PL216400B1 - Tłokowy silnik spalinowy z zapłonem iskrowym o dużej pojemności skokowej jednego cylindra - Google Patents

Abstract

1. Tłokowy silnik spalinowy z zapłonem iskrowym o dużej pojemności skokowej jednego cylindra, w którym tłok ma wykonanąw denku, krążkową komorę spalania, znamienny tym, że ta krążkowa komora (3) spalania jest połączona z boczną powierzchnią tłoka (2), w linii usytuowania elektrody (6) świecy zapłonowej osadzonej w cylindrze (1) silnika, stycznym kanałem (4) zakończonym wybraniem (5); a promień (rd) krzywizny denka tłoka (2) jest mniejszy od promienia (rg) krzywizny przenikania powierzchni bocznej cylindra (1) z powierzchnią głowicy cylindra (1).

Description

Przedmiotem wynalazku jest sposób uszczelniania chodnika przyścianowego utrzymywanego wzdłuż zrobów ściany zawałowej, znajdujący zastosowanie zwłaszcza przy wybieraniu pokładu węgla systemem do pola.

Wybieranie pokładu węgla ścianami podłużnymi systemem do pola, z utrzymywaniem przykładowo jednego chodnika przyścianowego dla wentylacji ściany następnej w kolejności eksploatacji, związane jest z niebezpieczeństwem migracji powietrza przez gruzowisko zawałowe, będącej czynnikiem sprzyjającym powstawaniu pożarów w zrobach. Dla ograniczenia możliwości powstania pożaru w gruzowisku zawałowym w takich układach eksploatacji dąży się do maksymalnego uszczelnienia chodników przyścianowych utrzymywanych wzdłuż zrobów, a więc utworzenia bariery przeciwdziałającej migracji powietrza przez gruzowisko zawałowe.

Znany jest, na przykład z polskiego opisu patentowego nr 142 201 sposób zabezpieczenia stropu za obudową zmechanizowaną, polegający na wykonywaniu wzdłuż chodnika przyścianowego podpór o przekroju poprzecznym zbliżonym do kropli wody, połączonych kształtowo ze sobą. Tak wykonane podpory tworzą ciągłą ściankę, nie tyko przejmującą obciążenia górotworu, ale również uszczelniającą przestrzeń gruzowiska zawałowego przed przepływem powietrza z chodnika do zrobów.

Zastosowanie takiego sposobu jest jednak stosunkowo drogie, wymaga dodatkowych urządzeń w ograniczanych przestrzeniach chodników i ogranicza postęp ściany. Ponadto w miarę upływu czasu górotwór w części przystropowej chodnika i nad podporami sztywnymi ulega kruszeniu, a sztywne podpory są kruszone, co umożliwia migrację powietrza do przestrzeni zawałowej.

Podobny efekt uzyskuje się przez zastosowanie kasztów podporowych, skonstruowanych przykładowo zgodnie z polskim opisem patentowym nr 171 919, które umożliwiają dobre rozparcie między trzonem kasztu, a podpieranym górotworem. Wykonywanie kasztów jest w tym przypadku uproszczone, jako że stosuje się elementy prefabrykowane z drewna, a szczelność kasztów wzrasta w miarę ich zaciskania przez górotwór. Elementy, z których buduje się kaszty podporowe, mogą być prefabrykowane również z betonu, co jest znane przykładowo z polskiego opisu patentowego nr 138 782.

Znany jest również, na przykład z polskiego opisu patentowego nr 162 979, stos ochronny, który zapewnia nie tylko podparcie stropu w sąsiedztwie ociosu utrzymywanego chodnika za pomocą ścian z podkładów kolejowych, między którymi umieszczony jest gruz skalny, ale również ochronę przed migracją powietrza do zrobów, realizowaną dzięki pokryciu tak skonstruowanego stosu od strony zawału płótnem izolacyjnym. Jest to jednak przedsięwzięcie bardzo pracochłonne, a więc drogie i wykonanie takiego stosu stanowi czynnik ograniczający postęp ściany, pogarszając dodatkowo parametry ekonomiczne produkcji węgla kamiennego.

Znane są ponadto z praktyki górniczej sposoby uszczelniania ociosów sąsiadujących z gruzowiskiem zawałowym, polegające na pokrywaniu tych ociosów materiałami wiążącymi za pomocą urządzeń natryskujących. Stosowanie zaprawy na bazie cementu daje efekty krótkotrwałe, jako że w stosunkowo krótkim czasie warstwa natryskowa ulega spękaniu i pokruszeniu. Wykorzystywanie zaś materiałów na bazie żywic mocznikowych, lub fenolowych, nie może mieć miejsca ze względu na wydzielające się do powietrza, szkodliwe związki chemiczne.

Celem wynalazku jest opracowanie takiego sposobu uszczelniania chodnika przyścianowego utrzymywanego wzdłuż zrobów ściany zawałowej, który przy ograniczonej pracochłonności i kosztach wykonania zapewni trwałość uszczelnienia przez wystarczająco długi okres czasu.

Istota wynalazku polega na tym, że w trakcie budowy kasztów podporowych w ich konstrukcji umieszcza się elementy przepustowe, łączące przestrzeń utrzymywanego chodnika z gruzowiskiem zawałowym, znajdującym się za kasztami podporowymi, po czym przez te elementy przepustowe do wytworzonego gruzowiska zawałowego wtłacza się spieniony środek chemiczny o dobranym czasie żelowania. Ponadto, również sukcesywnie za budową kasztów podporowych w części przystropowej utrzymywanego chodnika wierci się otwory skierowane nad kaszty podporowe i zatłacza się przez nie żelujące środki chemiczne, korzystnie w postaci spienionej. W końcowej fazie wolne przestrzenie w kasztach podporowych, między kasztami podporowymi oraz gruzowiskiem zawałowym i obudową ociosu utrzymywanego chodnika wypełnia się również spienionym środkiem chemicznym o dobranym czasie żelowania.

Dla uzyskania szczególnie dobrego efektu uszczelnieniowego do gruzowiska zawałowego wtłacza się żelującą piankę o stosunkowo długim okresie żelowania, a do wypełniania pustek w kasztach

PL 216 400 B1 podporowych, oraz wolnych przestrzeni za obudową ociosu utrzymywanego chodnika używa się pianki o krótkim czasie żelowania, zwłaszcza zaś pianki silikatowej.

Korzystnym jest, gdy elementy przepustowe w kasztach podporowych wykonuje się ze sztywnych rurek, z jednego końca wyprowadzonych do przestrzeni utrzymywanego chodnika, a z drugiego końca wystających poza ścianę kasztu podporowego do gruzowiska zawałowego.

Szczególnie pożądanym jest, gdy okresowo powtarza się wykonywanie otworów w części przystropowej utrzymywanego chodnika, skierowanych ku zawałowi i zatłaczanie przez nie pianki żelującej, jako że w ten sposób można uszczelnić nowo powstające spękania w fakturze skał przyociosowych, powstałe na skutek ciśnień oddziaływujących na chodnik.

Najlepiej jest, gdy przez otwory te zatłacza się piankę żelującą o długim czasie żelowania, jako że umożliwia to bardzo dobrą penetrację zatłaczanej pianki w szczeliny oraz spękania.

Korzystnym jest ponadto, gdy wolne przestrzenie pomiędzy obudową ociosu utrzymywanego chodnika i gruzowiskiem zawałowym oraz kasztami podporowymi wypełnia się pianką żelującą zatłaczaną do umiejscowionych w tych wolnych przestrzeniach pojemników.

Najlepiej jest wówczas, gdy piankę żelującą zatłacza się do pojemników wykonywanych z porowatych materiałów elastycznych, dzięki czemu uzyskuje się dokładne wpasowanie pojemników do przestrzeni i dodatkowe sklejenie wzajemne pojemników oraz ich przyklejenie do sąsiadujących z nimi skał, czy przedmiotów.

Zasadniczą zaletą sposobu według wynalazku jest pewne wypełnienie wszelkich szczelin oraz przestrzeni w obrębie ociosu utrzymywanego chodnika za pomocą stosunkowo łatwo doprowadzanej żelującej pianki. Charakterystykę pianki żelującej, odpowiadającej miejscowym warunkom górniczogeologicznym można łatwo i szybko zmieniać poprzez odpowiednie korygowanie ilości składników wytwarzanej ze środka chemicznego pianki żelującej. Dodatkowym korzystnym efektem stosowania, przykładowo pianki silikatowej, jest uniknięcie powstawania w trakcie żelowania pianki szkodliwych dla ludzi i środowiska czynników chemicznych.

Wynalazek został bliżej objaśniony w przykładzie wykonania na rysunku, gdzie fig. 1 przedstawia schematycznie ścianę zawałową z dwoma utrzymywanymi wzdłuż zrobów chodnikami przyścianowymi w widoku z góry, fig. 2 - również schematycznie przedstawiony wycinek chodnika podścianowego z zaznaczoną strefą zawałową przy chodniku w widoku z góry, a fig. 3 - schemat poglądowy chodnika przyścianowego z fragmentem strefy zawałowej w przekroju poprzecznym.

Ściana 1 prowadzona jest po rozciągłości pokładu z dwoma przyścianowymi chodnikami 2, 3 utrzymywanymi wzdłuż zrobów 4, z których chodnik 2 jest chodnikiem podścianowym, a chodnik 3 pełni rolę chodnika wentylacyjnego. Dla utrzymania chodników 2, 3, wzdłuż ich obudowy 5 w miarę postępu ściany 1 buduje się kaszty podporowe 6 z prefabrykowanych elementów drewnianych 6a. W kasztach podporowych 6 między prefabrykowanymi elementami drewnianymi 6a zabudowuje się w trakcie ich wznoszenia rury stalowe 7, które jednymi końcami wyprowadzone są do przestrzeni chodnika 2, 3, a drugimi końcami wystają do przestrzeni gruzowiska zawałowego 4. Przez rury stalowe 7 do gruzowiska zawałowego 4 wtłacza się piankę silikatową o długim okresie żelowania, w przybliżeniu 30 s - 60 s, co umożliwia dobrą penetrację zatłoczonej pianki do pustych przestrzeni tego gruzowiska zawałowego 4. W miarę postępu ściany 1 z chodników 2, 3 wierci się w ich części przystropowej otwory 8 skierowane nad kaszty podporowe 6 w stronę zawału 4, przez które to otwory 8 zatłacza się piankę silikatową o długim okresie żelowania, zapewniającym dobre wypełnienie szczelin i spękań w otaczającym te otwory 8 górotworze. Dla dopełnienia uszczelnienia ociosu chodnika 2, 3 przystępuje się do wypełnienia pianką silikatową wolnych przestrzeni 9 za obudową 5 ociosu utrzymywanego chodnika 2, 3, a więc do wypełnienia wolnych przestrzeni 9 w kasztach podporowych 6, między kasztami podporowymi 6, a także między kasztami podporowymi 6 i obudową 5 ociosu chodników 2, 3, do czego używa się pianki silikatowej o krótkim okresie żelowania, około 5 s. Piankę silikatową w tym przypadku można zatłaczać do umieszczonych w wolnych przestrzeniach 9 pojemników 10, najlepiej pojemników 10 wykonanych z porowatych materiałów elastycznych, przepuszczających piankę silikatową przy odpowiednio wysokim ciśnieniu wewnętrznym. Pozwala to na dodatkowe poklejenie między sobą pojemników 10 i sklejenie ich z otoczeniem, co dodatkowo uszczelnia ociosy chodników 2, 3 przed przenikaniem powietrza wentylującego ścianę.

Claims (7)

1. Sposób uszczelniania chodnika przyścianowego utrzymywanego wzdłuż zrobów ściany zawałowej, w którym w przestrzeni odzawałowej wyrobiska ścianowego wzdłuż ociosu utrzymywanego wyrobiska chodnikowego, sukcesywnie do postępu ściany wykonuje się kaszty podporowe, najlepiej z prefabrykatów drewnianych, a ocios utrzymywanego chodnika wzdłuż kasztów podporowych doszczelnia się materiałem wiążącym lub tkaniną nieprzepuszczalną, z wypełnianiem wolnych przestrzeni pomiędzy kasztami podporowymi, gruzowiskiem zawałowym i obudową utrzymywanego chodnika, znamienny tym, że w trakcie budowy kasztów podporowych (6) w ich konstrukcji umieszcza się elementy przepustowe (7), łączące przestrzeń utrzymywanego chodnika (2, 3) z gruzowiskiem zawałowym (4) znajdującym się za kasztami podporowymi (6), po czym przez te elementy przepustowe (7) do gruzowiska zawałowego (4) wtłacza się spieniony środek chemiczny o dobranym czasie żelowania, przy czym również sukcesywnie za budową kasztów podporowych (6) w części przystropowej utrzymywanego chodnika (2, 3) wierci się otwory (8) skierowane nad kaszty podporowe (6) i zatłacza się przez nie żelującą piankę, a w końcu wolne przestrzenie (9) w kasztach podporowych (6), między kasztami podporowymi (6), oraz gruzowiskiem zawałowym (4) i obudową (5) ociosu utrzymywanego chodnika (2, 3) wypełnia się również spienionym środkiem chemicznym o dobranym czasie żelowania.

2. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że do gruzowiska zawałowego (4) wtłacza się żelującą piankę o długim okresie żelowania, a do wypełniania pustek w kasztach podporowych (6) oraz wolnych przestrzeni (9) za obudową (5) ociosu utrzymywanego chodnika (2, 3) używa się żelującej pianki o krótkim okresie żelowania, zwłaszcza zaś pianki silikatowej.

3. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że elementy przepustowe (7) wykonuje się ze sztywnych rurek z jednej strony wyprowadzonych do przestrzeni utrzymywanego chodnika (2, 3), a z drugiej strony wystających poza ścianę kasztu podporowego (6/.

4. Sposób według zastrz. 1 albo 2 albo 3, znamienny tym, że okresowo powtarza się wykonywanie otworów (8) w części przystropowej utrzymywanego chodnika (2, 3) i zatłaczanie przez nie żelującej pianki.

5. Sposób według zastrz. 4, znamienny tym, że przez otwory (8) wykonywane w części przystropowej zatłacza się żelującą piankę o długim okresie żelowania.

6. Sposób według zastrz. 1 albo 2 albo 3, znamienny tym, że wolne przestrzenie (9) pomiędzy obudową (5) ociosu utrzymywanego chodnika (2, 3), gruzowiskiem zawałowym (4) i kasztami podporowymi (6) wypełnia się żelującą pianką zatłaczaną do umieszczonych w tych wolnych przestrzeniach (9) pojemników (10).

7. Sposób według zastrz. 6, znamienny tym, że żelującą piankę zatłacza się do pojemników (10) wykonanych z porowatych materiałów elastycznych.