PL215837B1 - Uwalniacz, zwłaszcza do sztucznych przynęt - Google Patents

Description

Przedmiotem wynalazku jest uwalniacz sztucznych przynęt, służący do oswabadzania sztucznych przynęt wędkarskich, zaczepionych o przeszkody znajdujące się pod wodą.

Z opisu patentowego PL 186 644 ujawniającego przyrząd do uwalniania przynęt wędkarskich, służący do zrywania przynęt z zaczepu, składany z kilku części, posiadający wcięcie chwytające za krętlik, zamocowany przed przynętą wędkarską. Uwolnienie przynęty, polega na zerwaniu przynęty z zaczepu wykorzystując jako konieczny krętlik, umożliwiający zaczepienie się temu uwalniaczowi za tenże krętlik.

W przedstawionym rozwiązaniu, celowym założeniem konstrukcyjnym jest kształt i forma, jednoelementowego uwalniacza umożliwiająca mu na działanie polegające na dotarciu do bezpośredniego miejsca zaczepu tj. haka lub kotwicy, w które wyposażona jest przynęta i zbiciu przynęty z zaczepu, poprzez uderzenie klinem korpusu w rozstęp ramion kotwicy uzbrajającej przynętę, a w przypadku ominięcia tejże kotwicy, rolę zbijającą przejmuje krawędź otworu wlotowego. Przy czym klin korpusu umożliwia zbicie przynęty wyposażonej w kotwicę dwu lub trójramienną, zaś krawędź otworu wlotowego umożliwia zbicie przynęty wyposażonej w powyższe kotwice i hak o pojedynczym grocie. Takie działanie na zaczepioną przynętę w przypadku powodzenia radykalnie skraca czas jej uwolnienia, co zostało stwierdzone w tracie badań i użytkowania, ponieważ oswobodzenie przynęty z zaczepu następowało w momencie pierwszego kontaktu. Uwolnienie przynęty poprzez jej zbicie z zaczepu jest możliwe, gdy uwalniacz w chwili kontaktu porusza się na tyle szybko, aby jego siła bezwładności była w stanie pokonać siłę unieruchamiającą kotwicę, a jest to możliwe poprzez duży kąt (powyżej 40°) trajektorii ruchu uwalniacza, (pomimo, że wstępna droga wytyczona poprzez napiętą żyłkę przynęty jest prostą, ale w trakcie ruchu, i grawitacja, ruch jednostajnie opóźniony przyrządu i dynamiczne oddziaływanie żyłki na przyrząd wymuszają jego ruch po krzywej zbliżonej do odwróconej krzywej balistycznej), lub poprzez jego ruch wymuszony, gdy zaczep znajduje się powyżej lustra wody, np. zaczep przynęty na gałęzi.

Kolejną ważną cechą rozwiązania jest dotarcie do bezpośredniego miejsca zaczepu i zakleszczeniu się przyrządu na haku lub kotwicy i umożliwieniu zerwania zaczepionej przynęty z zaczepu. Wcięcia klinowe o kątach wierzchołkowych w przedziale samohamowności powodują dobre zakleszczanie się w nich haków lub kotwic, powodując połączenia wysoce stabilne i umożliwiające przyrządowi, naruszanie struktury zaczepu tj. skręcanie w nim haka lub przesunięcie grotu haka przed jego przemieszczeniem inicjującym wyrwanie z zaczepu lub, gdy zaczep okaże się niepodatny, rozgięcie wbitego weń haka lub kotwicy i uwolnienie przynęty. Działania te nie wymagają użycia krętlika, agrafki, kółka, śrutu, stila etc. ani innych dodatkowych elementów zestawu wędkarskiego. Ponadto większość krzywizn i krawędzi wewnętrznych przyrządu jest tak uformowana, aby były w stanie przechwytywać przynęty wyposażone w dodatkowe haki lub kotwice, i aby w przypadku niepowodzenia zbicia lub zaklinowania się na kotwicy będącej aktualnie w zaczepie, móc zaczepić o hak lub kotwicę dodatkową (w przypadku przynęt zbrojonych wieloma hakami lub kotwicami) i umożliwić uwolnienie przynęty w pierwszym kontakcie przyrządu z przynętą. Dotarcie uwalniacza do przynęty, aby mógł ją zerwać z zaczepu jest skuteczne od kąta 10° nachylenia żyłki wobec lustra wody.

Otwory główne uwalniacza połączone szczeliną oraz forma korpusu pełnią obszerne zastosowanie tj. pozwalają włożyć przyrząd na żyłkę przynęty, umożliwiają uwalniaczowi przemieszczanie się na żyłce przynęty, a ich detale są elementami przystosowanymi uwalnianiu przynęt.

Korpus z nieprzerwaną krawędzią zewnętrzną uwalniacza (wszystkie otwory są wewnątrz i nie stykają się z krawędzią zewnętrzną) pozwala na przenoszenie dużych sił do 120 kG., bez ryzyka jego rozgięcia i trwałej deformacji. Ponadto zaciski zamykające szczelinę łączącą główne otwory wzmacniają korpus i umożliwiają mu nieznaczne odkształcenia sprężyste zanikające po zaniku siły rozciągającej, gdy przynęta jest uwalniana za pomocą wcięcia klinowego we froncie uwalniacza. W przypadku zaczepu za wcięcie klinowe w otworze wylotowym, przenoszone obciążenie jest znacznie większe (tu zaciski nie pracują), ale po testach do 200 kG., zaniechano wyższych obciążeń z racji na nośność używanych linek, popularnie dostępnych. Zalecane linki do używania przyrządu powinny być z materiałów Kevlar, Twaron (nazwy własne producentów polimeru aramidowego) o nośności oscylującej przy 100 kG. (nośność wystarczająca przy 0 2 mm). Zapewnia to bezpieczne i skuteczne użytkowanie uwalniacza, ponieważ haki lub kotwice przynależne gabarytom przynęty mieszczącej się w otworach wlotowym i wylotowym uwalniacza, nie, będą w stanie przenieść tak dużych obciążeń i zostaną rozgięte (lub zaczep wcześniej zostanie rozerwany) i przynęta zostanie uwolniona z zaczepu.

PL 215 837 B1

Forma hydrodynamiczna uwalniacza powoduje unoszenie jego frontu w ruchu do przynęty (przyrząd jest oparty ostatnią krawędzią otworu wylotowego o żyłkę przynęty, zaś front uwalniacza omija wszelkie elementy zestawu, jak też wszelkie elementy wystające, będące budową korpusu przynęty), co jest korzystne w dotarciu grotu frontu lub klina w otworze wlotowym do miejsca zaczepu.

Forma hydrodynamiczna uwalniacza i mimośrodowe zamocowanie linki powoduje obrót wokół żyłki tylko w ruchu od przynęty. Przy kącie żyłki wobec lustra wody powyżej 40° to zachowanie pojawia się i wzmaga się wraz ze wzrostem tego kąta. Jednocześnie front uwalniacza jest dociskany do przynęty. Najlepszym przykładem jest położenie skrajne tj. łowiąc z łodzi lub z pod lodu, gdy uwalniacz jest zawieszony pionowo. Każde szarpnięcie uwalniaczem wymusza 1/4 obrotu na dystansie 0,5 m, powodując, że przyrząd wracając do przynęty w przypadku niepomyślnego kontaktu, penetruje okolice przynęty z innej strony. Takie działanie przyczynia się też do tego, że linka nośna przyrządu jest w stanie opleść się o przynętę i być kolejnym elementem uwalniającym. Lecz w chwili uwolnienia przynęty, która zaczepiona hakiem lub kotwicą o korpus uwalniacza i drodze powrotnej, obroty przyrządu zanikają i porusza się on ślizgając się wygięciem z przynętą wewnątrz korpusu lub wleczoną poza nim, ale kotwicą zaczepioną za korpus i grotami haka lub kotwicy obróconymi bezpiecznie wobec kierunku ruchu.

Właściwości hydrodynamiczne przyrządu są wzmacniane przez miejscowe uformowanie krawędzi zewnętrznych, przez co reakcja uwalniacza na zmiany ruchu do i od przynęty jest intensywna, i przebiegająca na krótszym dystansie.

Forma hydrodynamiczna, kształt zbliżony do czółenka i duże otwory główne, umożliwiają uwalniaczowi dużą swobodę poruszania się na żyłce przynęty. Dodatkowo front o kształcie klina i pozbawione rozcięć lub karbów krawędzie zewnętrzne umożliwiają na dobre przemieszczanie się pomiędzy roślinnością podwodną lub innymi przeszkodami, które mogą znajdować się w wodzie. W przypadku, gdy żyłka przynęty opiera się o jakąś przeszkodę, uwalniacz jest w stanie przesunąć się pomiędzy nią, a żyłką i skutecznie dotrzeć do przynęty.

Taka swoboda manewrów uwalniacza na żyłce przynęty przyczyniała się do jego oswabadzania się z tej żyłki (przyrząd spadał z żyłki). Aby temu zapobiec zastosowano zaciski zamykające szczelinę łączącą otwory główne, a ich forma i sposób zamocowania umożliwiła spełnienie kilku funkcji. Wcześniej wspomnianej tj. zwiększenia przenoszonego obciążenia przez uwalniacz i uniemożliwienia oswabadzania się z żyłki przynęty oraz możliwość regulacji rozstępu pomiędzy zaciskiem a korpusem uwalniacza, zależnej od aktualnie używanej grubości żyłki. W zaleceniach użytkowania przypomina się o korekcie tego rozstępu, aby jego wielkość umożliwiała ciasne przemieszczenie żyłki, lecz takie, aby nie została zagnieciona i osłabiona na skutek powstania karbu. Stosując połączenie nitowane, uzyskano połączenie trwałe z możliwością ruchu obrotowego na nicie i możliwością poprawy stabilizacji poprzez spęczanie nita.

Korzystnym jest, gdy najmniejszy wymiar wlotu, ograniczający wielkość uwalnianej przynęty z przynależną jej kotwicą powoduje, że najmniejszy przekrój na obwodzie korpusu jest, co najmniej 5 razy większy, niż przekrój ramienia największej kotwicy tej przynęty, gwarantując skuteczne działanie uwalniacza bez jego uszkodzenia.

Uwalniacz wykonany z jednego gatunku metalu, stali kwasoodpornej, nie ulega korozji, gdyż nie powstają w nim ogniwa galwaniczne, nie wpływa niekorzystnie na środowisko naturalne, jest on także odporny na wodę morską i inne wody mogące być agresywne dla metali.

Rozwiązanie według wynalazku powoduje szybkie i skuteczne przechwycenie przynęty, co w konsekwencji pozwala na znaczne zmniejszenie ilości pozostawianych przynęt w wodzie, jak też istotne oszczędności, eliminując straty przynęt. Uwalniacz jest skuteczny na wodach, stojących i płynących, a z racji na użyty materiał, jest obojętny dla środowiska, a swoim działaniem pozwala utrzymać je w czystości, zmniejszając jego zaśmiecanie wszelkimi wędkarskimi przynętami.

Uwalnia pełną gamę przynęt od najmniejszych mormyszek, poprzez twistery, rippery, błystki wahadłowe, obrotowe, woblery, po morskie pilkery. Jest przyrządem o najwyższej skuteczności w uwalnianiu, obejmując pełen wachlarz rodzajów i wielkości przynęt.

Przedmiot wynalazku odtworzono na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia, uwalniacz do przynęt w widoku z góry, fig. 2 przedstawia widok z boku, z częściowym przekrojem, fig. 3 - szczegół wcięcia o kształcie klina oraz krawędzie wewnętrzne wcięcia wyprofilowane klinowo, fig. 4 - uzbrajanie uwalniacza, fig. 5 - ruch do przynęty, fig. 6 - ruch od przynęty, fig. 7 - zbijanie przynęty z zaczepu klinem, fig. 8 - zbijanie krawędzią wlotu, fig. 9 - zrywanie przynęty z zaczepu, fig. 10 - powrót z uwolnioną przynętą.

PL 215 837 B1

Uwalniacz według wynalazku posiada ciężki jednoelementowy korpus 1 o kształcie zbliżonym do czółenka, co uwidoczniono na fig. 1 i fig. 2, gładkich krawędziach zewnętrznych 2 i formie o właściwościach hydrodynamicznych. Korpus 1 posiada dwa otwory główne, zwane dalej wlotem 3 i wylotem 4, o wyprofilowanych klinowo krawędziach wewnętrznych, w miejscach uwalniających. Wlot 3 i wylot 4 służą do uzbrajania, przemieszczania, manewrowania uwalniaczem, jak też oswabadzania przynęt 19.

Wlot 3 i wylot 4 połączone są ze sobą szczeliną 5, która w części centralnej korpusu 1, zawiera rozstęp 6, ułatwiający wprowadzenie żyłki, uwalnianej przynęty 19. Krańce szczeliny 5 są zamknięte, co najmniej jednym, zamocowanym trwale z korpusem 1, elementem sprężystym, zwanym dalej zaciskiem 7, umożliwiającym przemieszczenie się żyłki ze szczeliny 5, do wlotu 3 i wylotu 4, a jednocześnie zabezpieczającym przed jej powrotem i oswobodzeniem się uwalniacza z żyłki, w trakcie jego użytkowania. Na fig. 4. strzałki wskazują kierunki przemieszczania się żyłki, podczas uzbrajania uwalniacza. Wewnętrzne wprowadzanie żyłki pozwala zachować ciągłość ścianek bocznych korpusu, uniemożliwiając jego ewentualną deformację (rozgięcie) w przypadku mocnych zaczepów, zaś największa kotwica 20 przynależna przynęcie 19 mieszczącej się we wlocie 3, ma największy przekrój grota, co najmniej pięć razy mniejszy niż przekrój ścianki zewnętrznej uwalniacza, w swym najcieńszym punkcie 16. Ma to także znaczenie w przypadku mocnych zaczepów, mogących deformować uwalniacz, a korzystną rolę w przypadku deformacji odgrywają zaciski 7, pozwalające na chwilowe rozgięcie sprężyste, lecz uniemożliwiające deformację trwałą.

We wlocie 3 i wylocie 4, znajdują się zbieżne wcięcia 9, 10, które służą do zamocowania uwalniacza o elementy przynęty 19. Kształt wcięć klinowych 9, 10 o korzystnych kątach wierzchołkowych przedziale samohamowności powoduje dobre zakleszczanie się w nich haka lub kotwicy 20, a ich wyprofilowane klinowo wewnętrzne krawędzie, umożliwiają szybkie dopasowanie, do trzonka haka lub kotwicy 20 wyposażającej przynętę 19.

Uwalniacz posiada kolejne miejsca zaczepienia o hak lub kotwicę 20 przynęty 19. Jest to gniazdo 15 w rozstępie 6, oraz krawędź w wylocie 3, pomiędzy zaciskiem 7, a karbem 14.

W centralnej części korpusu znajduje się otwór 12, do zamocowania linki nośnej 13, która służy do manewrowania uwalniaczem, a zasadniczo do zrywania przynęt z zaczepu. Powyżej otworu 12, znajduje się karb 14, do stabilizacji mimośrodowego zamocowania linki nośnej.

Uwalniacz, zsuwając się grawitacyjnie po żyłce przynęty, dociera do niej i od tej chwili, przy napiętej żyłce, należy manewrować linką nośną 13, poprzez krótkie szarpnięcia, ten wymóg dotyczy małych kątów nachylenia żyłki wobec wody tj. przedział 10°-30°.

Kształt uwalniacza oraz forma szczeliny 9, pokazana na fig. 1- (szczegół) pozwala na dotarcie uwalniacza do zaczepionego haka lub kotwicy 20 przynęty 19 bez jakichkolwiek dodatkowych działań, gdy jest opuszczany na napiętej żyłce i zawieszony w p-tach 16, 17, a kąt nachylenia żyłki do lustra wody wynosi min. 30°. Przy kątach mniejszych zaleca się szarpnięcia żyłką przynęty poprzez szybkie unoszenie wędziska i podrzucając uwalniacz na żyłce sprowadza się go do przynęty 19.

Korpus uformowany hydrodynamicznie, w ruchu do przynęty 19, unosi się stroną klina 8, opierając się wgięciem 17 na żyłce, jak pokazano na fig. 5 i w przypadku kontaktu klina z grotami kotwicy 20, co przedstawiono na fig. 7, zbija przynętę 19 z zaczepu 21. W przypadku ominięcia kotwicy 20 klinem 8, rolę miejsca zbijającego przejmuje krawędź 11, co pokazano na fig. 8. Uwalniacz nie może się dalej przesunąć, ponieważ krawędź 11 zatrzyma się na zaczepionej kotwicy 20. Jeżeli przynętą jest wobler, lub inna przynęta, posiadająca wystający element swojego korpusu, uwalniacz zbija ją z zaczepu, także wgięciem 17.

W trakcie ruchu od przynęty, uwalniacz opada klinem 8, a unosi się płetwą 18 oraz porusza się w wodzie prawoskrętnie w osi przechodzącej przez wcięcia 9, 10, przy czym te ruchy są gwałtowne, co uwidoczniono na fig. 6. Podczas ruchu od przynęty, wcięcie 9 ślizga się po jej kotwicy 20, zaś wcięcie 10 po górnych elementach przynęty lub zestawu, do momentu zakleszczenia się o którykolwiek z nich, co przedstawiono na fig. 9. Ruch prawoskrętny powoduje także, owinięcie się linki nośnej 13 o żyłkę lub zestaw przynęty, co podczas wyciągania, wymusza przyleganie przodu przynęty do dna uwalniacza.

Uwalniacz, wykonuje pełny obrót wokół żyłki, po cyklu, co najmniej czterech krótkich szarpnięć.

Linka nośna 13, jest także elementem zaczepiającym się o przynętę 19. W przypadku oswabadzania woblerów, lub innych przynęt posiadających dwie kotwiczki 20, linka zaczepia lub owija się o górną. Przyleganie i unieruchomienie przynęty 19 do dna uwalniacza powoduje zanik jego dotychPL 215 837 B1 czasowego sposobu poruszania się w wodzie, a uwalniacz wraz z przynętą, w trakcie wyciągania porusza się ruchem ślizgowym.

Kółko łącznikowe 22, mocujące kotwiczkę 20 z przynętą 19, tworzy przegub, umożliwiający zawieszenie się kotwiczki o uwalniacz, grotami skierowanymi w kierunku przeciwnym do jego wyciągania, zaś przyleganie przynęty wprowadzonej do wnętrza korpusu o gładkich krawędziach zewnętrznych 2, tworzą cały zespół niepodatny na inne zaczepy, co uwidoczniono na fig. 10.

Uwalniacz jest przystosowany, aby docierać docelowo do miejsca zaczepu, kontaktu haka lub kotwicy 20 z przeszkodą 21 i uwalniać przynętę 19, która może być zamocowana bezpośrednio na żyłce. Nie są wymagane żadne elementy dodatkowe jak np. krętlik 23, agrafka 24 itp.. Spełniają one rolę pomocniczą, pod warunkiem, że ich wytrzymałość jest większa niż siła odginająca grot kotwicy 20, gdyż mogą zostać zniszczone podczas zrywania przynęty 19, gdy uwalniacz o nie zaczepi.

Uwalniacz posiada osiem stref uwalniających. Miejsca zbijające przynętę 19, to klin 8, krawędź 11 we wlocie 3 oraz wgięcie 17 w wylocie 4, zaś miejsca zrywające to wcięcia 9, 10, gniazdo 15, krawędź w wylocie 3, pomiędzy zaciskiem 7, a karbem 14 oraz linka nośna 13.

Claims (18)

1. Uwalniacz, zwłaszcza do sztucznych przynęt ukształtowany podłużnie z otworami stanowiącymi wlot i wylot żyłki wędkarskiej, znamienny tym, że w podłużnym, jednoelementowym korpusie (1) o kształcie czółenka i formie hydrodynamicznej z frontem o zarysie klina (8) korzystnym zbijaniu zaczepionych kotwic (20) przynęt (19) z zaczepów (21), znajdują się wlot (3) i wylot (4) zawierające wcięcia klinowe (9), (10) o kątach wierzchołkowych korzystnych zaciskaniu się takich wcięć na zaczepionym haku lub kotwicy (20) przynęty (19), a wlot (3) i wylot (4) połączone są szczeliną (5), zawierającą rozstęp (6), przy czym szczelina (5) jest zamknięta, co najmniej jednym zaciskiem (7), a zespół detali (3), (4), (5), (6), jak też wygięty korpus (1), służy wprowadzaniu w korpus (1) uwalniacza, żyłki zaczepionej przynęty (19), zaś w korpusie (1), pomiędzy wlotem (3) i wylotem (4) znajdują się, otwór (12) i karb (14), służące zamocowaniu i stabilizacji linki nośnej (13), przy czym wlot (3) i wylot (4) są otworami o takich wymiarach, aby umożliwić uwalniaczowi dotarcie co najmniej jednym wcięciem klinowym (9), (10) do haka lub kotwicy (20) zaczepionej przynęty (19) mieszczącej się we wlocie (3) i w wyjątkowych przypadkach w wylocie (4) i umożliwiających uwolnienie przynęty (19) z zaczepu (21) poprzez działanie bezpośrednie na zaczepiony hak lub kotwicę (20) z pominięciem wykorzystania elementów towarzyszących przynęcie (19) jak krętlik lub agrafka, a traktując takie elementy obojętnie.

2. Uwalniacz, według zastrz. 1, znamienny tym, że bezzaczepowe krawędzie (2) korpusu (1) są uformowane miejscowo, aby wzmacniać właściwości hydrodynamiczne.

3. Uwalniacz, według zastrz. 1, znamienny tym, że szczelina (5) i rozstęp (6), jako elementy służące uzbrajaniu, są umiejscowione centralnie w korpusie (1) i nie stykają się z krawędziami (2).

4. Uwalniacz, według zastrz. 1, znamienny tym, że front (8) korpusu (1), posiada kształt klina służącego zbijaniu przynęt z zaczepu zbrojonych kotwicą dwuramienną lub trójramienną.

5. Uwalniacz, według zastrz. 1, znamienny tym, że w korpusie (1) jest płetwa (18), wymuszającą gwałtowny ruch obrotowy uwalniacza wokół żyłki zaczepionej przynęty, w ruchu uwalniacza od przynęty (19).

6. Uwalniacz, według zastrz. 1, znamienny tym, że wewnętrzne krawędzie wlotu (3) i wylotu (4), są wyprofilowane klinowo w miejscach styku z kotwicą (20) przynęty (19).

7. Uwalniacz, według zastrz. 1, znamienny tym, że we wlocie (3) i wylocie (4) znajdują się klinowe wcięcia (9), (10) służące zrywaniu zaczepionych haków lub kotwic (20), a kąty wierzchołkowe tych wcięć są różne, ale zawarte w przedziale samohamowności.

8. Uwalniacz, według zastrz. 7, znamienny tym, że co najmniej jedno wcięcie (9, 10) posiada wyprofilowane klinowo krawędzie wewnętrzne, dopasowujące się miejscem kontaktu do różnych grubości haków lub kotwic (20) przynęty (19).

9. Uwalniacz, według zastrz. 1, znamienny tym, że najmniejszy wymiar wlotu (3), ogranicza wielkość uwalnianej przynęty (19), określając tym największą kotwicę (20) przynęty (19).

10. Uwalniacz, według zastrz. 1 albo 9, znamienny tym, że najmniejszy przekrój na obwodzie korpusu (1), jest co najmniej 5 razy większy, niż przekrój ramienia największej kotwicy (20) przynęty (19), mieszczącej się we wlocie (3).

PL 215 837 B1

11. Uwalniacz, według zastrz. 1, znamienny tym, że zacisk (7) jest trwale zamocowany i zabezpiecza uwalniacz przed oswobodzeniem się z żyłki przynęty (19), a korpus (1) przed odkształceniami trwałymi.

12. Uwalniacz, według zastrz. 1, znamienny tym, że posiada co najmniej dwa miejsca, klin (8) i krawędź (11), kontaktujące się bezpośrednio lecz wymiennie z zaczepioną kotwicą (20), a służące do zbijania przynęty (19) z zaczepu (21).

13. Uwalniacz, według zastrz. 1, znamienny tym, że wcięcie (9) jest umiejscowione osiowo w korpusie (1) i kontaktuje się bezpośrednio z zaczepioną kotwicą (20) i służy do zrywania przynęty (19) z zaczepu (21).

14. Uwalniacz, według zastrz. 1, znamienny tym, że posiada co najmniej jedno miejsce, gniazdo (15), w rozstępie (6), do zaczepienia górnej kotwicy przynęty (19).

15. Uwalniacz, według zastrz. 1 albo 14, znamienny tym, że w korpusie (1), są co najmniej dwie strefy, wcięcie (10) i gniazdo (15), które nie kontaktują się bezpośrednio z zaczepioną kotwicą (20), a służą do zrywania przynęty (19) z zaczepu (21).

16. Uwalniacz, według zastrz. 1, znamienny tym, że otwór (12) i karb (14), są umiejscowione w strefie centralnej korpusu (1), przy czym linka nośna (13) jest elementem manewrującym i powodującym obrót uwalniacza, w ruchu od przynęty (19).

17. Uwalniacz, według zastrz. 1, znamienny tym, że otwór (12) i karb (14), są korzystnie usytuowane mimośrodowo do osi korpusu (1), przy czym linka nośna (13), jest elementem unieruchamiającym i wymuszającym przyleganie uwolnionej przynęty (19) do dna korpusu (1) i jest dodatkowym elementem uwalniającym przynętę (19).

18. Uwalniacz, według zastrz. 1 albo 7, albo 16, znamienny tym, że wcięcia (9), (10), podczas ruchu od przynęty (19), znajdują na osi obrotu uwalniacza.