PL209624B1 - Łańcuch ogniwowy - Google Patents

Abstract

Łańcuch ogniwowy (1) przeznaczony głównie do przenośników zgrzebłowych stosowanych w górnictwie podziemnym oraz w urządzeniach dźwignicowych, składa się z ciągu pojedynczych ogniw wzajemnie połączonych ze sobą, przy czym ciąg ogniw zbudowany jest z powtarzających się członów ogniw łańcuchowych (2, 3, 2'), zgodnie z którym, pierwsze ogniwo łańcuchowe (2) na co najmniej jednym ze swych dwóch ramion (6, 7) połączonych ze sobą łukami (4, 5) zawiera od strony wewnętrznej ramienia element podziałowy (8, 9) wystający do wnętrza i ograniczający prześwit średnicy wewnętrznej w kierunku poprzecznym oraz dzielący przestrzeń wewnętrzną ogniwa (2) na dwa oddzielne obszary ruchowe, a kolejne drugie ogniwo łańcuchowe (3), usytuowane poziomo zamocowane jest w obszarze ruchowym pierwszego ogniwa łańcuchowego (2) i połączone jest z drugim ogniwem pionowym (2') usytuowanym w obszarze ruchowym tegoż drugiego ogniwa (3).

Description

Przedmiotem wynalazku jest łańcuch ogniwowy utworzony z rzędu pojedynczych ogniw wzajemnie połączonych ze sobą.

Łańcuchy ogniwowe składają się z pewnej liczby pojedynczych ogniw wzajemnie połączonych ze sobą. Dla łańcuchów ogniwowych stosowanych przemysłowo jak na przykład w urządzeniach dźwignicowych względnie w górnictwie, zwłaszcza górnictwie podziemnym przy wydobywaniu węgla, pojedyncze ogniwa są wystawione na wysokie obciążenia rozciągające. Łańcuch ogniwowy posiada swoją maksymalną wytrzymałość na rozciąganie, jeśli pojedyncze ogniwa łańcucha zgodnie z przeznaczeniem usytuowane są jedno po drugim, przy czym dwa skierowane ku sobie łuki dwóch następujących po sobie ogniw łańcuchowych przylegają do siebie swymi wewnętrznymi stronami. Przy operowaniu obciążeniem znamionowym łańcucha ogniwowego przyjmuje się, by ogniwa łańcuchowe znajdującego się pod naprężeniem rozciągającym łańcucha ogniwowego zgodnie z przeznaczeniem były właśnie tak usytuowane, jak to wcześniej opisano. Jeśli pojedyncze ogniwa łańcuchowe nie znajdują się w położeniu zgodnie z ich przeznaczeniem, to wtedy przykładowo drugie ogniwo zamocowane w pierwszym ogniwie, kiedy nie graniczy swoją wewnętrzną stroną łukową, lecz graniczy wewnętrzną stroną swego ramienia z łukiem pierwszego ogniwa, to te ogniwo łańcuchowe nie jest obciążone obciążeniem znamionowym. To ogniwo stanowi wtedy słaby punkt łańcucha ogniwowego. Przy nieobciążonych, luźnych łańcuchach mogą się pojedyncze ogniwa łańcuchowe wzajemnie przestawić i w takim położeniu pozostać, jeś li łańcuch ogniwowy zostanie ponownie poddany obciążeniu. Łańcuch ogniwowy jest wtedy zakleszczony. Zakleszczone łańcuchy stanowią nie tylko osłabienie w zakresie zdolności przenoszenia obciążenia, lecz istnieje również niebezpieczeństwo, że zakleszczone odcinki łańcucha ogniwowego mogą uszkodzić urządzenia napędowe do przemieszczania łańcucha względnie same mogą ulec uszkodzeniu. Z tego względu muszą być stosowane w górnictwie podziemnym do napędów przenośników zgrzebłowych łańcuchy ogniwowe wstępnie naprężone i skontrolowane, zwł aszcza przy podwieszanych ł a ń cuchach, zanim zostaną obciążone.

Wychodząc z tak znanego stanu techniki postawiono za zadanie w stosunku do wcześniej opisanego łańcucha ogniwowego, tak go udoskonalić, by zminimalizować, jeśli w ogóle nie wyeliminować niebezpieczeństwo jego zakleszczania się.

To zadanie zostało rozwiązane dla łańcucha ogniwowego, którego ciąg zbudowany jest z powtarzających się członów ogniwowych, zgodnie z którym

- pierwsze ogniwo łańcuchowe na co najmniej jednym ze swych dwóch ramion połączonych ze sobą łukami zawiera od strony wewnętrznej ramienia element podziałowy, wystający do wnętrza i ograniczają cy prześ wit ś rednicy wewnę trznej w kierunku poprzecznym oraz dzielą cy przestrzeń wewnętrzną ogniwa na dwa oddzielone od siebie obszary ruchowe, a

- kolejne, drugie ogniwo łańcuchowe zamocowane w pierwszym ogniwie łańcuchowym, przy luźnym łańcuchu usytuowane w obszarze ruchowym tegoż pierwszego ogniwa łańcuchowego, względnie wskutek ograniczającą obszar ruchowy pierwszego ogniwa łańcuchowego szerokość co najmniej jednego elementu podziałowego, jak i wskutek konturu zewnętrznego, średnicę i/albo wewnętrzną długość obszaru ruchowego drugiego ogniwa łańcuchowego, w które wgłębia się pierwsze ogniwo łańcuchowe, może tylko tak daleko się przemieścić, że przy określonym położeniu osi wzdłużnej drugiego ogniwa łańcuchowego, pod kątem nieco poniżej 90°, wyprowadzonej z jej prawidłowej, zbieżnej pozycji z osią wzdłużną pierwszego ogniwa łańcuchowego, dąży do styku stroną zewnętrzną swego łuku wchodzącego w obszar ruchowy pierwszego ogniwa, przy elemencie podziałowym pierwszego ogniwa, jeśli równocześnie strona wewnętrzna odcinka łukowego, przylegającego do elementu podziałowego, graniczącego prostego ramienia drugiego ogniwa, przylega do łuku ograniczającego ten obszar ruchowy pierwszego ogniwa.

Taki łańcuch ogniwowy zbudowany z powtarzających się członów, według ułożenia dwóch albo trzech bezpośrednio następujących po sobie ogniw łańcuchowych, które są kojarzone ze sobą odnośnie swych wcześniej wymienionych cech, powoduje, że przestawienie drugiego ogniwa łańcuchowego jest możliwe względem pierwszego ogniwa łańcuchowego, przy czym to przestawienie przy zadziałaniu naprężenia rozciągającego na ogniwa łańcuchowe samoczynnie się likwiduje względnie ustawia ogniwa w pozycji liniowej. W tym celu dysponuje pierwsze ogniwo łańcuchowe celowo dwoma symetrycznie usytuowanymi wzdłuż osi głównej elementami podziałowymi leżącymi naprzeciw siebie, poprzez które obszar wewnętrzny pierwszego ogniwa podzielony jest na dwa oddzielne obszary ruchowe. Wskutek tego zmniejszają elementy podziałowe również prześwit średnicy wewnętrznej ogniwa

PL 209 624 B1 łańcuchowego w kierunku poprzecznym, jednak bez utworzenia typowej poprzeczki. Tego rodzaju poprzeczka ograniczałaby wytrzymałość dynamiczną ogniwa. W każdym obszarze ruchowym jest zamocowane kolejne ogniwo łańcuchowe. Elementy podziałowe mogą więc być wykonane jako wystające noski od strony wewnętrznej ramion, łączących łuki pierwszego ogniwa. Drugie ogniwo łańcuchowe zamocowane w obszarze ruchowym pierwszego ogniwa łańcuchowego zawiera taką stosowną wewnętrzną długość obszaru ruchowego, w którą wgłębia się pierwsze ogniwo łańcuchowe, ażeby w zależ noś ci od ukształ towania elementu podział owego lub elementów podział owych, zwł aszcza odnośnie ich szerokości, odcinek drugiego ogniwa łańcuchowego zamocowanego w pierwszym ogniwie, tylko tak dalece mógł wgłębić się w przestrzeń ruchową, że jeśli strona wewnętrzna danego ramienia drugiego ogniwa łańcuchowego przylega do łuku pierwszego ogniwa łańcuchowego, to strona zewnętrzna odcinka łukowego granicząca z tym ramieniem przylega do elementu podziałowego pierwszego ogniwa. Ponieważ przy tego rodzaju przestawnej pozycji, w której oś wzdłużna drugiego ogniwa łańcuchowego pod kątem mniejszym niż 90° została wyprowadzona ze swego zbieżnego układu z osią wzdłużną pierwszego ogniwa, zaokrągloną powierzchnią, do której przylega element podziałowy, obraca się drugie ogniwo samoczynnie przy oddziałującym obciążeniu na łańcuch ogniwowy ponownie do zbieżnej pozycji, zgodnie z osią wzdłużną pierwszego ogniwa. Wielkość wgłębiania się drugiego ogniwa łańcuchowego przy tego rodzaju przestawieniu jest zależna od ustalonej wewnętrznej szerokości obszaru ruchowego pierwszego ogniwa, w którym jest zamocowane drugie ogniwo łańcuchowe, od średnicy drugiego ogniwa łańcuchowego i od ustalonej wewnętrznej długości obszaru ruchowego drugiego ogniwa, w które wgłębia się pierwsze ogniwo ze swymi łukami. Do wykonania łańcucha ogniwowego mogą być w zasadzie wcześniej wymienione wielkości zmienne w ten sposób dostosowane, że przestawienie drugiego ogniwa przy luźnym łańcuchu prowadzi do jego swobodnego usytuowania. Dla wcześniej ustalonej podziałki i wcześniej ustalonej średnicy ogniw łańcuchowych jest element albo elementy podziałowe pierwszego ogniwa odpowiednio ukształtowany i zwymiarowany, ażeby przy zaistnieniu przestawienia wcześniej opisanego rodzaju drugiego ogniwa, w każdym przypadku dążyła strona zewnętrzna łuku drugiego ogniwa do styku. W celu ograniczenia ustalonej wewnętrznej długości obszaru ruchowego drugiego ogniwa, w które przedostaje się pierwsze ogniwo, może służyć zamocowanemu w drugim ogniwie łukowi następnego, trzeciego ogniwa. Przy tego rodzaju ukształtowaniu określa średnica łuku trzeciego ogniwa łańcuchowego swobodę ruchu drugiego ogniwa. Rzeczywista, wewnętrzna długość obszaru ruchowego drugiego ogniwa, w którą wgłębia się pierwsze ogniwo, może być również utworzona przez połączone łukami ramiona drugiego ogniwa wystających występów względnie nosków. Jest też zrozumiałe, że taki obszar ruchowy może być również ograniczony przez jeden występ jednego ramienia. Tym samym człony ogniw łańcuchowych mogą być zbudowane w zasadzie w ten sam sposób.

Przy tego rodzaju łańcuchu ogniwowym, przy którym dane drugie ogniwo w obszarze strony zewnętrznej swego łuku zamocowanego w pierwszym ogniwie, do którego przylega co najmniej jeden element podziałowy pierwszego ogniwa, jeśli równocześnie strona wewnętrzna graniczącego, prostego ramienia przylega do łuku pierwszego ramienia, zostaje doprowadzone przy przestawionym drugim ogniwie, to wtedy zostaje ogniwo doprowadzone w jego właściwe położenie wzdłuż trasy łukowej na przykład trasy kołowej. To warunkuje, że w zakleszczonych krytycznych sytuacjach drugiego ogniwa względem pierwszego ogniwa nie może powstać żadne stabilne dwupunktowe oparcie drugiego ogniwa na pierwszym ogniwie łańcuchowym, co mogłoby przeciwdziałać wyprostowaniu drugiego ogniwa przy zadziałaniu obciążenia rozciągającego na łańcuch ogniwowy.

Kolejną zaletą tego rodzaju łańcucha w ramach stosowania w przenośniku zgrzebłowym jest to, że w następstwie stosowania elementów podziałowych w pionowo usytuowanych ogniwach zapobiega się skutecznie możliwemu przedostawaniu się ogniwa na zgrzebło względnie zabierak tegoż przenośnika zgrzebłowego.

Wynalazek jest bliżej przedstawiony w przykładzie wykonania na rysunku, na którym:

Fig. 1 przedstawia schematycznie wycinek łańcucha ogniwowego w rzucie aksonometrycznym, fig. 2 układ ogniw łańcuchowych w przekroju wzdłużnym, pokazanym na fig. 1 a fig. 3 przedstawia przekrój wzdłużny przez ogniwa łańcuchowe, pokazane na fig. 1 usytuowanych względem siebie w innej pozycji.

Łańcuch ogniwowy 1 składa się z ogniw usytuowanych pionowo 2, 2' wykonanych jako ogniwa płaskie, połączone z ogniwem 3 usytuowanym poziomo, wykonanym z pręta okrągłego. Przedstawiony na fig. 1 człon ogniw łańcuchowych zawiera pierwsze ogniwo jako ogniwo pionowe 2, którego wewnętrzna długość jest podzielona na dwa oddzielone od siebie obszary ruchowe przez wystające

PL 209 624 B1 występy 8, 9 ramion 6, 7 łączących obydwa łuki 4, 5. Występy 8, 9 są pochylone względem swego łuku 4 względnie 5, przy czym pochylenia mogą być również zaokrąglone, celowo jako wypukłe do styku na zaokrąglonej powierzchni drugiego ogniwa 3. Odległość obydwu powierzchni występów 8, 9 skierowanych ku sobie jest celowo mniejsza niż średnica pręta ogniwa poziomego 3. Następne, po pierwszym ogniwie pionowym 2, drugie ogniwo jako ogniwo poziome 3 jest zamocowane w obszarze ruchowym pierwszego ogniwa 2. Drugie ogniwo 3 zawiera tylko jeden obszar ruchowy, w którym umieszczone jest pierwsze ogniwo łańcuchowe pionowe 2 ze swym łukiem 5 i w którym to obszarze umieszczone jest kolejne, trzecie ogniwo, mianowicie ogniwo pionowe 2'. Ruchliwość drugiego ogniwa 3 względem pierwszego ogniwa 2 jest tym samym ograniczona przez osadzony równocześnie w obszarze ruchowym drugiego ogniwa 3 łuk kolejnego, trzeciego ogniwa 2'.

Fig. 1 i 2 przedstawiają człon łańcucha ogniwowego jako łańcuch luźny, przy którym ogniwo poziome 3 jest wyprowadzone z właściwego, zbieżnego usytuowania utworzonego przez jej oś wzdłużną wraz z osią wzdłużną pierwszego ogniwa 2, i ze swym odcinkiem skierowanym do ogniwa 2 wgłębia się w przestrzeń ruchową tegoż ogniwa pionowego 2. Oś wzdłużna drugiego ogniwa 3 jest przestawiona pod kątem nieco mniejszym niż 90° względem osi wzdłużnej pierwszego ogniwa 2 i tworzy z osią wzdłużną pierwszego ogniwa 2 kąt rozwarty β. W niniejszym układzie połączonych ze sobą ogniw łańcuchowych 2, 3, 2', przylega strona wewnętrzna ramienia 10 ogniwa poziomego 3 do łuku 5 pierwszego ogniwa 2. W tej pozycji przylega następna, strona zewnętrzna 11 łuku 12 ogniwa poziomego 3 do występu 9 (na fig. 2 występ 9 pokazany schematycznie). Istotne jest, że istnieje połączenie (styk) pomiędzy drugim ogniwem 3 a elementem podziałowym wykonanym w postaci występu 9 pierwszego ogniwa 2 w obszarze strony zewnętrznej 11 łuku 12 ogniwa poziomego 3 przed przejściem łuku 12 w proste ramię 10 graniczącym z tym odcinkiem łukowym. Przejście zaokrąglonej strony zewnętrznej 11 łuku 12 do prostej strony zewnętrznej ramienia 10 jest oznaczone jako przedział S.

Przy zadziałaniu obciążenia rozciągającego na łańcuch ogniwowy 1 względnie na człon łańcucha, ogniwo poziome 3 jest doprowadzone z przestawnej pozycji do swej właściwej pozycji, w której jej oś wzdłużna zbiega się wraz z osiami wzdłużnymi obydwu graniczących ogniw pionowych 2, 2', a tym samym graniczą ze sobą strony wewnętrzne łuków, wzajemnie połączonych ze sobą ogniw łańcuchowych 2, 3, 2'. Ponieważ odległość zagłębienia się drugiego ogniwa 3 do obszaru ruchowego pierwszego ogniwa 2 jest ograniczona przez łuk ogniwa pionowego 2' do obszaru ruchowego drugiego ogniwa 3 nie może ogniwo poziome 3 być doprowadzone do styku ze swą prostą zewnętrzną stroną ramienia 10 do zewnętrznej strony występów 8, 9. W następstwie tego przy braku usytuowania przestawnego drugiego ogniwa 3 względem pierwszego ogniwa 2 nie jest wymagany konieczny, liniowy posuw pod pewnym kątem w kierunku rozciągania łańcucha ogniwowego, ażeby ogniwo poziome 3 doprowadzić do położenia zgodnie ze swym przeznaczeniem w stosunku do graniczących ogniw łańcuchowych 2, 2'. Opisany tu łańcuch ogniwowy 1 jest tym samym wolny od zakleszczenia.

Powyższe nie dotyczy tylko sytuacji przedstawionej na fig. 1 i 2, przy której kąt przestawienia osi wzdłużnej drugiego ogniwa poziomego 3 względem tej samej osi pierwszego ogniwa 2 jest mniejszy lub równy 90°, lecz również przy przestawnych pozycjach drugiego ogniwa 3, przy którym obydwie osie wzdłużne tworzą kąt β mniejszy niż 90°, co jest przedstawione na fig. 3. W przedstawionym na fig. 3 układzie ogniw łańcuchowych 2, 3, 2', przylega strona zewnętrzna ramienia 10 do występów 8, 9, przez co zapobiega się dalszemu przestawieniu drugiego ogniwa 3 względem pierwszego ogniwa

2. Tym samym określona jest przez występy 8, 9 pierwszego ogniwa 2 działające jako ograniczniki przy tego rodzaju przestawieniu, również wielkość najmniejszego kąta, którego mogą obejmować osie wzdłużne ogniw łańcuchowych 2, 3. Przy poddaniu łańcucha ogniwowego 1 naprężeniu rozciągającemu w układzie ogniw 2, 3, 2' (fig. 3) drugie ogniwo 3 działa jako przegub wokół łuku 5 pierwszego ogniwa 2 oraz odpowiednio również wokół zamocowanego w obszarze ruchowym drugiego ogniwa 3 łuku ogniwa łańcuchowego 2'. W wyniku wyżej opisanego układu ogniw łańcuchowych 2, 3 dochodzi przy wyprostowaniu ogniwa łańcuchowego 3 (fig. 3) do kontaktu pomiędzy występami 8, 9 działającymi jako ograniczniki przy danym przestawieniu, dopiero ponownie w obszarze strony zewnętrznej 11 łuku 12 drugiego ogniwa 2.

Dla przedstawionego na figurach członu łańcuchowego ogniwo łańcuchowe 2' stanowi dla kolejnego, nieprzedstawionego na rysunku dalszego ogniwa poziomego pierwsze ogniwo. W ten sposób zwielokrotnia się człon na całej długości łańcucha ogniwowego 1.

W przedstawionym na figurach łańcuchu ogniwowym 1 zawierają pojedyncze ogniwa łańcuchowe określony stosunek podziałki do średnicy, który wynosi około cztery. Działające jako występy 8, elementy podziałowe przy zamocowanym drugim ogniwie 3, które wykonane jest jako ogniwo

PL 209 624 B1 z prę ta okrą g ł ego, dochodzą do styku tylko przy swych bocznych powierzchniach, oddalonych od zewnętrznego przedziału. Przy założeniu istnienia dwóch elementów podziałowych 8, 9 usytuowanych symetrycznie w centralnej płaszczyźnie wzdłużnej pierwszego ogniwa są oprócz tego siły przesuwne przenoszone z drugiego ogniwa 3 na pierwsze ogniwo 2 w pozycji przestawnej równomiernie rozłożone oraz wprowadzone na graniczące z nimi ramiona 6, 7. Tym samym przejmują elementy podziałowe wprawdzie również funkcję znanej wcześniej poprzeczki środkowej, niemniej jednak poprawia się rozłożenie siły przy danym naprężeniu ścinającym. Dalszą cechą jest podniesienie wytrzymałości zmęczeniowej przedstawionych ogniw łańcuchowych, znacznie wyżej, niż przy tych ogniwach łańcuchowych, przy których ramiona są połączone poprzeczką.

Z opisu wynalazku wynika wyraźnie, że ogniwa poziome 3 usytuowane poziomo względem ogniw pionowych 2, 2' z ich przestawnych pozycji względem graniczących ogniw łańcuchowych pionowych ustawiają się samoczynnie wskutek ruchów przegubowych, zarówno wokół punktu obrotu albo wzdłuż trasy kołowej w ich przepisową pozycję względnie układ tworzony z sąsiadującymi ogniwami łańcuchowymi.

Claims (6)

1. Łańcuch ogniwowy składający się z ciągu pojedynczych ogniw wzajemnie połączonych ze sobą, znamienny tym, że ciąg ogniw łańcuchowych zbudowany jest z powtarzających się członów ogniw łańcuchowych (2, 3, 2') zgodnie z którym

- pierwsze ogniwo łańcuchowe (2) na co najmniej jednym ze swych dwóch ramion (6, 7) połączonych ze sobą łukami (4, 5) zawiera od strony wewnętrznej ramienia element podziałowy (8, 9) wystający do wnętrza i ograniczający prześwit średnicy wewnętrznej w kierunku poprzecznym oraz dzielący przestrzeń wewnętrzną ogniwa (2) na dwa oddzielone od siebie obszary ruchowe, a

- kolejne, drugie ogniwo ł a ń cuchowe (3) zamocowane w pierwszym ogniwie ł a ń cuchowym (2) przy luźnym łańcuchu usytuowane w obszarze ruchowym tegoż pierwszego ogniwa łańcuchowego (2), względnie wskutek ograniczającą obszar ruchowy pierwszego ogniwa łańcuchowego szerokość, co najmniej jednego elementu podziałowego (8, 9), jak i wskutek konturu zewnętrznego, średnicę i/albo wewnętrzną długość obszaru ruchowego drugiego ogniwa łańcuchowego (3), w które zagłębia się pierwsze ogniwo łańcuchowe (2), może tylko tak daleko się zagłębić, że przy określonym położeniu osi wzdłużnej, drugiego ogniwa łańcuchowego (3), pod kątem nieco poniżej 90°, wyprowadzonej z jej prawidłowej, zbieżnej pozycji z osią wzdłużną pierwszego ogniwa łań cuchowego (2), dąży do styku stroną zewnętrzną (11) swego łuku (12) wchodzącego w obszar ruchowy pierwszego ogniwa (2), przy elemencie podziałowym (8, 9) pierwszego ogniwa (2), jeśli równocześnie strona wewnętrzna odcinka łukowego przylegającego do elementu podziałowego (8, 9), graniczącego prostego ramienia (10) drugiego ogniwa (3), przylega do łuku (5) ograniczającego ten obszar ruchowy pierwszego ogniwa (2).

2. Łańcuch ogniwowy według zastrz. 1, znamienny tym, że obydwa ramiona (6, 7) pierwszego ogniwa (2) zawierają po jednym elemencie podziałowym (8, 9) oraz że obydwa elementy podziałowe (8, 9) są usytuowane symetrycznie względem siebie i względem wzdłużnej płaszczyzny centralnej ogniwa pionowego (2).

3. Łańcuch ogniwowy według zastrz. 1 albo 2, znamienny tym, że głębokość przemieszczenia się drugiego ogniwa poziomego (3) do obszaru ruchowego pierwszego ogniwa pionowego (2) określona jest przez wewnętrzną długość obszaru ruchowego drugiego ogniwa poziomego (3), w które wgłębia się pierwsze ogniwo pionowe (2).

4. Łańcuch ogniwowy według zastrz. 3, znamienny tym, że głębokość przemieszczania się drugiego ogniwa poziomego (3) do obszaru ruchowego pierwszego ogniwa pionowego (2) wyznaczona jest przez długość wewnętrzną obszaru ruchowego drugiego ogniwa poziomego (3), w które wgłębia się pierwsze ogniwo pionowe (2), przez co najmniej jeden wystający od strony wewnętrznej występ (8, 9) jednego ramienia, dzielonej przestrzeni wewnętrznej drugiego ogniwa poziomego (3).

5. Łańcuch ogniwowy według zastrz. 1 albo 2, znamienny tym, że głębokość przemieszczania się drugiego ogniwa poziomego (3) do obszaru ruchowego pierwszego ogniwa (2) jest ograniczona przez średnicę łuku kolejnego, następującego po nim trzeciego ogniwa (2') zamocowanego w drugim ogniwie (3).

PL 209 624 B1

6. Łańcuch ogniwowy według zastrz. 1 do 5, znamienny tym, że posiada ogniwa pionowe (2, 2'), wykonane jako ogniwa płaskie oraz ogniwa poziome (3), przy czym ogniwa pionowe (2, 2') zawierają co najmniej po jednym elemencie podziałowym (8, 9).