PL217275B1 - Implanto-dystraktor stomatologiczny - Google Patents

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest implanto-dystraktor stomatologiczny znajdujący zastosowanie w mocowaniu sztucznego uzębienia, zwłaszcza w powiązaniu z nadbudową tkanki kości szczękowej pacjenta.

Znana jest z polskiego opisu patentowego nr 182766 proteza zębowa zawierająca wszczep stomatologiczny z płaszczem umieszczonym w otworze wykonanym w kości szczękowej pacjenta i element wsporczy wychodzący z otworu na zewnątrz, przy czym element wsporczy zawiera co najmniej jedną płaską powierzchnię zwróconą promieniowo na zewnątrz, a płaszcz jest promieniowo ruchomy wewnątrz otworu od pierwszego położenia skurczonego do drugiego położenia rozszerzonego i zawiera wewnętrzne odsądzenie. Na wewnętrznym odsądzeniu opiera się łeb ciągnącej śruby z gwintowanym trzonem przebiegającym do końca płaszcza połączonego z rozszerzającą nakrętką o kształcie ściętego stożka, sprzęgającą się z bocznymi ścianami płaszcza, przy czym trzon ciągnącej śruby jest połączony z wewnętrzną gwintowaną wnęką rozszerzającej się nakrętki, zaś filarowy kołnierz ma na swej wewnętrznej powierzchni co najmniej jedną płaską powierzchnię, zwróconą promieniowo do wnętrza, która styka się ze zwróconymi promieniowo powierzchniami elementu wsporczego zabezpieczając filarowy kołnierz przed obrotem względem wszczepu stomatologicznego.

Implanto-dystraktor stomatologiczny według wynalazku charakteryzuje się tym, że w przelotowym otworze korpusu usytuowana jest rozporowa śruba, której jeden koniec ma przyporządkowaną oporową stopkę, zaś drugi zakończony jest łącznikiem dla części protetycznej, ponadto długość gwintowanego trzonu rozporowej śruby jest większa niż długość korpusu, zaś korpus na zewnętrznej, nagwintowanej powierzchni ma co najmniej jeden podłużny rowek usytuowany równolegle do podłużnej osi korpusu, i dalej, oporową stopkę stanowi tytanowa płytka, korzystnie zaś stanowi ją tytanowy śrut w postaci kulek.

W odniesieniu do znanego stanu techniki, implanto-dystraktor stomatologiczny według wynalazku, zawierający w przelotowym otworze korpusu rozporową śrubę, której jeden koniec ma przyporządkowaną oporową stopkę, ma ten korzystny skutek, że umożliwia przemieszczenie tkanki kości szczękowej na pożądaną wysokość i jednocześnie zabezpiecza implanto-dystraktor przed obrotem.

Przedmiot wynalazku przedstawiono w przykładzie wykonania na rysunku na którym fig. 1 przedstawia implanto-dystraktor w przekroju osiowym, zaś fig. 2 - implanto-dystraktor z uniesioną tkaną kości szczękowej.

W rozwiązaniu według wynalazku, w przelotowym otworze 1 korpusu 2 usytuowana jest rozporowa śruba 3, której jeden koniec ma przyporządkowaną oporową stopkę, zaś drugi zakończony jest łącznikiem 3ą dla części protetycznej. Długość gwintowanego trzonu 3b rozporowej śruby 3 jest większa niż długość korpusu 2. Korpus 2 na zewnętrznej, nagwintowanej powierzchni ma co najmniej jeden podłużny rowek 2ą usytuowany równolegle do podłużnej osi korpusu 2. Oporową stopkę stanowi tytanowa płytka 4, zaś korzystnie stanowi ją tytanowy śrut w postaci kulek 5. Implanto-dystraktor stosuje się do mocowania sztucznego uzębienia oraz do nadbudowy tkanki kości szczękowej. W tym celu w kości szczękowej wykonuje się otwór o głębokości nie większej niż długość korpusu 2 i poprzeczną szczelinę, w której umieszcza się oporową stopkę w postaci tytanowej płytki 4. Następnie w otwór kości szczękowej wkręca się do oporu korpus 2 wraz, z nie pokazaną na rysunku śrubą zaślepiającą. Po usunięci zaślepiającej śruby wkręca się rozporową śrubę 3, zaś boczne ściany kości szczękowej perforuje się przez wykonanie nacięć 6, w celu zwiększenia jej podatności na odkształcenie. Dystrakcję kości szczękowej przeprowadza się wkręcając rozporową śrubę 3, aż do oparcia się jej kołnierza 3ę o czoło korpusu 2. W innej wersji rozwiązania, przed wkręceniem korpusu 2, w otwór kości wkłada się tytanowy śrut w postaci kulek 5, co zapewnia korzystny rozkład nacisków na dennej części otworu.

Claims (5)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Implanto-dystraktor stomatologiczny, zawierający przelotowy korpus z zewnętrznym i wewnętrznym gwintem, znamienny tym, że w przelotowym otworze (1) korpusu (2) usytuowana jest rozporowa śruba (3), której jeden koniec ma przyporządkowaną oporową stopkę (4, 5), zaś drugi zakończony jest łącznikiem (3a) dla części protetycznej.

   PL 217 275 B1
2. 2. Implanto-dystraktor według zastrz. 1, znamienny tym, że długość gwintowanego trzonu rozporowej śruby (3) jest większa niż długość korpusu (2).
3. 3. Implanto-dystraktor według zastrz. 1 albo 2, znamienny tym, że korpus (2) na zewnętrznej, nagwintowanej powierzchni ma co najmniej jeden podłużny rowek (2a) usytuowany równolegle do podłużnej osi korpusu (2).
4. 4. Implanto-dystraktor według zastrz. 1, znamienny tym, że oporową stopkę stanowi tytanowa płytka (4).
5. 5. Implanto-dystraktor według zastrz. 1, znamienny tym, że oporową stopkę stanowi śrut w postaci kulek (5).