PL215655B1 - Sposób izolowania przewodów rurowych - Google Patents

Description

Przedmiotem wynalazku jest sposób izolowania przewodów rurowych zwiększający trwałość izolacji i dokładność montażu.

W zależności od przeznaczenia przewodami rurowymi transportuje się ciecze, gazy lub ciała stałe. Transport taki jest zwykle procesem wymuszonym, chociaż niektóre przewody rurowe pracują w sposób naturalny, na przykład grawitacyjne przewody wentylacyjne. W większości przypadków transport taki ma na celu migrację transportowanego medium pomiędzy kilkoma różnymi lokalizacjami. Lokalizacje te cechują często różne warunki mikroklimatyczne, co przekłada się nie tylko na trwałość przewodu rurowego, ale także na szybkość transportu i właściwości fizyko-chemiczne transportowanego medium.

W wypadku cieczy wahania lub zmiany temperatur prowadzą do zmiany jej lepkości, której następstwem jest często zamarzanie. W wypadku przewodów rurowych transportujących ciała stałe wahania temperatur powodują zmiany geometryczne przewodów, czego konsekwencją jest zwiększenie tarcia pomiędzy elementami przewodu rurowego a transportowanym medium i w rezultacie uszkodzenie elementów przewodu rurowego.

Inną uciążliwością powstającą podczas transportu przewodami rurowymi jest hałas powstający na skutek tarcia pomiędzy ścianami przewodów rurowych a transportowanym medium.

Powyższe okoliczności wymuszają więc konieczność stosowania zabezpieczeń w postaci izolacji termicznych i akustycznych, jakie odgradzają powierzchnię przewodu rurowego od środowiska zewnętrznego.

Z opisu polskiego wzoru użytkowego 61869 znana jest rura preizolowana, umożliwiająca jej bezpieczne stosowanie, zwłaszcza w warunkach podziemnych wyrobisk górniczych, charakteryzuje się tym, że stanowi zwarty monolit, składający się z rury przewodowej z kołnierzem stałym i kołnierzem oporowym oraz rury osłonowej, wypełnionej izolacją termiczną, posiadającej kołnierz luźnoobrotowy, przy czym rura przewodowa jest centrycznie umieszczona wewnątrz rury osłonowej. Rura osłonowa, w celu uszczelnienia izolacji, jest obustronnie wprowadzona w szczeliny kołowe, istniejące w kołnierzu stałym i kołnierzu oporowym. Sposób wytworzenia przewodu rurowego z takich rur polega na skręceniu kołnierzy ze sobą za pomocą śrub.

Znana jest także izolowana rura kanalizacyjna według Ru-64457, będąca typową rurą kielichową, której ściany zewnętrzne pokryte są warstwą materiału izolacyjnego, co zapobiega zamarzaniu transportowanych cieczy i uszkadzaniu rurociągu. Warstwa materiału termo izolującego zabezpieczona jest zewnętrznym pancerzem wykonanym z drugiej rury. Sposób montażu rurociągu kanalizacyjnego polega według opisu tego wzoru na wsunięciu nie izolowanego fragmentu rury do kielichowego gniazda rury już zamontowanej oraz owinięcie nieizolowanego miejsca styku rur samoprzylepną taśmą izolującą.

Znane są także rury według polskiego wzoru użytkowego 65052, które przeznaczone są do transportu gorących mediów, na przykład pary wodnej. Na powierzchni wewnętrznej rury umieszczona jest warstwa stłuczki szklanej, która izoluje pierwszą warstwę termoizolacji od rury, zapobiegając jej degradacji mechanicznej.

Znany jest także sposób izolowania rurociągów według PL 151763, według którego na powierzchnię mineralnej masy termoizolacyjnej (umieszczonej na rurociągu) nanosi się dyspersje wodne kopolimerów winylowych. Tworzą one po odparowaniu wody wodoodporną i przezroczystą powłokę na rurociągu. Sposób ten wymaga dostępu do całej powierzchni izolacji w celu naniesienia na nią powłoki, co nie jest możliwe do wykonania w warunkach każdego już istniejącego rurociągu.

Znany jest także sposób izolacji rurociągów P 283248, w którym na powierzchnię zabezpieczonej antykorozyjnie rury nakłada się materiał izolacyjny w postaci łupków. Łupki mocowane są za pomocą pasków, a zewnętrzna powierzchnia łupków pokrywana jest następnie polietylenem. Izolowanie rury tym sposobem następuje w sposób ciągły w wytłaczarce i fakt ten nie pozwala na zastosowanie tego sposobu w wypadku modernizacji rurociągów już istniejących.

Znany jest także sposób według patentu PL 163953 w którym otulinę rozchyla się na zawiasie i zakłada na rurociąg. Następnie ustawia się poszczególne odcinki otuliny względem siebie tak, aby leżąca u dołu płaszczyzna styku obu połówek otuliny tworzyła kąt 10 do 15° z analogiczną płaszczyzną sąsiedniego odcinka. Otulinę dociska się do rurociągu oraz odcinków sąsiednich, już zamontowanych, szpary styku obu połówek oraz w płaszczyźnie styku z sąsiednim odcinkiem wypełnia się kitem dyspersyjnym asfaltowo-kauczukowym, i zakleja taśmą samoprzylepną, asfaltowo-polimerową.

PL 215 655 B1

Znany jest także sposób izolowania rurociągów ujawniony w patencie PL 179755, polegający na nasunięciu na rurę osłony z materiału termoizolującego (mineralnego), który przecięty jest promieniowo. Po nałożeniu na rurę nakładana jest zewnętrzna powłoka. Osłona termoizolacyjna składa się z wyposażonych w sprężynujące występy krążków, umieszczanych wzdłuż całej długości rury. W wypadku rur o dużych średnicach występy odkształcają się umożliwiając prawidłowy montaż.

Z kolei z opisu patentu PL 179226 znana jest kompaktowa, segmentowa izolacja termiczna, zwłaszcza rurociągów ciepłowniczych i chłodniczych, która zawiera osłonowy, metalowy płaszcz o połówkowej, segmentowej budowie z mocującymi występami, znajdującymi się na jego wewnętrznej powierzchni. Mocujące występy pokryte są w sposób nierozłączny izolacyjną warstwą o grubości większej od mocujących występów, której to wewnętrzna powierzchnia przylega do zewnętrznej powierzchni zabezpieczanych rurociągów. Izolacja według tego wynalazku nakładana jest na odsłoniętą strukturę rurociągu.

Znany jest także sposób montażu izolacji według zgłoszenia patentowego P 329016, w którym izolacja nie jest układana bezpośrednio na rurociągu, ale jest wstrzykiwana do przestrzeni wytworzonej przez dystansowe pierścienie trwale połączone z rurociągiem oraz zewnętrzny płaszcz rurociągu. Pozwala to na szczelne pokrycie rurociągu izolacją na całej wymaganej powierzchni. Sposób ten może być kłopotliwy w zastosowaniu w wypadku modernizacji istniejących już rurociągów z uwagi na konieczność montażu pierścieni dystansowych. Ich montaż wymaga przerwania ciągłości rurociągu i wstrzymania jego pracy, co we współczesnych realiach nie jest bardzo często możliwe.

Rozwiązaniem niedogodności wynikających z zastosowania znanych rozwiązań jest sposób izolowania przewodów rurowych według wynalazku. Pozwala on na izolowanie przewodów rurowych o dowolnym kształcie przekrojów poprzecznych, przy jednoczesnym zapewnieniu łatwości montażu elementów izolacyjnych. Dodatkowo sposób według wynalazku umożliwia izolowanie przewodów rurowych już istniejących, jak też rur, które dopiero zostaną połączone.

Sposób izolowania przewodów rurowych według wynalazku polega na tym, że po uzyskaniu dostępu do izolowanego przewodu rurowego umieszcza się w izolacji łupkowej (2) kołki dystansujące, nakłada się na przewód rurowy w miejscu uzyskanego dostępu izolację łupkową wraz z kołkami dystansującymi, łączy się trwale leżące obwodowo fragmenty izolacji łupkowej oraz przesuwa się izolację łupkową do miejsca przeznaczenia.

Przy czym korzystnie, gdy izolacja łupkowa ma zewnętrzną powierzchnię pokryta powłoką zabezpieczającą ją przed działaniem warunków atmosferycznych, na przykład w postaci powłoki kauczukowej, albo blachy stalowej.

Gęstość rozmieszczenia kołków dystansujących zależy od średnicy izolowanego przewodu rurowego, przy czym kołki dystansujące nie powinny być umieszczane (wbijane) w łupki izolacyjne rzadziej niż co 45° na obwodzie przewodu rurowego, a w każdym łupku izolacyjnym wzdłuż jego długości umieszczone są co najmniej dwa kołki dystansujące.

Kołek dystansujący wykonany jest korzystnie z twardego tworzywa sztucznego i zawiera trzpień o korzystnie krzyżowym przekroju oraz łeb. Łeb kołka ma kształt kopuły, albo jest łbem stożkowym, przy czym powierzchnia mniejszej podstawy stożka została zminimalizowana. Korzystnie, gdy wysokość łba kołka wynosi 8 mm.

Po umieszczeniu łupków izolacyjnych na przewodzie rurowym i trwałym połączeniu obwodowo leżących łupków izolacyjnych z powierzchnią przewodu rurowego stykają się jedynie łby kołków dystansujących. Prowadzi to do zminimalizowania powierzchni styku izolacji z przewodem rurowym, a wykorzystanie twardego tworzywa sztucznego ułatwia przesunięcie izolacji na docelową pozycję.

Dodatkowo podczas wykonywania izolacji przewodów rurowych sposobem według wynalazku pomiędzy przewodem rurowym, a izolacją powstaje pustka powietrzna, która umożliwia monitorowanie stanu przewodu rurowego. Ma to szczególne znaczenie w wypadku przewodów transportujących palne lub wybuchowe ciecze i gazy.

Sposób izolowania przewodów rurowych według wynalazku przedstawiono na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia kołek dystansujący, fig. 2 przedstawia fragment przewodu rurowego z nałożonymi łupkami izolującymi.

1. Sposób izolowania przewodów rurowych według wynalazku polega na tym że po uzyskaniu dostępu do izolowanego przewodu rurowego 1 umieszcza się w izolacji łupkowej 2 kołki dystansujące 3, nakłada się na przewód rurowy 1 w miejscu uzyskanego dostępu izolację łupkową 2 wraz z kołkami dystansującymi 3, łączy się trwale leżące obwodowo fragmenty izolacji łupkowej 2 oraz przesuwa się izolację łupkową 2 do miejsca przeznaczenia.

PL 215 655 B1

Izolacja łupkowa 2 ma zewnętrzną powierzchnię pokrytą powłoką 4 zabezpieczającą ją przed działaniem warunków atmosferycznych.

Gęstość rozmieszczenia kołków dystansujących 3 zależy od średnicy izolowanego przewodu rurowego 1, przy czym kołki dystansujące 3 nie powinny być umieszczane (wbijane) w łupki izolacyjne 2 rzadziej niż co 45° na obwodzie przewodu rurowego 1, a w każdym łupku izolacyjnym 2 wzdłuż jego długości umieszczone są co najmniej dwa kołki dystansujące 3.

Kołek dystansujący 3 wykonany jest z twardego tworzywa sztucznego i zawiera trzpień 5 o krzyżowym przekroju oraz łeb 6. Łeb 6 kołka dystansującego 3 ma zminimalizowaną powierzchnię styku 7 z przewodem rurowym 1. Wolny koniec trzpienia 5 jest zaostrzony.

Po umieszczeniu łupków izolacyjnych 2 na przewodzie rurowym 1 i trwałym połączeniu obwodowo leżących łupków izolacyjnych 2, z powierzchnią przewodu rurowego 1 stykają się jedynie łby 6 kołków dystansujących 3. Prowadzi to do zminimalizowania powierzchni styku izolacji z przewodem rurowym 1, a wykorzystanie twardego tworzywa sztucznego ułatwia przesunięcie izolacji na docelową pozycję.

Dodatkowo podczas wykonywania izolacji przewodów rurowych sposobem według wynalazku pomiędzy przewodem rurowym 1, a izolacją powstaje pustka powietrzna, która umożliwia monitorowanie stanu przewodu rurowego 1. Ma to szczególne znaczenie w wypadku przewodów transportujących palne lub wybuchowe ciecze i gaz.

Claims (8)

1. Sposób izolowania przewodów rurowych, znamienny tym, że po uzyskaniu dostępu do izolowanego przewodu rurowego (1) umieszcza się w izolacji łupkowej (2) kołki dystansujące (3), nakłada się na przewód rurowy (1) w miejscu uzyskanego dostępu izolację łupkową (2) wraz z kołkami dystansującymi (3), łączy się trwale leżące obwodowo fragmenty izolacji łupkowej (2) oraz przesuwa się izolację łupkową (2) do miejsca przeznaczenia.

2. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że izolację łupkową (2) umieszcza się na przewodzie rurowym tak, że z powierzchnią przewodu rurowego nie kontaktuje się zewnętrzna powierzchnia pokryta powłoką (4) zabezpieczającą ją przed działaniem warunków atmosferycznych.

3. Sposób według zastrz. 2, znamienny tym, że izolację łupkową (2) umieszcza się na przewodzie rurowym tak, że z powierzchnią przewodu rurowego nie kontaktuje się zewnętrzna kauczukowa powierzchnia pokryta powłoką (4) zabezpieczającą ją przed działaniem warunków atmosferycznych.

4. Sposób według zastrz. 2, znamienny tym, że izolację łupkową (2) umieszcza się na przewodzie rurowym tak, że z powierzchnią przewodu rurowego nie kontaktuje się zewnętrzna wykonana z blachy stalowej powierzchnia (4) zabezpieczającą ją przed działaniem warunków atmosferycznych.

5. Sposób według zastrz. 1 albo 2 albo 3 albo 4, znamienny tym, że kołki dystansujące (3) umieszczone są nie rzadziej niż 45° na obwodzie przewodu rurowego (1), a w każdym łupku izolacyjnym (2) wzdłuż jego długości umieszczone są co najmniej dwa kołki dystansujące (3).

6. Sposób według zastrz. 1 albo 2 albo 3 albo 4 albo 5, znamienny tym, że kołek dystansujący (3) wykonany jest z twardego tworzywa sztucznego i zawiera trzpień (5) o krzyżowym przekroju oraz łeb (6).

7. Sposób według zastrz. 1 albo 2 albo 3 albo 4 albo 5 albo 6, znamienny tym, że kołek dystansujący (3) wykonany jest z twardego tworzywa sztucznego i zawiera trzpień (5) o krzyżowym przekroju oraz łeb (6) o zminimalizowanej powierzchni styku (7) z przewodem rurowym (1).

8. Sposób według zastrz. 7, znamienny tym, że kołek dystansujący (3) wykonany jest z twardego tworzywa sztucznego i zawiera trzpień (5) o krzyżowym przekroju oraz łeb (6), o zminimalizowanej powierzchni styku (7) z przewodem rurowym (1).