PL217337B1 - Sposób modyfikacji białka bobiku - Google Patents

Abstract

Sposób modyfikacji białka bobiku, w drodze wstępnej obróbki mikrofalami o częstotliwości 2450 MHz w czasie 1 minuty, hydrolizy za pomocą pepsyny stosowanej w ilości 1% wagowy w stosunku do masy białek, przy pH = 1,6 w temperaturze 35°C w czasie 48 godzin, zatężenia co najwyżej do około 20% s.m., pasteryzacji, plasteinowania w obecności pepsyny, przy pH = 5,5 w temperaturze 40°C przy stosunku wagowym pepsyny do białka 1 : 100 i wytrącenia otrzymanej plasteiny etanolem dodanym w objętości równej objętości plasteinowanej próby, znamienny tym, że modyfikacji poddaje się 50% zawiesinę wodną izolatu białka bobiku, otrzymanego w drodze kilkakrotnej ekstrakcji odtłuszczonej mąki z nasion bobiku 0,02n NaOH w temperaturze 50°C w czasie 0,5 h, połączenia uzyskanych ekstraktów, doprowadzenia wartości pH ekstraktów do 4,6, odwirowania skoagulowanego białka, przemycia go etanolem oraz wysuszenia w temperaturze 70°C, zaś reakcję plasteinowania hydrolizatu białkowego prowadzi się w czasie 10 godzin.

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest urządzenie do magnetoterapii terapii zmiennym polem magnetycznym wytwarzanym przez wirujący układ magnesów stałych o odpowiedniej konfiguracji biegunów magnetycznych, połączonych z niemagnetycznym walcem wprawianym w ruch obrotowy silnikiem elektrycznym z możliwością regulacji częstotliwości obrotów (Rys. 1).

Wytwarzanie zmiennego pola magnetycznego poprzez ruch magnesów stałych jest zagadnieniem od dawna dobrze znanym i wykorzystywanym w wielu technologiach przemysłowych, między innymi w separacji materiałów o różniących się właściwościach magnetycznych, a także w terapii medycznej. Istotą wynalazków opartych na wykorzystaniu zmiennego pola magnetycznego wytwarzanego przez ruch magnesów stałych jest zazwyczaj rozwiązanie konstrukcyjne modelujące przestrzenną geometrię wytwarzanego pola magnetycznego oraz jego zmiany w czasie, dostosowane w sposób najbardziej optymalny do potrzeb danego procesu fizycznego.

Z opisu patentu nr JPH 1043317 (A) znane jest urządzenie do terapii medycznej polem magnetycznym wytwarzanym przez magnesy stałe w kształcie półpierścieni, o kierunku namagnesowania wzdłuż najkrótszego wymiaru, osadzone na powierzchni walca, który może się obracać. Kształt magnesów, ich kierunek namagnesowania i sposób osadzenia na walcu decydują o wartości indukcji magnetycznej, kierunku linii sił pola magnetycznego i gradiencie tego pola w najbliższej przestrzeni otaczającej osłonę walca, a więc w przestrzeni istotnej dla skuteczności terapii. Bazując na podstawach teorii magnetyzmu można zauważyć, że w przypadku patentu JPH 1043317 (A) wartość indukcji magnetycznej przy powierzchni większej części cylindra otaczającego walec będzie bliska zeru ze względu na odległość pomiędzy powierzchnią cylindra a powierzchnią biegunów magnetycznych oraz, pośrednio, duży współczynnik odmagnesowania. Linie sił pola o indukcji znacząco większej od zera będą się zamykały w pobliżu styku magnesów z powierzchnią cylindra otaczającego walec z uwagi na bliską odległość pomiędzy biegunami N i S, a gradient pola magnetycznego w kierunku prostopadłym do cylindra, w przestrzeni przylegającej do powierzchni styku magnesów z cylindrem, będzie miał dużą wartość, ograniczając głębokość wnikania pola magnetycznego do ciała pacjenta poddawanego terapii.

Z opisu zgłoszeniowego nr WO 9629114 znane jest urządzenie do terapii magnetycznej bazujące na zasadzie poruszających się magnesów stałych. W urządzeniu tym magnesy osadzone są na obracającej się płaskiej tarczy lub taśmie napędzanej silnikiem elektrycznym. Autorzy opisu tego patentu koncentrują się głównie na samej idei zastosowania magnesów stałych w magnetoterapii jako alternatywy dla urządzeń bazujących na polu magnetycznym wytwarzanym przy użyciu prądu przemiennego.

Z opisu zgłoszeniowego nr WO 9817348 znane jest urządzenie do terapii polem magnetycznym wytwarzanym przez ruch magnesów stałych osadzonych parami na pierścieniu umiejscowionym na zewnątrz pustego w środku cylindra. Magnesy wraz z pierścieniem mogą przemieszczać się wzdłuż osi cylindra, obracać lub wykonywać ruch drgający. Bardzo skomplikowana konstrukcja urządzenia nie wynika ze szczególnych potrzeb magnetoterapii, natomiast istotnie podnosi jego koszty produkcji.

Głównym elementem urządzenia do magnetoterapii według wynalazku (Rys. 1) jest diamagnetyczny walec (1), na którym osadzone są magnesy stałe w ilości odpowiadającej wielokrotności elementów (2), w ten sposób, że jeden biegun każdego magnesu (3) znajduje się na zewnątrz walca, a drugi biegun (4) wewnątrz walca. Kombinacje układu biegunów magnetycznych pozwalają na modelowanie przestrzennego rozkładu indukcji pola magnetycznego wokół walca. Wprawienie walca w ruch obrotowy pozwala zmieniać w czasie, w przestrzeni otaczającej go, zarówno kierunek wektora indukcji magnetycznej jak i jego wartość oraz zwrot z częstotliwością zależną od wymogów efektywności magnetoterapii, za pomocą silnika elektrycznego (5), zasilanego baterią akumulatorów (6) i sterowanego regulatorem obrotów (7) oraz połączonego z walcem za pośrednictwem przekładni mechanicznej (8).

Jako magnesy stałe mogą być użyte dowolne rodzaje poczynając od stopów alnico, poprzez magnesy ferrytowe do nowoczesnych magnesów produkowanych z wykorzystaniem pierwiastków ziem rzadkich. Użycie nowoczesnych magnesów charakteryzujących się stosunkowo wysoką remanencją (rzędu 500 ml na powierzchni biegunów), pozwala na proste ich osadzenie na walcu w otworach z przesuniętymi równolegle osiami na odległość, która po połączeniu dwóch magnesów biegunami różnoimiennymi powoduje ich unieruchomienie bez stosowania dodatkowych zamocowań. W przypadku użycia magnesów o małej remanencji wskazane byłoby ich dodatkowe mocowanie w otworach walca.

PL 217 337 B1

Walec z magnesami osadzony jest na dwóch prostopadłościennych podstawach (9), z których jedna zawiera silnik (5), baterie (6) i regulator obrotów (7), natomiast druga posiada komorę, zawierającą substancję (10), np. suchy piasek, zwiększającą stabilność położenia urządzenia na podłożu. Walec zamontowany jest na podstawach (9) w takim miejscu powierzchni bocznych prostopadłościanów, że odległości (d1, d2, d3, d4) walca (1) z magnesami od podłoża, na którym stoją będą zmieniać się w zależności od tego, która z czterech powierzchni bocznych (9a, 9b, 9c, 9d) prostopadłościanu będzie się stykać z podłożem (Rys. 2). Zmiana odległości biegunów magnesów od podłoża pozwala to na skokową regulację wartości indukcji magnetycznej w obszarze przylegającym do powierzchni, na której stoi urządzenie.

Zaletą wynalazku jest stosunkowo prosta konstrukcja i niewysokie koszty produkcji w porównaniu z powszechnie używanymi w placówkach medycznych urządzeniami do magnetoterapii wykorzystującymi cewki magnetyczne zasilane prądem przemiennym.

Korzystnym jest, że w przypadku urządzenia według wynalazku wektor indukcji magnetycznej w dowolnym punkcie pola zmienia wszystkie parametry, tzn. kierunek, zwrot i wartość w czasie równym okresowi obrotu walca, natomiast w urządzeniach wykorzystujących pole magnetyczne cewek zasilanych prądem przemiennym wektor indukcji zmienia tylko wartość i zwrot.

Korzystnym jest, że w przypadku urządzenia według wynalazku namagnesowanie magnesów wzdłuż największego wymiaru skutkuje małym współczynnikiem odmagnesowania, co sprzyja stosukowo łatwemu magnesowaniu i osiąganiu możliwie wysokich wartości indukcji pola na powierzchni biegunów, a konfiguracja biegunów i sposób wmontowania magnesów do walca umożliwiają osiąganie znaczących wartości indukcji magnetycznej w przestrzeni otaczającej walec, decydującej o głębokości wnikania pola magnetycznego do ciała pacjenta i wpływającej na skuteczność terapii.

Korzystnym jest, że urządzenie według wynalazku pozwala na ograniczenie działania pola magnetycznego do miejsc wymagających terapii, np. kręgosłupa i jego najbliższego otoczenia, w odróżnieniu od cewek magnetycznych, gdzie w przypadku terapii kręgosłupa pole magnetyczne działa na wszystkie organy umieszczone we wnętrzu cewki.

Korzystnym jest, że walec z magnesami może składać się z mniejszych elementów (2), montowanych w ilości potrzebnej do uzyskania wymaganej długości urządzenia.

Korzystnym jest, że rozwiązanie konstrukcyjne według wynalazku pozwala na łatwe modelowanie geometrii pola magnetycznego poprzez zmianę konfiguracji biegunów.

Claims (3)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Urządzenie do magnetoterapii, znamienne tym, że posiada wirujący diamagnetyczny walec (1), osadzony na podstawach (9), do którego wmontowane są magnesy stałe o kierunku namagnesowania prostopadłym do osi walca (1), połączone w elementy (2) składające się z dwóch magnesów, z których każdy ma jeden biegun magnetyczny (3) zlokalizowany na zewnątrz walca (1), a drugi biegun (4) wewnątrz walca (1).
2. 2. Urządzenie do magnetoterapii według zastrz. 1, znamienne tym, że osie każdego z dwóch magnesów elementu (2) przesunięte są względem siebie wzdłuż osi walca (1) na taką odległość, która po zetknięciu magnesów biegunami różnoimiennymi, pozwala na ich unieruchomienie w otworach walca.
3. 3. Urządzenie do magnetoterapii według zastrz. 1, znamienne tym, że osadzenie walca (1) na podstawach (9) wykonane jest w ten sposób, że każda z czterech odległości (d1, d2, d3, d4) pomiędzy punktem osadzenia (11) walca (1) a bokami (9a, 9b, 9c, 9d) podstawy (9) ma inną wartość, co pozwala na skokową zmianę odległości powierzchni magnesów od podłoża, na którym urządzenie stoi, poprzez ustawienie na odpowiednim boku prostopadłościennej podstawy (9).