W odmianie w stosunku do tego, możliwe jest, aby elementy zaczepowe 32a i 32b położone były na płaszczyznach promieniowych R_s, które mają różne kąty względem odpowiadających im płaszczyznom promieniowym Rd.

Trzpień rozprężny 22 za pomocą elementów zaczepowych 32a i 32b wykonanych, jako elementy prowadzące, jest prowadzony w odpowiednich rowkach prowadzących 33a i 33c, przy czym jeden z elementów zaczepowych 32a wykonany, jako element prowadzący, działa jako lewoblokujący, a drugi element zaczepowy 32b wykonany jako prowadzący, działa jako prawoblokujący, gdy trzpień rozprężny 22 zostanie osadzony w korpusie kołka 21. W odniesieniu do fig. 6 lewoblokujące działanie rozumie się jako blokadę ruchu obrotowego wokół osi 36 trzpienia rozprężnego przeciwnie do ruchu wskazówek zegara, a działanie prawoblokujące, jako blokadę obrotu zgodnie z ruchem wskazówek zegara. Gdy obszar rozprężania 26 trzpienia rozprężnego 22 wejdzie dostatecznie daleko w tuleję rozprężną 5 korpusu kołka 21, obszar prowadzący 28 trzpienia rozprężnego 22 zazębia się w drążonym trzpieniu 23 i wypełnia go zasadniczo całkowicie. Wskutek precyzyjnego prowadzenia elementów zaczepowych 32a i 32b wykonanych, jako elementy prowadzące, wprowadzanie obszaru prowadzącego 28 w trzpień drążony 23 zapewnione jest bez dopasowującego obrotu trzpienia rozprężnego 22 wokół osi 36 trzpienia rozprężnego.

Claims (1)

1. Element mocujący do mocowania płyt z materiału izolacyjnego do podłoża za pomocą korpusu kołka rozpieralnego w podłożu przez trzpień rozprężny, który to korpus ma drążony trzpień, na którego jednym końcu wzdłużnym znajduje się płyta dociskowa, a na przeciwległym końcu wzdłużnym znajduje się tuleja rozprężna, przy czym trzpień rozprężny ma obszar rozprężania do promieniowania rozszerzania tulei rozprężnej oraz obszar prowadzący współpracujący z drążonym trzpieniem i wyposażony przynajmniej częściowo w żebra przebiegające w kierunku wzdłużnym, przy czym wewnętrzny