PL213437B1 - Objemka stabilizująca całkowite dośluzowe protezy zębowe na filarach implantologicznych - Google Patents

Description

Przedmiotem wynalazku jest objemka stabilizująca całkowite dośluzowe protezy zębowe na filarach implantologicznych, przeznaczona do utrzymywania całkowitych protez dośluzowych na filarach implantologicznych.

Jest to rozwiązanie alternatywne w stosunku do klasycznych elementów retencyjnych utrzymujących na podłożu protezy typu overdenture. Protezy tego typu podparte są na jednym lub dwóch wszczepach śródkostnych kotwionych w przedniej części wyrostka zębodołowego, a w swych tylnych częściach opierają się siodłami o błonę śluzową pokrywającą wyrostki zębodołowe. Elementy retencyjne, to najczęściej beleczki lub kulki mocowane na filarach współpracujące z matrycami wkomponowanymi w nadbudowy protetyczne. Stosowane są również złączki cierne wykonane w całości z tworzyw silikonowych lub oringi [Chladek W. i inni, Biomechaniczne problemy w konstruowaniu implantologicznego systemu stabilizacji protez całkowitych, WPS. Gliwice 2008]. Konstrukcje takie w założeniu muszą umożliwiać obroty protezy, gdyż siodła protezy w tylnych odcinkach łuku zębowego opierają się bezpośrednio o miękką błonę śluzową uginającą się podczas działania sił zwarciowych. Konstrukcje te, w zależności od zastosowanego sytemu implantologicznego składają się z kilku elementów, co ma swoje odzwierciedlenie w kosztach wykonania protezy [Majewski S., Podstawy protetyki w praktyce lekarskiej i technice dentystycznej, SZS-W, Kraków 2000, Schroeder A. i inni, Oral Implantology Basics ITl Hollow Cylinder System, Thieme, Stuttgart 1996, H. Spiekermann i inni: lmplantology. Thieme Medical Publisher, Inc., New York 1995].

W większości rozwiązań cechą wspólną jest brak możliwości przesuwu protezy w trakcie żucia wzdłuż osi implantu oraz całkowite ograniczenie rotacji protezy w płaszczyźnie poziomej. Ograniczenie ruchomości protezy skutkuje przeciążeniem stref wprowadzenia implantu w tkankę kostną. Szkodliwość takiego stanu zmusza do poszukiwania nowych rozwiązań systemów mocujących. W ostatnim okresie pojawiają się rozwiązania implantologicznych systemów stabilizacji dośluzowych protez całkowitych, w których poprawę kontaktu protezy z podłożem mają zapewnić elastyczne mikroamortyzatory. Rozwiązania te jednak nie są zdolne do pełnego dostosowania się do podatności błony śluzowej w całym obszarze znajdującym się pod siodłami protez [Chladek W., Biomechanika inżynierska narządu żucia - zagadnienia wybrane, WPS Gliwice 2008].

Objemka stabilizująca całkowite dośluzowe protezy zębowe na filarach implantologicznych, znamienna jest tym, ze stanowi sprężynę kształtową o przestrzennej zdolności odkształceń, w której skład wchodzi część kotwowa, mająca kształt pętli, przechodząca dalej w podwójny trzon objemki, korzystnie przechodzący nad filarem i w rozgałęziające się ramiona części chwytowej spoczywające na nadkostnej części filaru implantologicznego; objemka pracuje samodzielnie lub w korpusie silikonowym. Objemka stabilizująca całkowite dośluzowe protezy zębowe na filarach implantologicznych jest wykonywana jako sprężyna kształtowa powstała w wyniku wygięcia drutu lub kształtowa sprężyna płaska ukształtowana z taśmy sprężystej.

Chwytową część objemki stanowią ramiona, wpychane przy zakładaniu protezy na nadkostną części implantu. Objemka zapewnia utrzymanie protezy dzięki sile tarcia w przypadku współpracy z walcową częścią nadkostną filaru oraz w przypadku wyprofilowania na filarach odpowiednich gniazd dodatkowym reakcjom stykowym generowanym pomiędzy jej częścią chwytową a filarem.

Objemka według wynalazku przeznaczona jest do współpracy z filarami implantologicznymi stabilizującymi dośluzowe protezy całkowite. Są to najtańsze protezy, masowo stosowane w protetyce stomatologicznej, oparte wyłącznie o błonę śluzową jamy ustnej. Korzystanie z nich niesie wiele niedogodności, zwłaszcza w przypadku protezy dolnej spoczywającej na wyrostkach zębodołowych o dużym stopniu zaniku. Dodatkowa implantologiczna stabilizacja protezy wydatnie poprawia jej efektywność. Różnica rozwiązania proponowanego w stosunku do znanych rozwiązań implantologicznych metod stabilizacji, polega na tym, że umocowana na filarze objemka, podczas czynności żucia odkształca się sprężyście w wielu kierunkach i pozwala na pionowe i poziome ruchy protezy zgodne z deformacjami uciskanej błony śluzowej. Zdolność objemki do deformacji sprężystych wynikających zarówno z działania momentów gnących, jak i skręcających, wyróżnia proponowane rozwiązanie od rozwiązań znanych, pozwalających w większości wypadków na rotacje, bądź translacje protezy tylko względem jednej osi. Duża podatność objemki umożliwia rozłożenie sil żucia poprzez siodła protezy na całej powierzchni przylgowej, a tym samym na radykalne zmniejszenie nacisków na implanty, które mogą w tym wypadku być wprowadzane w gorszych warunkach kostnych.

PL 213 437 B1

Odpowiednio dobrane w płaszczyznach pionowej i poziomej stałe sprężyny objemki oraz siły tarcia odpowiedzialne za retencję protezy gwarantują, że po zaprzestaniu czynności żucia proteza powraca do pierwotnego położenia spoczynkowego. Ma to na celu zapobieganiu powstawaniu lokalnego stałego ucisku na błonę śluzową. Możliwość kształtowania wartości stałych sprężyny objemki poprzez zróżnicowanie kształtu jej trzonu, pozwoli na stworzenie typoszeregu jej rozwiązań umożliwiającego uwzględnienie cech osobniczych.

Do głównych zalet wynalazku należy zaliczyć zwiększenie siły odrywania protezy od podłoża, ograniczenia kolebania i skrętów protezy przy jednoczesnej znacznej redukcji nacisków na filary implantologiczne. Wymienione efekty mechaniczne powinny dać wyraźnie odczuwalną przez pacjenta poprawę komfortu użytkowania protezy. Przeniesienie nacisku poprzez błonę śluzową, na kości wyrostka zębodołowego spowolni procesy jego atrofii oraz podniesie żywotność konstrukcji nośnej protezy. Ekonomiczną korzyścią jest niski koszt prefabrykacji objemki, która w wielu wypadkach może być wykorzystana do poprawy retencji protez juz funkcjonujących w jamie ustnej pacjenta.

Przedmiot wynalazku pokazano w przykładach wykonania na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia widok boczny złącza, w którego skład wchodzi implant z nałożoną objemką, fig. 2 przedstawia widok czołowy złącza, fig. 3 przedstawia widok złącza z góry, fig. 4 przedstawia boczny widok złącza z objemką o dużej elastyczności, fig. 5 i fig. 6 przedstawiają boczny widok złącza z objemką o zwiększonej sztywności.

Korzystnym rozwiązaniem jest wykorzystanie objemek do stabilizacji całkowitych protez wykonywanych w podstawowej formie juz po ich adaptacji. Zmiany wprowadzone w dotychczasowej konstrukcji polegają na wyfrezowaniu w siodłach protezy gniazd umożliwiających zamocowanie objemek. W warunkach pracy w jamie ustnej, umocowane w protezie objemki są nasadzone na nakostną część filaru implantologicznego przenoszącego siły reakcji generowane podczas żucia na tkankę kostną

Objemka stabilizująca całkowite dośluzowe protezy zębowe na filarach implantologicznych, znamienna jest tym, że stanowi sprężynę kształtową o przestrzennej zdolności odkształceń, w której skład wchodzi część kotwowa, mająca kształt pętli, przechodząca dalej w podwójny trzon objemki, korzystnie przechodzący nad filarem i w rozgałęziające się ramiona części chwytowej spoczywające na nadkostnej części filaru implantologicznego; objemka pracuje samodzielnie lub w korpusie silikonowym. Objemka stabilizująca całkowite dośluzowe protezy zębowe na filarach iniplantologicznych jest wykonywana jako sprężyna kształtowa powstała w wyniku wygięcia drutu lub kształtowa sprężyna płaska ukształtowana z taśmy sprężystej.

Istnieje tu duża dowolność wyboru rodzaju wszczepu i elementu retencyjnego związanego z filarem. Objemka może współpracować:

• z gładką lub karbowaną powierzchnią walcową, • z zaczepem kulistym, • z końcówką z podtoczeniem stabilizującym spoczynkowe położenie protezy.

Sztywność objemki można zmieniać zwiększając lub zmniejszając długość drutu tworzącego trzon objemki poprzez odpowiednie kształtowanie zwojów trzonu. Objemki mogą pracować samodzielnie lub zostać wkomponowane w korpus silikonowy 5 w celu zwiększenia pewności mocowania i bezpieczeństwa pracy objemki.

Claims (3)

1. Objemka stabilizująca całkowite dośluzowe protezy zębowe na filarach implantologicznych, znamienna tym, że stanowi sprężynę kształtową o przestrzennej zdolności odkształceń, w której skład wchodzi część kotwowa 1 mająca kształt pętli, przechodząca dalej w podwójny trzon objemki 2, korzystnie przechodzący nad filarem i w rozgałęziające się ramiona części chwytowej 3 spoczywające na nadkostnej części filaru implantologicznego 4; objemka pracuje samodzielnie lub w korpusie silikonowym 5.

2. Objemka stabilizująca całkowite dośluzowe protezy zębowe według zastrzeżenia 1, znamienna tym, że stanowi kształtową sprężynę powstałą w wyniku wygięcia drutu.

3. Objemka stabilizująca całkowite dośluzowe protezy zębowe według zastrzeżenia 1, znamienna tym, że stanowi kształtową sprężynę płaską ukształtowaną z taśmy sprężystej.