PL216867B1 - Zestaw prętów uziemiających i sposób łączenia prętów uziomowych - Google Patents

Description

Przedmiotem wynalazku jest zestaw prętów uziemiających i sposób łączenia prętów uziomowych przeznaczonych do instalacji odgromowej.

Znany jest z polskiego opisu zgłoszenia patentowego nr 375 515 uziom pionowy rurowy z wypełnieniem termo lub chemoutwardzalnym, który jest bardzo kosztowny i skomplikowany w stosowaniu, a ponadto ze względu na zastosowanie materiałów chemicznych nie jest nieobojętny dla środowiska.

Znany jest z polskiego opisu zgłoszenia patentowego nr 331 913 uziom pionowy, prętowy, który wymaga stosowania prętów dużych średnicach oraz złożonej i trudnej obróbki wiórowej długich prętów dla uzyskania trzpienia i stożka i to tak by dokładnie były ze sobą spasowane.

Z polskiego opisu ochronnego wzoru użytkowego nr Ru 54 946 znany jest zespół uziemiający składający się m.in. z elementu dolnego i co najmniej jednego elementu górnego. Dolny koniec elementu górnego ma osiowy otwór, w którym osadzony jest walcowo-stożkowy górny koniec elementu dolnego, przy czym w szczelinie obwodowej i czołowej utworzonej pomiędzy ściankami otworu osiowego oraz walcowo-stożkowego górnego końca elementu dolnego znajduje się tulejka z ołowiu.

Z polskiego opisu ochronnego wzoru użytkowego nr Ru 61 872 znany jest zestaw uziemiający składający się z zaostrzonego pręta, posiadającego na drugim końcu czop, który w swej górnej części ma kształt stożkowego walca, a dolna jego część, rozszerzająca się stożkowo ku dołowi, ma wzdłużne karby w kształcie odwróconej litery V oraz co najmniej jednego pręta przedłużającego z nieprzelotowym otworem o przekroju równym średnicy walcowej, karbowanej części czopa i nieco mniejszym od średnicy zewnętrznej, stożkowej części czopa, częścią walcową i karbowaną z drugiej strony.

Znane rozwiązania posiadają szereg niedogodności polegających na tym, że ich realizacja wymaga skomplikowanej obróbki wiórowej do utworzenia np. powierzchni walcowo-stożkowej lub stożkowej. Z kolei wykorzystanie kształtu stożka wymaga dużej precyzji wykonania, co zawsze podnosi koszty produkcji. Ponadto wykonanie powyższych rozwiązań wymaga obróbki długich elementów takich jak pręty, a konieczność wiercenia otworów w prętach powoduje, że muszą one mieć odpowiednio dużą średnicę bo inaczej połączenie nie będzie odpowiednio mocne i nie zapewni pewnego połączenia mechanicznego i elektrycznego. Zwłaszcza w sytuacji kiedy trzeba posłużyć się elementem pośrednim jakim jest tulejka ołowiana, która nie daje dobrego połączenia mechanicznego i elektrycznego, ani nie chroni też przed korozją.

Znane rozwiązania nie gwarantują też połączenia na tyle pewnego, że w sytuacji konieczności wyciągnięcia pręta z ziemi nie ma pewności, że uda się wyjąć wszystkie elementy.

Zestaw uziemiający według wynalazku składają się z co najmniej dwóch prętów i tulejki łączącej według wynalazku charakteryzuje się tym, że jeden koniec pręta ma na końcu walcowe zmniejszenie średnicy którego w końcówce jest walcowy, nieprzelotowy otwór, a koniec drugiego pręta ma kolejno: pierwsze walcowe zmniejszenie średnicy, drugie walcowe zmniejszenie średnicy, za którym jest rozszerzenie średnicy w kształcie odwróconego stożka ściętego zakończonego końcówką w kształcie niskiego walca, a tulejka ma wewnątrz przelotowy otwór o kształcie zmieniającym się kolejno: z walca o większej średnicy na krótki walec o mniejszej średnicy, odwrócony stożek ścięty i walec o średnicy równej średnicy większej podstawy stożka ściętego.

Według wynalazku sposób łączenia prętów uziomowych z użyciem tulejki łączącej, charakteryzuje się tym, znamienny tym, że pręty łączy się przez zaciskanie końcówki jednego na drugim, przy czym zabieg zacisku przeprowadza się wewnątrz tulejki łączącej powierzchnią zacisków mającą kształt stożka ściętego. Średnica prętów oraz zewnętrzna średnica tulejki łączącej są, korzystnie, sobie równe.

Zestaw uziemiający przedstawiono na rysunku na którym fig. 1 przedstawia przekrój osiowy jednego końca pręta, fig. 2 przedstawia osiowy przekrój drugiego końca pręta, fig. 3 przedstawia tulejkę łączącą w przekroju osiowym, a fig. 4 przekrój osiowy zestawu po połączeniu elementów.

P r z y k ł a d w y k o n a n i a

Zestaw prętów uziemiających składa się z dwóch prętów 1 i 2 i tulejki łączącej 3, przy czym jeden koniec pręta 1 ma na końcu 4 walcowe zmniejszenie średnicy którego przekrój w końcówce jest walcowy, nieprzelotowy otwór 5, a koniec drugiego pręta 2 ma kolejno: pierwsze walcowe zmniejszenie średnicy 6, drugie walcowe zmniejszenie średnicy 7, za którym jest rozszerzenie średnicy 8 w kształcie odwróconego stożka ściętego zakończonego końcówką 9 w kształcie niskiego walca, a tulejka ma wewnątrz przelotowy otwór o kształcie zmieniającym się kolejno: z walca 10 o większej

PL 216 867 B1 średnicy na krótki walec 11 o mniejszej średnicy, odwrócony stożek ścięty 12 i walec 13 o średnicy równej średnicy większej podstawy stożka ściętego 12.

Według wynalazków sposób łączenia prętów uziomowych z użyciem tulejki łączącej charakteryzuje się tym, że pręty 1 i 2 łączy się przez zaciskanie końcówki jednego na drugim, przy czym zabieg zacisku przeprowadza się wewnątrz tulejki łączącej 3 powierzchnią zaciskową 12 mającą kształt stożka ściętego, na której powstaje siła ściskająca wystarczająca do zaciśnięcia końca jednego pręta 1 na stożkowym zakończeniu 8 pręta 2. Średnica prętów 1 i 2 oraz zewnętrzna średnica tulejki łączącej 3 są sobie równe.

Ten sposób łączenia prętów pozwala na ich łączenie zarówno przed wbijaniem w ziemię jak i podczas wbijania w ziemię. Połączenie jest pewne zarówno pod względem mechanicznym jak i elektrycznym. Daje połączenie o szerokości równej średnicy prętów, co pozwala na pewne osadzenie ich w ziemi, nie czekając na zaciśnięcie się gruntu po wbiciu prętów połączonych elementami o średnicy zewnętrznej większej niż średnica łączonych prętów lub rur. Oczywiście ze względu na równość powierzchni bocznej całego zestawu, zaletą tego rozwiązania są mniejsze opory przy wbijaniu zestawy w grunt.

Claims (3)

1. Zestaw prętów uziemiających składający się z prętów i tulejki łączącej, znamienny tym, że składa się z co najmniej z dwóch prętów (1) i (2) i tulejki łączącej (3), przy czym jeden koniec pręta (1) ma na końcu (4) walcowe zmniejszenie średnicy którego w końcówce jest walcowy, nieprzelotowy otwór (5), a koniec drugiego pręta (2) ma kolejno: pierwsze walcowe zmniejszenie średnicy (6), drugie walcowe zmniejszenie średnicy (7), za którym jest rozszerzenie średnicy (8) w kształcie odwróconego stożka ściętego zakończonego końcówką (9) w kształcie niskiego walca, a tulejka ma wewnątrz przelotowy otwór o kształcie zmieniającym się kolejno: z walca (10) o większej średnicy na krótki walec (11) o mniejszej średnicy, odwrócony stożek ścięty (12) i walec (13) o średnicy równej średnicy większej podstawy stożka ściętego (12).

2. Sposób łączenia prętów uziomowych z użyciem tulejki łączącej, znamienny tym, że pręty (1) i (2) łączy się przez zaciskanie końcówki jednego na drugim, przy czym zabieg zacisku przeprowadza się wewnątrz tulejki łączącej (3) powierzchnią zaciskową (12) mającą kształt stożka ściętego.

3. Sposób łączenia prętów według zastrz. 1, znamienny tym, że średnica prętów (1) i (2) oraz zewnętrzna średnica tulejki łączącej (3) są, korzystnie, sobie równe.