PL216061B1 - Uklad wielotunelowy - Google Patents

Description

Przedmiotem wynalazku jest układ wielotunelowy, przeznaczony do stosowania w uprawie ziemiopłodów.

Znany układ wielotunelowy przeznaczony do stosowania w uprawie ziemiopłodów zwykle zawiera parę podpór lub rzędy podpór rozstawionych w parach, a każda z podpór jednego rzędu, razem z odpowiadającą jej podporą drugiego rzędu, podpierają człon w kształcie łuku. Na członach łukowych jest rozpięte pokrycie z tworzywa sztucznego, formujące tunel.

Zakończenia układu wielotunelowego mogą mieć zwiększoną sztywność w porównaniu z resztą układu wielotunelowego, i co może być uzyskiwane przez stosowanie ram końcowych typu opisanego w publikacji GB 0210091.5.

Tego typu układ wielotunelowy może mieć stosunkowo dużą pojemność wnętrza. Na początku i przy końcu sezonu wegetacyjnego, temperatura na zewnątrz jest stosunkowo niska. Wskutek zmniejszonej ilości ciepła słonecznego, dostępnego w czasie tych okresów sezonu wegetacyjnego, duża objętość powietrza wewnątrz tunelu wymaga większego ogrzewania. W konsekwencji, potrzeba dłuższego czasu, aby temperatura osiągnęła optymalny poziom odpowiedni dla wzrostu roślin, a jeżeli zastosuje się sztuczne ogrzewanie, będzie to stosunkowo kosztowne z powodu dużej objętości powietrza, które trzeba podgrzać.

Podczas środkowej części okresu wegetacyjnego układ wielotunelowy jest głównie używany jako przykrycie deszczowe dla uprawy. W tym czasie pożądane jest maksymalizowanie objętości powietrza wewnątrz układu wielotunelowego, żeby spowalniać prędkość wzrostu temperatury wewnątrz tunelu.

Oczywiście, występuje sprzeczność pomiędzy optymalną konstrukcją tunelu dla użytku w okresach, początkowym i końcowym, sezonu wegetacyjnego i optymalną konstrukcją tunelu dla środkowego okresu sezonu wegetacyjnego.

Celem wynalazku jest dostarczenie układu wielotunelowego, w którym powyższe wady mogą być zredukowane.

Układ wielotunelowy, zawierający liczne człony podtrzymujące pokrycie, szereg podpór oraz pokrycie, przy czym te człony podtrzymujące pokrycie są podtrzymywane przez powiązane z nimi podpory, na których są one mocowane na wielu różnych wysokościach, według wynalazku charakteryzuje się tym, że na stojakach podpór znajdują się ruchome człony do mocowania linki w postaci wsporników, zamocowanych w wybranych w kierunku pionowym położeniach na stojakach podpór.

Na każdym stojaku znajduje się odpowiadający mu wspornik, do którego jest przytwierdzony związany z nim człon podtrzymujący pokrycie, przy czym każdy wspornik ma elementy do przytwierdzania go do stojaka w wybranym położeniu na stojaku.

Każdy wspornik zawiera kanał, przez który przechodzi na wylot odpowiadający mu stojak.

Każdy wspornik posiada otwór, a związany z nim stojak jest wyposażony w szereg otworów, przy czym przez otwór we wsporniku i przez jeden z wybranych otworów stojaka przechodzi sworzeń mocujący.

Każdy wspornik zawiera przynajmniej jedno ramię, na którym jest osadzona związana z nim końcowa część członu podtrzymującego pokrycie.

Każdy wspornik zawiera przynajmniej jedną oprawkę obejmującą związaną z nią końcową część członu podtrzymującego pokrycie.

Końcowe części członów podtrzymujących pokrycie są usytuowane w kierunku pionowym.

Wspornik według wynalazku jest przystosowany do użytku w układzie wielotunelowym.

Układ tunelowy według wynalazku pozwala na mocowanie członów podtrzymujących pokrycie na wysokościach mieszczących się w określonym zakresie, w rezultacie czego wysokość układu wielotunelowego i skutkiem tego jego wewnętrzna pojemność mogą być zmieniane. Tym samym, podczas tamtych okresów sezonu wegetacyjnego kiedy układ wielotunelowy wymaga ogrzewania, wewnętrzna pojemność tunelu może być redukowana powiększając przez to efektywność produkcji, natomiast kiedy jest pożądane żeby zwiększyć przepływ powietrza przez tunel, wówczas wysokość tunelu ulega podwyższeniu.

Dla wygody, każdy człon nożny ma na sobie wspornik, który z kolei utrzymuje na sobie dołączony do niego człon podtrzymujący pokrycie, przy czym wspornik można zamocować do podpory w jednym z szeregu wybranych położeń. Każda podpora może być w tym celu wyposażona w rzędy

PL 216 061 B1 otworów, na które zachodzi otwór wykonany we wsporniku, żeby pozwolić na zamocowanie wspornika w wybranym miejscu przez wprowadzenie w otwór wspornika i do otworu w podporze sworznia, który je razem ustawia i mocuje.

Przedmiot wynalazku jest uwidoczniony w przykładzie wykonania na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia schematycznie widok perspektywiczny układu wielotunelowego według wynalazku, figury 2 i 3 - widoki ilustrujące część wchodzącą w skład układu wielotunelowego, w dwóch różnych konfiguracjach, a fig. 4 - widok alternatywnego wykonania części tunelu.

Figura 1 przedstawia schematycznie parę tuneli 10 z układu wielotunelowego. Każdy tunel 10 zawiera dwa rzędy podpór 12 oraz szereg członów 14 podtrzymujących pokrycie. Każdy człon 14 podtrzymujący pokrycie jest podtrzymywany przez jedną z podpór 12 jednego z rzędów i przez odpowiadającą mu podporę 12 drugiego z rzędów. Zwykle, na członach 14 podtrzymujących pokrycie jest rozpinane pokrycie z tworzywa sztucznego (nie pokazano) i mocowane w położeniu stosowania, na przykład, szeregiem linek rozciągniętych na pokryciu i zakotwiczonych w ziemi.

Każdy koniec tunelu 10 układu wielotunelowego jest wyposażony w stosunkowo sztywną końcową strukturę ramową zawierającą dwa słupy ramowe w postaci stojaków 16, przy czym struktura ta jest opisana w brytyjskim zgłoszeniu patentowym numer 0210091.5, jednocześnie będącym przedmiotem postępowania patentowego, treść którego jest tu dołączona na zasadzie odniesienia.

Każda z podpór 12 zawiera stojak 16, którego dolny koniec jest wyposażony w zakotwienie 18 pozwalające na zamocowanie podpory 12 w ziemi w pozycji pionowej. Stojak 16 jest wyposażony w szereg otworów 20 rozstawionych w odstępach wzdłuż jego długości. Stojak 16 podtrzymuje wspornik 22 z kanałem, przez który stojak 16 przechodzi na wylot, i jest otwór 24, który może być naprowadzany na otwory 20 uformowane w stojaku 16. Wspornik 22 ponadto zawiera parę ramion 26, do których może być mocowany człon 14 podtrzymujący pokrycie. Wybiera się położenie przemieszczając wspornik 22 tak żeby jego otwór 24 naprowadzić na wprost jednego z otworów 20 w stojaku 16, a do mocowania wspornika 22 na stojaku 16 w wybranym położeniu, jest używany sworzeń (nie pokazany) wprowadzany w ustawione w jednej linii otwory, który zabezpiecza wspornik 22 przed przesuwaniem się wzdłuż stojaka 16.

Nie trudno będzie zauważyć, że skoro wspornik 22 ma parę ramion 26, może on być użyty do podtrzymywania górnych członów 14 podtrzymujących pokrycie, dwóch sąsiadujących ze sobą tuneli.

Nawiązując do fig. 1, układ wielotunelowy tuneli 10 po stronie lewej ma stosunkowo dużą wysokość, jego wsporniki 22 są zamocowane do stojaków 16 podpór 12 na górnym końcu każdej podpory 12 (patrz fig. 2). W tym stanie, ponieważ tunel obejmuje stosunkowo wielką objętość zawartego w nim powietrza, ogrzewanie się tunelu o dużej pojemności podczas środkowego okresu sezonu wegetacyjnego jest stosunkowo powolne. Pokazany na fig. 1 układ wielotunelowy po stronie prawej ma wysokość obniżoną, wsporniki 22 zostały zamocowane na stojakach 16 we względnie niskim położeniu (patrz fig. 3). W tym stanie, z powodu stosunkowo niewielkiej objętości powietrza wewnątrz tunelu, ogrzewanie tego tunelu, na przykład z początku i pod koniec sezonu wegetacyjnego, może być uzyskiwane we względnie ekonomiczny sposób.

W rzeczywistości, układ wielotunelowy może być zbudowany w stanie przedstawionym na fig. 1 po stronie prawej, a w czasie trwania sezonu wegetacyjnego wsporniki mogą być podnoszone, powiększając wysokość tunelu, a tym samym jego pojemność do stanu, który jest pokazany na fig. 1 po stronie lewej. Jednakże, jak sezon wegetacyjny trwa dalej i osiąga punkt, poza którym pożądane jest grzanie powietrza zawartego wewnątrz układu wielotunelowego, wówczas wysokość tunelu może być redukowana przez opuszczanie każdego wspornika 22, zmierzając z powrotem ku konfiguracji tunelu o mniejszej pojemności zilustrowanej po stronie prawej na fig. 1.

Chociaż podany tu przedtem opis sugeruje, że główną korzyścią przedstawionego układu wielotunelowego o regulowanej wysokości jest to, że objętość powietrza zawarta wewnątrz tunelu może być zmieniana zależnie od warunków zewnętrznych, dalszą zaletą układu wielotunelowego o regulowanej wysokości jest jeszcze to, że może być zmieniana wysokość i skutkiem tego przekrój tunelu poddawany działaniu warunków atmosferycznych lub wiatrów. Więc także ryzyko uszkodzenia układu wielotunelowego, spowodowane wystawieniem go na działanie silnych wiatrów może być obniżone. Skoro na początku i pod koniec okresu wegetacyjnego warunki atmosferyczne mają tendencję do występowania wiatrów, i kiedy podczas tych okresów sezonu wegetacyjnego układ wielotunelowy miałby być sprowadzany zwykle do stanu pokazanego po prawej stronie fig. 1, nie byłoby zazwyczaj potrzeby szczególnego działania żeby osiągać ten korzystny efekt.

PL 216 061 B1

W ustawieniu opisywanym tutaj przedtem, człony 14 podtrzymujące pokrycie mają postać rurową i mają szczelinę przeznaczoną na ramiona 26, lub do wkładania ramion 26. Nie jest to okoliczność konieczna, a fig. 4 ilustruje postać zmodyfikowaną, w której końce członu 14 podtrzymującego pokrycie są przystosowane do osadzania ich w oprawkach 26a ogólnie o kształcie rurowym, przymocowanych do wspornika 22. To umożliwia nadanie konstrukcji układu wielotunelowego podwyższonej wytrzymałości. Oprawki 26a są tak zorientowane żeby podtrzymywać końce członów 14 podtrzymujących pokrycie, pionowo lub blisko układu pionowego. W rezultacie, woda deszczowa dąży do spływania z pokrycia ogólnie raczej pionowo w dół niż pod kątem, przez co obniża się ryzyko uszkodzenia uprawy. Ponadto, luka pomiędzy pokryciami sąsiadujących ze sobą tuneli może być zmniejszona.

Wspornik 22 pokazany na fig. 4 zawiera dodatkowo pierścień mocujący 22a, do którego mogą być mocowane linki używane do zabezpieczania pokrycia w jego położeniu. Kiedy wysokość tunelu jest zmieniana jak pierścień 22a jest podnoszony albo opuszczany, unika się wtedy ponownego mocowania linek na ustawianej wysokości tunelu.

Chociaż przedtem podany opis dotyczy specyficznego układu wielotunelowego o regulowanej wysokości, nie trudno będzie zauważyć, podczas stosowania, że mogą być wykorzystywane inne techniki do zmieniania wysokości układu wielotunelowego, oraz że wszystkie takie modyfikacje wchodzą w zakres niniejszego zgłoszenia patentowego.

Claims (8)

1. Układ wielotunelowy, zawierający liczne człony podtrzymujące pokrycie, szereg podpór oraz pokrycie, przy czym te człony podtrzymujące pokrycie są podtrzymywane przez powiązane z nimi podpory, na których są one mocowane na wielu różnych wysokościach, znamienny tym, że na stojakach (16) podpór (12) znajdują się ruchome człony do mocowania linki w postaci wsporników (22), zamocowanych w wybranych w kierunku pionowym położeniach na stojakach (16) podpór (12).

2. Układ według zastrz. 1, znamienny tym, że na każdym stojaku (16) znajduje się odpowiadający mu wspornik (22), do którego jest przytwierdzony związany z nim człon (14) podtrzymujący pokrycie, przy czym każdy wspornik (22) ma elementy do przytwierdzania go do stojaka (16) w wybranym położeniu na stojaku (16).

3. Układ według zastrz. 2, znamienny tym, że każdy wspornik (22) zawiera kanał, przez który przechodzi na wylot odpowiadający mu stojak (16).

4. Układ według zastrz. 3, znamienny tym, że każdy wspornik (22) posiada otwór (24), a związany z nim stojak (16) jest wyposażony w szereg otworów, przy czym przez otwór (22) we wsporniku (22) i przez jeden z wybranych otworów stojaka (16) przechodzi sworzeń mocujący.

5. Układ według zastrz. 4, znamienny tym, że każdy wspornik (22) zawiera przynajmniej jedno ramię (26), na którym jest osadzona związana z nim końcowa część członu (14) podtrzymującego pokrycie.

6. Układ według zastrz. 4, znamienny tym, że każdy wspornik (22) zawiera przynajmniej jedną oprawkę (26a) obejmującą związaną z nią końcową część członu (14) podtrzymującego pokrycie.

7. Układ według zastrz. 5 albo 6, znamienny tym, że końcowe części członów (14) podtrzymujących pokrycie są usytuowane w kierunku pionowym.

8. Wspornik według zastrz. 3 - 6 przystosowany do użytku w układzie wielotunelowym według