PL213137B1 - Urządzenie do stabilizacji kości, zwłaszcza krętarza, oraz przyrząd śrubowy wyposażony w to urządzenie - Google Patents

Description

Przedmiotem wynalazku jest urządzenie do stabilizacji krętarza, zwłaszcza do ustalania położenia elementów kostnych w obszarze stawu biodrowego albo do ustalania położenia większego krętarza, wyposażone w element do stabilizacji kości składający się z centralnej płytki zaopatrzonej w co najmniej jeden otwór mocujący do umieszczenia elementu ustalającego oraz wyposażone w podłużną płytkę zespalającą, połączoną z ustawioną ukośnie względem tej płytki tuleją prowadzącą, w której osadza się element mocujący, jak również w płytkę centralną zaopatrzoną przynajmniej w trzy ramiona rozmieszczone obwodowo i ustawione w kierunku promieniowym, przy czym w każdym z tych ramion jest wykonany co najmniej jeden otwór do osadzenia elementu ustalającego.

Przedmiotem wynalazku jest również przyrząd śrubowy do stabilizowania kości udowej wyposażony w urządzenie do stabilizacji krętarza.

Urządzenia tego rodzaju stosuje się do ustalania położenia rozmieszczonych obwodowo elementów kostnych, zwłaszcza niestabilnych wyrostków kostnych typu 31-A2 i 31-A3 według klasyfikacji AO.

Z europejskiego opisu patentowego EP-B 0 515 828 znane jest urządzenie stabilizujące wyposażone w łącznik tulejowy, z którym jest połączona rozłącznie płytka do stabilizacji krętarza. Niedogodnością tego rozwiązania jest stosunkowo duża sztywność płytki uniemożliwiająca elastyczne dopasowanie do kształtu kości. Niemożliwe jest również stosowanie śrub stabilizujących ustawionych ukośnie względem tej płytki oraz śrub korowych, ponieważ warstwa kory w obrębie większego krętarza jest bardzo cienka i nie zapewnia prawidłowego zakotwienia. W opisywanym urządzeniu większy krętarz może być stabilizowany tylko za pomocą drutu, jednak takie mocowanie nie zabezpiecza przed odchylaniem kości w kierunku na zewnątrz, ponieważ na krętarz działa siła mięśnia gluteus medius równa w przybliżeniu ciężarowi ciała. Nie jest także możliwe stosowanie elementów modułowych, co ogranicza zakres stosowania tego rozwiązania.

Z niemieckiego opisu wzoru u ż ytkowego U1 87 06 912.1 znana jest pł ytka do zespalania koś ci czaszki i twarzy. Jest to zakres stosowania inny niż w przypadku stabilizowania położenia kości współpracujących ze stawami. Opisywana płytka jest prostoliniowa, wykonana w kształcie litery L albo podwójnej litery T i jest standardową płytką do zespalania kości, która jednak nie może być wykorzystana do wzmacniania elementów kostnych umieszczonych blisko stawów.

Z japoń skiego opisu zgł oszeniowego nr JP 299804 znane jest urzą dzenie z pł ytką zespalając ą z tuleją prowadzącą, przy czym nie ma tu połączenia z elementem do stabilizacji kości.

Z opisu patentowego Stanów Zjednoczonych Ameryki Pół nocnej nr US 6348052 znane jest urządzenie do stabilizacji kości, w którym nie zastosowano połączenia z płytką zespalającą.

Celem wynalazku jest opracowanie urządzenia do stabilizacji krętarza, wyposażonego w element mocujący osadzany na powierzchni większego krętarza.

Cel ten został zrealizowany w urządzeniu do stabilizacji krętarza według wynalazku, które charakteryzuje się tym, że przynajmniej jeden otwór płytki urządzenia jest wyposażony w gwint wewnętrzny.

W urządzeniu według wynalazku centralna płytka jest korzystnie wyposażona w dwie szyny prowadzące umieszczone na dłuższych bokach tej płytki, w płaszczyznach prostopadłych do jej powierzchni.

Szerokość płytki zespalającej jest korzystnie równa wielkości odstępu między szynami prowadzącymi pomniejszonej o luz konieczny do przesuwania płytki centralnej po płytce zespalającej w kierunku wzdłużnym.

Szerokość płytki centralnej jest korzystnie mniejsza od jej długości mierzonej wzdłuż osi centralnej.

Ramiona są korzystnie wykonane w kształcie płytek do zespalania kości, zaś szerokość ramienia jest mniejsza od szerokości płytki centralnej.

Ramiona są korzystnie wyposażone w co najmniej dwie tuleje zaopatrzone w otwory do osadzenia elementów ustalających, przy czym tuleje są połączone ze sobą za pomocą łączników.

Średnica zewnętrzna tulei wynosi korzystnie nie mniej niż 6 mm i nie więcej niż 10 mm.

Odległość między dwoma sąsiednimi otworami do elementów ustalających wynosi korzystnie nie mniej niż 10 mm i nie więcej niż 15 mm.

Kąt między sąsiednimi ramionami wynosi korzystnie co najmniej 30°, zwłaszcza nie mniej niż 40°.

Ramię tworzy z osią centralną kąt mieszczący się w zakresie od ±5° do ±90°, a korzystnie zakresie od ±10° do ±80°.

Gwint wewnętrzny urządzenia jest korzystnie gwintem stożkowym.

PL 213 137 B1

Mierzona w kierunku prostopadłym do powierzchni płytki centralnej grubość ramienia w obszarze otworu urządzenia jest korzystnie większa od grubości łącznika łączącego dwa sąsiadujące ze sobą otwory.

Ramiona urządzenia są korzystnie połączone za pomocą łączników ustawionych ukośnie względem osi centralnej.

Długość ramienia wynosi korzystnie co najmniej 6 mm, zwłaszcza co najmniej 8 mm, natomiast ramię jest korzystnie zaopatrzone w co najmniej jeden otwór do elementów ustalających.

W tym samym ramieniu odległ o ść mię dzy dwoma otworami jest korzystnie mniejsza niż 6 mm, zwłaszcza mieści się w zakresie od 3,5 mm do 4,5 mm.

Odległość między osią centralną płytki centralnej i najbardziej od tej osi oddalonym otworem ramienia wynosi korzystnie od 10 mm do 40 mm.

Element do stabilizacji kości i płytka zespalająca są wyposażone korzystnie w ustawiane współosiowo otwory mocujące do osadzenia elementów ustalających, które umożliwiają wspólne połączenie elementów do stabilizacji kości i płytki zespalającej z kością.

Celem wynalazku jest również opracowanie przyrządu śrubowego do stabilizowania głowy kości udowej, wyposażonego w urządzenie do stabilizacji krętarza.

Cel ten realizuje przyrząd śrubowy według wynalazku, który charakteryzuje się tym, że element mocujący jest śrubą do osadzania stawu biodrowego w kości albo jest spiralnym ostrzem.

W rozwią zaniu wedł ug wynalazku ramiona są wykonane w kształ cie pł ytek do zespalania koś ci, zaś szerokość ramienia jest mniejsza od szerokości płytki centralnej. Ramiona są wyposażone w co najmniej dwie tuleje zaopatrzone w otwory do osadzenia elementów ustalających, przy czym tuleje te są połączone ze sobą albo z płytką centralną za pomocą łączników. Dzięki takiemu rozwiązaniu przy dobraniu prawidłowych wymiarów wynikową długość łączników uzyskuje się przez docięcie tych łączników za pomocą standardowego przyrządu (przykładowo AO Nr 329.142).

Średnica zewnętrzna tulei wynosi korzystnie nie mniej niż 6 mm i nie więcej niż 10 mm, zaś odległość między dwoma sąsiednimi otworami w tych tulejach wynosi nie mniej niż 10 mm i nie więcej niż 15 mm, zaś kąt między sąsiednimi ramionami wynosi co najmniej 30°, zwłaszcza nie mniej niż 40°. Takie rozwiązanie umożliwia stosowanie standardowych przyrządów do docinania oraz zapewnia rozmieszczenie śrub stabilizujących w regularnych odstępach na powierzchni krętarza.

Zaletą rozwiązania według wynalazku jest wyposażenie części otworów urządzenia w gwint wewnętrzny. Dzięki takiemu rozwiązaniu uzyskuje się stabilne kątowo połączenie z wyposażonym w gwint zewnętrzny łbem elementu ustalającego osadzonego w kości. Jednocześnie w przypadku bardzo miękkich kości albo przy bardzo cienkiej warstwie twardej tkanki stosowanie śrub nachylonych względem powierzchni kości umożliwia ustabilizowanie wzajemnego położenia elementów kostnych. Poza tym, o ile śruby z łbem niegwintowanym muszą przechodzić przez dwie ścianki wykonane z twardej ścianki, śruba z łbem gwintowanym moż e być umocowana w pojedynczej ściance, co umożliwia jej stosowanie w obszarze krętarza. Jednocześnie dzięki stosowaniu śrub z łbem gwintowanym możliwe jest zachowanie odstępu między powierzchnią kości i płytką zespalającą, który ułatwia krążenie krwi i sprzyja szybszemu leczeniu.

Gwint wewnętrzny otworu do elementów ustalających jest korzystnie gwintem stożkowym, co ułatwia zakładanie śrub stabilizujących.

Mierzona w kierunku prostopadłym do powierzchni płytki centralnej grubość ramienia w obszarze otworu jest większa od grubości łącznika łączącego dwa sąsiadujące ze sobą otwory. Takie rozwiązanie w przypadku odkształcenia ramienia podczas jego dopasowywania do powierzchni kości zabezpiecza gwint wewnętrzny w tulei. Inną korzyścią jest wyeliminowanie powstawania gratu przy skracaniu ramienia, ponieważ materiał jest oddzielany w miejscu łączenia tulei z łącznikiem, jednocześnie mniejsza grubość materiału ułatwia proces cięcia.

Ramiona urządzenia są połączone za pomocą łączników ustawionych ukośnie względem osi centralnej. Dzięki takiemu rozwiązaniu uzyskuje się dodatkowe wzmocnienie połączenia poszczególnych elementów kości.

Urządzenie do stabilizacji kości według wynalazku jest wykonane ze stali nierdzewnej o wydłużeniu przy zrywaniu wynoszącym co najmniej 40%. Korzystnie stop składa się z 17,0-19,0% chromu, 13,0-15,0% niklu i 2,7-3,0% molibdenu. Urządzenie do stabilizacji kości jest korzystnie wykonane z miękkiego materiał u, dzię ki czemu ramiona nie pę kają podczas odkształ cania się na powierzchni kości.

PL 213 137 B1

Element do stabilizacji kości i płytka zespalająca są wyposażone w ustawiane współosiowo otwory mocujące do osadzenia elementów ustalających, które umożliwiają wspólne połączenie z kością elementu do stabilizacji kości i płytki zespalającej.

Dzięki rozwiązaniu według wynalazku eliminuje się możliwość uszkodzenia trzonu kości udowej, ponieważ element stabilizujący tworzy podporę działającą w kierunku bocznym. Konstrukcja ramion płytki do stabilizacji umożliwia połączenie i umocowanie elementów większego krętarza, zaś gwintowane otwory w płytce centralnej umożliwiają stabilne ustawienie śrub nachylonych ukośnie względem osi kości udowej, zwłaszcza zastosowanie śrub z łbem gwintowanym, które nie mogą się obrócić ani przesunąć względem powierzchni płytki. Takie rozwiązanie skutecznie eliminuje przemieszczanie się fragmentów kostnych w kierunku na zewnątrz od powierzchni kości. Również korzystne jest modułowe wykonanie płytki do stabilizacji krętarza, ponieważ umożliwia dopasowanie urządzenia do poszczególnych przypadków zastosowania. Docinanie płytki na określoną wielkość nie powoduje powstawania grat, ponieważ może być realizowane tylko w obszarze otworów.

Urządzenie umożliwia dodatkowo wyeliminowanie obrotu głowy kości udowej względem trzonu tej kości, przy czym śruba blokująca ten obrót może być umieszczona w dowolnym miejscu.

Urządzenie do stabilizacji kości, zwłaszcza krętarza, oraz przyrząd śrubowy wyposażony w to urządzenie są przedstawione w przykładowym rozwiązaniu konstrukcyjnym na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia element do stabilizacji kości w widoku z góry, fig. 2 - ten sam element w widoku z boku, fig. 3 - ten sam element stabilizujący w widoku z przodu, fig. 4 - odcinek ramienia elementu stabilizującego według fig. 1 w przekroju podłużnym, fig. 5 - ten sam odcinek ramienia w widoku z góry i fig. 6 - urządzenie do stabilizacji krętarza z elementami do stabilizacji kości według fig. 1-5 oraz łącznik tulejowy wyposażony w płytkę zespalającą zamontowany w kości udowej, w przekroju podłużnym.

Element do stabilizacji kości 1 jest wyposażony w centralną płytkę 2 o osi wzdłużnej 8 oraz w cztery ramiona 4 o szerokości b i ustawione wzdłuż linii łukowej ukośnie względem osi 8 lub odsadzone względem tej osi. Zewnętrzna powierzchnia 18 płytki 2 jest skierowana do powierzchni kości

10. Długość płytki 2 w kierunku równoległym do osi centralnej 8 wynosi L, zaś szerokość tej płytki w kierunku prostopadłym do długości wynosi B, przy czym wymiar B jest mniejszy od wymiaru L. Płytka centralna 2 jest zaopatrzona w podłużny otwór przelotowy 3 łączący powierzchnię zewnętrzną 18 tej płytki z jej powierzchnią wewnętrzną 19, w kilka przelotowych otworów mocujących 13 oraz w jeden wąski podłużny otwór 17 połączony z szerokim otworem podłużnym 3. Ramiona 4 są umieszczone na końcu stabilizującym 25 płytki 2 wykonanym w kształcie wideł. Każde z ostrzy 27 tych wideł jest wyposażone w tuleję 16 zaopatrzoną w otwór 5, jednocześnie oba ostrza 27 są ze sobą połączone za pomocą wykonanej w kształcie łuku przewiązki 28 również zaopatrzonej w dwie tuleje 16 z otworami 5. Nieruchome końce 21 ramion 4a, 4b są połączone z ostrzami 27 za pomocą tulejek 16, zaś nieruchome końce 21 pozostałych dwóch ramion 4e, 4d są za pomocą takich samych tulejek 16 połączone z przewiązką 28. Ramiona 4a, 4b tworzą z osią podłużną 8 kat ok.110°, zaś pozostałe dwa ramiona 4e, 4d tworzą z tą osią kąt ok. 35°.

W otworach mocujących 13 umieszcza się elementy ustalające 20, zwłaszcza śruby, za pomocą których element do stabilizacji kości 1 razem z płytką zespalającą 30 i łącznikiem tulejowym 29 mocuje się na powierzchni kości 10 (fig. 6). W podłużnym otworze 17 można w razie potrzeby umieścić dodatkową śrubę ustalającą (nie pokazaną na rysunku), która uniemożliwia obrót łba kości udowej względem pozostałej części tej kości. Przy osiowych przesunięciach koniec elementu mocującego 50, przykładowo śruby ustalającej staw biodrowy albo spiralnego ostrza może przemieszczać się w otworze podłużnym 3.

Swobodny koniec 22 ramienia 4 jest zaopatrzony w tuleję 16, która za pomocą łącznika 7 jest połączona z taką samą tuleją umieszczoną na nieruchomym końcu tego ramienia. Grubość d łącznika 7 jest znacznie mniejsza od wysokości D tulei 16. Dzięki takiemu rozwiązaniu łącznik 7 może odkształcać się nie powodując jednoczesnego odkształcenia tulei 16, zwłaszcza wewnętrznego gwintu 6 umieszczonego w tej tulei. Otwory 5 w tulejach 16 są wykonane w kształcie stożków i są zaopatrzone w stożkowy gwint wewnętrzny 6. Płytka centralna 2 jest wyposażona w dwie szyny prowadzące 9 umieszczone równolegle do osi centralnej 8 na długości A mierzonej od końca 26 odcinka wspornikowego tej płytki. Szyny 9 umożliwiają płytce 2 przesuwanie się w kierunku równoległym do osi centralnej 8 po płytce zespalającej 30 łącznika tulejowego 29 umocowanej na powierzchni kości 10. Takie rozwiązanie umożliwia dokładne doprowadzenie ramion 4 do powierzchni większego krętarza 12.

W celu umożliwienia stosowania dostępnych w handlu przyrządów tnących (przykładowo AO nr 329.142), zostały dobrane odpowiednio wymiary ramienia 4 z tuleją 16 z otworem 5 i łącznikiem 7.

PL 213 137 B1

Odstęp C między środkami sąsiadujących ze sobą otworów 5 w tulejach 16 wynosi 14 mm, odległość W między sąsiednimi tulejami 16 wynosi 6 mm, zaś średnica zewnętrzna Da tej tulei wynosi 8 mm.

W wersji rozwiązania według wynalazku przedstawionej na fig. 6 urządzenie do stabilizacji krętarza 40 składa się z typowego łącznika tulejowego 29 stosowanego standardowo w ustalaniu kości i występów kostnych oraz z płytki centralnej 2 wyposażonej w cztery ramiona 4 ustawione ukośnie względem osi centralnej 8. Łączniki 7 są odkształcalne i umożliwiają dokładne przyleganie ramion 4 do powierzchni większego krętarza 12. Łącznik tulejowy 29 jest wyposażony w ustawioną równolegle do osi kości płytkę zespalającą 30 zaopatrzoną w otwory mocujące 33 i w ustawioną ukośnie względem tej płytki tuleję prowadzącą 31 zaopatrzoną w centralny otwór 32, w której umieszcza się element mocujący 50, zwłaszcza śrubę albo spiralne ostrze. Otwory mocujące 33 są przestawione względem siebie i wyposażone w pogłębienie 14. Do osadzenia płytki zespalającej 30 na kości 10 stosuje się elementy ustalające 20. W celu dokładnego dopasowania płytki 30 do nierównej powierzchni kości płytkę tę wykonuje się jako wycinek powierzchni cylindrycznej.

Szyny prowadzące 9 umożliwiają przesunięcie wzajemne wzdłuż osi 8 płytki zespalającej 30 względem płytki centralnej 2 tak, aby osie otworów mocujących 13 w płytce centralnej 2 pokrywały się z osiami otworów mocujących 33 w płytce zespalającej 30. Przy takim ustawieniu możliwe jest umocowanie płytki centralnej 2 na łączniku tulejowym 29 za pomocą części elementów ustalających 20.

W celu umocowania płytki zespalającej 30, w centralnej części szyjki kości udowej, pod większym krętarzem, wykonuje się kilka ukośnych otworów o różnych średnicach do osadzenia elementu mocującego 50 oraz tulei prowadzącej 31 będącej elementem łącznika tulejowego 29. Następnie umieszcza się element mocujący 50 w szyjce kości udowej. Prawidłową głębokość osadzenia tego elementu ustala się za pomocą przyrządu celującego. Na element mocujący 50 nasuwa się tuleję prowadzącą 31, zaś łącznik tulejowy 20 mocuje się za pomocą elementów ustalających do kości, przy czym pierwszy i trzeci otwór mocujący 33 łącznika 29 pozostają wolne. Za pomocą odpowiedniego narzędzia docina się i kształtuje ramię 4 zależnie od kształtu kości i następnie centralną płytkę 2 montuje się na łączniku tulejowym 29 za pomocą elementów ustalających 20 przechodzących przez otwory mocujące 13, 33 w płytce centralnej 2 i zespalającej 30.

W razie potrzeby w otworze podłużnym 17 w elemencie do stabilizacji kości 1 umieszcza się dodatkową śrubę o średnicy co najmniej 6,5 mm, która zablokuje ruch obrotowy głowy kości względem jej pozostałej części, przy czym element stabilizujący 1 jest podporą utrzymującą głowę w kierunku bocznym. Następnie części kości większego krętarza 12 mocuje się za pomocą elementów ustalających 20, zwłaszcza stabilnych kątowo śrub do kości z łbem gwintowanym. Stabilne kątowo zakotwienie śrub w otworach 5 elementu stabilizującego kości 1 eliminuje ruch względny śrub mocujących i łączonych za pomocą tych śrub fragmentów kostnych.

Dzięki sztywnej konstrukcji płytka do stabilizacji krętarza może być wykonana ze stosunkowo cienkiej blachy.

Claims (20)

1. Urządzenie do stabilizacji krętarza, zwłaszcza do ustalania położenia elementów kostnych w obszarze stawu biodrowego albo do ustalania położenia większego krętarza, wyposażone w element do stabilizacji kości składający się z centralnej płytki zaopatrzonej w co najmniej jeden otwór mocujący do umieszczenia elementu ustalającego oraz wyposażone w podłużną płytkę zespalającą połączoną z ustawioną ukośnie względem tej płytki tuleją prowadzącą, w której osadza się element mocujący, jak również w płytkę centralną zaopatrzoną przynajmniej w trzy ramiona rozmieszczone obwodowo i ustawione w kierunku promieniowym, przy czym w każdym z tych ramion jest wykonany co najmniej jeden otwór do osadzenia elementu ustalającego, znamienne tym, że przynajmniej jeden otwór (5) jest wyposażony w gwint wewnętrzny (6).

2. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że centralna płytka (2) jest wyposażona w dwie szyny prowadzące (9) umieszczone na dłuższych bokach tej płytki, w płaszczyznach prostopadłych do jej powierzchni.

3. Urządzenie według zastrz. 2, znamienne tym, że szerokość płytki zespalającej (30) jest równa wielkości odstępu między szynami prowadzącymi (9) pomniejszonej o luz konieczny do przesuwania płytki centralnej (2) po płytce zespalającej (30) w kierunku wzdłużnym.

PL 213 137 B1

4. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że szerokość (B) płytki centralnej (2) jest mniejsza od jej długości (L) mierzonej wzdłuż osi centralnej (8).

5. Urządzenie według zastrz. 4, znamienne tym, że ramiona (4) są wykonane w kształcie płytek do zespalania kości, zaś szerokość (b) ramienia (4) jest mniejsza od szerokości (B) płytki centralnej (2).

6. Urządzenie według zastrz. 4, znamienne tym, że ramiona (4) są wyposażone w co najmniej dwie tuleje (16) zaopatrzone w otwory (5) do osadzenia elementów ustalających (20), przy czym tuleje (16) są połączone ze sobą za pomocą łączników (7).

7. Urządzenie według zastrz. 6, znamienne tym, że średnica zewnętrzna (Da) tulei (16) wynosi nie mniej niż 6 mm i nie więcej niż 10 mm.

8. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że odległość (C) między dwoma sąsiednimi otworami (5) do elementów ustalających (20) wynosi nie mniej niż 10 mm i nie więcej niż 15 mm.

9. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że kąt między sąsiednimi ramionami (4) wynosi co najmniej 30°, zwłaszcza nie mniej niż 40°.

10. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że ramię (4) tworzy z osią centralną (8) kąt mieszczący się w zakresie od ±5° do ±90°.

11. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że ramię (4) tworzy z osią centralną (8) kąt mieszczący się w zakresie od ±10° do ±80°.

12. Urządzenie według zastrz. 11, znamienne tym, że gwint wewnętrzny (6) jest gwintem stożkowym.

13. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że mierzona w kierunku prostopadłym do powierzchni płytki centralnej (2) grubość (D) ramienia (4) w obszarze otworu (5) jest większa od grubości (d) łącznika (7) łączącego dwa sąsiadujące ze sobą otwory (5).

14. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że ramiona (4) są połączone za pomocą łączników (7) ustawionych ukośnie względem osi centralnej (8).

15. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że długość ramienia (4) wynosi co najmniej 6 mm, zwłaszcza co najmniej 8 mm.

16. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że ramię (4) jest zaopatrzone w co najmniej jeden otwór (5) do elementów ustalających (20).

17. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że w tym samym ramieniu (4) odległość między dwoma otworami (5) jest mniejsza niż 6 mm, zwłaszcza mieści się w zakresie od 3,5 mm do 4,5 mm.

18. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że odległość między osią centralną (8) płytki centralnej (2) i najbardziej od tej osi oddalonym otworem (5) ramienia (4) wynosi od 10 mm do 40 mm.

19. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że element do stabilizacji kości (1) i płytka zespalająca (30) są wyposażone w ustawiane współosiowo otwory mocujące (13, 33) do osadzenia elementów ustalających (20), które umożliwiają wspólne połączenie elementu do stabilizacji kości (1) i płytki zespalającej (30) z kością (10).

20. Przyrząd śrubowy do stabilizowania kości udowej wyposażony w urządzenie do stabilizacji krętarza według zastrz. 1, znamienny tym, że element mocujący (50) jest śrubą do osadzania stawu biodrowego w kości albo jest spiralnym ostrzem.