PL211234B1 - Rurka dotchawicza - Google Patents

Abstract

Rurka dotchawicza o zmiennym przekroju charakteryzuje się tym, że połączenie części tchawiczo-krtaniowej (1) i części ustnej (2), stanowi boczna powierzchnia (3) stożka ściętego o kącie rozwarcia (α) w granicach 4 - 12°.

Description

RZECZPOSPOLITA

POLSKA

Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej (54) (12) OPIS PATENTOWY (19) PL (11) 211234 (13) B1 (21) Numer zgłoszenia: 375669 (22) Data zgłoszenia: 10.06.2005

Rurka dotchawicza (43) Zgłoszenie ogłoszono:

11.12.2006 BUP 25/06 (45) O udzieleniu patentu ogłoszono:

30.04.2012 WUP 04/12 (51) Int.Cl.

A61M 16/04 (2006.01) A61M 16/00 (2006.01) (73) Uprawniony z patentu:

POLSKA AKADEMIA NAUK INSTYTUT BIOCYBERNETYKI I INŻYNIERII BIOMEDYCZNEJ, Warszawa, PL (72) Twórca(y) wynalazku:

BARBARA STANKIEWICZ, Piastów, PL MAREK DAROWSKI, Warszawa, PL JAROSŁAW GLAPIŃSKI, Warszawa, PL MARCIN RAWICZ, Leszno, PL (74) Pełnomocnik:

rzecz. pat. Renata Wojtas-Słodownik

PL 211 234 B1

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest rurka dotchawicza o zmiennym przekroju służąca do połączenia dróg oddechowych z zestawem lub urządzeniem do wspomaganego lub sztucznego oddychania.

Klasyczne rurki dotchawiczne maja kształt cylindryczny i stałą na całej długości średnicę wewnętrzną. W opisie patentowym US 6,668,832 znajdujemy, dedykowaną szczególnie dla noworodków i niemowląt, rurkę dotchawicza o kształcie cylindrycznym charakteryzującą się tym, że na powierzchni zewnętrznej ma ona wyróżnione kolorystycznie poprzeczne paski owijające się wokół rurki na kształt obręczy. Jeden z nich znajduje się w sąsiedztwie dalszego końca rurki (tj. końca rurki wkładanego do tchawicy dziecka) w takiej odległości od niego, aby po prawidłowym zaintubowaniu dziecka (aby koniec dalszy znalazł się mniej więcej w środku długości tchawicy), znalazł się nad krtanią; pasek ten stanowi granicę strefy bezpieczeństwa (bezpiecznej intubacji). Pozostałe kolorowe paski (w kolorach innych niż wyżej wymieniony) znajdują się w bliższej odległości od bliższego końca rurki (ustnego) niż od dalszego końca rurki. W zależności od rozmiaru rurki, to jest jej średnicy wewnętrznej ID (z ang.: internal diameter) rozkład tych pasków i ich odległości od dalszego końca rurki są takie, aby pozwalało to dopasować położenie wybranego paska do położenia wybranej struktury anatomicznej dziecka. W preferowanym rozwią zaniu, tą wybraną strukturą są górne dzią s ł a.

Klasyczne rurki cylindryczne różnią się promieniem krzywizny, grubością ścianek czy właściwościami materiału, z którego zostały wykonane. Dostępne są zwykle w dwóch wariantach: typu Magill lub Murphy (z oczkiem przy dalszym końcu rurki), zlokalizowany w części dalszej. Ze stanu techniki znana jest „Rurka dotchawicza lub tracheotomijna” (P.338685) - cylindryczna rurka z obejmującym ją nadmuchiwanym pierścieniem uszczelniającym, przewodem dostarczającym sprężone powietrze do pierścienia, z kanałem odsysającym z otworem po zewnętrznej stronie rurki, powyżej pierścienia uszczelniającego, charakteryzująca się między innymi tym, że ścianka rurki ma na swoim obwodzie pogrubiony, pusty w środku sektor, który tworzy kanał odsysający.

U niemowląt i dzieci do lat 8, z powodu specyficznych warunków anatomicznych, za bezpieczniejsze uważa się stosowanie rurek dotchawiczych typu Magill, bez mankietów uszczelniających; ze względu na mniejsze prawdopodobieństwo powstania urazów w rejonie krtani. Z tego powodu, większość rurek intubacyjnych dla małych dzieci nie posiada mankietów. Jednak zwolennicy rurek z mankietami stosują takie produkty, jak: Mallinckrodt Hi-Conture, Rϋschelit Super Safety Clear, Sheridan CF, Portex Lo-Pressure, czy Microcuff P-HVLP - najnowszy model w tej klasie.

Jeżeli chodzi o promień krzywizny rurki, to wśród rurek dotchawiczych istnieje spore zróżnicowanie w tym względzie. Fabryczne zakrzywienie rurki zależy w głównej mierze od własności materiału, z którego rurka została wykonana. Im większa elastyczność rurki i mniejsza podatność jej ścianek na zapadanie się w warunkach temperatury i wilgotności, panujących w drogach oddechowych, tym większy (aż do nieskończoności) może być wyjściowy promień krzywizny rurki. Zakrzywienie rurki wpływa na zmianę kierunku ruchu cząsteczek powietrza oddechowego, a przez to również na powstanie dodatkowych oporów, które nie występują w przypadku rurki prostej. Co istotne, po zaintubowaniu pacjenta, promień krzywizny wszystkich rurek jest podobny, niezależnie od ich zakrzywienia fabrycznego. Problem zakrzywienia w przypadku rurek dotchawiczych jest mniej istotny niż w przypadku rurek tracheotomijnych, w których między częścią bliższą i dalszą tworzy się kąt bliski 90°. Wartości oporów dodatkowych, związanych ze zmianą kierunku ruchu gazu, uzależnione są od tego, w jakiej proporcji do siebie znajdują się promień wewnętrzny rurki oraz promień krzywizny, a także od liczby łuków.

W grupie rurek szeroko stosowanych u noworodków i małych dzieci, ze względu na jej charakterystyczną geometrię, należy wymienić rurkę dotchawiczą Cole'a (nazwa pochodzi od nazwiska jej twórcy). Rurka Cole'a składa się z dwóch cylindrycznych części: części dalszej (tchawiczo-krtaniowej) i części bliższej (ustnej), o większej średnicy wewnętrznej niż część dalsza, połączonych ze sobą tak, że kształt powierzchni rurki na tym odcinku przypomina połączenie ramion i szyi, stąd wzięła się, funkcjonująca w języku angielskim, druga nazwa tej rurki - „shouldered tube”.

Powody, dla których rurka Cole'a stała się tak popularna są następujące:

1) zmniejszenie oporów przepływu dla powietrza oddechowego,

2) jej kształt i sztywność sprawiają, że jej użycie do intubacji podczas zabiegów reanimacji jest wygodne i łatwe dla lekarza,

3) ramiona rurki mają tendencję do układania się na górnej krawędzi głośni, co w pewien sposób zabezpiecza przed groźna w skutkach intubacją jednego płuca.

PL 211 234 B1

Rurek Cole'a nie produkuje się w wersji dla starszych dzieci i dorosłych; największy rozmiar, to jest średnica wewnętrzna wynosi 4 mm. Opory jakie przepływowi gazu stawiają rurki dotchawicze dla niemowląt i małych dzieci (1,5-5,5 mm ID) są wielokrotnie większe niż opory rurek stosowanych u dorosł ych, dlatego w tym pierwszym przypadku redukcja oporu ma duż o wię ksze znaczenie.

Pierwsza informacja o rurce dotchawiczej Cole'a pojawiła się w 1945 r. w amerykańskim czasopiśmie „Anesthesiology”, w dziale „Current Coment and Case Report” (Cole F., A New Endotracheal Tube for Infants, Anesthesiology 6, 1945, 87-88). Rurkę Cole'a użyto z powodzeniem po raz pierwszy do intubacji 4-miesięcznego niemowlęcia, podczas operacji wycinania 5-calowego wodniaka zlokalizowanego zewnętrznie po prawej stronie szyi i klatki piersiowej. Rurka była wykonana z gumy, łukowato wygięta. Średnica wewnętrzna części dalszej wynosiła 3,5 mm, a zewnętrzna 5,5 mm, zaś średnica wewnętrzna części bliższej 5,5 mm, a zewnętrzna 8 mm. Długość części dalszej wynosiła 3,8 cm, a części bliż szej 8,7 cm. W raporcie Cole wzmiankuje o projektach kilku innych, tego typu rurek, w 3 innych rozmiarach, w których dł ugość części ustnej stanowił a okoł o trzech czwartych dł ugości całej rurki.

Korzystną cechą rurki Cole'a jest zmniejszony opór dla przepływu gazu i redukcja pracy oddechowej, w porównaniu do wartości, uzyskiwanych dla cylindrycznej rurki dotchawiczej o tym samym rozmiarze, tj. tej samej średnicy wewnętrznej co część dalsza rurki Cole'a.

Budzącą kontrowersje cechą rurki Cole'a jest dosyć gwałtowna zmiana jej średnicy na bardzo krótkim (2-3 mm) odcinku długości. Z doniesień klinicystów wynika, że niekorzystną cechą rurki Cole'a jest również zbyt krótka część dalsza (tchawiczo-krtaniowa), wskutek czego rurka łatwo ulega przemieszczeniu. Na przykład dla rurek Cole'a o rozmiarach 3-4 mm ID długość tego odcinka wynosi 27-30 mm, podczas gdy dla rurek o rozmiarach 3-3,5 mm ID zalecana długość części dalszej wynosi 30 mm, a dla rurek o rozmiarach 4-5 mm ID - 40 mm.

Dwie wymienione wyżej cechy geometrii rurki Cole'a istotnie wpływają na ograniczenie jej przydatności. Doświadczania klinicystów wskazują, że taki kształt rurki może stanowić poważny problem, a mianowicie prowadzić do uszkodzeń tkanek, a nawet martwicy w rejonie zwężenia podgł o ś niowego, w efekcie przemieszczenia się grubszej części rurki w okolicę chrzą stki pierś cieniowatej i wywoł anego w tym miejscu ucisku. Tego typu uszkodzenia wymagają czasami kilkuletniej terapii, utrudniają prawidłowy rozwój mowy u dziecka, a czasami nawet kończą się śmiercią. O tych zagrożeniach, Mitchell i Bailey donoszą w raporcie opublikowanym na ł amach British Medical Journal w 1990 r. (Mitchell M. D. Bailey CM, Dangers of Neonatal Intubation with the Cole Tube, British Medical Journal 301, 1990, 602-603), a Brewis i Pracy - w raporcie opublikowanym w Pediatric Anesthesia w 1999 r. (Brewis C, Pracy J.P., Localized Tracheomalcia as a Complication of the Cole Tracheal tube, Pediatric Anesthesia 9, 1999, 531-533). Autorzy ci stanowczo podkreślają, że w celu uniknięcia chorób zwężenia podgłośniowego u noworodków i niemowląt rurka Cole'a nie powinna być używana do długofalowej wentylacji. Zwracają uwagę na fakt, że rurka ta jest przeznaczona jedynie do krótkotrwałego użytku, podczas reanimacji (firma Portex produkuje je w zestawach do reanimacji: infant resuscitation kit part number 100/420; Cole neonatal tube part number 100/430) i jeżeli już zostanie użyta, powinna być zastąpiona inną rurką na przykład donosową, tak szybko jak tylko to jest możliwe, gdy tylko stan dziecka na to pozwala.

Mitchell i Bailey pod hasłem „Lekcja tygodnia” opisują szczegółowo przypadek noworodka, który przyszedł na świat drogą cesarskiego cięcia w 37 tygodniu życia płodowego (waga 1400 g), wymuszonego podejrzeniem przepukliny przeponowej. Noworodek wymagał reanimacji i intubacji. Wielokrotnie go reintubowano (za pomocą rurki Cole'a), gdyż przy każdej próbie extubacji doznawał nagłego poważnego pogorszenia się stanu zdrowia. Dopiero, gdy rurkę Cole'a zamieniono na rurkę donosową, stan dziecka się ustabilizował. Jednak, laryngoskopia i bronchoskopia wykazały poważne uszkodzenia w rejonie głośni i poniżej głośni oraz deformację i uszkodzenia w rejonie dziąseł, spowodowane przemieszczaniem i uciskiem pochodzącym od rurki Cole'a.

Brewis i Pracy opisują przypadek 4-miesięcznego niemowlęcia (wcześniaka, urodzonego w 24-tygodniu ciąży, waga urodzeniowa 670 g), z niewydolnością oddechową i rozwiniętą wcześniaczą przewlekłą chorobą płuc, który wymagał intubacji i wentylacji płuc. W trakcie jego historii choroby wielokrotnie go reintubowano rurką Cole'a. Mikrolaryngoskopia i bronchoskopia ujawniły u dziecka, w górnej części tchawicy, w są siedztwie chrząstki pierś cieniowatej, region poważ nego zapadnięcia się tkanek. Zdaniem autorów rozmięknięcie tchawicy powstało wskutek ucisku przez ramię rurki Cole'a. Rurkę Cole'a zastąpiono rurką tracheotomijna. Z powodu uszkodzeń w rejonie krtani i tchawicy dziecko

PL 211 234 B1 zakwalifikowano do zabiegu rekonstrukcji krtani i tchawicy, ale zmarło przed zabiegiem, z powodu innych medycznych powikłań.

Ze stanu techniki znany jest „Cewnik dotchawiczy” (US 3,815,606), który stanowi system dwóch rurek dotchawiczych połączonych teleskopowo. Sekcje początkowe obydwu rurek (przy końcach bliższych) są rozdzielone. Jedna z nich posiada otwór w powierzchni bocznej, przez który druga rurka wchodzi do wnętrza pierwszej. Tuż przed miejscem, gdzie znajduje się otwór w ściance rurki pierwszej, druga rurka zagina się tworząc łuk (ramię) i wchodzi do wnętrza rurki pierwszej.

Obydwie rurki (przy końcach dalszych) mają integralne sekcje ze znacznie zmniejszonymi średnicami wewnętrznymi, w stosunku do średnic wewnętrznych części głównych. Jedną z intencji autorów wynalazku US 3,815,606 było zminimalizowanie oporów przepływu gazu oddechowego, poprzez powiększenie rozmiaru rurki dotchawiczej, to jest jej średnicy wewnętrznej w części głównej, od strony bliższego końca rurki. Niestety, opory przepływu gazu znacznie wzrastają, gdy zmiana średnicy jest gwałtowna lub gdy następuje zmiana kierunku ruchu gazu, w wynalazku US 3,815,606 obydwie sytuacje mają miejsce.

Zmiana średnicy rurki zewnętrznej przebiega w sposób dosyć stromy; na tym odcinku kształt powierzchni bocznej rurki przypomina ramiona (podobnie jak w rurce Cole'a).

Druga rurka (rurka wewnętrzna) zmniejsza swoją średnicę pod kątem 90°, następnie zagina się tworząc łuk w kierunku przeciwnym do ruchu wskazówek zegara i wchodzi do rurki pierwszej. W jej wnętrzu rurka druga zagina się ponownie, tworząc łuk, tym razem, w kierunku ruchu wskazówek zegara. Jak wynika z rysunków dołączonych do opisu US 3,815,606, promienie krzywizny obydwu łuków są bardzo małe w stosunku do promienia wewnętrznego rurki. Na dalszym odcinku rurka zewnętrzna i wewnę trzna biegną współ osiowo. Średnica zewnę trzna rurki wewnę trznej jest ograniczona ś rednicą wewnętrzną rurki zewnętrznej. Koniec dalszy rurki wewnętrznej znajduje się tuż nad przewężeniem rurki zewnętrznej. Ten przewężony sektor rurki zewnętrznej, podczas intubacji, wchodzi przez krtań do tchawicy.

Końce bliższe obydwu rurek dotchawiczych są zaopatrzone w kontrolne jednokierunkowe zawory, rurka wewnętrzna w zawór wlotowy, a rurka zewnętrzna w wylotowy. Dostarczanie powietrza do płuc dziecka odbywa się zatem za pośrednictwem rurki wewnętrznej, a powietrze wydechowe wydostaje się przez rurkę zewnętrzną. W ten sposób, przestrzeń martwa zostaje znacznie zmniejszona, jej objętość jest porównywalna z fizjologiczną przestrzenią martwą noworodka, a jej zasadniczą część stanowi objętość przestrzeni pomiędzy dalszym końcem rurki wewnętrznej i dalszym końcem rurki zewnętrznej. Główny cel wynalazku zdaje się więc być osiągnięty.

Opór prostej rurki cylindrycznej, w warunkach przepływu laminarnego, można wyznaczyć ze wzoru:

RL =

8-π-L·μ S² gdzie:

RL- opór rurki dla przepływu laminarnego, L - długość rurki, S - pole przekroju wewnętrznego rurki, μ - współczynnik lepkości dynamicznej gazu.

Natomiast w warunkach turbulentnego przepływu gazu opór cylindrycznej, hydraulicznie gładkiej rurki można wyznaczyć ze wzoru:

R_T = 0.42 2.375 · L

0.25 ρ· V

0.75 gdzie:

RT - opór rurki dla przepływu turbulentnego •

V - natężenie przepływu gazu, ρ - gęstość gazu.

Z powyż szych równań wynika, ż e zarówno podczas laminarnego jak i turbulentnego przepł ywu gazu istnieje silna zależność pomiędzy oporem rurki, a jej polem przekroju wewnętrznego. Nawet niewielkie powiększenie przekroju wewnętrznego rurki (tj. zamiana rurki o stałym przekroju, na rurkę o wię kszym, również stał ym przekroju), mo ż e skutkować znacznym spadkiem wartoś ci jej oporu, a w efekcie również zauważ alnym spadkiem rezystywnej pracy oddechowej.

Pole przekroju wewnętrznego dotchawiczej rurki intubacyjnej (więc i jej rozmiar - ID) jest zdeterminowany wielkością pola przekroju krtani i tchawicy pacjenta. Ze względu na ograniczenia anatomiczne,

PL 211 234 B1 ewentualna modyfikacja geometrii rurki, na przykład jej powiększenie, mające na celu redukcję jej oporu i pracy oddechowej, musi przebiegać na odcinku powyżej krtani Tak powstała koncepcja modelu rurki dotchawiczej o zmiennym przekroju, mniejszym na odcinku dalszym (tchawiczo-krtaniowym) i wię kszym na odcinku bliż szym (ustnym).

Zmiana przekroju rurki na jej długości skutkuje powstaniem spadku ciśnienia, wpływającego na powiększenie sumarycznego oporu rurki. Opór miejscowy, związany ze zmianą przekroju rurki można wyrazić w następujący sposób:

^RM = ^ξ· ρ· V S² gdzie:

ξ - współczynnik strat, zależny od stosunku przekrojów i kąta rozwarcia złącza Im większa zmiana przekroju rurki i im bardziej strome złącze, tym większy spadek ciśnienia i opór miejscowy, a wię c i sumaryczny opór rurki. Efektywne zmniejszenie sumarycznego oporu rurki poprzez zmianę przekroju na jej długości ma sens tylko przy odpowiednim kształcie złącza, który wpłynie na zminimalizowanie strat ciśnienia, związanych ze zmianą przekroju.

Zgodnie z wynalazkiem rurka dotchawicza o zmiennym przekroju charakteryzuje się tym, że połączenie części dalszej (tchawiczo-krtaniowej) i części bliższej (ustnej) stanowi powierzchnia boczna stożka ściętego, o kącie rozwarcia w granicach 4-12°.

Korzystnie pole przekroju wewnętrznego części bliższej (ustnej) jest 2-4-krotnie większe od pola przekroju wewnętrznego części dalszej (tchawiczo-krtaniowej).

W korzystnym wykonaniu wysokość stożka ścię tego jest od 4 do 10 razy większa od średnicy wewnętrznej części tchawiczo-krtaniowej.

Ścięta powierzchnia stożkowa rozpoczyna się w odległości od 6 do 17 razy większej niż średnica wewnętrzna części dalszej licząc od dalszego końca rurki.

Korzyścią, płynącą z zastosowania rurki dotchawiczej o zmiennym przekroju według wynalazku jest to, że wykazuje ona do 60% mniejszy opór dla przepływu gazu, niż cylindryczna dotchawicza rurka intubacyjna, o tym samym rozmiarze, a do 40% mniejszy opór dla przepływu gazu, w stosunku do oporu, jaki wykazuje rurka Cole'a, o tym samym rozmiarze. Ponadto korzystną cechą rurki dotchawiczej według wynalazku jest to, iż jej użycie wiąże się ze zmniejszeniem do 40% rezystywnej części pracy oddechowej, w odniesieniu do sytuacji, kiedy użyto by rurki cylindrycznej o tym samym rozmiarze, a w odniesieniu do sytuacji, gdy użyto by rurki Cole'a o tym samym rozmiarze, zmniejszenie to sięga 30%.

Sporym atutem dotchawiczej rurki o zmiennym przekroju jest, niewielkie, ze względu na jej geometrię, ryzyko powstania urazów w rejonie krtani, w stosunku do tego jakie stwarza intubacja przy użyciu rurki Cole'a. Ryzyko użycia rurki dotchawiczej według wynalazku wydaje się podobne do tego, jakie istnieje podczas stosowania cylindrycznej rurki dotchawiczej.

Wymienione korzyści są niezwykle istotne z klinicznego punktu widzenia, w przypadku pacjentów z niewydolnością oddechową, z zachowanym, lecz niewystarczającym oddechem samoistnym oraz pacjentów w okresie odłączania od respiratora, do ekstubacji. W procesie odzwyczajania pacjenta od respiratora stopniowo jest redukowany udział wspomagania, na rzecz własnej aktywności oddechowej pacjenta; pod koniec terapii całą pracę oddechową wykonuje pacjent. Część pracy zużywana jest na pokonanie oporów stawianych przez aparaturę i jej połączenia, a spośród nich najistotniejszym elementem jest rurka intubacyjna; jest to szczególnie istotne, gdy pacjentem jest niemowlę lub małe dziecko i kiedy istnieje konieczność stosowania rurek intubacyjnych o małych rozmiarach (1,5-5,5 mm ID), a więc o dużych oporach. Praca potrzebna na pokonanie oporu rurki może stanowić wtedy nawet więcej niż 50% całkowitej pracy oddechowej.

Przedmiot wynalazku zostanie bliżej objaśniony w przykładzie wykonania na rysunku, na którym przedstawiona jest schematycznie dotchawicza rurka o zmiennym przekroju z przekrojem osiowym przez jej część stożkową.

Rurka dotchawicza o zmiennym przekroju 1 ma koniec dalszy 2 i koniec bliższy 3 oraz połączenie części dalszej 4 i części bliższej 6 o polu przekroju wewnętrznego 4-krotnie większym od pola przekroju części dalszej, w postaci ściętej powierzchni stożkowej 5, o wysokości 9 razy większej od średnicy wewnętrznej części dalszej. Połączenie to rozpoczyna się w odległości na przykład 10 razy większej od średnicy wewnętrznej części dalszej, licząc od dalszego końca rurki.

PL 211 234 B1

W najprostszym wariancie rurki dotchawiczej, część bliższa i dalsza mają postać cylindryczną, a ich pola przekrojów wewnętrznych - postać kół (odpowiednio 7 i 8). Kąt rozwarcia α powierzchni stożkowej wynosi w niniejszym przykładzie 6°.

W innym wykonaniu rurki według wynalazku, przekrój górnej podstawy ściętej powierzchni stożkowej (od strony części dalszej) ma postać koła 8, a dolnej (od strony części bliższej) - elipsy 7a lub owalu. Kąt rozwarcia α powierzchni stożkowej, biorąc pod uwagę przekrój osiowy w płaszczyźnie osi mniejszej, wynosi 4°. W obydwu wariantach rurka według wynalazku może być fabrycznie zakrzywiona 9 w sposób ułatwiający intubację.

Rurka dotchawicza według wynalazku zaopatrzona jest w pasek widoczny dla promieni X oraz skalę ze znacznikami w odstępach co najmniej 1 cm. Dalszy koniec rurki zakończony jest ukośnie.

Część dalsza rurki dotchawiczej jest kolorystyczne wyróżniona pozostałej części rurki.

Claims (4)

Zastrzeżenia patentowe

1. Rurka dotchawicza o zmiennym przekroju (1) mająca koniec dalszy (2) i koniec bliższy (3) znamienna tym, że połączenie części dalszej (4) i części bliższej (6), stanowi boczna powierzchnia (5) stożka ściętego o kącie rozwarcia (α w granicach 4 -12°

2. Rurka według zastrzeżenia 1, znamienna tym, że pole przekroju wewnętrznego części bliższej jest 2-4-krotnie większe od pola przekroju wewnętrznego części dalszej.

3. Rurka wg zastrzeżenia 1, znamienna tym, że wysokość stożka ściętego (5) jest od 4 do 10 razy większa od średnicy wewnętrznej części dalszej.

4. Rurka wg zastrzeżenia 1, znamienna tym, że boczna powierzchnia stożka ściętego (5) rozpoczyna się w odległości od 6 do 17 razy większej od średnicy wewnętrznej części dalszej (4), licząc od dalszego końca rurki (2).