PL211290B1 - Oznacznik do znakowania drewna - Google Patents

Description

(12) OPIS PATENTOWY (19) PL (11) 211290 (13) B1 (21) Numer zgłoszenia: 380129 ^{(51) Int.Cl.}

B27G 5/00 (2006.01) G09F 3/12 (2006.01) (22) Data zgłoszenia: 07.07.2006 (54)

Oznacznik do znakowania drewna

	(73) Uprawniony z patentu:
(43) Zgłoszenie ogłoszono:	FRIEDRICH PAWEŁ, Izabelin, PL
21.01.2008 BUP 02/08	(72) Twórca(y) wynalazku:
	PAWEŁ FRIEDRICH, Izabelin, PL
(45) O udzieleniu patentu ogłoszono:
30.04.2012 WUP 04/12	(74) Pełnomocnik:
	rzecz. pat. Padee Grażyna

PL 211 290 B1

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest oznacznik do znakowania drewna.

Z opisu patentowego GB 2075464 znane są oznaczniki do znakowania drewna stanowiące jeden z elementów systemu znakowania drewna znanego pod nazwą handlową Signumat. System Signumat jest stosowany w celu nadzoru ewidencji wyrębów drzew, a także w celu kontroli przemieszczania drewna, to jest jego magazynowania, transportu i dostawy do odbiorcy. Podstawowe elementy systemu stanowią oznaczniki, młotki do wbijania oznaczników w drewno i podajniki oznaczników. Oznaczniki stanowią płaskie płytki wykonane najczęściej z tworzywa sztucznego, wyposażone z jednej strony w specjalne zaczepy służące do mocowania oznacznika w drewnie, a z drugiej strony w zaczepy pozwalające umieścić oznacznik na głowicy młotka. Zaczepy służące do mocowania oznacznika w drewnie mogą mieć kształt prosty lub falisty, a zaczepy przeznaczone do mocowania oznacznika głowicy młotka są umieszczone na powierzchniach narożnych płytki oznacznika i mają haczykowate zakończenie. Na płytce oznacznika znajdują się trwale wykonane kody liczbowo-literowe lub kody kreskowe identyfikujące materiał drzewny.

Młotek przeznaczony do wbijania oznaczników w drewno posiada głowicę udarową, która na powierzchni bocznej ma kanałek przeznaczony do mocowania oznacznika. Osoba wykonująca czynność znakowania drewna wyjmuje oznacznik z podajnika za pomocą młotka, na którym oznacznik zostaje zaczepiony za pomocą haczykowatych zaczepów, a następnie uderza młotkiem z zaczepionym oznacznikiem w drewno.

Z opisu polskiego patentu nr 191888 znany jest oznacznik do cechowania drewna, który stanowi płaska płytka wyposażona z jednej strony w zaczepy mocujące płytkę do materiału drewnianego, a z drugiej strony w zaczepy mocujące płytkę na przyrządzie wbijającym lub wciskającym. W części środkowej płytki umieszczony jest dodatkowy zaczep mocujący. Zaczep ten ma korzystnie kształt dwóch pustych półwalców pustych w środku zakończonych haczykowatym elementem blokującym lub kształt walca zakończonego zaczepem w kształcie stożka. Dodatkowy zaczep ma na celu utrudnienie wyjęcia elementu znakującego z drewna.

Celem wynalazku było opracowanie oznacznika przeznaczonego do znakowania drewna w systemie innym niż znany system Signumat, ale możliwego do wykorzystania również w systemie Signumat.

Oznacznik do znakowania drewna według wynalazku posiada korpus w kształcie płytki wyposażonej z jednej strony, w co najmniej jeden zaczep do mocowania oznacznika w drewnie, a z drugiej ewentualnie w zaczepy do mocowania na przyrządzie wbijającym. Oznacznik według wynalazku charakteryzuje się tym, że zaczep do mocowania oznacznika w drewnie stanowi tulejka, której powierzchnię wewnętrzną stanowią dwie powierzchnie stożkowe stykające się ze sobą częściami o mniejszej średnicy. Pierwsza powierzchnia f stożkowa znajdująca się w części tulejki ulegającej wbiciu w pierwszej fazie wbijania ma średnicę zmniejszającą się w kierunku przeciwnym do kierunku wbijania oznacznika, a druga powierzchnia stożkowa znajdująca się w części tulejki łączącej się z płytką oznacznika ma średnicę zwiększającą się w kierunku przeciwnym do kierunku wbijania, a jej mniejsza średnica jest równa lub większa od mniejszej średnicy pierwszej powierzchni stożkowej.

Korzystnie pomiędzy dwiema powierzchniami stożkowymi znajduje się powierzchnia walcowa.

Korzystnie płytka oznacznika w części, na której znajdują się zaczepy, ma grubość mniejszą niż w pozostał ej części.

Korzystnie płytka oznacznika wyposażona jest, w co najmniej jedno żebro połączone z zewnętrzną powierzchnią tulejki. P Korzystnie żebro ma ściętą krawędź.

W odmianie wynalazku oznacznik według wynalazku charakteryzuje się tym, że zaczep do mocowania oznacznika w drewnie stanowi tulejka, której powierzchnię wewnętrzną stanowią powierzchnia stożkowa i powierzchnia walcowa stykająca się z powierzchnią stożkową w części o mniejszej średnicy. Powierzchnia stożkowa usytuowana jest w części tulejki ulegającej wbiciu w pierwszej fazie wbijania i ma średnicę zmniejszającą się w kierunku przeciwnym do kierunku wbijania oznacznika. Powierzchnia walcowa usytuowana jest w części tulejki łączącej się z płytką oznacznika i ma średnicę większą lub równą mniejszej średnicy powierzchni stożkowej.

Korzystnie pomiędzy powierzchnią stożkową i powierzchnią walcową znajduje się druga powierzchnia walcowa o średnicy mniejszej od średnicy pierwszej powierzchni walcowej.

Korzystnie płytka oznacznika w części, na której znajdują się zaczepy, ma grubość mniejszą niż w pozostał ej części.

PL 211 290 B1

Korzystnie płytka oznacznika wyposażona jest, w co najmniej jedno żebro połączone z zewnętrzną powierzchnią tulejki.

Korzystnie żebro ma ściętą krawędź.

Oznacznik według wynalazku posiada bardzo mocny wytrzymałościowo i skuteczny w zakresie blokowania zaczep, jakim jest tulejka ukształtowana zgodnie z wynalazkiem. Przy wbijaniu oznacznika drewno ulega ściskaniu w pierwszej stożkowej części tulejki, a po przejściu przez miejsce o najmniejszej średnicy rozpręża się, co uniemożliwia wykonanie ruchu powrotnego. Oznacznik według wynalazku jest praktycznie niemożliwy do usunięcia z materiału drzewnego. Dodatkowe wzmocnienie stanowią żebra, a dodatkowe zabezpieczenie przed usuwaniem uzyskano poprzez pocienienie części płytki oznacznika, dzięki czemu oznacznik łatwiej pęka przy próbie usunięcia go według drewna.

Oznacznik według wynalazku został przedstawiony w przykładach wykonania na rysunku, na którym fig. 1, fig. 2, fig. 3, fig. 4, fig. 5, fig. 6 i fig. 7 przedstawiają oznaczniki z zaczepami i z żebrami w widoku z doł u oraz przekroje podł u żne i przekroje poprzeczne tych oznaczników i przekroje poprzeczne zaczepów.

Oznacznik przedstawiony na fig. 1 rysunku posiada korpus w kształcie płytki 1 wyposażonej w dwa zaczepy 2 w kształcie tulejek. Powierzchnię wewnętrzną tulejek 2 stanowi pierwsza powierzchnia stożkowa 4 i druga powierzchnia stożkowa 5. Pomiędzy powierzchniami stożkowymi 4 i 5 znajduje się powierzchnia walcowa 8. Z zewnętrzną powierzchnią tulejek 2 połączone są żebra 3 o ściętych krawędziach. Płytka oznacznika w części 6 ma grubość mniejszą niż w pozostałej części.

Oznacznik przedstawiony na fig. 2 rysunku posiada korpus w kształcie płytki i wyposażonej w dwa zaczepy 2 w kształcie tulejek. Powierzchnię wewnętrzną tulejek 2 stanowi pierwsza powierzchnia stożkowa 4 i druga powierzchnia stożkowa 5. Pomiędzy powierzchniami stożkowymi 4 i 5 znajduje się powierzchnia walcowa 8. Z zewnętrzną powierzchnią tulejek 2 połączone są żebra 3 o ściętych krawędziach. Płytka oznacznika w części 6 ma grubość mniejszą niż w pozostałej części. Płytka oznacznika jest wyposażona w zaczepy 7 do mocowania na przyrządzie wbijającym.

Oznacznik przedstawiony na fig. 3 rysunku posiada korpus w kształcie płytki i wyposażonej w sześć zaczepów 2 w kształcie tulejek. Powierzchnię wewnętrzną tulejek 2 stanowi pierwsza powierzchnia stożkowa 4 i druga powierzchnia stożkowa 5. Pomiędzy powierzchniami stożkowymi 4 i 5 znajduje się powierzchnia walcowa 8. Z zewnętrzną powierzchnią tulejek 2 połączone są żebra 3 o ściętych krawędziach. Płytka oznacznika w części 6 ma grubość mniejszą niż w pozostałej części.

Oznacznik przedstawiony na fig. 4 rysunku posiada korpus w kształcie płytki 1 wyposażonej w dwa zaczepy 2 w kształcie tulejek. Powierzchnię wewnętrzną tulejek 2 stanowi powierzchnia stożkowa 4 i powierzchnia walcowa 5. Z zewnętrzną powierzchnią tulejek 2 połączone są żebra 3 o ściętych krawędziach. Płytka oznacznika w części 6 ma grubość mniejszą niż w pozostałej części.

Oznacznik przedstawiony na fig. 5 rysunku posiada korpus w kształcie płytki i wyposażonej w dwa zaczepy 2 w kształcie tulejek. Powierzchnię wewnętrzną tulejek 2 stanowi powierzchnia stożkowa 4 i powierzchnia walcowa 5. Pomiędzy powierzchniami stożkową 4 i walcową 5 znajduje się powierzchnia walcowa 8. Z zewnętrzną powierzchnią tulejek 2 połączone są żebra 3 o ściętych krawędziach. Płytka oznacznika w części 6 ma grubość mniejszą niż w pozostałej części.

Oznacznik przedstawiony na fig. 6 rysunku posiada korpus w kształcie płytki i wyposażonej w trzy zaczepy 2 w kształcie tulejek. Powierzchnię wewnętrzną tulejek 2 stanowi pierwsza powierzchnia stożkowa 4 i druga powierzchnia stożkowa 5. Płytka oznacznika w części 6 ma grubość mniejszą niż w pozostałej części.

Oznacznik przedstawiony na fig. 7 rysunku posiada korpus w kształcie płytki i wyposażonej w dwa zaczepy 2 w kształcie tulejek. Powierzchnię wewnętrzną tulejek 2 stanowi powierzchnia stożkowa 4 i powierzchnia walcowa 5. Z zewnętrzną powierzchnią tulejek 2 połączone są żebra 3 o ściętych krawędziach. Płytka oznacznika w części 6 ma grubość mniejszą niż w pozostałej części.

Claims (10)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Oznacznik do znakowania drewna posiadający korpus w kształcie płytki wyposażonej z jednej strony, w co najmniej jeden zaczep do mocowania oznacznika w drewnie, a z drugiej ewentualnie w zaczepy do mocowania na przyrządzie wbijającym, znamienny tym, że zaczep do mocowania oznacznika w drewnie stanowi tulejka (2), której powierzchnię wewnętrzną stanowią dwie powierzchnie stożkowe stykające się ze sobą częściami o mniejszej średnicy, przy czym pierwsza powierzchnia

   PL 211 290 B1 stożkowa (4) znajdująca się w części tulejki ulegającej wbiciu w pierwszej fazie wbijania ma średnicę zmniejszającą się w kierunku przeciwnym do kierunku wbijania oznacznika, a druga powierzchnia stożkowa (5) znajdująca się w części tulejki łączącej się z płytką (1) oznacznika ma średnicę zwiększającą się w kierunku przeciwnym z kierunkiem wbijania, a jej mniejsza średnica jest równa lub większa od mniejszej średnicy pierwszej powierzchni stożkowej.
2. 2. Oznacznik według zastrz. 1, znamienny tym, że pomiędzy dwiema powierzchniami stożkowymi (4) i (5) znajduje się powierzchnia walcowa (8).
3. 3. Oznacznik według zastrz. 1, znamienny tym, że płytka (1) oznacznika w części (6), na której znajdują się zaczepy (2), ma grubość mniejszą niż w pozostałej części.
4. 4. Oznacznik według zastrz. 1, znamienny tym, że płytka (1) oznacznika wyposażona jest, w co najmniej jedno żebro (3) połączone z zewnętrzną powierzchnią tulejki.
5. 5. Oznacznik według zastrz. 4, znamienny tym, że żebro (3) ma ściętą krawędź.
6. 6. Oznacznik do znakowania drewna posiadający korpus w kształcie płytki wyposażonej z jednej strony, w co najmniej jeden zaczep do mocowania oznacznika w drewnie, a z drugiej ewentualnie w zaczepy do mocowania na przyrządzie wbijającym, znamienny tym, że zaczep do mocowania oznacznika w drewnie stanowi tulejka (2), której powierzchnię wewnętrzną stanowią powierzchnia stożkowa (4) i powierzchnia walcowa (5) stykająca się z powierzchnią stożkową w części o mniejszej średnicy, przy czym powierzchnia stożkowa usytuowana jest w części tulejki ulegającej wbiciu w pierwszej fazie wbijania i ma średnicę zmniejszającą się w kierunku przeciwnym do kierunku wbijania oznacznika, a powierzchnia walcowa usytuowana jest w części tulejki łączącej się z płytką (1) oznacznika i ma średnicę większą lub równą mniejszej średnicy powierzchni stożkowej.
7. 7. Oznacznik według zastrz. 6, znamienny tym, że pomiędzy powierzchnią stożkową (4) i powierzchnią walcową (5) znajduje się druga powierzchnia walcowa (8) o średnicy mniejszej od średnicy pierwszej powierzchni walcowej.
8. 8. Oznacznik według zastrz. 6, znamienny tym, że płytka (1) oznacznika w części (6), na której znajdują się zaczepy (2), ma grubość mniejszą niż w pozostałej części.
9. 9. Oznacznik według zastrz. 6, znamienny tym, że płytka (1) oznacznika wyposażona jest w co najmniej jedno żebro (3) połączone z zewnętrzną powierzchnią tulejki.
10. 10. Oznacznik według zastrz. 8, znamienny tym, że żebro (3) ma ściętą krawędź.