PL214683B1 - Gwóźdź śródszpikowy dla kości piszczelowej - Google Patents

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest gwóźdź śródszpikowy dla kości piszczelowej, (do leczenia piszczeli), wprowadzany do przestrzeni szpikowej końcówką i zaopatrzony w zakrzywiony odcinek o długości mniejszej lub równej długości gwoździa, i przeznaczony do leczenia kości piszczelowej.

Ze szwajcarskiego opisu patentowego nr CH 674 613 znany jest gwóźdź śródszpikowy, mający bliższy i dalszy odcinek końcowy, których środkowe odcinki są zaokrąglone. Promień krzywizny bliższego końcowego odcinka wynosi maksymalnie 220 mm.

Z europejskiego zgłoszenia patentowego nr EP 1260188 znany jest gwóźdź śródszpikowy dla kości udowej, zaopatrzony w krzywiznę w płaszczyźnie strzałkowej oraz w górną prostą końcówkę z otworami do mocowania i blokowania, przy czym osie tych otworów przecinają się wzajemnie w odległości mniejszej od 70 mm od obrzeża końcówki i mierzonej wzdłuż osi głównej gwoździa. Dolna część gwoździa stanowi przy tym część krzywizny.

Z europejskiego zgłoszenia patentowego nr EP 10995626 znany jest gwóźdź śródszpikowy dla obwodowych kości promieniowych, mający promień krzywizny wynoszący 1000 mm. dzięki czemu wprowadza się go obok obwodowych powierzchni stawów kości promieniowej przez skośny poprzeczny otwór przecinający gwóźdź w odległości mniejszej od 30 mm od jego końca. Natomiast sam koniec gwoździa stanowi głowicę mocującą, dostosowaną do specjalistycznego urządzenia zaopatrzonego w otwory poprzeczne. Długość tego gwoździa wynosi od 50 mm do 200 mm. przy czym jest on wygięty na całej swej długości i jest pozbawiony prostoliniowej części końcowej.

Z amerykańskiego zgłoszenia patentowego nr US 5713902 znany jest gwoźdź blokujący wprowadzany do kanału szpikowego górnego odcinka kości udowej i stosowany w leczeniu złamań, podkrętarzowego lub przedkrętarzowego jak również złamania szyjki kości udowej. Gwóźdź składa się zdolnego odcinka zaopatrzonego przynajmniej w jeden otwór poprzeczny do osadzenia elementu blokującego oraz z górnego odcinka zaopatrzonego w ukośny kanał poprzeczny. Dodatkowym wyposażeniem gwoździa jest element szyjki kości udowej wprowadzany do jej szyjki i główki od strony bocznej przez wspomniany ukośny kanał poprzeczny. Ta część stanowiącego dodatkowe wyposażenie elementu szyjki udowej zostaje zakotwiona w jej główce i jest zaopatrzona w odcinek krzyżowy niesymetryczny kołowo. W odcinku krzyżowym znajduje się trzpień tworzący w przekroju profil dwuteowy. Ten koniec elementu szyjki kości udowej, który jest oddalony od główki, jest wyposażony w kołnierz wystający w kierunku promieniowym i ograniczający głębokość na jaką może być wprowadzony do wspomnianego kanału ukośnego przez gwóźdź blokujący.

Kość piszczelowa u każdego pacjenta może mieć różny kształt oraz różną długość, a także różny kształt płytki piszczelowej, przy czym kształty te są od siebie zależne, dlatego też gwóźdź może mieć całkowicie różne parametry.

Celem wynalazku jest opracowanie konstrukcji gwoździa śródszpikowego dla kości piszczelowej, dostosowanego do anatomicznych własności kości piszczelowej i mającego optymalne parametry wprowadzania do kanału szpikowego.

Cel ten realizuje gwóźdź według wynalazku, który charakteryzuje się tym, że stosunek (L/R) całkowitej długości (L) gwoździa do promienia (R) krzywizny jego zakrzywionego odcinka wynosi od 0,2 do 0,8, zaś promień (R) tego zakrzywionego odcinka wynosi od 300 do 1300 mm, przy czym zakrzywiony odcinek jest połączony z prostoliniowym odcinkiem zakończonym wypukłą końcówką, przy czym długość (I) tego odcinka jest mniejsza od długości (L) gwoździa.

Długość (I) prostoliniowego odcinka gwoździa wynosi korzystnie od 0,20 (L) do 0,55 (L). zwłaszcza od 0,25 (L) do 0,50 (L).

Oś zakrzywionego odcinka gwoździa tworzy korzystnie z osią jego prostoliniowego odcinka kąt α od 7° do 12°, a korzystnie od 8° do 10°.

Przekrój poprzeczny w płaszczyźnie prostopadłej do osi gwoździa ma korzystnie kształt owalny lub eliptyczny.

Gwóźdź jest korzystnie zaopatrzony w osiowy otwór, którego oś pokrywa się z osią gwoździa.

Chwyt gwoździa ma korzystnie postać prostoliniowego odcinka o długości mniejszej lub równej długości całkowitej (L), korzystnie wynoszącej od 1/6 do 1/3 długości całkowitej (L) gwoździa i jest korzystnie zaopatrzony w przelotowy otwór ryglujący o osi prostopadłej do osi gwoździa.

W pobliżu wypukłej końcówki gwóźdź jest korzystnie zaopatrzony w poprzeczny przelotowy otwór ryglujący o osi prostopadłej do osi gwoździa.

PL 214 683 B1

Promień (R) krzywizny zakrzywionego odcinka wynosi korzystnie od 350 mm do 1200 mm, a zwłaszcza od 400 mm do 1100 mm.

Stosunek (L/R) całkowitej długości (L) do promienia krzywizny (R) wynosi korzystnie od 0,3 do 0,7, korzystnie od 0,4 do 0,6.

W pobliżu wypukłej końcówki gwóźdź jest zaopatrzony korzystnie w dwa przelotowe otwory ryglujące o osiach prostopadłych do osi gwoździa.

Obydwa otwory ryglujące prostopadłe do osi gwoździa mają korzystnie osie przesunięte wzajemnie o kąt od 45° do 90°.

W pobliżu wypukłej końcówki gwóźdź jest zaopatrzony korzystnie w trzy ryglujące otwory o osiach prostopadłych do osi gwoździa, przy czym odległość środkowego otworu od osi pozostałych obydwu otworów jest różna.

Jeden z końcowych odcinków gwoździa śródszpikowego dla kości piszczelowej jest prostoliniowym odcinkiem o długości „I” mniejszej lub równej długości L. Dzięki temu uzyskuje się zgodność z osią biomechaniczną, istnieje możliwość dalszej opieki bez zakłócenia repozycji oraz unika się przesunięcia fragmentów kości.

Inny odcinek gwoździa ma specjalnie dobrany promień krzywizny prowadząc do optymalnego położenia gwoździa śródszpikowego w kanale szpikowym.

Zaletą rozwiązania według wynalazku jest to, że prostopadły do centralnej osi poprzeczny przekrój gwoździa śródszpikowego nie jest okrągły i ma kształt owalu lub elipsy. Dzięki temu gwóźdź śródszpikowy dla kości piszczelowej obraca się aż do zetknięcia z tylną ścianką kanału szpikowego

Gwóźdź śródszpikowy dla kości piszczelowej jest zaopatrzony w osiowy wzdłużny otwór, co umożliwia jego wprowadzanie za pomocą drutu. Stosowane jest to w technice operacyjnej bez wiercenia otworów.

Jeden z odcinków gwoździa jest odcinkiem prostym o długości P mniejszej lub równej całkowitej długości L, co ułatwia wytwarzanie gwoździa.

Inny odcinek gwoździa jest zaopatrzony w przynajmniej jeden poprzeczny do centralnej osi przelotowy otwór ryglujący. Wprowadzony do tego otworu element ryglujący zapewnia zaryglowanie pozycji w kierunku osiowym. Nie pozwala zatem na przesunięcie osiowe jak i na obrót. Dzięki temu uzyskuje się możliwość ryglowania w kilku kierunkach, kątową stabilizację fragmentów kości oraz korzystne odbieranie momentu zginającego oraz osiowego i obrotowego obciążenia.

Zaopatrzenie tego końcowego odcinka z kolei w trzy poprzeczne do centralnej osi przelotowe otwory ryglujące i to, że środkowy otwór leży w zmiennych odległościach od dwóch pozostałych otworów ryglujących w taki sposób, że oś tych otworów nie jest potencjalną osią obrotu powoduje redukcję szczeliny między gwoździem śródszpikowym i elementem ryglującym.

Zaletami rozwiązania według wynalazku są:

- redukcja siły osadzania gwoździa, zwłaszcza przy zastosowaniu techniki eliminującej nawiercanie;

- niewielkie odchylenia repozycji będące wynikiem małej wartości siły osadzania;

- osadzenie gwoździa w kanale szpikowym w idealnym położeniu biomechanicznym;

- pewne połączenie gwoździa po jego wprowadzeniu z wewnętrzną ścianką otworu kości, dzięki odpowiedniej krzywiźnie z wyeliminowaniem jego ponownego zginania;

- możliwość dalszej opieki nad pacjentem bez konieczności zakłócenia repozycji;

- usunięcie możliwości przesunięcia fragmentów kości.

Przedmiot wynalazku jest uwidoczniony w przykładowym rozwiązaniu konstrukcyjnym na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia gwóźdź według wynalazku, w przekroju wzdłużnym, a fig. 2 - gwóźdź, w przekroju wzdłuż linii Il-Il oznaczonej na fig. 1.

Przedstawiony na fig. 1 i 2 gwóźdź śródszpikowy 1 dla kości piszczelowej jest przeznaczony do leczenia piszczeli. Gwóźdź śródszpikowy 1 o centralnej osi 6 ma chwyt 2 i wypukłą końcówkę 3 przeznaczoną do wprowadzania do przestrzeni szpikowej. Chwyt 2 jest zaopatrzony w nagwintowany otwór 11 wspomagający celowanie. Całkowita długość L gwoździa 1 wynosi 255 mm, zaś gwóźdź 1 ma zakrzywiony odcinek 4 o długości G= 127,5 mm, a promień R jego krzywizny wynosi 300 mm, przy czym stosunek L/R wynosi 0,67.

Krzywizna gwoździa śródszpikowego 1 w płaszczyźnie rysunku odpowiada - po implantacji gwoździa śródszpikowego 1 - anatomicznej płaszczyźnie środkowo-bocznej, co oznacza, że po implantacji gwóźdź śródszpikowy 1 jest zakrzywiony w kierunku przednio-tylnym.

PL 214 683 B1

Wypukła końcówka 3 jest prostoliniowym odcinkiem 5 o długości „I”= 127,5 mm. Zakrzywiony odcinek 4 łączy się z odcinkiem 5 pod kątem alfa wynoszącym 8°.

Gwóźdź śródszpikowy 1 ma współosiowy z centralną osią 6 osiowy otwór 7.

Chwyt 2 jest odcinkiem prostym o długości P = 75 mm, spełniającym warunek: P = 0,3 L i jest zaopatrzony w dwa otwory ryglujące 9, poprzeczne do centralnej osi 6, przy czym jeden z tych otworów ma podłużny kształt.

Wypukła końcówka 3 jest zaopatrzona w trzy otwory ryglujące 10, 12, 10, poprzeczne do centralnej osi 6, przy czym są one położone w różnych promieniowych kierunkach i tworzą między sobą kąt 90°. Środkowy otwór ryglujący 12 może być położony w różnych odległościach od pozostałych otworów ryglujących 10.

Przebieg operacji z użyciem gwoździa według wynalazku jest następujący:

krok A: wytwarza się i utrzymuje optymalną repozycję zależną od rodzaju złamania, krok B: otwiera się gwóźdź śródszpikowy za pomocą specjalnego instrumentu i dopasowuje się, w zależności od techniki operacyjnej, kąt wejściowy i orientację w stosunku do kanału szpikowego, krok C: wprowadza się drut prowadzący do przewidywanego końcowego położenia gwoździa śródszpikowego i określa jego długość, krok D: poprzez drut prowadzący wprowadza się za pomocą chwytaka gwóźdź śródszpikowy przez otwarty kanał do przestrzeni szpikowej, krok E: po dokonaniu kontroli osiowego położenia gwoździa śródszpikowego i repozycji, rygluje się gwóźdź śródszpikowy w określonym położeniu.

Claims (13)

1. Gwóźdź śródszpikowy dla kości piszczelowej zwłaszcza do leczenia piszczeli, wprowadzany do przestrzeni szpikowej końcówką i zaopatrzony w zakrzywiony odcinek o długości (G) mniejszej od długości (L) gwoździa, wynoszącej od 200 mm do 500 mm, znamienny tym, że stosunek (L/R) całkowitej długości gwoździa do promienia (R) krzywizny jego zakrzywionego odcinka (4) wynosi od 0,2 do 0,8, zaś promień (R) tego zakrzywionego odcinka (4) wynosi od 300 do 1300 mm, przy czym zakrzywiony odcinek (4) jest połączony z prostoliniowym odcinkiem (5) zakończonym wypukłą końcówką (3), przy czym długość (I) tego odcinka jest mniejsza od długości (L) gwoździa.

2. Gwóźdź według zastrz. 1, znamienny tym, że długość (I) prostoliniowego odcinka (5) gwoździa wynosi od 0,20 (L) do 0,55 (L).

3. Gwóźdź według zastrz. 2, znamienny tym, że długość (I) prostoliniowego odcinka (5) gwoździa wynosi korzystnie od 0,25 (L) do 0,50 (L).

4. Gwóźdź według zastrz. 1, znamienny tym, że oś zakrzywionego odcinka (4) gwoździa (1) tworzy z osią jego prostoliniowego odcinka (5) kąt a od 7° do 12°, a korzystnie od 8° do 10°.

5. Gwóźdź według zastrz. 1, znamienny tym, że przekrój poprzeczny w płaszczyźnie prostopadłej do osi (6) gwoździa ma kształt owalny lub eliptyczny.

6. Gwóźdź według zastrz. 1, znamienny tym, że jest zaopatrzony w osiowy otwór (7), którego oś pokrywa się z osią (6) gwoździa.

7. Gwóźdź według zastrz. 1, znamienny tym, że chwyt (2) gwoździa ma postać prostoliniowego odcinka (8) o długości mniejszej lub równej długości całkowitej (L) korzystnie wynoszącej od 1/6 do 1/3 długości całkowitej (L) gwoździa.

8. Gwóźdź według zastrz. 1, znamienny tym, że jego chwyt (2) jest zaopatrzony w przelotowy otwór ryglujący (9) o osi prostopadłej do osi (6) gwoździa.

9. Gwóźdź według zastrz. 1, znamienny tym, że w pobliżu wypukłej końcówki (3) jest zaopatrzony w poprzeczny przelotowy otwór ryglujący (10) o osi prostopadłej do osi (6) gwoździa.

10. Gwóźdź według zastrz. 1, znamienny tym, że promień (R) krzywizny zakrzywionego odcinka (4) wynosi od 350 mm do 1200 mm, a korzystnie od 400 mm do 1100 mm.

11. Gwóźdź według zastrz. 1, znamienny tym, że stosunek (L/R) całkowitej długości (L) do promienia krzywizny (R) wynosi od 0,3 do 0,7, korzystnie od 0,4 do 0,6.

12. Gwóźdź według zastrz. 9, znamienny tym, że w pobliżu wypukłej końcówki (3) jest zaopatrzony w dwa przelotowe otwory (10) ryglujące o osiach prostopadłych do osi (6) gwoździa.

13. Gwóźdź według zastrz. 12, znamienny tym, że obydwa otwory ryglujące (10) prostopadłe do osi (6) gwoździa mają osie przesunięte wzajemnie o kąt od 45°do 90°.

PL 214 683 B1

14 Gwóźdź według zastrz. 1, znamienny tym, że w pobliżu wypukłej końcówki (3) jest zaopatrzony w trzy ryglujące otwory (10,12,10) o osiach prostopadłych do osi (6) gwoździa, przy czym odległość środkowego otworu (12) od osi obydwu otworów (10) jest różna.