PL210431B1 - Forma ścianowa do wypełniania płynnym materiałem zawierająca parę płyt piankowych i zespół form ścianowych - Google Patents

Description

Przedmiotem wynalazku jest forma ścianowa do wypełniania płynnym materiałem zawierająca parę płyt piankowych i zespół form ścianowych.

Niniejszy wynalazek dotyczy ogólnie układanych w stos form ścianowych posiadających pary przeciwległych płyt do wypełniania płynnym materiałem, takich jak beton. Dokładniej dotyczy on ulepszeń w takich formach ścianowych.

Istnieje obecnie wiele różnych systemów i sposobów wytwarzania izolujących form do zalewania betonowej ściany. Często systemy takie zawierają pary przeciwległych piankowych płyt wykonanych zwykle ze styropianu, które tworzą pomiędzy sobą wnęki na wypełnienie betonem. Takie pary piankowych płyt umieszcza się jedną na drugiej tak, aby utworzyć zespół form ścianowych. Po związaniu betonu zmontowane formy ścianowe pozostają na miejscu, by izolować ścianę. Przed wylaniem betonu przeciwległe płyty piankowe są zwykle utrzymywane w odstępie równolegle do siebie przez łączniki, z których każdy ma parę równoległych bocznych ramion mocujących, osadzonych w odpowiednich płytach piankowych oraz środnik łączący te ramiona.

Ustawianie takich płyt w stos przeprowadza się na miejscu budowy. Pożądane jest stosowanie w tej dziedzinie form ścianowych, które umożliwiają z jednej strony łatwe i bardzo szybkie ustawianie w stos bez tracenia czasu, a z drugiej strony pozwalają budować stabilny i trwał y stos, który nie moż e być przypadkowo rozmontowany przed zalaniem betonem. Jak to można łatwo zrozumieć, po zalaniu betonem szanse, że stos złoży się lub ulegnie rozmontowaniu, są znacznie zmniejszone.

Przykładowo formy ścianowe i budowlane płyty piankowe rodzaju omówionego powyżej przedstawiono w publicznych kanadyjskich zgłoszeniach patentowych nr 2.292.865 i 2.312.158, oba w imieniu cesjobiorcy niniejszego zgłoszenia. Inne przykłady izolującej płyty konstrukcyjnej przedstawiono w patentach USA nr 3.895.469; 4.229.920; 4.704.429; 4.884.382; 4.885.888; 4.894.969 i 5.428.933.

Celem przedmiotowego wynalazku jest zaproponowanie ulepszonej płyty piankowej ustawianej w stos, która umoż liwia łatwiejsze konstruowanie stabilnego i trwałego stosu.

Forma ścianowa do wypełniania płynnym materiałem zawiera parę płyt piankowych, z których każda ma przeciwległą powierzchnię górną i dolną oraz łącznik do wiązania ze sobą tych płyt piankowych w odstępie i równolegle w kierunku wzdłużnym, przy czym łącznik ten zawiera parę podłużnych członów kotwiących, z których każdy jest osadzony wzdłużnie wewnątrz odpowiedniej jednej z płyt piankowych, a każdy taki człon kotwiący ma dwa przeciwległe końce i część głowicową odstającą od każdego z tych końców w kierunku wzdłużnym, przy czym część głowicowa ma powierzchnię końcową przebiegającą poprzecznie i wzdłuż części górnej lub dolnej powierzchni odpowiedniej płyty piankowej, a ponadto łącznik zawiera człon łączący do łączenia wzdłużnie członów kotwiących pary ze sobą.

Istotą wynalazku jest to, że każda z powierzchni ścianek górnej i dolnej każdej z piankowych płyt ma usytuowane na przemian występy i zagłębienia, przy czym każda głowicowa część jest osadzona w jednym z występów.

Korzystnie, każda głowicowa część jest ukształtowana tak, że jej powierzchnia końcowa jest dostosowana do rozciągania się wzdłuż powierzchni ścianki górnej lub dolnej.

Korzystnie, głowicowe części każdego członu kotwiącego są zwierciadlanie symetryczne do siebie.

Korzystnie, w każdej płycie piankowej każdy występ powierzchni ścianki górnej jest usytuowany naprzeciw zagłębienia w powierzchni ścianki dolnej, a każde zagłębienie ścianki górnej jest usytuowane naprzeciw występu ścianki dolnej.

Korzystnie, każda część głowicowa ma część w kształcie litery L z poprzecznym ramieniem tworzącym powierzchnię końcową i wzdłużnym ramieniem łączącym ramię poprzeczne z końcem członu kotwiącego, z którego wystaje część głowicowa.

Ponadto wynalazek dotyczy zespołu form ścianowych charakteryzującego się tym, że zawiera wiele form ścianowych ustawionych pionowo w stos.

Korzystnie, końcowe powierzchnie sąsiednich form ścianowych górnej i dolnej rozciągają się wzdłuż powierzchni ścianek dolnych płyt piankowych górnej formy ścianowej i są oparte na końcowych powierzchniach rozciągających się wzdłuż powierzchni ścianek górnych płyt piankowych dolnej formy ścianowej.

Inne właściwości i cele przedmiotowego wynalazku staną się lepiej zrozumiałe na podstawie poniższego opisu korzystnego przykładu wykonania w nawiązaniu do załączonych rysunków, przedstawiających tylko przykłady, jak wynalazek można zrealizować w praktyce.

Przedmiot wynalazku przedstawiono na rysunku, na którym:

PL 210 431 B1 fig. 1 jest fragmentarycznym widokiem perspektywicznym zespołu ścian formy według korzystnego przykładu realizacji przedmiotowego wynalazku;

fig. 2 jest widokiem perspektywicznym łącznika według korzystnego przykładu realizacji wynalazku, pokazanego bez swego prawego członu kotwiącego i części średnika;

fig. 3 jest częściowo przezroczystym widokiem z boku części łącznika z fig. 2;

fig. 4 jest przekrojem zespołu ścian formy z fig. 1;

fig. 5 jest widokiem z góry zespołu ścian formy narożnika mającego kąt 90° według korzystnego przykładu realizacji wynalazku, a fig. 5A jest powiększonym widokiem bocznej części końcowej formy ścianowej z fig. 5;

fig. 6 jest powiększonym widokiem z góry części zespołu ścian formy narożnika z fig. 5;

fig. 7 jest widokiem z góry zespołu ścian formy narożnika mającego kąt 45° według korzystnego przykładu realizacji wynalazku.

Na fig. 1 pokazano zespół 10 ścian formy, który służy do utworzenia formy na płynny materiał, taki jak beton itp. Ten zespół 10 zawiera wiele układanych w stos, izolujących poziomych rzędów ścianowych form 11, z których każda jest utworzona z współpłaszczyznowych i zasadniczo prostokątnych płyt 14A, 14B ze spienionego tworzywa sztucznego. Płyty 14A, 14B sąsiednich ścianowych form 11 są oparte o siebie wzdłuż swych pionowych i poziomych boków.

Każda ścianowa forma 10 zawiera pierwszą piankową płytę 14A i przeciwległą drugą piankową płytę 14B umieszczone równolegle w odstępie od siebie i połączone ze sobą wieloma łącznikami 16. Piankowe płyty 14A, 14B są ruchome pomiędzy położeniem rozstawionym, pokazanym na fig. 1, w którym piankowe płyty 14A, 14B są usytuowane w odstępie od siebie, tworząc formę ścianową, a położeniem złożonym, niepokazanym, w którym piankowe płyty 14A, 14B są usytuowane blisko siebie, głównie do transportu.

Podczas eksploatacji, gdy zespół formy ścianowej do wypełniania płynnym materiałem jest zmontowany z zastosowaniem wielu ułożonych w stos poziomych rzędów form ścianowych, komora istniejąca pomiędzy płytami 14A, 14B jest wypełniana betonem lub zaprawą na bazie cementu. Po stwardnieniu materiału wypełniającego otrzymuje się złożoną ścianę z płytami izolującymi sztywno połączonymi przez łączniki z wewnętrzną ścianą betonową.

Każda piankowa płyta 14A, 14B ma górną powierzchnię 15 przeciwległą względem dolnej powierzchni 17, z których każda korzystnie ma środkowy rząd 13 usytuowanych na przemian występów i zagłębień 19 o podobnym komplementarnym kształcie. Ten środkowy rząd 13 jest usytuowany pomiędzy dwiema współpłaszczyznowymi brzegowymi powierzchniami 50, ograniczającymi brzegi płyt 14A, 14B. Te współpłaszczyznowe, brzegowe powierzchnie 50 korzystnie mają szerokość wystarczająco dużą, by zapewnić zwiększoną stabilność pomiędzy złączonymi ze sobą płytami 14A, 14B.

Każdy występ 18 lub zagłębienie 19 na powierzchni 15 górnej ścianki jednej płyty 14A jest usytuowane odpowiednio naprzeciw zagłębienia 19 lub występu 18 powierzchni 17 dolnej ścianki tej samej płyty 14A i jest zwrócony odpowiednio do zagłębienia 19 i występu 18 górnej strony 15 drugiej płyty 14B, kiedy pary płyt 14A i 14B są w położeniu rozstawionym, pokazanym na fig. 1. Jest zrozumiałe, że dzięki temu para płyt 14A, 14B może korzystnie być złączona z podobną parą płyt dowolną ze swych przeciwległych powierzchni 15, 17, działających, jako powierzchnia ścianki górnej lub dolnej.

Głównie ze względu na proces wytwarzania w korzystnym wykonaniu występy 18 i zagłębienia są zasadniczo prostokątne. Jednakże występy i zagłębienia o innych kształtach, takie jak kołowe, podłużne, kwadratowe itd., również mogą być stosowane. Ponadto, aby uniknąć uszkodzenia występu 18, według wynalazku korzystnie stosuje się występy 18 z zaokrąglonymi narożnikami. Jednakże występy 18 z kątowymi narożnikami lub o innych kształtach byłyby nadal skuteczne. Korzystnie każdy z występów 18 i zagłębień 19 ma dwie przeciwległe zasadniczo wypukłe boczne powierzchnie 52, 53, które ułatwiają wprowadzanie występów 18 we wgłębienia 19.

Na fig. 2, 3 i 4 pokazano szczegółowo części łącznika 16 według korzystnego przykładu realizacji przedmiotowego wynalazku. Łącznik 16 zawiera parę kotwiących członów 20A, 20B odpowiednio osadzonych w pierwszej i drugiej piankowej płycie 14A, 14B. Każdy kotwiący człon 20A, 20B ma przedłużoną kołnierzową płytę 22 przebiegającą wzdłużnie i głęboko wewnątrz odpowiedniej piankowej płyty 14A lub 14B oraz podłużny łączący element 24 dołączony wzdłużnie do tej kołnierzowej płyty 22. Element łączący ma wystający koniec 26 wychodzący z piankowej płyty 14A, 14B. Korzystnie, wystający koniec 26 każdego kotwiącego członu 20A, 20B zawiera stabilizującą płytę 28 równoległą do kołnierzowej płyty 22 i przebiegającą równo z wewnętrzną powierzchnią 30 odpowiedniej piankowej płyty 14A lub 14B po osadzeniu w niej, jak pokazano na fig. 4.

PL 210 431 B1

Stabilizująca płyta 28 każdego kotwiącego członu 20A, 20B korzystnie ma górny koniec 54 i dolny koniec 56, z których każdy ma element mocujący 58 do łączenia kotwiącego członu 20A lub 20B ze współpracującym kotwiącym członem 20A lub 20B sąsiedniej ścianowej formy 11. Korzystniej, mocujący element 58, jest elementem mocującym typu haka, uformowanym na stabilizującej płycie 28, przy czym jego koniec odstaje od odpowiedniego końca stabilizującej płyty 28. Mocujący element 58 górnego końca 54 danej stabilizującej płyty 28 jest korzystnie symetrycznie zwierciadlany względem elementu mocującego 58 dolnego końca 56 tej stabilizującej płyty 28, jak to najlepiej pokazano na fig. 2 i 4 i ma bok wyposażony w ostre zęby przeznaczone do połączenia z ostrymi zębami współpracującego kotwiącego członu 20A, 20B. Korzystnie wykonanie takie umożliwia stosowanie łącznika 16 tak, że każdy jego koniec może być końcem górnym lub końcem dolnym, co znacznie ułatwia manipulowanie ścianową formą na placach budowy.

Aby zespół płyt piankowych był lżejszy, łączący element 24 korzystnie ma wiele przebiegających wzdłuż niego otworów 25. Jednakże łączący element 24 może również być pełno-płaszczyznowy.

Należy zauważyć, że mówiąc, że kotwiące człony 20A, 20B są osadzone w piankowych płytach 14A, 14B, fachowiec rozumie, że przy wytwarzaniu piankowych płyt 14A, 14B w zakładzie produkcyjnym piankowe tworzywo sztuczne na płyty 14A, 14B jest korzystnie wtryskiwane tak, by otoczyć kotwiące człony 20A, 20B, wzmacniając przez to połączenie pomiędzy płytami 14A, 14B a kotwiącymi członami 20A, 20B, które dzięki temu działają, jako tworząca zakotwienie część piankowych płyt 14A, 14B. Dokładniej mówiąc, piankowe tworzywo sztuczne, którym korzystnie jest polistyren lub dowolny inny materiał znany fachowcom w dziedzinie piankowych tworzyw sztucznych, jest wtryskiwany tak, by otoczyć kotwiące człony 20A, 20B.

Łącznik 16 zawiera ponadto łączący człon 32 w kształcie pajęczyny, przebiegający pomiędzy piankowymi płytami 14A, 14B. Ten łączący człon 32, który korzystnie jest wykonany ze stosunkowo giętkiego tworzywa sztucznego, ma środkową część 44 ukształtowaną tak, by mocowała i trzymała pręty metalowe używane do zbrojenia betonu. Łączący człon 32 ma ponadto pierwszy koniec 34A strony wzdłużnej przegubowo dołączony do wystającego końca 26 pierwszego kotwiącego członu 20A oraz drugi koniec 34B strony wzdłużnej, przeciwległy wobec pierwszego końca 34A strony wzdłużnej. Drugi koniec 34B strony wzdłużnej jest przegubowo dołączony do wystającego końca 26 drugiego kotwiącego członu 20B. Piankowe płyty 14A, 14B są dzięki temu ruchome pomiędzy położeniem rozstawionym, pokazanym na fig. 1, gdzie piankowe płyty 14A, 14B są oddalone od siebie, by utworzyć ścianową formę 11, a położeniem złożonym, niepokazanym, w którym piankowe płyty 14A, 14B są zbliżone do siebie, głównie do transportu.

Łączący człon 32 ma korzystnie kształt symetryczny, tak aby przyjmować i przytrzymywać pręty metalowe używane do zbrojenia betonu w odwracalnych położeniach ścianowej formy 11. Ścianowa forma 11 może być zatem odwrócona stroną górną do dołu i nadal będzie służyła do mocowania i przytrzymywania metalowych prętów w górnych rowkach 33, łączącego członu 32.

Liczne łączące elementy 64 są korzystnie umieszczone na stabilizującej płycie 28 wystającego końca 26 każdego kotwiącego członu 20A, 20B, aby przegubowo łączyć łączący człon 32 z kotwiącymi członami 20A, 20B. Każdy z tych łączących członów 64 ma taki kształt, by tworzyć dwa usytuowane z wyrównaniem grzbiety 66 odstające od stabilizującej płyty 28, a przestrzeń pomiędzy nimi tworzy podłużną tuleję 68. W tulei 68 może być zamontowany łączący sworzeń 70. Korzystnie w tym celu w grzbietach 66 wykonane są przyjmujące sworzeń otwory 71, z których każdy jest zwrócony do wewnątrz tulei 68. Łączący człon 32 jest korzystnie wykonany przez formowanie tworzywa sztucznego, a łączący sworzeń 70 jest trwale osadzony w grzbietach 66.

Do współdziałania z łączącymi elementami 64 każdy koniec 34A, 34B łączącego członu 32 ma odpowiednią liczbę ramion 72. Przykładowo w symetrycznym łączącym członie 32, można zastosować trzy ramiona 72. Każde ramię 72 koniec 74 dołączony do odpowiedniego łączącego sworznia 70 tak, aby był obrotowy wokół osi utworzonej przez łączący sworzeń 70. Można łatwo zobaczyć, że cel ten można osiągnąć albo przez montowanie końca 74 ramienia 72 obrotowo wokół łączącego sworznia 70, albo przez montowanie łączącego sworznia 70 obrotowo w otworach 71 przyjmujących ten sworzeń. Korzystnie koniec 74 każdego ramienia 72, ma otwór 76 na jeden ze sworzni 70.

Jak to będzie łatwo zrozumiałe dla fachowców, łączące elementy 64 mogą być wykonane bezpośrednio przez formowanie podczas wytwarzania kotwiących członów 20A, 20B. W przykładzie przedstawionym na fig. 2 i 3 występ 78 jest wytwarzany przez proces formowania na każdej stronie grzbietów 66.

PL 210 431 B1

Jest zrozumiałe, że chociaż łączące elementy 64 są ukształtowane jako usytuowane w jednej linii grzbiety 66, przedmiotowy wynalazek dopuszcza użycie innych rodzajów elementów łączących, które byłyby oczywiste dla fachowców, takich jak przeguby w postaci rozciętej rury. W takim alternatywnym wykonaniu łączący człon 32 może być korzystnie usunięty z odpowiedniego kotwiącego członu 20A lub 20B. Rozwiązanie takie przedstawiono przykładowo na fig. 6 w odniesieniu do łącznika narożnego, jak to zostanie objaśnione poniżej. Aby połączyć przegubowo łączący człon 32 z kotwiącymi członami 20A lub 20B, zastosowano łącznik 16 z wieloma usytuowanymi w jednej linii przegubami 360 w postaci rozciętej rury, usytuowanymi na stabilizującej płycie 28, przy czym każdy rurowy przegub 360 tworzący wewnętrzną rurę z dwiema wzdłużnymi przeciwległymi częściami krawędziowymi tworzącymi szczelinę 365 usytuowaną zgodnie ze szczelinami w innych przegubach 360. Łączący człon 32 ma dwa końce strony wzdłużnej, z których każdy ma powiększoną końcową część 370 o takich wymiarach, by była wprowadzana przesuwnie w otwarte przeguby rurowe oraz taśmową część 375 łączącą powiększoną część końcową 370 ze środkową częścią łączącego członu 32.

Nadal w odniesieniu do fig. 2, 3 i 4 każdy kotwiący człon 20A, 20B ma dwa przeciwległe końce 90, 92, od których odstaje głowicowa część 35 przebiegająca wzdłużnie. Korzystnie głowicowe części 35 są dołączone do górnego i dolnego końca 90, 92 kołnierzowej płyty 22 odpowiedniego kotwiącego członu 20A lub 20B. Każda głowicowa część 35 ma końcową powierzchnię 36 przebiegającą poprzecznie. Korzystnie każda głowicowa część 35 ma część w kształcie litery L, tworzącą poprzeczne ramię określające końcową powierzchnię 36 oraz wzdłużne ramię 38 łączące poprzeczne ramię 36 z końcem 90 lub 92 kotwiącego członu 20A lub 20B, od którego ta głowicowa część 35 odstaje.

Kiedy łącznik 16 jest osadzany w piankowych płytach 14A, 14B, by utworzyć ścianową formę 11, każda głowicowa część 35 jest korzystnie usytuowana w jednej linii i osadzona w występie 18 płyty, jak to najlepiej pokazano na fig. 4, oraz przykrywa połowę górnego i dolnego końca 90, 92 kołnierzowej płyty 22, jak to najlepiej pokazano na fig. 2. Druga połowa końców kołnierzowej płyty 22 odpowiada zagłębieniu 19. Korzystnie końcowa powierzchnia 36 głowicowej części 35 przebiega równo z odpowiednią górną lub dolną powierzchnią 15, 17 występu 18.

Korzystnie głowicowa część 35 górnego końca 90 danego członu jest zwierciadlanie symetryczna wobec głowicowej części 35 dolnego końca 92 danej kołnierzowej płyty 22 oraz z głowicową częścią 35 na górnym końcu 90 kołnierzowej płyty 22 drugiego członu kotwiącego. Dzięki temu łącznik 16 może być odwracany lub obracany w dowolnym kierunku i nadal może być stosowany właściwie, gdy jest usytuowany poprawnie pomiędzy występem 18, a zagłębieniem 19.

Głowicowa część 35 ma dwa główne zadania. Po pierwsze, ta głowicowa część 35 pomaga wspierać ciężar całego zespołu 10 ścian formy przy wlewaniu betonu w ten zespół 10 ścian formy. Faktycznie, badania wykazały, że bez głowicowej części 35 zespół 10 ścian formy ma tendencję do wygięcia na wysokości po wlaniu betonu nawet o około 5 cm (2 cale).

Po drugie, głowicowa część 35 ułatwia ustawianie ścianowych form 11 w stos jedna na drugiej. Faktycznie, bez głowicowej części 35 trudno jest robotnikowi wcisnąć pierwszą ścianową formę 11 na wierzch drugiej ścianowej formy 11, by prawidłowo połączyć je. Przy stosowaniu głowicowych części 35 robotnik może uderzać młotkiem lub naciskać na końcową powierzchnię 36 głowicowej części 35, by łatwiej zmontować ścianowe formy 11 ze sobą.

Zespół 101 płyty końcowej jest przeznaczony do montowania końcowych płyty 102 na bocznych końcach zespołu 10 form ścianowych. Płyta końcowa może być przykładowo używana jedynie do zamknięcia bocznych końców zespołu 10 form ścianowych i ograniczania betonu w konstrukcji utworzonej przez formę ścianową przy nalewaniu. Korzystnie końcowa płyta 102 jest również używana jako słupek ścianowy do wykonania przykładowo ościeżnicy okiennej, drzwiowej itd.

Zespół 101 płyty końcowej zawiera końcową płytę 102 i montażowe urządzenie 103 do przymocowania końcowej płyty 102 do skrajnej bocznej ścianowej formy 11. Końcowa płyta 102 jest korzystnie wykonana z drewna, np. z zestawu kawałków drewna ułożonych w stos jeden na drugim i przebiega na całej wysokości zespołu 10 form ścianowych. Piankowe płyty 14A, 14B ścianowej formy 11 są usytuowane równo z bocznymi częściami końcowymi 108A, 108B, do których urządzenie montażowe 103 jest mocowane. Takie urządzenie montażowe zawiera pierwszy i drugi sprzęgający człon 100A, 100B, które są rozłączalnie sprzęgane z odpowiednimi częściami 108A, 108B bocznego końca płyt 14A, 14B.

Korzystnie, pierwszy i drugi sprzęgający człon 100A, 100B tworzą każdy tuleję do rozkładania końcowej części 108A, 108B odpowiedniej piankowej płyty 14A, 14B i są wykonane ze sprężystego materiału, takiego jak tworzywo sztuczne. Sprzęgające 100A, 100B są ukształtowane zgodnie

PL 210 431 B1 z kształtem bocznych części końcowych 108A, 108B piankowych płyt 14A, 14B i są po prostu zamontowane na nich przez sprężyste ściskanie płyt piankowych. W przedstawionym wykonaniu każda piankowa płyta 14A lub 14B ma wzdłużne grzbiety 110 przebiegające wzdłuż swej wewnętrznej powierzchni 112, to znaczy powierzchni zwróconej do przeciwległych piankowych płyt 14B lub 14A, a każdy sprzęgający człon jest wyposażony w odpowiednie kanały 14 sprzęgane z każdym grzbietem 110.

Montażowe urządzenie 103 zawiera również elementy montażowe do wzdłużnego montowania końcowej płyty 102 pomiędzy pierwszym a drugim sprzęgającym członem 100A, 100B, kiedy są one sprzęgane z końcowymi częściami 108A, 108B pary piankowych płyt. Przykładowo elementy montażowe mogą być osadzone przez pierwszą i drugą wspierającą część 104A, 104B, które odpowiednio odstają od pierwszego i drugiego sprzęgającego członu do wewnątrz pary piankowych płyt 14A, 14B. Jak pokazano na fig. 5, te dwie wspierające części 104A, 104B mogą tworzyć tor do przesuwnego przyjęcia końcowej płyty 102. Śruby 106 lub dowolny inny odpowiedni rodzaj elementów mocujących korzystnie mocują końcową płytę 102 do wspierających części 104A, 104B. Montażowe elementy według przedmiotowego wynalazku nie są jednak ograniczone do opisanego powyżej wykonania. Przykładowo zamiast tworzyć tor, pierwsza i druga odstająca część mogą po prostu tworzyć ścianki, na których jest trwale zamocowana płyta końcowa. W innym przykładzie wykonania zamiast dwóch wspierających części można zastosować pojedynczy człon łączący dwa sprzęgające człony ze sobą z utworzeniem albo ściany, albo toru.

Na fig. 5-7 przedstawiono przedmiotowy wynalazek dotyczący form ścianowych używanych do narożników. Narożnik jest utworzony przez dwie wzdłużnie ciągłe sekcje 14A, 14A' płyty piankowej. W przykładzie wykonania z fig. 5 i 6 sekcje 14A, 14A' płyty tworzą kąt prosty, a w przykładzie wykonania z fig. 7 tworzą kąt 45 stopni. Oczywiście, w ramach przedmiotowego wynalazku można rozważać każde inne odpowiednie kątowe rozwarcie pomiędzy dwiema sekcjami 14A, 14A' płyty.

W celu wzmocnienia ściany narożnej wewnątrz narożnika umieszczony jest, jak pokazano, łącznik 16. Ten łącznik 16 zawiera dwa kotwiące człony 20A, 20B, z których każdy jest osadzony wzdłużnie w jednej z sekcji 14A, 14A' płyty piankowej. Łączący człon 32 łączy wzdłużnie dwa człony kotwiące 20A, 20B ze sobą. Te człony kotwiące 20A i 20B oraz łączący człon 32, mogą mieć taką samą konstrukcję jak łącznik 16, opisany powyżej, albo też alternatywnie można zastosować łączniki o innej konstrukcji.

W korzystnym wykonaniu łączący człon 32 jest korzystnie przegubowo dołączony do każdej strony odpowiedniego kotwiącego członu 20A lub 20B przez zastosowanie przegubów 360 ze szczelinową rurą, jak opisano powyżej. Takie rozwiązanie jest korzystne, ponieważ umożliwia łatwe wyjmowanie członu łączącego 32, by doprowadzić formę ścianową do położenia złożonego i potem dołączyć go z powrotem na placu budowy. Można również stosować inne rodzaje połączeń, przegubowych lub innych. Łączący człon 32 może być wyjmowany z kotwiących członów 20A, 20B lub też sztywno przymocowany do nich.

Należy zauważyć w tym miejscu, że narożna forma ścianowa może korzystnie mieć łączniki z wyjmowanymi członami łączącymi tylko po jednej stronie narożnika, jak pokazano na fig. 5 i 7, a wszystkie łączniki po drugiej stronie mają przykładowo przegubowe elementy łączące, jak pokazano na fig. 2 i 3. Takie szczególne rozwiązanie nadal umożliwia doprowadzenie narożnej formy ścianowej do stanu złożonego do transportu z równoczesnym ograniczeniem liczby przegubów w postaci szczelinowo rozciętej rury, które są najdroższe w wytwarzaniu.

Chociaż opisano szczegółowo i przedstawiono na załączonych rysunkach korzystne wykonania wynalazku, jest zrozumiałe, że wynalazek nie jest ograniczony do tych dokładnie przykładów wykonania i że bez odchodzenia od zakresu lub ducha wynalazku, zgodnie z załączonymi zastrzeżeniami patentowymi, można wprowadzać różne zmiany i modyfikacje.

Claims (7)

1. Forma ścianowa do wypełniania płynnym materiałem zawierająca parę płyt piankowych, z których każda ma przeciwległą powierzchnię górną i dolną oraz łącznik do wiązania ze sobą tych płyt piankowych w odstępie i równolegle w kierunku wzdłużnym, przy czym łącznik ten zawiera parę podłużnych członów kotwiących, z których każdy jest osadzony wzdłużnie wewnątrz odpowiedniej jednej z płyt piankowych, a każdy taki człon kotwiący ma dwa przeciwległe końce i część głowicową odstającą od każdego z tych końców w kierunku wzdłużnym, przy czym część głowicowa ma powierzchnię końcową przebiegającą poprzecznie i wzdłuż części górnej lub dolnej powierzchni odpowiedniej płyty piankowej, a ponadto łącznik zawiera człon łączący do łączenia wzdłużnie członów kotwiących pary ze sobą, znamienna tym, że każda z powierzchni ścianek górnej i dolnej (15, 17) każdej z piankowych płyt (14A, 14B) ma usytuowane na przemian występy (18) i zagłębienia (19), przy czym każda głowicowa część (35) jest osadzona w jednym z występów (18).

2. Forma według zastrz. 1, znamienna tym, że każda głowicowa część (35) jest ukształtowana tak, że jej powierzchnia końcowa (36) jest dostosowana do rozciągania się wzdłuż powierzchni ścianki górnej lub dolnej (15, 17).

3. Forma według zastrz. 1, znamienna tym, że głowicowe części (35) każdego członu kotwiącego (20A, 20B) są zwierciadlanie symetryczne do siebie.

4. Forma według zastrz. 1, znamienna tym, że w każdej płycie piankowej (14A, 14B) każdy występ (18) powierzchni ścianki górnej (15) jest usytuowany naprzeciw zagłębienia (19) w powierzchni ścianki dolnej, a każde zagłębienie (19) ścianki górnej (15) jest usytuowane naprzeciw występu (18) ścianki dolnej (17).

5. Forma według zastrz. 1, znamienna tym, że każda część głowicowa (35) ma część w kształcie litery L z poprzecznym ramieniem (36) tworzącym powierzchnię końcową i wzdłużnym ramieniem (38) łączącym ramię poprzeczne z końcem (90, 92) członu kotwiącego (20A, 20B), z którego wystaje część głowicowa (35).

6. Zespół form ścianowych, znamienny tym, że zawiera wiele form ścianowych (11) określonych w zastrz. 1, przy czym te formy ścianowe (11) są ustawione pionowo w stos.

7. Zespół według zastrz. 6, znamienny tym, że w przypadku sąsiednich form ścianowych górnej i dolnej końcowe powierzchnie (36) rozciągają się wzdłuż powierzchni ścianek dolnych (17) płyt piankowych (14A, 14B) górnej formy ścianowej i są oparte na końcowych powierzchniach rozciągających się wzdłuż powierzchni ścianek górnych (15) płyt piankowych dolnej formy ścianowej.