Dotychczas znane sa dwie metody otrzy- mit rozdrabnia sie, miesza z weglanami albo mywania MgCO:i z dolomitu. dwuweglanami metali alkalicznych, rozpu- Pierwsza metoda polega na tern, ze na szcza w wodzie, nasyconej dwutlenkiem wypalony i zgaszony dolomit dziala sie wegla, i podgrzewa do 60—70°C. W tej tem- wprost dwutlenkiem wegla, w celu otrzyma- peraturze roztwór, zawierajacy magnez jako nia weglanu magnezu, latwiej rozpuszczal- podwójna sól weglanowa magnezowo-alka- nego w wodzie od kwasnego weglanu wap- liczna, zostaje oddzielony od wytraconego nia. Ta metoda jednak nie mozna otrzymac weglanu wapnia i innych skladników nieroz- chemicznie czystego weglanu magnezu, gdyz puszczalnych, poczem po odsaczeniu osadu pod dzialaniem C02 rozpuszcza sie takze roztwór ogrzewa sie do 100°C, dzieki cze- znaczna ilosc kwasnego weglanu wapnia. mu osadza sie nierozpuszczalny weglan ma- Druga metoda jest bardziej skompliko- gnezowy, w roztworze zas pozostaje weglan wana. Wedlug tej metody wypalony dolo- metalu alkalicznego.Sposób wedlug wynalazku opiera sie na niewyzyskanej dotychczas wlasciwosci wy¬ zarzonego i zwietrzalego dolomitu, poddane¬ go dzialaniu czystej wody, wplnej od za¬ wiesin mechanicznych.Zarówno weglan, jak i tlenek magnezu, otrzymane tym sposobem, sa chemicznie czyste.Dolomit, wyprazony w temperaturze 800—850°C, zawierajacy jeszcze 3—10% C021 nastepnie wystawiony na dluzsze wie¬ trzenie, wprowadza sie w postaci rozdrob¬ nionej do wody o temperaturze 18—20°C.Dolomit w wodzie rozklada sie w ten sposób, ze najpierw CaO przechodzi w Ca(OH)2, MgO zas tworzy wodorotlenki tylko w ilosci bardzo malej. Ilosc wody, po¬ trzebnej do rozlozenia jednostki wagowej dolomitu, wynosi 25—30 jednostek wago¬ wych. Czas potrzebny do rozkladu dolomitu w powyzej podany sposób wynosi 2 do 2,1 godzin. Dluzsze dzialanie wody nie jest wskazane, poniewaz po dluzszym czasie o- bok wodorotlenku wapnia zaczyna sie two¬ rzyc wodorotlenek magnezu w wiekszej ilo¬ sci. Po 2—211 godzinach do mieszaniny wo¬ dy i dolomitu wprowadza sie C021 w celu wytracenia wodorotlenku wapnia i rozpu¬ szczenia tlenku magnezu. Dwutlenku wegla uzywa sie w pewnym nadmiarze wskutek tego, ze pewna ilosc C0.2 zuzywa sie do na¬ sycenia wody, uzytej do rozlozenia dolomi¬ tu. Wytracony szlam wapniowy wraz z nie- rozlozonemi krzemianami i kwarcem odsa¬ cza sie, a klarowny przesacz podgrzewa, w celu wytracenia zawartego w nim weglanu magnezu. Wytracanie zaczyna sie w tempe¬ raturze 70°C, a konczy sie w 92—94°C.Osad, którego sklad w przyblizeniu przed¬ stawia wzór 3 MgCo,. Mg(OH)2. 3 H20, jest barwy jasno bialej i bardzo lekki. Za¬ wartosc wody w tym osadzie zmienia sie z temperatura i w temperaturze 95°C woda stanowi w nim tylko jedna czasteczke Mg(HCO:J2. Z tego weglanu magnezu, wy¬ palonego w temperaturze 850—900°C (bez stosowania prózni, gdyz przy jej zastosowa¬ niu wystarczy temperatura 550°C), otrzy¬ muje sie tlenek magnezu.CO2 glówny i jedyny odczynnik, stoso¬ wany przy przeróbce wedlug wynalazku, przy uzyciu odpowiednich urzadzen moze byc odzyskiwany zpowrotem, z wyjatkiem tych ilosci COz1 które zuzywa sie do wytra¬ cenia CaO. Sposób umozliwia wydzielenie ^ dolomitu 70—75% zawartosci magnezu. PL PL