PL215445B1 - Tarcza ścierna - Google Patents

Description

Przedmiotem wynalazku jest tarcza ścierna do mechanicznej obróbki powierzchni mineralnych.

Znane do tego celu są tarcze do mechanicznej obróbki powierzchni płaskich z przymocowanymi do ich powierzchni elementami roboczymi w postaci pierścieni, nerek, prostopadłościanów, łuków, kół rozmieszczonych symetrycznie względem środka tarczy. Elementy robocze rozmieszczone są na ogół na obwodzie tarczy.

Znana jest tarcza z polskiego opisu zgłoszeniowego wynalazku nr 363851 wyposażona w elementy robocze w postaci pełnych okręgów o średnicy d. Elementy robocze są symetrycznie rozmieszczone względem środka tarczy, tworząc trzy grupy po cztery elementy. W każdej z grup dwa elementy są usytuowane wzdłuż promienia tarczy, w odległości od środka tarczy równej w przybliżeniu 1d i 3d. Pozostałe dwa elementy są usytuowane na okręgu o promieniu równym w przybliżeniu 5d, każdy w odległości równej w przybliżeniu 1,5d od prostej, wzdłuż której są usytuowane dwa pierwsze elementy.

Celem wynalazku było opracowanie takiej konstrukcji tarczy, która umożliwiałaby polepszenie jakości obróbki poprzez uzyskanie wyższej klasy gładkości powierzchni obrabianej i skrócenie czasu obróbki.

Tarcza ścierna według wynalazku ma trzy elementy ścierne rozmieszczone względem siebie co 120°, których kształt jest oparty na dwóch okręgach o zróżnicowanych średnicach, połączonych stycznymi, przy czym okrąg o większej średnicy jest styczny do obrzeża tarczy natomiast środek mniejszego okręgu leży na 2/3 promienia tarczy.

Korzystnym jest, gdy elementy ścierne są tak rozmieszczone na tarczy, że ich zaokrąglenia o mniejszym promieniu są przesunięte względem zaokrągleń o większym promieniu zgodnie z ruchem wskazówek zegara, przy czym kąt pomiędzy linią przechodzącą przez środek tarczy i środek okręgu tworzącego zaokrąglenie elementu ściernego o mniejszym promieniu, a linią przechodzącą przez środek tarczy i styczną, od strony mniejszego okręgu, do okręgu tworzącego zaokrąglenie elementu ściernego o większym promieniu wynosi 22°.

Korzystnym jest także jeśli średnica większego okręgu stanowi 1/6 średnicy tarczy ściernej.

Korzystnym jest także jeśli średnica mniejszego okręgu stanowi 1/2 średnicy większego okręgu.

W porównaniu ze znanymi rozwiązaniami konstrukcja tarczy według wynalazku zapewnia skuteczniejsze odprowadzenie z części roboczej urobku w postaci zdartego materiału i segmentu ściernego poza obszar już obrobionej powierzchni szlifowanej, a także gwarantuje wysoką jakość obróbki przy małej ilości przejść tarczy ściernej.

Przedmiot wynalazku jest uwidoczniony w przykładzie wykonania na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia schematycznie tarczę ściemą z elementami ściernymi, a fig. 2 - tarczę ścierną w przekroju poprzecznym.

Tarcza ścierna 1 o średnicy D ma zamocowane do jej powierzchni trzy elementy ścierne 2 rozmieszczone względem siebie co 120°. Kształt każdego elementu ściernego 2 oparty jest na dwóch okręgach 3 i 4 o zróżnicowanych średnicach D1 i D2 połączonych stycznymi. Okrąg 3 o większej średnicy D1 jest styczny do obrzeża tarczy 1, natomiast środek mniejszego okręgu 4 leży na 2/3 promienia R tarczy 1. Wielkość średnic okręgów 3 i 4 zależy od średnicy D tarczy 1. Średnica D1 większego okręgu 3 wynosi 1/6D tarczy ściernej 1, natomiast średnica mniejszego okręgu D2 wynosi połowę średnicy większego okręgu D1.

W celu skuteczniejszego odprowadzenia materiału urabianego, elementy ścierne są tak rozmieszczone na tarczy, że ich zaokrąglenia 5 o mniejszym promieniu są przesunięte względem zaokrągleń 6 o większym promieniu zgodnie z kierunkiem ruchu wskazówek zegara.

W wyniku dokonanych prób okazało się, że korzystne skutki osiągnięto gdy kąt pomiędzy linią przechodzącą przez środek tarczy 1 i środek okręgu 4 tworzącego zaokrąglenie 5 elementu ściernego 2 o mniejszym promieniu, a linią przechodzącą przez środek tarczy 1 i styczną, od strony mniejszego okręgu 4, do okręgu 3 tworzącego zaokrąglenie 6 elementu ściernego 2 o większym promieniu wynosi 22°.

Claims (4)

1. Tarcza ścierna zaopatrzona w elementy ścierne równomiernie rozmieszczone, znamienna tym, że ma trzy elementy ścierne (2) rozmieszczone względem siebie co 120°, których kształt jest

PL 215 445 B1 oparty na dwóch okręgach (3, 4) o zróżnicowanych średnicach, połączonych stycznymi, przy czym okrąg (3) o większej średnicy jest styczny do obrzeża tarczy (1) natomiast środek mniejszego okręgu (4) leży na 2/3 promienia tarczy (1).

2. Tarcza ścierna według zastrz. 1, znamienna tym, że elementy ścierne są tak rozmieszczone na tarczy, że ich zaokrąglenia (5) o mniejszym promieniu są przesunięte względem zaokrągleń (6) o większym promieniu zgodnie z ruchem wskazówek zegara, przy czym kąt pomiędzy linią przechodzącą przez środek tarczy (1) i środek okręgu (4) tworzącego zaokrąglenie (5) elementu ściernego (2) o mniejszym promieniu, a linią przechodzącą przez środek tarczy (1) i styczną, od strony mniejszego okręgu (4), do okręgu (3) tworzącego zaokrąglenie (6) elementu ściernego (2) o większym promieniu wynosi 22°.

3. Tarcza ścierna według zastrz. 1 albo 2, znamienna tym, że średnica większego okręgu (3) stanowi 1/6 średnicy tarczy ściernej (1).

4. Tarcza ścierna według zastrz. 1 albo 2, znamienna tym, że średnica mniejszego okręgu (4) stanowi 1/2 średnicy większego okręgu (3).