PL216034B1 - Sposób wytwarzania nanocząstek tlenowo-cynkowych lub siarkowo-cynkowych pokrytych polimerami - Google Patents

Sposób wytwarzania nanocząstek tlenowo-cynkowych lub siarkowo-cynkowych pokrytych polimerami

Info

Publication number
PL216034B1
PL216034B1 PL383356A PL38335607A PL216034B1 PL 216034 B1 PL216034 B1 PL 216034B1 PL 383356 A PL383356 A PL 383356A PL 38335607 A PL38335607 A PL 38335607A PL 216034 B1 PL216034 B1 PL 216034B1
Authority
PL
Poland
Prior art keywords
acid
terpolymerization
copolymerization
carried out
carbon dioxide
Prior art date
Application number
PL383356A
Other languages
English (en)
Other versions
PL383356A1 (pl
Inventor
Janusz Lewinski
Wojciech Bury
Marek Kościelski
Emil Bojarski
Original Assignee
Politechnika Warszawska
Priority date (The priority date is an assumption and is not a legal conclusion. Google has not performed a legal analysis and makes no representation as to the accuracy of the date listed.)
Filing date
Publication date
Application filed by Politechnika Warszawska filed Critical Politechnika Warszawska
Priority to PL383356A priority Critical patent/PL216034B1/pl
Publication of PL383356A1 publication Critical patent/PL383356A1/pl
Publication of PL216034B1 publication Critical patent/PL216034B1/pl

Links

Landscapes

  • Inorganic Compounds Of Heavy Metals (AREA)
  • Polyesters Or Polycarbonates (AREA)
  • Luminescent Compositions (AREA)

Description

Przedmiotem wynalazku jest sposób wytwarzania nanocząstek tlenków i siarczków cynku opartych na fragmentach ZnmOn, ZnmSn, bądź ich mieszanin, otoczonych fragmentami polimerowymi.
Nanocząstki są klasą materiałów, których właściwości są definiowane przez cechy cząstek w skali mniejszej niż 100 nm. Układy o takich rozmiarach wykazują niezwykle odmienne właściwości od ich odpowiedników w skali mikro. Zmiana ich kształtu oraz wielkości wpływa na: właściwości luminescencyjne, reaktywność chemiczną, właściwości magnetyczne oraz właściwości półprzewodnikowe. Nanocząsteczki tlenku cynku należą do najintensywniej badanych oraz mających bardzo szerokie zastosowanie materiałów. Wynika to z ich właściwości fizyko-chemicznych, takich jak: przezroczystość, wysoka wytrzymałość mechaniczna, przewodnictwo elektryczne oraz właściwości piezoelektryczne.
Wśród nanocząstek niezwykle interesującą grupą materiałów są kropki kwantowe (quantum dots). Są to cząstki o rozmiarach sięgających kilku nanometrów. Właściwości fluorescencyjne kropek kwantowych mogą znaleźć zastosowanie w sensorach biochemicznych, np. w poszukiwaniu pod mikroskopem odpowiednich sekwencji DNA, rozpoznawanych po emitowanym świetle. Obecnie wykorzystuje się kropki kwantowe oparte na siarczku kadmu. Ze względu na dużą toksyczność związków kadmu w badaniach biologicznych związki tlenku cynku mogą znaleźć szerokie zastosowanie wypierając stosowane dotychczas kropki kwantowe oparte na metalach ciężkich.
Wzrost nanocząstek jest procesem spontanicznym, trudnym do kontroli. Otrzymywane cząstki są wrażliwe na działanie powietrza, wody, światła słonecznego, co utrudnia ich praktyczne zastosowanie. Cząstki z biegiem czasu „starzeją się”, co objawia się obniżeniem energii emitowanego światła, zmianą barwy świecenia, a w końcowym efekcie całkowitą utratą tych właściwości. Powszechnie znanych i stosowanych jest kilka metod syntezy nanocząstek, w tym metody fizyczne i metody chemiczne. Metody fizyczne wymagają prowadzenia syntezy w wysokiej temperaturze, w zakresie 500 - 1500°C. Metody chemiczne pozwalają na prowadzenie syntezy w niższej temperaturze, zazwyczaj w zakresie 100 - 200°C. Wśród metod chemicznych znane są: metoda strąceniowa, [P. V. Radovanovic, N. S. Norberg, Κ. E. McNally, D. R. Gamelin, J. Am. Chem. Soc. 2002, 124, 15192], zol-żel, [G. K. Paul, S. Bandyopadhyay, S. K. Sen, Mat. Chem. Phys. 2003, 79, 71] i metoda mikroemulsyjna [L. Guo, Y. L. Ji, H. Xu, P. Simon, Z. Wu, J. Am. Chem. Soc. 2002, 124, 14864]. W metodach tych wykorzystuje się zazwyczaj sole np.: octan cynku, bromek cynku, nadchloran cynku, a jako czynnik strącający stosuje się najczęściej wodorotlenki I grupy. Strącenie przeprowadza się w podwyższonej temperaturze, około 60°C, w roztworach wodnych lub alkoholowych (alkohol izopropylowy). Jednak zastosowanie środowiska wodnego powoduje, że proces zachodzi zbyt szybko, przez co uzyskuje się cząstki o dużej średnicy. Wadę tę przezwycięża się stosując roztwory alkoholowe, ale cząstki tak uzyskane mają na powierzchni zaabsorbowane sole powstałe w wyniku strącenia (octany itp.) i nawet po wielokrotnych próbach ich odmycia pozostają one widoczne na widmie proszkowym, gdyż są dużo gorzej rozpuszczalne w środowisku alkoholowym. Nanocząstki uzyskane tą metodą wykazują zazwyczaj świecenie w zakresie długości fali światła zielonego, co jest mniej korzystne z punktu widzenia zakresu ich zastosowania.
Podejmuje się różne próby w celu zapobieżenia procesowi aglomeracji nanocząstek, na przykład poprzez: rozkład prekursorów metaloorganicznych do nanocząstek tlenku cynku z zastosowaniem ligandów zabezpieczających powierzchnię cząstek, zastosowanie otoczek z trudnorozpuszczalnych substancji nieorganicznych i stabilizowanie nanocząstek otoczkami polimerowymi. W ostatniej z ww. metod elementem zabezpieczającym cząstki przed niepożądanym wzrostem jest otoczka polimerowa. Cel ten można osiągnąć na dwa sposoby: poprzez blendowanie matrycy polimerowej ze świeżo utworzonym ZnO albo poprzez inicjację polimeryzacji na powierzchni nanocząstki. Pierwszy sposób, znany np. z opisów patentowych WO 2005/105930, WO 2007/059843 oparty jest na strąceniowej metodzie syntezy ZnO, z zastosowaniem soli cynkowych i wodorotlenków metali alkalicznych, a następnie mieszaniu tych nanodyspersji z poliakrylanami, otrzymanymi w wyniku polimeryzacji rodnikowej odpowiednich monomerów z zastosowaniem znanych inicjatorów reakcji rodnikowych. Autorzy nie przedstawiają danych na temat właściwości fluorescencyjnych takich nanocząstek. Drugie podejście opiera się również na procesie polimeryzacji rodnikowej metakrylanu metylu, jednak inicjatorami polimeryzacji są same nanocząstki ZnO [Η. M. Xiong, Z. D. Wang, Y. Y. Xia, Adv. Mater. 2006, 18, 748-751]. Tak otrzymane nanocząstki wykazują silną fluorescencję w zakresie światła widzialnego o barwie niebieskiej i są stabilne w czasie. Obie metody są ograniczone do zastosowania
PL 216 034 B1 polimerów otrzymywanych w wyniku polimeryzacji rodnikowej. Niesie to za sobą szereg niedogodności związanych z kinetyką tego typu procesów, co przejawia się w różnorodności produktów polimeryzacji. Ponadto polimery akrylowe nie są materiałami biodegradowalnymi, przez co ich zastosowanie w układach biochemicznych czy medycznych może być poważnie ograniczone. W obu przypadkach do wytworzenia nanocząstek ZnO stosowana jest metoda strąceniowa z wykorzystaniem wodorotlenków metali alkalicznych i soli cynkowych.
Przedmiotem wynalazku jest sposób syntezy nanocząstek tlenowo-cynkowych i tlenowo-siarkowych o właściwościach fluorescencyjnych, stabilizowanych fragmentami polimerowymi otrzymanymi w bezpośredniej polimeryzacji, kopolimeryzacji lub terpolimeryzacji na różnych klasterach cynkowych.
Sposób wytwarzania nanocząstek tlenków i siarczków cynku otoczonych fragmentami polimerowymi według wynalazku polega na tym, że wytwarza się prekursor nanocząstek, którym jest monometaliczny lub polimetaliczny kompleks typu LpZnqRr., gdzie p = 1-20, q = 1-20, r - 0-10, w którym R oznacza grupę alkilową lub alkenylową C1-C6, grupę arylową, a L oznacza ligand pochodzący od alkoholu, aminy, fenolu, merkaptanu, kwasu karboksylowego, amidu, hydroksykwasu, aminokwasu, hydroksyeteru, hydroksyestru, aminoestru, hydroksyketonu, aminoketonu, diketonu, diestru, tiokwasu, tioketonu, tioestru, który jest grupą aktywną w polimeryzacji i/lub kopolimeryzacji i/lub terpolimeryzacji monomerów heterocyklicznych albo kopolimeryzacji i/lub terpolimeryzacji monomerów heterocyklicznych z dwutlenkiem węgla, a następnie dodaje się monomer heterocykliczny, którym jest związek mający zdolność do polimeryzacji z otwarciem pierścienia i zawierający co najmniej jeden heteroatom i prowadzi się polimeryzację lub kopolimeryzację lub terpolimeryzację monomerów heterocyklicznych albo kopolimeryzację lub terpolimeryzację monomerów heterocyklicznych z dwutlenkiem węgla z wykorzystaniem otrzymanego uprzednio prekursora, po czym wytworzony układ poddaje się działaniu czynnika utleniającego.
Korzystnie ligand L stanowi grupa hydroksylowa, tlenkowa, siarczkowa, wodorosiarczkowa, atom fluoru, chloru, bromu, jodu.
Szczególnie korzystnie ligand L pochodzi od etanolu, tert-butanolu, metoksyetanolu, aminoetanolu, Ν,Ν-dimetylaminoetanolu, kwasu benzoesowego, kwasu propionowego, kwasu piwalowego, kwasu cynamonowego, kwasu akrylowego, kwasu metakrylowego, kwasu metylotiobenzoesowego, kwasu salicylowego, kwasu aminobenzoesowego, kwasu mlekowego, kwasu migdałowego, benzamidu, acetamidu, estru kwasu salicylowego (mesal-H), estru kwasu aminobenzoesowego, estru kwasu mlekowego, estru kwasu migdałowego, hydroksyacetofenonu (hacet-H), aminoacetofenonu (amket-H).
Korzystnie R oznacza grupę metylową, etylową, propylową, izo-propylową, n-butylową, tert-butylową, izo-butylową, n-pentylową, cyklopentylową, n-heksylową, cykloheksylową, benzylową, winylową, allilową, fenylową, mezytylową, naftylową, w których dowolny atom wodoru może być podstawiony atomem fluoru, chloru, bromu lub jodu.
Korzystnie jako monomer heterocykliczny stosuje się tlenki olefin, etery cykliczne, cykliczne węglany, jak również: ε-kaprolakton, rac-laktyd, R-laktyd, S-Iaktyd lub ich mieszaniny, glikolid, butyrolakton, walerolakton
Korzystnie polimeryzację, kopolimeryzację, terpolimeryzację prowadzi się w rozpuszczalnikach aromatycznych, eterach, chlorowcopochodnych węglowodorów lub bez rozpuszczalnika (w ciekłym monomerze).
Korzystnie jako rozpuszczalnik stosuje się toluen, benzen, ksylen, tetrahydrofuran, dioksan, eter dietylowy, dimetoksyetan, chlorek metylenu, chlorek etylu, dichloroetan.
Korzystnie polimeryzację, kopolimeryzację, terpolimeryzację prowadzi się w zakresie temperatur -50-200°C, korzystniej 0-150°C, najkorzystniej 25-100°C.
Korzystnie jako czynnik utleniający stosuje się powietrze lub tlen.
Korzystnie kopolimeryzację lub terpolimeryzację monomerów heterocyklicznych z dwutlenkiem węgla prowadzi się w zakresie temperatur 0-200°C oraz w zakresie ciśnień dwutlenku węgla w zakresie 0,1-100 bar, korzystniej 1-100 bar., najkorzystniej 5-70 bar.
Produkt reakcji wyodrębnia się w postaci ciała stałego bez użycia rozpuszczalnika albo w postaci roztworu w rozpuszczalniku organicznym.
Korzystnie stosunek molowy monomeru do prekursora w zakresie 1-10000, korzystniej 1-1000, najkorzystniej 1-100.
PL 216 034 B1
Przez określenie, iż ligand pochodzi od określonego związku rozumie się, że ligand w postaci L uzyskiwany jest ze związku typu L-H, gdzie H oznacza atom wodoru o właściwościach kwasowych. W sposobie według wynalazku można stosować pojedynczy prekursor lub większą liczbę prekursorów jednocześnie.
Otrzymywane produkty reakcji tworzą homogenne roztwory w rozpuszczalnikach organicznych, takich jak chlorek metylenu, toluen, tetrahydrofuran, węglowodory alifatyczne. Otrzymane sposobem według wynalazku nanocząstki pokryte polimerem charakteryzują się wielkościami w zakresie 2-20 nm i wykazują fluorescencję promieniowania w zakresie 200-800 nm. Cząstki w zależności od zastosowanych warunków mogą podlegać dalszej aglomeracji, co objawia się zmianą barwy emitowanego światła lub pozostawać w stanie niezmienionym. Sposób według wynalazku pozwala na kontrolę wielkości otrzymywanych cząstek stabilizowanych przez fragmenty polimerowe w zależności od warunków prowadzenia reakcji, jak również na modyfikację powierzchni tak otrzymywanych nanocząstek poprzez dobór odpowiednich inicjatorów. Sposobem według wynalazku można otrzymywać nanocząstki otoczone biodegradowalnymi polimerami, co ma duże znaczenie przy zastosowaniu medycznym nanocząstek w charakterze luminescencyjnych markerów.
Sposób według wynalazku został bliżej przedstawiony w przykładach stosowania.
P r z y k ł a d 1.
Synteza prekursora
Do 2,38 g odtlenionego oraz osuszonego roztworu kwasu benzoesowego w toluenie wkroplono 2 ml dietylocynku w temperaturze - 70°C. Mieszaninę reakcyjną doprowadzono do temperatury pokojowej, Po przereagowaniu oddestylowano toluen, a związek wykrystalizowano z mieszaniny chlorek metylenu/heksan. Otrzymano 4,2 g prekursora w postaci krystalicznego benzoesanu etylocynkowego [EtZnO2CPh].
P r z y k ł a d 2.
Otrzymywanie nanocząstek tlenku cynku stabilizowanych poliwęglanem
Do autoklawu w atmosferze gazu obojętnego wprowadzono roztwór 0,1 g prekursora [EtZnO2CPh]] w 5 ml tetrahydrofuranu, a następnie dodano (1:50) 2,35 ml osuszonego i odtlenionego tlenku cykloheksenu. Reaktor zamknięto i wprowadzono dwutlenek węgla pod ciśnieniem 40 bar. Reaktor ogrzano do temperatury 50°C i reakcję prowadzono przez 12 godzin. Po tym czasie przeniesiono zawartość reaktora do szklanej kolby i poddano działaniu powietrza atmosferycznego. Oddestylowano lotne składniki pod obniżonym ciśnieniem pompy olejowej a następnie pozostałość rozpuszczono w chlorku metylenu. Otrzymano homogenny roztwór nanocząstek ZnO stabilizowanych poliwęglanem, wykazujący intensywną niebieską fluorescencję po naświetleniu światłem lampy UV (Fig. 1 Widmo fluorescencyjne nanocząstek stabilizowanych polimerem przy wzbudzeniu promieniowaniem o λ = 290 nm.). Widmo 1H NMR cząstek pokrytych poliwęglanem przedstawiono na Fig. 2 (Fig. 2 Widmo 1H NMR nanocząstek ZnO stabilizowanych poliwęglanem).
Na Fig. 3 przedstawiono widmo MALDI ToF matrycy polimerowej otaczającej nanocząstki ZnO, z którego wynika, że otoczka polimerowa zakończona jest fragmentem kwasu benzoesowego. (Fig. 3 Widmo MALDI ToF nanocząstek ZnO stabilizowanych poliwęglanem).
P r z y k ł a d 3.
Otrzymywanie nanocząstek siarczku cynku stabilizowanych poliwęglanem [Zn3S(O2CPh)4(THF)]2.
Jako prekursor nanocząstek ZnS wykorzystano klaster cynkowo-siarkowy [Zn3S(O2CPh)4(TFrF)]2, otrzymany w reakcji prekursora [EtZnO2CPh] oraz elementarnej siarki w tetrahydrofuranie. Do autoklawu w atmosferze gazu obojętnego wprowadzono roztwór 0,1 g prekursora [Zn3S(O2CPh)4(THF)]2 w 10 ml tetrahydrofuranu, a następnie dodano (1:50) 0,65 ml osuszonego i odtlenionego tlenku cykloheksenu. Reaktor zamknięto i wprowadzono dwutlenek węgla pod ciśnieniem 40 bar. Reaktor ogrzano do temperatury 80°C i reakcję prowadzono przez 48 godzin. Oddestylowano lotne składniki pod obniżonym ciśnieniem pompy olejowej a następnie pozostałość rozpuszczono w 10 ml chlorku metylenu. Otrzymano homogenny roztwór nanocząstek ZnS stabilizowanych poliwęglanem.
P r z y k ł a d 4.
Otrzymywanie nanocząstek tlenku cynku stabilizowanych terpolimerem na prekursorze [{EtZn(Mesal)}{EtOZn(MesaI)}].
Do autoklawu w atmosferze gazu obojętnego wprowadzono roztwór 0,1 g prekursora [{EtZn(MesaI)}{EtOZn(MesaI)}] w 10 ml toluenu, a następnie dodano (1:25:25) 0,5 ml osuszonego i odtlenionego tlenku cykloheksenu oraz 0,35 ml tlenku propylenu. Reaktor zamknięto i wprowadzono dwutlenek węgla pod ciśnieniem 80 bar. Reaktor ogrzano do temperatury 70°C i reakcję prowadzono
PL 216 034 B1 przez 36 godzin. Po tym czasie przeniesiono zawartość reaktora do szklanej kolby i poddano działaniu powietrza atmosferycznego. Oddestylowano lotne składniki pod obniżonym ciśnieniem pompy olejowej, a następnie pozostałość rozpuszczono w chlorku metylenu. Otrzymano homogenny roztwór nanocząstek ZnO stabilizowanych terpolimerem (poliwęglan(propylenu-cykloheksenu)) wykazujący intensywną niebieską fluorescencję po naświetleniu światłem lampy UV.
P r z y k ł a d 5.
Otrzymywanie nanocząstek tlenku cynku stabilizowanych polikaprolaktonem na prekursorze [EtZn(Mesal)]
Jako prekursor nanocząstek wykorzystano [EtZn(Mesal)] otrzymany zgodnie z procedurą opisaną w przykładzie 1. Do roztworu prekursora 0,15 g [EtZn(MesaI)] w 10 ml chlorku metylenu umieszczonego w grubościennej gilzie szklanej dodano (1:15) 1,02 ml ε-kaprolaktonu. Reakcję prowadzono w temperaturze 40°C przez 12 godzin. Po tym czasie przeniesiono zawartość gilzy do kolby i poddano działaniu powietrza atmosferycznego. Otrzymano roztwór nanocząstek ZnO stabilizowanych polikaprolaktonem w chlorku metylenu, wykazujących intensywną niebieską fluorescencję po naświetleniu światłem lampy UV. Widmo 1H NMR cząstek pokrytych polikaprolaktonem przedstawiono na Fig. 4 (Fig. 4 - Widmo 1H NMR nanocząstek ZnO stabilizowanych polikaprolaktonem).
P r z y k ł a d 6.
Otrzymywanie nanocząstek tlenku cynku stabilizowanych poli(tlenkiem propylenu) na prekursorze [EtZn(amket)]
Jako prekursor nanocząstek wykorzystano [EtZn(amket)] otrzymany zgodnie z procedurą opisaną w przykładzie 1. Do roztworu prekursora [EtZn(amket)] 0,124 g w 10 ml chlorku metylenu umieszczonego w grubościennej gilzie szklanej dodano (1:25) 0,95 ml tlenku propylenu. Reakcję prowadzono w temperaturze 60°C przez 24 godziny. Po tym czasie przeniesiono zawartość gilzy do kolby i poddano działaniu powietrza atmosferycznego. Otrzymano roztwór nanocząstek ZnO stabilizowanych poli(tlenkiem propylenu), wykazujących intensywną niebieską fluorescencję po naświetleniu światłem lampy UV.
P r z y k ł a d 7.
Otrzymywanie nanocząstek tlenku cynku stabilizowanych polilaktydem na prekursorze [{EtZn(hacet)}{EtZnOEt}]
Jako prekursor nanocząstek wykorzystano [{EtZn(hacet)}{(EtZnOEt}] otrzymany w wyniku zmieszania dwóch inicjatorów przygotowanych zgodnie z procedurą opisaną w przykładzie 1 w stosunku molowym 1:1. Do roztworu prekursora 0,23 g [{EtZn(hacet)}{(EtZnOEt}] w chlorku metylenu umieszczonego w grubościennej gilzie szklanej dodano (1:10) 0,90 g rac-laktydu. Reakcję prowadzono w temperaturze 40°C przez 6 godzin. Po tym czasie przeniesiono zawartość gilzy do kolby i poddano działaniu powietrza atmosferycznego. Otrzymano roztwór nanocząstek ZnO stabilizowanych polilaktydem w chlorku metylenu, wykazujących intensywną niebieską fluorescencję po naświetleniu światłem lampy UV. Widmo 1H NMR cząstek pokrytych polilaktydem przedstawiono na Fig. 5 (Fig. 5 - Widmo 1H NMR nanocząstek ZnO stabilizowanych polilaktydem).
P r z y k ł a d 8.
Otrzymywanie nanocząstek tlenku cynku stabilizowanych terpolimerem na prekursorze
[EtZn(Mesal)] w masie.
Jako prekursor nanocząstek wykorzystano [EtZn(MesaI)] otrzymany zgodnie z procedurą opisaną w przykładzie 1. Do 0,15 g stałego prekursora [EtZn(MesaI)] umieszczonego w grubościennej gilzie szklanej dodano (1:10:10:10) 0,68 ml ε-kaprolaktonu, 0,41 ml węglanu etylenu, 0,88 g rac-laktydu. Reakcję prowadzono w temperaturze 70°C przez 24 godzin. Po tym czasie nanocząstki pokryte terpolimerem rozpuszczono w 10 ml chlorku metylenu i przeniesiono do kolby i poddano działaniu powietrza atmosferycznego. Roztwór wykazuje niebieską fluorescencję po naświetleniu światłem lampy UV.
P r z y k ł a d 9.
Wpływ ilości monomeru na wielkość i stabilność nanocząstek tlenku cynku
W tabeli 1 przedstawiono wpływ proporcji monomeru (tlenek cykloheksenu) do prekursora [EtZnO2CPh] na wielkość i stabilność w czasie nanocząstek tlenowo-cynkowych stabilizowanych polimerem.
PL 216 034 B1
T a b e l a 1. Wpływ proporcji monomer/prekursor na stabilność nanocząstek tlenowo-cynkowych.
1. Monomer/prekursor Wielkość nanocząstek w funkcji czasu po syntezie [nm]
1 h 24 h 14 dni
2. 5 3,5 12 5000
3. 50 4,0 4,0 4,5
Wpływ stosunku molowego monomer/prekursor na stabilność nanocząstek przedstawiono na Fig. 6 (Fig. 6 - Analiza wielkości nanocząstek w roztworze przy użyciu techniki rozpraszania promieniowania laserowego).
W wyniku aglomeracji nastąpiła zmiana barwy fluorescencji cząstek przygotowanych w proporcji monomer/prekursor = 5 (Tabela 1, wiersz 2) z niebieskiego (Fig. 1) na żółty (Fig. 7 - Widmo fluorescencyjne nanocząstek stabilizowanych polimerem przy wzbudzeniu promieniowaniem o λ = 290 nm).
P r z y k ł a d 10.
Wpływ czasu polimeryzacji na wielkość nanocząstek tlenku cynku
W Tabeli 2 przedstawiono wpływ czasu polimeryzacji wielkość otoczki polimerowej wokół nanocząstek tlenowo-cynkowych do prekursora na wielkość i stabilność w czasie nanocząstek tlenowo-cynkowych stabilizowanych polimerem. Przy zastosowaniu [EtZnO2CPh] jako prekursora dla stosunku molowego monomer/prekursor = 50, polimeryzację prowadzano w czasie 2 i 12 godzin.
T a b e l a 2. Wpływ czasu na stabilność nanocząstek tlenowo-cynkowych.
1. tpolimeryzacji/h Wielkość nanocząstek w funkcji czasu po syntezie [nm]
1 h 24 h 14 dni
2. 2 3,5 11 4000
3. 12 3,5 3,5 4,0
Nanocząstki otrzymane w kopolimeryzacji po czasie 2 h, dużo szybciej aglomerowały. Jest to spowodowane niedostatecznym zabezpieczeniem rdzenia ZnO przez polimer.
P r z y k ł a d 11.
Wpływ temperatury polimeryzacji na wielkość nanocząstek tlenku cynku W Tabeli 3 przedstawiono wpływ temperatury polimeryzacji na wielkość otoczki polimerowej wokół nanocząstek tlenowo-cynkowych. Przy zastosowaniu [EtZnMesal] jako prekursora dla stosunku molowego monomer/prekursor = 50, polimeryzację przeprowadzano przez 12 godzin w dwóch temperaturach. Jako monomer zastosowano S-laktyd.
T a b e l a 3. Wpływ temperatury na stabilność nanocząstek tlenowo-cynkowych.
1. tpolimeryzacji/ C Wielkość nanocząstek w funkcji czasu po syntezie [nm]
1 h 24 h 14 dni
2. 0 3,5 15 3500
3. 40 4,0 4,0 4,5
Nanocząstki otrzymane w temperaturze 0°C charakteryzują się mniejszą trwałością. Jest to spowodowane niecałkowitym przereagowaniem monomeru, co potwierdziły badania 1H NMR.

Claims (18)

1-100 bar.
1. Sposób wytwarzania nanocząstek tlenków i siarczków cynku otoczonych fragmentami polimerowymi, znamienny tym, że wytwarza się prekursor nanocząstek, którym jest monometaliczny lub polimetaliczny kompleks typu LpZnqRr., gdzie p = 1-20, q = 1-20, r = 0-10, w którym R oznacza grupę alkilową lub alkenylową C1-C6, grupę arylową, a L oznacza ligand pochodzący od alkoholu, aminy,
PL 216 034 B1 fenolu, merkaptanu, kwasu karboksylowego, amidu, hydroksykwasu, aminokwasu, hydroksyeteru, hydroksyestru, aminoestru, hydroksyketonu, aminoketonu, diketonu, diestru, tiokwasu, tioketonu, tioestru, który jest grupą aktywną w polimeryzacji i/lub kopolimeryzacji i/lub terpolimeryzacji monomerów heterocyklicznych albo kopolimeryzacji i/lub terpolimeryzacji monomerów heterocyklicznych z dwutlenkiem węgla, a następnie dodaje się monomer heterocykliczny, którym jest związek mający zdolność do polimeryzacji z otwarciem pierścienia i zawierający co najmniej jeden heteroatom, i prowadzi się polimeryzację lub kopolimeryzację lub terpolimeryzację monomerów heterocyklicznych albo kopolimeryzację lub terpolimeryzację monomerów heterocyklicznych z dwutlenkiem węgla z wykorzystaniem otrzymanego uprzednio prekursora, ewentualnie w rozpuszczalniku, po czym wytworzony układ poddaje się działaniu czynnika utleniającego.
2. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że ligand L stanowi grupa hydroksylowa, tlenkowa, siarczkowa, wodorosiarczkowa, atom fluoru, chloru, bromu, jodu.
3. Sposób według zastrz. 1 albo 2, znamienny tym, że ligand L pochodzi od etanolu, tert-butanolu, metoksyetanolu, aminoetanolu, Ν,Ν-dimetylaminoetanolu, kwasu benzoesowego, kwasu propionowego, kwasu piwalowego, kwasu cynamonowego, kwasu akrylowego, kwasu metakrylowego, kwasu metylotiobenzoesowego, kwasu salicylowego, kwasu aminobenzoesowego, kwasu mlekowego, kwasu migdałowego, benzamidu, acetamidu, estru kwasu salicylowego (mesal-H), estru kwasu aminobenzoesowego, estru kwasu mlekowego, estru kwasu migdałowego, hydroksyacetofenonu (hacet-H), aminoacetofenonu (amket-H).
4. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że R oznacza grupę metylową, etylową, propylową, izo-propylową, n-butylową, tert-butylową, izo-butylową, n-pentylową, cyklopentylową, n-heksylową, cykloheksylową, benzylową, winylową, allilową, fenylową, mezytylową, naftylową, w których dowolny atom wodoru może być podstawiony atomem fluoru, chloru, bromu lub jodu.
5. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że jako monomer heterocykliczny stosuje się tlenki olefin, etery cykliczne, cykliczne węglany, a także ε-kaprolakton, rac-laktyd, R-laktyd, S-Iaktyd lub ich mieszaniny, glikolid, butyrolakton, walerolakton.
6. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że polimeryzację, kopolimeryzację, terpolimeryzację prowadzi się w rozpuszczalnikach aromatycznych, eterach, chlorowcopochodnych węglowodorów.
7. Sposób według zastrz. 6, znamienny tym, że jako rozpuszczalnik stosuje się toluen, benzen, ksylen, tetrahydrofuran, dioksan, eter dietylowy, dimetoksyetan, chlorek metylenu, chlorek etylu, dichloroetan.
8. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że jako czynnik utleniający stosuje się powietrze.
9. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że jako czynnik utleniający stosuje się tlen.
10. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że polimeryzację, kopolimeryzację, terpolimeryzację monomerów heterocyklicznych prowadzi się w zakresie temperatur - 50-200°C.
11. Sposób według zastrz. 1 albo 10, znamienny tym, że polimeryzację, kopolimeryzację, terpolimeryzację monomerów heterocyklicznych prowadzi się w zakresie temperatur 0-150°C.
12. Sposób według zastrz. 1 albo 10, znamienny tym, że polimeryzację, kopolimeryzację, terpolimeryzację monomerów heterocyklicznych prowadzi się w zakresie temperatur 25-100°C.
13. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że kopolimeryzację lub terpolimeryzację monomerów heterocyklicznych z dwutlenkiem węgla prowadzi się w zakresie temperatur 0-200°C.
14. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że kopolimeryzację lub terpolimeryzację monomerów heterocyklicznych z dwutlenkiem węgla prowadzi się w zakresie ciśnień dwutlenku węgla 0,1-100 bar.
15 Sposób według zastrz. 1 albo 14, znamienny tym, że kopolimeryzację lub terpolimeryzację monomerów heterocyklicznych z dwutlenkiem węgla prowadzi się w zakresie ciśnień dwutlenku węgla
16. Sposób według zastrz. 1 albo 14, znamienny tym, że kopolimeryzację lub terpolimeryzację monomerów heterocyklicznych z dwutlenkiem węgla prowadzi się w zakresie ciśnień dwutlenku węgla najkorzystniej 5-70 bar.
17 Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że produkt reakcji wyodrębnia się w postaci roztworu w rozpuszczalniku organicznym.
18. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że produkt reakcji wyodrębnia się w postaci ciała stałego bez użycia rozpuszczalnika.
PL383356A 2007-09-14 2007-09-14 Sposób wytwarzania nanocząstek tlenowo-cynkowych lub siarkowo-cynkowych pokrytych polimerami PL216034B1 (pl)

Priority Applications (1)

Application Number Priority Date Filing Date Title
PL383356A PL216034B1 (pl) 2007-09-14 2007-09-14 Sposób wytwarzania nanocząstek tlenowo-cynkowych lub siarkowo-cynkowych pokrytych polimerami

Applications Claiming Priority (1)

Application Number Priority Date Filing Date Title
PL383356A PL216034B1 (pl) 2007-09-14 2007-09-14 Sposób wytwarzania nanocząstek tlenowo-cynkowych lub siarkowo-cynkowych pokrytych polimerami

Publications (2)

Publication Number Publication Date
PL383356A1 PL383356A1 (pl) 2009-03-16
PL216034B1 true PL216034B1 (pl) 2014-02-28

Family

ID=42984836

Family Applications (1)

Application Number Title Priority Date Filing Date
PL383356A PL216034B1 (pl) 2007-09-14 2007-09-14 Sposób wytwarzania nanocząstek tlenowo-cynkowych lub siarkowo-cynkowych pokrytych polimerami

Country Status (1)

Country Link
PL (1) PL216034B1 (pl)

Also Published As

Publication number Publication date
PL383356A1 (pl) 2009-03-16

Similar Documents

Publication Publication Date Title
KR101809780B1 (ko) 디엔계 카르복실산 음이온과 그 염 및 그 중합 또는 경화성 조성물
US9676927B2 (en) Core-shell composite inorganic metal oxides and method of preparing for prevention of thermal oxidative degradation in polymer and resin compositions
JP7631287B2 (ja) インク組成物
KR102351339B1 (ko) 금속산화물 입자를 포함하는 분산체
Wang et al. Monodisperse functional microspheres from step-growth “click” polymerizations: preparation, functionalization and implementation
CN111886239B (zh) 铋化合物、固化性组合物及固化物
CN101687662A (zh) 混杂纳米颗粒
JP5873376B2 (ja) 重合性組成物
KR20090096705A (ko) 나노입자의 제조 방법
WO2023100937A1 (ja) 光応答性材料および光応答性組成物
KR20070113320A (ko) 표면 개질된 나노입자를 갖는 중합체 나노복합체 및 그의제조 방법
KR101473329B1 (ko) 아연-실버-인듐-설파이드 코어와, 상기 코어를 둘러싸는 쉘을 포함하는 코어-쉘 구조 발광 나노입자 및 이의 제조방법
JP2011235280A (ja) 触媒粒子、触媒液、触媒組成物および触媒成形体
CN106010524A (zh) Iii-v族量子点、其制备方法及其应用
CN106103348B (zh) 硫化合物和硒化合物作为纳米结构材料的前体的用途
CN106457212A (zh) 有机锌催化剂及其制备方法,以及使用该有机锌催化剂制备聚(碳酸亚烃酯)的方法
US11597785B2 (en) Tunable linear fluoropolymers
CN118421317A (zh) 半导体纳米粒子复合体及其分散液、组合物和固化膜
CN116606442A (zh) 一种磺酸盐加成有机硅阻燃剂的制备方法
Karim et al. Sulfonated polyaniline–titanium dioxide nanocomposites synthesized by one-pot UV-curable polymerization method
JP2004269501A (ja) 粉末過塩基性無定形アルカリ土類金属塩及びその製造方法
JP2022033609A (ja) 金属酸化物ナノ粒子、金属酸化物ナノ粒子を含む組成物及びその硬化物
KR101014359B1 (ko) 알칼리 토류 설페이트 나노입자의 생산방법
PL216034B1 (pl) Sposób wytwarzania nanocząstek tlenowo-cynkowych lub siarkowo-cynkowych pokrytych polimerami
RU2610614C2 (ru) Светопреобразующие металлсодержащие полимеризуемые композиции и способ их получения