PL209630B1 - Sposób i tester do określania lutowności materiałów - Google Patents

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest sposób i tester do określania lutowności materiałów, zwłaszcza dla lutowania twardego.

Lutowanie jest sposobem łączenia nierozłącznego elementów przy pomocy spoiwa (lutu) o temperaturze topnienia niższej od temperatury topnienia łączonych elementów. W zależ noś ci od temperatury topnienia lutu lutowanie dzieli się na miękkie (do 450°C i twarde (powyżej 450°C).

Lutowność materiału jest to jego zdolność do utworzenia w danych warunkach złącza lutowanego o wymaganych właściwościach. Podstawą do określenia lutowności są wyniki pomiarów takich parametrów jak siła i kąt zwilżania materiału lutowanego ciekłym lutem, czas niezbędny do zaistnienia tego zwilżania (czas inkubacji zwilżania), przy czym kąt zwilżania materiału lutowanego ciekłym lutem uzależniony jest z kolei od napięcia powierzchniowego ciekłego lutu i od jego masy właściwej. Nadto w procesie lutowania istotny jest takż e stan powierzchni materiał ów lutowanych, temperatura i atmosfera procesu lutowania.

Znane są sposoby określania lutowności materiałów w niskiej temperaturze i w atmosferze powietrza, polegające na rejestrowaniu zmiany wagi próbki podczas jej zanurzania w płynnym lutowiu. Wzrost wagi próbki oznacza, że powierzchnia próbki jest zwilżana ciekłym lutem (kąt zwilżania < 90°) i lut przylega do powierzchni próbki, natomiast ubytek wagi próbki oznacza, że powierzchnia próbki nie jest zwilżana ciekłym lutem (kąt zwilżania >90°) i lut nie przylega do powierzchni próbki. Z wybranych odcinków charakterystyk zmian wagi określa się siłę zwilżania i czas inkubacji zwilżania.

Znane jest także określanie lutowności dla lutowania twardego, polegające na wyznaczaniu kąta zwilżania materiału lutowanego ciekłym lutem w urządzeniach do wyznaczania tego kąta oraz na odrębnym wyznaczaniu napięcia powierzchniowego lutowia.

Istnieją także znormalizowane metody określania lutowności, polegające na wykonaniu szeregu kłopotliwych i nie zautomatyzowanych czynności i badań metalurgicznych.

Z opisu patentowego US nr 6286368 jest znany tester do okreś lania lutownoś ci, dla lutowania twardego, zawierający tygiel na stopione lutowie, umieszczony w zamkniętej komorze pomiarowej przystosowanej do pracy w próżni lub do wypełnienia jej gazem obojętnym, umieszczonej z kolei w pionowym piecu elektrycznym. Tygiel jest złączony z mechanizmem przesuwu pionowego. Nad piecem jest umieszczona waga z przywieszką do podwieszania badanej próbki. Nadto tester jest wyposażony w sterownik do sterowania przesuwaniem tygla, wykonywania zaprogramowanych cykli zanurzania i wynurzania próbki oraz do pomiaru i rejestracji siły działającej na próbkę.

Niedogodnością tego urządzenia jest konieczność rozhermetyzowania komory pomiarowej w celu załadunku próbki lub lutowia, przy czym łączny czas rozhermetyzowania, powtórnej hermetyzacji oraz płukania komory czystym gazem względnie ponownego uzyskania wysokiej próżni jest wielokrotnie dłuższy od czasu pomiaru właściwego. Nadto w urządzeniu tym nie jest możliwe wyznaczenie napięcia powierzchniowego ciekłego lutu.

Sposób określania lutowności materiałów, polegający na wykonaniu zaprogramowanych cykli zanurzania i wynurzania próbki testowanego materiału, zawieszonej na przywieszce wagi, w stopionym lutowiu o określonym składzie chemicznym, umieszczonym w obszarze o ustalonej, wysokiej temperaturze i w atmosferze gazu ochronnego, podczas których dokonuje się pomiaru i sporządza charakterystyki siły działającej na próbkę, z których metodą komputerowej obróbki matematycznej wyznacza się siłę zwilżania materiału lutowanego ciekłym lutem oraz czas inkubacji zwilżania, następnie na zanurzeniu w tym lutowiu elementu o znanej objętości lub znanym przekroju poprzecznym i wyznaczeniu, na podstawie zmiany wskazań wagi, takż e metodą komputerowej obróbki matematycznej, siły wyporu tego elementu oraz gęstości lutowia, oraz na wymianie testowanej próbki i/lub zmianie składu chemicznego lutowia oraz ewentualnej zmianie składu atmosfery gazowej w celu wykonania cyklu wyżej opisanych pomiarów dla kolejnej próbki, według wynalazku charakteryzuje się tym, że po wykonaniu pomiarów z próbką badanego materiału oraz z elementem o znanej objętości lub znanym przekroju poprzecznym, do obszaru, w którym znajduje się stopione lutowie wprowadza się kapilarę o znanej średnicy, z materiału o minimalnej zwilżalności, której jeden koniec łączy się ze źródłem gazu ochronnego o regulowanym ciśnieniu, zaś drugi jej koniec zanurza się w lutowiu na zaprogramowaną głębokość, po czym podnosi się ciśnienie przepływającego przez nią gazu aż do chwili gdy nastąpi powolne wypychanie z niej pęcherzyków gazu i na podstawie rejestrowanych zmian ciśnienia zasilającego ją gazu lub zmian przepływu tego gazu, przy znanej głębokości zanurzenia kapilary i jej średnicy, dokonuje się, metodą komputerowej obróbki matematycznej, obliczenia napięPL 209 630 B1 cia powierzchniowego lutowia, na podstawie którego, w oparciu o wyznaczoną uprzednio siłę zwilżania materiału lutowanego ciekłym lutem oraz gęstość właściwą lutu, wyznacza się, także metodą komputerowej obróbki matematycznej, kąt zwilżania testowanego materiału ciekłym lutem. Pomiary lutowności wykonuje się w atmosferze gazów ochronnych o kontrolowanym i regulowanym ciśnieniu, zabezpieczonej przed działaniem atmosfery zewnętrznej. Wymiany badanej próbki i/lub zmiany składu chemicznego lutowia oraz ewentualnej zmiany składu ochronnej atmosfery gazowej dokonuje się utrzymując lutowie w obszarze o ustalonej, wysokiej temperaturze i w atmosferze gazu ochronnego.

Tester do określania lutowności materiałów, wyposażony w elektryczny piec oporowy z przymocowanym do jego ścianek wewnętrznych cylindrycznym grzejnikiem, wewnątrz którego jest umieszczona pionowo cylindryczna retorta pomiarowa, przystosowana do wypełnienia jej gazem obojętnym, wewnątrz której znajduje się tygiel na stopione lutowie i nad którą jest umieszczona elektroniczna waga z przywieszką do podwieszania badanej próbki, wyposażony nadto w mechanizm przesuwu pionowego złączony z silnikiem napędowym sterowanym komputerowym układem do sterowania pracą testera oraz do dokonywania i rejestrowania wyników pomiarów, według wynalazku, jest wyposażony w konstrukcję nośną złożoną z dwóch prostopadłych do siebie ramion, z których poziome stanowi podstawę, zaś pionowe w górnej części jest wyposażone w pionową prowadnicę z elementami blokującymi, na której jest osadzony wózek złączony z elektroniczną wagą, zaś w dolnej części w pionową prowadnic ę z elementami blokują cymi, na której jest osadzony wózek złączony ze stolikiem, do którego jest przymocowany dolny koniec kolumny, na której górnym końcu jest osadzony tygiel na lutowie umieszczony wewnątrz retorty, której dolny kołnierz jest przymocowany rozłącznie do stolika. Wózek stolika jest złączony z wózkiem pieca zamocowanym przesuwnie, za pomocą mechanizmu przesuwu pionowego złączonego z silnikiem napędowym, w pionowym ramieniu konstrukcji nośnej. W stoliku jest króciec wlotowy gazu wypełniającego retortę oraz czujnik ciśnienia. Do górnej krawędzi retorty jest przymocowany jeden koniec usytuowanego pionowo przewodu rurowego, na którego drugi koniec, z przelotowymi otworami, jest nasadzona śluza zaopatrzona w króćce do doprowadzenia i odprowadzenia gazu oraz w osiowy otwór o osi symetrii pokrywającej się z osią symetrii przewodu rurowego łączącego ją z retortą. Śluza jest jedno-, dwu- lub trójkomorowa. Śluza jednokomorowa jest wyposażona w doprowadzenie gazu, zaś odprowadzenie gazu stanowi wylot przewodu rurowego, na którego perforowanym końcu jest osadzona śluza. W śluzie dwukomorowej dolna komora jest wyposażona w króciec do doprowadzania gazu, zaś górna w króciec do odprowadzania gazu, zaś w śluzie trójkomorowej górna i dolna komora są wyposażone w króćce do doprowadzania gazu, zaś środkowa w króciec do odprowadzania gazu. Tester jest nadto zaopatrzony w kapilarę z materiału o niskiej zwilż alnoś ci, zaopatrzoną w podłączenie do ź ródł a gazu ochronnego. Grzejnik testera posiada konstrukcję zapewniającą wytworzenie izotermicznego pola temperatury w retorcie pomiarowej oraz wygaszenie zakłócającego pola elektromagnetycznego.

Sposób i urządzenie według wynalazku umożliwiają kompleksowe określenie lutowności materiałów. Konstrukcja testera według wynalazku umożliwia zmianę testowanych próbek, składu chemicznego lutowia oraz składu gazu ochronnego bez konieczności rozhermetyzowania komory pomiarowej, co wielokrotnie skraca czas cyklu pomiarowego oraz skutecznie zabezpiecza badane lutowie i powierzchnię próbki przed utlenieniem i zanieczyszczeniami. Nadto tester według wynalazku umożliwia wykonanie pomiarów określających lutowność w atmosferze ochronnej gazów o dużej czystości, z moż liwoś cią szybkiej zmiany jej skł adu.

Sposób i tester według wynalazku znajdują zastosowanie do badania lutowności w zakresie lutów twardych, takich jak luty na osnowie miedzi, srebra i złota, a także do określania lutowności lutów miękkich, zarówno w skali laboratoryjnej jak i przemysłowej.

Przedmiot wynalazku przedstawiono w przykładzie wykonania na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia tester w przekroju wzdłużnym, fig. 2 - jednokomorową śluzę testera w przekroju wzdłużnym, fig. 3 - dwukomorową śluzę testera w przekroju wzdłużnym, zaś fig. 4 - trójkomorowa śluzę testera w przekroju wzdłużnym.

W celu okreś lenia lutownoś ci materiał u 11, wykonano zaprogramowany cykl zanurzania i wynurzania próbki testowanego materiału, zawieszonej na przywieszce 10 wagi 9, w stopionym lutowiu o okreś lonym skł adzie chemicznym, umieszczonym w tyglu 4 zamknię tym w retorcie pomiarowej 3 ogrzanej do ustalonej, wysokiej temperaturze i wypełnionej gazem ochronnym. W trakcie wykonywania cyklu zanurzania i wynurzania dokonywano pomiaru i sporządzano charakterystyki siły działającej na próbkę 11, z których metodą komputerowej obróbki matematycznej wyznaczono siłę zwilżania materiału lutowanego ciekłym lutem oraz czas inkubacji zwilżania. Następnie w lutowiu tym zanurzono

PL 209 630 B1 element o znanej objętości, zawieszony na przywieszce 10 wagi 9 w miejsce testowanej próbki 11 i wyznaczono, na podstawie zmiany wskazań wagi 9, takż e metodą komputerowej obróbki matematycznej, siłę wyporu tego elementu oraz gęstość lutowia. Po wykonaniu pomiarów z elementem o znanej objętości, do retorty 3 ze stopionym lutowiem wprowadzono kapilarę o znanej średnicy, z materiału o minimalnej zwilż alnoś ci, złączoną ze ź ródł em gazu ochronnego o regulowanym ciś nieniu i zanurzono ją w lutowiu na zaprogramowaną głębokość, po czym podnoszono ciśnienie przepływającego przez nią gazu aż do chwili gdy rozpoczęło się powolne wypychanie z niej pęcherzyków gazu. Na podstawie rejestrowanych zmian ciśnienia zasilającego ją gazu, w oparciu o znajomość głębokości zanurzenia kapilary i jej średnicy, dokonano, metodą komputerowej obróbki matematycznej, obliczenia napięcia powierzchniowego lutowia, na podstawie którego, w oparciu o wyznaczoną uprzednio siłę zwilżania materiału lutowanego ciekłym lutem oraz gęstość właściwą lutu, wyznaczono, także metodą komputerowej obróbki matematycznej, kąt zwilżania testowanego materiału ciekłym lutem. Podczas pomiarów parametrów określających lutowność przez cały czas kontrolowano natężenie przepływu gazu ochronnego wewnątrz retorty 3 i automatycznie regulowano je w drodze zmiany przepływu gazu doprowadzanego do retorty 3, przy czym gaz przepływający przez śluzę 8 zabezpieczał ochronną atmosferę gazową w retorcie 3 przed działaniem atmosfery zewnętrznej. Po zakończeniu pomiarów dokonano wymiany testowanej próbki 11 przez przewód rurowy 7 łączący śluzę 8 z retortą 3, dokonano zmiany składu chemicznego lutowia w drodze wprowadzania do niego, tym samym przewodem 7, dodatków stopowych oraz zmieniono skład atmosfery gazowej retorty 3 w drodze wprowadzania gazu ochronnego ze śluzy 8, przewodem rurowym 7, do retorty 3 i przystąpiono do wykonania cyklu pomiarów dla następnej próbki.

Tester jest wyposażony w elektryczny piec oporowy 1, wewnątrz którego znajdują się elementy termoizolacyjne tworzące komorę, wewnątrz której jest zamocowany cylindryczny grzejnik 2, wewnątrz którego znajduje się usytuowana pionowo cylindryczna retorta pomiarowa 3. Grzejnik 2 stanowi pionowy meander, zakończony od góry oraz od dołu ceramicznymi pierścieniami do mocowania w piecu 1. Wewnątrz retorty 3 jest umieszczony tygiel 4 na stopione lutowie osadzony na górnym końcu pionowej kolumny 5, której dolny koniec jest przymocowany do stolika 6, do którego jest także przymocowany dolny kołnierz retorty 3. Do górnej krawędzi retorty 3 jest przymocowany jeden koniec usytuowanego pionowo przewodu rurowego 7, na którego drugi koniec, z przelotowymi otworami, jest nasadzona śluza 8 zaopatrzona w doprowadzenie i odprowadzenie gazu oraz w osiowy otwór o osi symetrii pokrywającej się z osią symetrii przewodu rurowego 7. Nad śluzą 8 jest umieszczona elektroniczna waga 9 z przywieszką 10 do podwieszania badanej próbki 11. Tester jest wyposażony nadto w konstrukcję nośną złożoną z dwóch prostopadłych do siebie ramion, z których ramię poziome stanowi podstawę 12 testera, zaś ramię pionowe 13 jest w górnej części wyposażone w pionową prowadnicę 14 z elementami blokującymi, na której jest osadzony wózek 15 złączony z elektroniczną wagą 9, zaś w dolnej części w pionową prowadnicę 16 z elementami blokującymi, na której jest osadzony wózek 17 złączony ze stolikiem 6. Wózek 17 stolika 6 jest złączony z wózkiem 18 pieca 1 zamocowanym przesuwnie, za pomocą mechanizmu przesuwu pionowego, także w pionowym ramieniu 13 konstrukcji nośnej. W stoliku 6 jest króciec wlotowy 19 gazu ochronnego oraz czujnik ciśnienia 20. Mechanizm przesuwu pionowego jest złączony z silnikiem napędowym sterowanym komputerowym układem sterującym, przeznaczonym nadto do dokonywania i rejestrowania wyników pomiarów. Tester jest wyposażony również w kapilarę z materiału o niskiej zwilżalnoś ci, zaopatrzoną w podłączenie do źródł a gazu ochronnego. Śluza 8 jest jedno-, dwu- lub trójkomorowa. Śluza 8 jednokomorowa jest wyposażona w doprowadzenie gazu, zaś odprowadzenie gazu stanowi wylot przewodu rurowego 7, na którego perforowanym końcu jest osadzona śluza 8. W śluzie 8 dwukomorowej dolna komora jest wyposażona w doprowadzanie gazu, zaś górna w odprowadzanie gazu. W śluzie 8 trójkomorowej górna i dolna komora są wyposażone w doprowadzania gazu, zaś środkowa w odprowadzanie gazu. Atmosferę ochronną retorty 3 stanowi gaz obojętny lub mieszanina gazu obojętnego z wodorem. Retorta 3 jest wykonana ze stali żaroodpornej, względnie do pracy w wyższych temperaturach z kwarcu, fluorytu lub ceramiki gazoszczelnej. Tygiel 4, wykonany z ceramiki alundowej, jest chemicznie obojętny względem badanych lutów.

Przed przystąpieniem do pomiarów kolumnę 5 z tyglem 4 wysuwa się z retorty 3 przesuwając ręcznie wózek 17 stolika 6 po prowadnicy 16 ku dołowi. Tygiel 4 napełnia się stałym lutem o określonym składzie chemicznym, po czym kolumnę 5 z tyglem wsuwa się do retorty 3 przesuwając ręcznie wózek 17 po prowadnicy 16 ku górze. Następnie łączy się szczelnie dolny kołnierz retorty 3 ze stolikiem 6 i rozpoczyna nagrzewanie grzejnika 2 pieca 1 przy równoczesnym przepuszczaniu przez retortę 3 gazu ochronnego doprowadzanego króćcem 19 umieszczonym w stoliku 6. Po stopieniu lutu tePL 209 630 B1 stowany materiał 11 zawiesza się na przywieszce 10 wagi 9 i wprowadza go, otworem osiowym śluzy 8 oraz przewodem rurowym 7, do retorty 3 przesuwając ręcznie wózek 15 wagi 9 po prowadnicy 14 ku dołowi. Próbkę 11 zatrzymuje się na wysokości 2-3 mm nad powierzchnią stopionego lutu. Następnie uruchamia się komputerowy układ sterujący, który steruje pracą silnika napędzającego mechanizm przesuwu pionowego wózka 18 pieca 1. Za pośrednictwem mechanizmu przesuwającego piec 1, komputerowy układ sterujący realizuje zaprogramowany cykl zanurzania i wynurzania próbki testowanego materiału 11 oraz dokonuje pomiaru i sporządza charakterystyki siły działającej na próbkę 11, z których metodą komputerowej obróbki matematycznej wyznacza się siłę zwilżania materiału lutowanego ciekłym lutem oraz czas inkubacji zwilżania. Po zakończeniu pomiarów z testowaną próbką 11, ręcznie przesuwa się wózek 15 po prowadnicy 14 ku górze, w wyniku czego próbka 11 zostaje usunięta z retorty 3 przewodem rurowym 7. Na przywieszce 10 wagi 9 umieszcza się element o znanej objętości lub znanym przekroju poprzecznym i ręcznie przesuwa się wózek 15 wagi 9 w dół, w wyniku czego element ten zostaje wprowadzony do retorty 3 i zanurzony w ciekłym lutowiu. Na podstawie zmiany wskazań wagi 9, metodą komputerowej obróbki matematycznej, wyznacza się siłę wyporu tego elementu oraz gęstość lutowia. Po wykonaniu pomiarów z testowaną próbką 11 oraz z elementem o znanej objętości lub znanym przekroju poprzecznym, nad retortą 3, w miejsce przywieszki 10, mocuje się kapilarę o znanej średnicy, z materiału o minimalnej zwilżalności, której górny koniec łączy się ze źródłem gazu ochronnego o regulowanym ciśnieniu, zaś dolny koniec zanurza się w lutowiu na zaprogramowaną głębokość. Następnie podnosi się ciśnienie gazu przepływającego przez kapilarę aż do chwili gdy nastąpi powolne wypychanie z niej pęcherzyków gazu i na podstawie rejestrowanych zmian ciśnienia zasilającego ją gazu lub zmian przepływu tego gazu, przy znanej głębokości zanurzenia kapilary i jej średnicy, dokonuje się, metodą komputerowej obróbki matematycznej, obliczenia napięcia powierzchniowego lutowia, na podstawie którego, w oparciu o wyznaczoną uprzednio siłę zwilżania materiału lutowanego ciekłym lutem oraz gęstość właściwą lutu, wyznacza się, także metodą komputerowej obróbki matematycznej, kąt zwilżania testowanego materiału ciekłym lutem. Skład chemiczny lutowia zmienia się w drodze wprowadzania do niego, przewodem rurowym 7, dodatków stopowych. Zmiana składu ochronnej atmosfery gazowej retorty 3 odbywa się w drodze wprowadzania gazu przewodem rurowym 7 ze śluzy 8. Podczas wykonywania pomiarów kontroluje się, za pomocą czujnika 20, ciśnienie gazu ochronnego wewnątrz retorty 3 i w razie potrzeby reguluje je przez zmianę natężenia przepływu gazu do dolnego króćca 19 stolika 6. Gaz przepływający przez śluzę 8 zabezpiecza ochronną atmosferę gazową w retorcie 3 przed działaniem atmosfery zewnętrznej.

Claims (7)

1. Sposób określania lutowności materiałów, polegający na wykonaniu zaprogramowanych cykli zanurzania i wynurzania próbki testowanego materiału, zawieszonej na przywieszce wagi, w stopionym lutowiu o określonym składzie chemicznym, umieszczonym w obszarze o ustalonej, wysokiej temperaturze i w atmosferze gazu ochronnego, podczas których dokonuje się pomiaru i sporządza charakterystyki siły działającej na próbkę, z których metodą komputerowej obróbki matematycznej wyznacza się siłę zwilżania materiału lutowanego ciekłym lutem oraz czas inkubacji zwilżania, następnie na zanurzeniu w tym lutowiu elementu o znanej objętości lub znanym przekroju poprzecznym i wyznaczeniu, na podstawie zmiany wskazań wagi, takż e metodą komputerowej obróbki matematycznej, siły wyporu tego elementu oraz gęstości lutowia, oraz na wymianie testowanej próbki i/lub zmianie składu chemicznego lutowia oraz ewentualnej zmianie składu atmosfery gazowej w celu wykonania cyklu wyżej opisanych pomiarów dla kolejnej próbki, znamienny tym, że po wykonaniu pomiarów z próbką badanego materiału oraz z elementem o znanej objętości lub znanym przekroju poprzecznym, do obszaru, w którym znajduje się stopione lutowie wprowadza się kapilarę o znanej średnicy, z materiału o minimalnej zwilżalności, której jeden koniec łączy się ze źródłem gazu ochronnego o regulowanym ciśnieniu, zaś drugi koniec zanurza w lutowiu na zaprogramowaną głębokość, po czym podnosi się ciśnienie przepływającego przez nią gazu aż do chwili gdy nastąpi powolne wypychanie z niej pęcherzyków gazu i na podstawie rejestrowanych zmian ciśnienia zasilającego ją gazu lub zmian przepływu tego gazu, przy znanej głębokości zanurzenia kapilary i jej średnicy, dokonuje się, metodą komputerowej obróbki matematycznej, obliczenia napięcia powierzchniowego lutowia, na podstawie którego, w oparciu o wyznaczoną uprzednio siłę zwilżania materiału lutowanego ciekłym lutem oraz gęstość właściwą lutu, wyznacza się, także metodą komputerowej obróbki matematycznej,

PL 209 630 B1 kąt zwilżania testowanego materiału ciekłym lutem, przy czym pomiary lutowności wykonuje się w atmosferze gazów ochronnych o kontrolowanym i regulowanym ciś nieniu, zabezpieczonej przed działaniem atmosfery zewnętrznej, nadto wymiany badanej próbki i/lub zmiany składu chemicznego lutowia oraz ewentualnej zmiany składu ochronnej atmosfery gazowej dokonuje się utrzymując lutowie w obszarze o ustalonej, wysokiej temperaturze i w atmosferze gazu ochronnego.

2. Tester do określania lutowności materiałów, wyposażony w elektryczny piec oporowy z przymocowanym do jego ścianek wewnętrznych cylindrycznym grzejnikiem, wewnątrz którego jest umieszczona pionowo cylindryczna retorta pomiarowa, przystosowana do wypełnienia jej gazem obojętnym, wewnątrz której znajduje się tygiel na stopione lutowie i nad którą jest umieszczona elektroniczna waga z przywieszką do podwieszania badanej próbki, wyposaż ony nadto w mechanizm przesuwu pionowego złączony z silnikiem napędowym sterowanym komputerowym układem do sterowania pracą testera oraz do dokonywania i rejestrowania wyników pomiarów, znamienny tym, że jest wyposażony w konstrukcję nośną złożoną z dwóch prostopadłych do siebie ramion, z których poziome stanowi podstawę (12), zaś pionowe ramię (13) w górnej części jest wyposażone w pionową prowadnicę (14) z elementami blokującymi, na której jest osadzony wózek (15) złączony z elektroniczną wagą (9), zaś w dolnej części ramię (13) jest wyposażone w pionową prowadnicę (16) z elementami blokującymi, na której jest osadzony wózek (17) złączony ze stolikiem (6), do którego jest przymocowany dolny koniec kolumny (5), na której górnym końcu jest osadzony tygiel (4) na lutowie umieszczony wewnątrz retorty (3), której dolny kołnierz jest przymocowany rozłącznie do stolika (6), nadto wózek (17) stolika (6) jest złączony z wózkiem (18) pieca (1) zamocowanym przesuwnie, za pomocą mechanizmu przesuwu pionowego złączonego z silnikiem napędowym, w pionowym ramieniu (13) konstrukcji nośnej, w stoliku (6) jest króciec wlotowy (19) gazu ochronnego oraz czujnik ciśnienia (20), zaś do górnej krawędzi retorty (3) jest przymocowany jeden koniec usytuowanego pionowo przewodu rurowego (7), na którego drugi koniec, z przelotowymi otworami, jest nasadzona śluza (8) zaopatrzona w króćce do doprowadzenia i odprowadzenia gazu oraz w osiowy otwór o osi symetrii pokrywają cej się z osią symetrii przewodu rurowego (7), przy czym tester jest dodatkowo wyposażony w kapilarę z materiału o niskiej zwilżalności, zaopatrzoną w podłączenie do źródła gazu ochronnego.

3. Tester według zastrz. 2, znamienny tym, że śluza (8) jest jedno-, dwu- lub trójkomorowa.

4. Tester według zastrz. 2, znamienny tym, że śluza (8) jednokomorowa jest wyposażona w doprowadzenie gazu, zaś odprowadzenie gazu stanowi wylot przewodu rurowego (7), na którego perforowanym końcu jest osadzona śluza (8).

5. Tester według zastrz. 2, znamienny tym, że w śluzie (8) dwukomorowej dolna komora jest wyposażona w króciec do doprowadzania gazu, zaś górna w króciec do odprowadzania gazu.

6. Tester według zastrz. 2, znamienny tym, że w śluzie (8) trójkomorowej górna i dolna komora są wyposażone w króćce do doprowadzania gazu, zaś środkowa w króciec do odprowadzania gazu.

7. Tester według zastrz. 2, znamienny tym, że jest wyposażony w grzejnik (2) o konstrukcji zapewniającej wytworzenie izotermicznego pola temperatury w retorcie (3) oraz wygaszenie zakłócającego pola elektromagnetycznego.