PL215628B1 - Sposób wytwarzania siedziska oraz siedzisko - Google Patents

Description

Przedmiotem wynalazku jest sposób wytwarzania siedziska, zwłaszcza krzesła lub ławki oraz siedzisko, zwłaszcza krzesło lub ławka, z tworzywa sztucznego termoplastycznego, lub z innego tworzywa uplastyczniającego się pod wpływem temperatury, na przykład z tworzywa metalowego.

Znanych jest bardzo wiele rozwiązań konstrukcyjnych wyrobów przeznaczonych do siedzenia, zwłaszcza krzeseł lub ławek oraz sposobów ich wytwarzania.

Znane sposoby wytwarzania siedziska polegają w ogólności na tym, że wytwarza się elementy siedziska takie jak siedzisko, oparcie, elementy łączące siedzisko z oparciem oraz jedna lub więcej nóg, jeśli siedzisko ma być ustawione na nogach, z materiałów naturalnych lub z tworzyw sztucznych, a następnie wytworzone elementy łączy się w jedną całość mechanicznie poprzez skręcanie, spawanie lub klejenie. Wytwarzanie poszczególnych elementów siedziska odbywa się na drodze obróbki mechanicznej, odlewania lub wtryskiwania do form.

Wśród znanych rozwiązań konstrukcyjnych siedzisk można wyróżnić rozwiązania pierwszego rodzaju, gdzie krzesło lub ławka stanowi konstrukcję złożoną z pojedynczych elementów takich jak siedzisko, nogi oraz oparcie, połączonych sposobami mechanicznymi w jedną konstrukcję. Znane tego rodzaju rozwiązanie przedstawiono w opisie zgłoszeniowym polskiego wzoru użytkowego nr W 110716. Według tego znanego rozwiązania krzesło zawiera wklęsłe siedzisko, wklęsłe oparcie oraz nogę tylną w postaci podpory, przy czym te elementy posiadają obrys zbliżony kształtem do trapezu i zamocowane są nierozłącznie do przednich nóg i oparcia. W innym tego rodzaju rozwiązaniu znanym z opisu patentowego zgłoszenia międzynarodowego nr WO 87/04909 przedstawiono krzesło z siedziskiem oraz z elastycznie poddającym się oparciem. W tym znanym rozwiązaniu siedzisko i oparcie krzesła wykonane są jako jeden element ukształtowany ergonomicznie do kształtu, elastycznie poddającego się naciskowi osoby siedzącej. Część siedziskowa tego elementu zamocowana jest od spodu do metalowej ramy stanowiącej nogi krzesła, lub do stalowego wysięgnika zamocowanego do płaszczyzny pionowej lub poziomej.

W znanych rozwiązaniach drugiego rodzaju, krzesło, ławka lub fotel ma konstrukcję monolityczną to znaczy wykonane jest w całości jako jeden element lub też wyglądające na wykonane jako jeden element, z pominięciem operacji łączenia poszczególnych różnych części wykonanych z tego samego materiału lub z różnych materiałów. Tego rodzaju znane rozwiązanie siedziska drugiego rodzaju przedstawiono w opisie patentowym USA nr 3,784,251. Według tego znanego rozwiązania siedzisko zawiera jeden element wykonany jako monolit w kształcie podłużnej szerokiej płyty wyprofilowanej w ten sposób, że zgięta w dół przednia część tej płyty stanowi przednią ścianę siedziska, zaś dalsza część zasadniczo pozioma stanowi właściwe siedzisko. Kolejna część wygięta do góry stanowi oparcie, które w górnej części zagięte do dołu stanowi tylną nogę przedstawionego tam znanego siedziska. Profil krzesła, jak to powiedziano, uzyskuje się przez odpowiednie wygięcie podłużnej płyty, jak to opisano wyżej. Wszystkie części opisanego krzesła mają tę samą szerokość, odpowiadającą szerokości wyjściowej płyty użytej do wyprofilowania krzesła. Opisane znane krzesło może być magazynowane poprzez ułożenie jednego krzesła na drugim w stos o dużej wysokości. Opisana konstrukcja pozwala na łączenie kolejnych sztuk krzeseł ustawionych jedno obok drugiego i ustawienie ich krawędzi na podobnie wygiętych lecz znacznie węższych płaskownikach, które mogą stanowić niezależne nogi, gdzie do jednego płaskownika mocuje się dwie krawędzie sąsiadujących krzeseł. W ten sposób można budować z opisanych kilku sztuk krzeseł dłuższe ławki.

Celem wynalazku jest opracowanie nowego sposobu wytwarzania siedziska, gdzie kompletne siedzisko wytwarza się z tworzywa termoplastycznego w sposób ciągły, w jednej operacji wytłaczania. Opracowano także nową konstrukcję siedziska przeznaczoną do wytwarzania z tworzywa termoplastycznego w jednej operacji wytłaczania, w sposób ciągły.

Według wynalazku, sposób wytwarzania siedziska polegający na tym, że formuje się kompletne siedzisko z tworzywa termoplastycznego, charakteryzuje się tym, że tworzywo termoplastyczne po upłynnieniu podaje się pod ciśnieniem do ustnika wytłaczarki a następnie z ustnika wytłaczarki odbiera się ciągły profil gotowego siedziska. Po wytłoczeniu profilu siedziska, z tego profilu odcina się odcinek o długości odpowiadającej szerokości siedziska. Poprzez odcięcie z ciągłego profilu, otrzymuje się siedzisko w postaci gotowej, o wymaganej szerokości. Profil ustnika wytłaczarki przygotowuje się w ten sposób, że jego geometria odpowiada geometrii przekroju poprzecznego siedziska, zgodnie z płaszczyzną symetrii siedziska. W tym wypadku płaszczyzną symetrii jest płaszczyzna prostopadła do powierzchni siedziska i jednocześnie do powierzchni oparcia i jednocześnie do powierzchni nogi,

PL 215 628 B1 w zależności od tego w które z tych elementów wyposażone jest siedzisko. W szczególności dotyczy do nogi oraz oparcia, które siedzisko może lecz nie musi posiadać.

W profilu ustnika wytłaczarki formuje się krawędzie ustnika odpowiadające kształtowi i strukturze siedziska. Wytłaczane tworzywo, dzięki tak uformowanym krawędziom ustnika wytłaczarki, przyjmuje kształt profilu o zewnętrznych powierzchniach określających kształt kompletnego siedziska.

W profilu ustnika wytłaczarki formuje się dodatkowo krawędzie, odpowiadające powierzchniom wewnętrznych profili wzmacniających wnętrze siedziska. Powierzchnie zewnętrzne siedziska, górna i dolna, a także powierzchnie zewnętrzne oparcia oraz nogi siedziska, mogą być według wynalazku połączone wewnętrznymi profilami w postaci żeber łączących te dwie powierzchnie i wzmacniających konstrukcję danego elementu siedziska. Ilość, kształt i rozmieszczenie tych żeber wewnętrznych mogą być różne, co ma wpływ na sztywność oraz elastyczność siedziska, oparcia oraz nogi siedziska. Sztywność nogi siedziska, a więc gęstość i geometria żeber wewnątrz nogi siedziska może być czynnikiem decydującym o elastyczności całości siedziska. Można więc tu uzyskać kontrolowany efekt sprężystości całej konstrukcji siedziska.

Według wynalazku siedzisko, zawiera górną powierzchnię roboczą oraz dolną powierzchnię mocującą siedzisko do podstawy, gdzie siedzisko ma być zamocowane, lub gdzie wyprofilowana jest noga siedziska. Siedzisko zawiera także wypełnienie pomiędzy górną i dolną powierzchnią zewnętrzną. Według wynalazku, siedzisko charakteryzuje się tym, że wypełnienie pomiędzy górną i dolną powierzchnią siedziska stanowią wewnętrzne profile przebiegające prostopadle do płaszczyzny symetrii siedziska. Te wewnętrzne profile mają postać żeber usytuowanych wewnątrz siedziska i łączących wymienioną górną i dolną powierzchnię siedziska.

W korzystnej odmianie wynalazku, z siedziskiem zespolone jest oparcie i w tym wykonaniu siedzisko z oparciem stanowią konstrukcję monolityczną. Powierzchnie zewnętrzne, górna i dolna są powierzchniami wspólnymi dla siedziska i oparcia zaś w tym wypadku krawędzie ustnika wytłaczarki odwzorowują zewnętrzny kształt siedziska wraz z oparciem. W tym przypadku, po odcięciu siedziska z oparciem o wymaganej szerokości, z ciągłego profilu uzyskiwanego z wytłaczarki, oparcie ma szerokość równą szerokości siedziska. Nie wyklucza się jednak zróżnicowania szerokości siedziska oraz oparcia.

W wersji siedziska z oparciem, pomiędzy przednią i tylną powierzchnią oparcia znajduje się, podobnie jak wewnątrz siedziska, wypełnienie w postaci wewnętrznych profili przebiegających prostopadle do płaszczyzny symetrii siedziska z oparciem. Te wewnętrzne profile mają postać żeber usytuowanych wewnątrz oparcia i łączących wymienioną przednią i tylną powierzchnię oparcia, podobnie jak to ma miejsce wewnątrz siedziska.

W kolejnej wersji według wynalazku, z siedziskiem zespolona jest noga i w tym wykonaniu siedzisko z nogą stanowią konstrukcję monolityczną. Powierzchnie zewnętrzne, górna i dolna są powierzchniami wspólnymi dla siedziska oraz nogi, zaś w tym wypadku krawędzie ustnika wytłaczarki odwzorowują zewnętrzny kształt kompletnego siedziska wraz z nogą. W tym przypadku, po odcięciu siedziska z nogą o potrzebnej szerokości, z ciągłego profilu uzyskiwanego z wytłaczarki, noga ma szerokość równą szerokości siedziska. W późniejszych operacjach nie wyklucza się zróżnicowania szerokości siedziska oraz szerokości nogi.

W dalszej wersji według wynalazku, z siedziskiem zespolone jest oparcie oraz noga i w tym wykonaniu siedzisko z oparciem oraz z nogą stanowią także konstrukcję monolityczną. Powierzchnie zewnętrzne, górna i dolna są powierzchniami wspólnymi dla siedziska, oparcia oraz nogi i w tym wypadku krawędzie ustnika wytłaczarki odwzorowują zewnętrzny kształt kompletnego siedziska wraz z oparciem oraz z nogą. W tym przypadku, po odcięciu siedziska z nogą o wymaganej szerokości, z ciągłego profilu uzyskiwanego z wytłaczarki, oparcie oraz noga mają szerokość równą szerokości siedziska. Nie wyklucza się jednak zróżnicowania szerokości siedziska, oparcia oraz nogi.

W wersjach siedziska z nogą, pomiędzy przednią i tylną powierzchnią nogi znajduje się, podobnie jak wewnątrz siedziska, wypełnienie w postaci wewnętrznych profili przebiegających prostopadle do płaszczyzny symetrii siedziska z nogą. Te wewnętrzne profile mają postać żeber usytuowanych wewnątrz nogi i łączących wymienioną przednią i tylną powierzchnię nogi, podobnie jak to ma miejsce wewnątrz siedziska. W tej wersji wynalazku, noga zakończona może być stopą zawierającą wewnątrz podobną do opisanej konstrukcję żeber usztywniających.

Sposób wytwarzania siedziska według wynalazku, niezależnie od kształtu przekroju tego siedziska wzdłuż pionowej płaszczyzny symetrii, polega na wytłaczaniu profilu tego siedziska z ustnika wytłaczarki. Jedynym warunkiem zastosowania sposobu według wynalazku jest zachowanie przez

PL 215 628 B1 wzór siedziska stałego przekroju poprzecznego siedziska wzdłuż pionowej płaszczyzny symetrii na całej szerokości siedziska.

Taką konstrukcję siedziska zaproponowano według wynalazku. Z ustnika wytłaczarki otrzymuje się profil siedziska bez końca, niezależnie czy jest to wersja samego siedziska, czy też siedziska z oparciem, na przykład w wersjach siedziska stadionowego, czy też w wersji siedziska z nogą w postaci krzesła lub fotela. Wynalazek umożliwia wytwarzanie profilu bez końca, i późniejsze odcinanie z tego profilu siedzisk o praktycznie dowolnej szerokości. Mogą to być siedziska dla jednej osoby, dla dwóch lub więcej osób, jak też mogą to być ławki bez końca, na przykład przeznaczone dla amfiteatrów, stadionów lub innych miejsc, dostępnych dla szerszej publiczności. Siedziska według wynalazku mogą być również docinane na szerokość, zgodnie z uwarunkowaniami architektonicznymi, według wymagań zamawiającego. Również w zależności od wymagań, powierzchnia przecięcia może pozostać odkryta, lub może być zamaskowana znanymi boczkami oraz siedzisko może być uzupełnione podłokietnikami.

Przedmiot wynalazku przedstawiono w przykładach wykonania na załączonych rysunkach, na których poszczególne figury rysunku ilustrują:

Fig. 1 - profil z odciętym jednym egzemplarzem siedziska,

Fig. 2 - siedzisko z ryflowaną powierzchnią użytkową,

Fig. 3 - siedzisko z ozdobnym pokryciem części użytkowej,

Fig. 4 - siedzisko z wymienną warstwą powierzchni użytkowej,

Fig. 5 - profil siedziska w postaci długiej ławki,

Fig. 6, Fig. 7, Fig. 8, Fig. 9 - różne rodzaje wypełnienia wnętrza siedziska,

Fig. 10 - siedzisko z boczkami,

Fig. 11 - siedzisko z podłokietnikami,

Fig. 12 - szczegół łączenia sąsiednich siedzisk,

Fig. 13 - zespół łącznika sąsiednich siedzisk,

Fig. 14 - siedzisko z dwoma nogami,

Fig. 15 - siedzisko na czterech nogach,

Fig. 16 - siedzisko stadionowe,

Fig. 17 - siedzisko stadionowe z boczkami.

Według wynalazku, sposób wytwarzania siedziska polega na tym, że formuje się kompletne siedzisko z tworzywa termoplastycznego. Tworzywo termoplastyczne według znanej technologii wytłaczania, po upłynnieniu podaje się pod ciśnieniem do ustnika wytłaczarki a następnie z ustnika wytłaczarki odbiera się profil gotowego siedziska w postaci ciągłego kształtownika 1. Taki ciągły profil 1 pokazano na rysunku fig. 1. Po wytłoczeniu profilu 1, z tego profilu odcina się odcinek o długości odpowiadającej szerokości siedziska, co również pokazano przykładowo na rysunku fig. 1. Poprzez odcięcie z ciągłego kształtownika 1, otrzymuje się siedzisko w postaci gotowej, o wymaganej szerokości. Pozwala to na uzyskiwanie siedzisk o dowolnej szerokości, według zapotrzebowania odbiorcy. Profil ustnika wytłaczarki przygotowuje się w ten sposób, że jego geometria odpowiada geometrii przekroju poprzecznego siedziska, zgodnie z płaszczyzną symetrii siedziska. Tę geometrię w postaci przekroju poprzecznego pokazano na załączonych rysunkach od fig. 1 do fig. 12 oraz od fig. 14 do fig. 17. W tym wypadku płaszczyzną symetrii jest płaszczyzna prostopadła do powierzchni siedziska i jednocześnie do powierzchni oparcia i jednocześnie do powierzchni nogi, w zależności od tego w które z tych elementów wyposażone jest siedzisko. W szczególności dotyczy do nogi oraz oparcia. Siedzisko według wynalazku co pokazano na załączonych rysunkach może lecz nie musi posiadać nogę oraz oparcie. Na rysunku fig. 16 oraz fig. 17 pokazano przykładowe siedzisko w wersji stadionowej bez nogi i zasadniczo bez oparcia. W innych przykładach wykonania takie siedziska stadionowe mogą być wyposażone w oparcie.

W profilu ustnika znanej wytłaczarki formuje się krawędzie ustnika odpowiadające powierzchni 2, 3 siedziska. Wytłaczane tworzywo, dzięki tak uformowanym krawędziom ustnika wytłaczarki, przyjmuje kształt profilu o zewnętrznych powierzchniach określających kształt kompletnego siedziska. Tego rodzaju przykładowe siedzisko pokazano w wersji podstawowej na rysunku fig. 16 oraz fig. 17.

W profilu ustnika wytłaczarki formuje się dodatkowo krawędzie, odpowiadające profilom wzmacniającym 5 wnętrze siedziska. Powierzchnie zewnętrzne 3, 4 siedziska 2, górna i dolna, a także powierzchnie zewnętrzne oparcia 7 oraz nogi 6 siedziska, mogą być według wynalazku połączone wewnętrznymi profilami wzmacniającymi 5 w postaci płaskich żeber łączących te dwie powierzchnie 3, 4 i wzmacniających konstrukcję danego elementu siedziska. Żebra mogą mieć kształt płaski co pokazaPL 215 628 B1 no na rysunkach od fig. 1 do fig. 4, fig. 6, od fig. 10 do fig. 12 oraz od fig. 14 do fig. 17. Ilość, kształt i rozmieszczenie tych żeber wewnętrznych mogą być różne, co ma wpływ na sztywność oraz elastyczność siedziska, oparcia oraz nogi siedziska. Inne kształty wymienionych profili wewnętrznych 5 pokazano na rysunkach fig. 7, fig. 8 oraz fig. 9. W innych przykładach wykonania opisane profile wewnętrzne mogą mieć inne kształty. Możliwe jest także uzyskanie siedzisk bez wzmacniających profili wewnętrznych.

Jak to pokazano na załączonych rysunkach, siedzisko może być wyposażone w nogę 6 i w oparcie 7. Sztywność nogi siedziska, a więc gęstość i geometria żeber wewnątrz nogi 6 siedziska może być czynnikiem decydującym o elastyczności całości siedziska. Można więc tu uzyskać kontrolowany efekt sprężystości całej konstrukcji siedziska w zależności od geometrii profili wewnętrznych 5.

Według wynalazku siedzisko 2, zawiera powierzchnie zewnętrzne 3, 4 w postaci górnej powierzchni roboczej oraz dolnej powierzchni mocującej siedzisko 1 do podstawy, gdzie siedzisko ma być zamocowane, lub gdzie wyprofilowana jest noga 6 siedziska 2. Siedzisko 2 zawiera także wypełnienie pomiędzy górną i dolną powierzchnią zewnętrzną. Wypełnienie pomiędzy zewnętrznymi powierzchniami 3, 4 siedziska stanowią wewnętrzne profile 5 przebiegające prostopadle do płaszczyzny symetrii siedziska. Te wewnętrzne profile 5 mają postać żeber usytuowanych wewnątrz siedziska i łączących wymienioną górną i dolną zewnętrzną powierzchnię siedziska.

W innych przykładach wykonania, z siedziskiem 2 zespolone jest oparcie 7 i w tym wykonaniu siedzisko 2 z oparciem 7 stanowią konstrukcję monolityczną wytwarzaną w jednej operacji wytłaczania. Powierzchnie zewnętrzne, górna i dolna są powierzchniami wspólnymi dla siedziska z oparciem zaś w tym wypadku krawędzie ustnika wytłaczarki odwzorowują zewnętrzny kształt siedziska 1 wraz z oparciem 7. W tym przypadku, po odcięciu siedziska z oparciem o wymaganej szerokości, z ciągłego profilu uzyskiwanego z wytłaczarki, oparcie 7 ma szerokość równą szerokości siedziska 2. Pokazano to przykładowo na rysunku od fig. 1 do fig. 12. Nie wyklucza się jednak zróżnicowania szerokości siedziska oraz oparcia.

W wersji siedziska 1 z oparciem 7, pomiędzy przednią i tylną powierzchnią oparcia znajduje się, podobnie jak wewnątrz siedziska, wypełnienie w postaci wewnętrznych profili 5 przebiegających prostopadle do płaszczyzny symetrii siedziska z oparciem. Te wewnętrzne profile 5 mają postać żeber usytuowanych wewnątrz siedziska 2 oparcia 7 i łączących wymienioną przednią i tylną powierzchnię.

W kolejnej wersji według wynalazku, z siedziskiem 2 zespolona jest noga 6 i w tym wykonaniu siedzisko z nogą stanowią konstrukcję monolityczną, bez oparcia. Powierzchnie zewnętrzne, górna i dolna są powierzchniami wspólnymi dla siedziska oraz nogi zaś w tym wypadku krawędzie ustnika wytłaczarki odwzorowują zewnętrzny kształt kompletnego siedziska wraz z nogą. W tym przypadku, po odcięciu siedziska z nogą o potrzebnej szerokości, z ciągłego profilu uzyskiwanego z wytłaczarki, noga 6 ma szerokość równą szerokości siedziska 2. Nie wyklucza się jednak zróżnicowania szerokości siedziska oraz szerokości nogi.

W dalszej wersji według wynalazku, z siedziskiem zespolone jest oparcie 7 oraz noga 6 i w tym wykonaniu siedzisko z oparciem oraz z nogą stanowią konstrukcję monolityczną. Pokazano to na rysunkach od fig. 1 do fig. 12. Powierzchnie zewnętrzne, górna i dolna są powierzchniami wspólnymi dla siedziska 2, oparcia 7 oraz nogi 6 i w tym wypadku krawędzie ustnika wytłaczarki odwzorowują zewnętrzny kształt kompletnego siedziska wraz z oparciem oraz z nogą. W tym przypadku, po odcięciu siedziska z nogą o wymaganej szerokości, z ciągłego profilu uzyskiwanego z wytłaczarki, oparcie oraz noga mają szerokość równą szerokości siedziska. Nie wyklucza się jednak zróżnicowania szerokości siedziska, oparcia oraz nogi. Pokazane na wymienionych rysunkach postacie siedziska są przykładowe i nie wykluczają realizacji siedziska według wynalazku w innych wykonaniach.

W wersjach siedziska 2 z nogą 6, pomiędzy przednią i tylną powierzchnią nogi 6 znajduje się, podobnie jak wewnątrz siedziska, wypełnienie w postaci wewnętrznych profili 5 przebiegających prostopadle do płaszczyzny symetrii siedziska z nogą. Te wewnętrzne profile mają postać żeber usytuowanych wewnątrz nogi i łączących wymienioną przednią i tylną powierzchnię nogi, podobnie jak to ma miejsce wewnątrz siedziska. W tej wersji wynalazku, noga zakończona może być stopą 8 zawierającą wewnątrz podobną do opisanej konstrukcję żeber usztywniających.

Na rysunku fig 4 przewidziano przykładowe wykonanie siedziska 2 z oparciem 7, z nogą 6 oraz ze stopą 8 z innego tworzywa termoplastycznego, mianowicie z tworzywa metalowego, w tym wypadku z aluminium. Profil siedziska zawiera w tym przykładzie wykonania ukształtowane prowadnice w siedzisku i w oparciu, w które mogą być wsuwane wymienne okładziny 9.

PL 215 628 B1

Na rysunku fig. 5 pokazano natomiast ukształtowaną krzywoliniowo ławkę utworzoną z połączonych siedzisk 2. Ławka w innym przykładzie wykonania może być ukształtowana tak samo z ciągłego profilu 1 siedziska, bez krawędzi łączących 10. W przypadku łączenia poszczególnych siedzisk, elementem łączącym może być zespół łącznika 11, pokazany na rysunku fig. 13. Nie wyklucza to innych wykonań łączników łączących poszczególne siedziska w większe zespoły.

Podkreślić jednak należy, że naczelnym rozwiązaniem według wynalazku jest wytworzenie profilu ciągłego, który nie ogranicza szerokości siedziska, i umożliwia nawet uzyskanie ławek bez końca, na przykład do wykorzystania w amfiteatrach czy na stadionach, bez konieczności łączenia poszczególnych elementów w jedną większą całość. Z tego profilu, może być także odciętych wiele siedzisk o wymaganej szerokości.

Do wykończenia siedziska w przykładach wykonania pokazanych na rysunkach fig. 10 oraz fig. 17, zaproponowano boczki 12, które mogą być wyposażone w elementy mocujące 13 wsuwane lub wklejane w komory wewnętrzne siedziska, co pokazano na rysunku fig. 17. Tego rodzaju rozwiązanie może być wykorzystane także w innych przykładowych rozwiązaniach siedziska według wynalazku, nie pokazanych na załączonych rysunkach. Nie wyklucza się także wyposażenia siedziska w podłokietniki 14, co pokazano przykładowo na rysunku fig. 11. Wykonane i zamocowane podłokietników 14 do siedziska lub ławki według wynalazku, może być w innych przykładach wykonania rozwiązane odmiennie.

Claims (12)

1. Sposób wytwarzania siedziska polegający na tym, że formuje się kompletne siedzisko w cyklu ciągłym z tworzywa termoplastycznego, znamienny tym, że tworzywo termoplastyczne po upłynnieniu podaje się pod ciśnieniem do ustnika wytłaczarki a następnie z ustnika wytłaczarki odbiera się profil siedziska w postaci kształtownika ciągłego i z tego profilu kształtownika ciągłego odcina się odcinek o długości odpowiadającej szerokości siedziska.

2. Sposób wytwarzania siedziska według zastrz. 1, znamienny tym, że przygotowuje się profil ustnika wytłaczarki którego geometria odpowiada geometrii przekroju poprzecznego siedziska, zgodnego z płaszczyzną symetrii siedziska.

3. Sposób wytwarzania siedziska według zastrz. 2, znamienny tym, że w profilu ustnika wytłaczarki formuje się krawędzie ustnika odpowiadające kształtowi i strukturze siedziska.

4. Sposób wytwarzania siedziska według zastrz. 3, znamienny tym, że w profilu ustnika formuje się dodatkowo krawędzie ustnika, odpowiadające profilom wzmacniającym wnętrze siedziska.

5. Siedzisko, zawierające górną powierzchnię zewnętrzną roboczą oraz dolną powierzchnię zewnętrzną mocującą siedzisko do podstawy oraz zwierające wypełnienie pomiędzy górną i dolną powierzchnią zewnętrzną, znamienne tym, że wypełnienie pomiędzy powierzchniami zewnętrznymi (3, 4) siedziska (2) stanowią wewnętrzne profile wzmacniające (5) przebiegające prostopadle do płaszczyzny symetrii siedziska (2).

6. Siedzisko według zastrz. 5, znamienne tym, że z siedziskiem (2) zespolone jest oparcie (7) i siedzisko (2) z oparciem (7) stanowią konstrukcję monolityczną.

7. Siedzisko według zastrz. 6, znamienne tym, że oparcie (7) ma szerokość równą szerokości siedziska (2).

8. Siedzisko według zastrz. 6, znamienne tym, że pomiędzy zewnętrznymi powierzchniami oparcia (7) znajduje się wypełnienie w postaci wewnętrznych profili (5) przebiegających prostopadle do płaszczyzny symetrii siedziska (2) z oparciem (7).

9. Siedzisko według zastrz. 5 albo 6, znamienne tym, że z siedziskiem (2) zespolona jest noga (6) i siedzisko z nogą stanowią konstrukcję monolityczną.

10. Siedzisko według zastrz. 9, znamienne tym, że noga (6) ma szerokość równą szerokości siedziska (2).

11. Siedzisko według zastrz. 9 albo 10, znamienne tym, że pomiędzy zewnętrznymi powierzchniami nogi (6) znajduje się wypełnienie w postaci wewnętrznych profili wzmacniających (5) przebiegających prostopadle do płaszczyzny symetrii siedziska (2) z oparciem (7) i nogą (6).

12. Siedzisko według zastrz. 9 albo 10, albo 11, znamienne tym, że noga (6) zakończona jest