PL217453B1 - Instalacja wodociągowa z wodomierzem - Google Patents

Description

Przedmiotem wynalazku jest instalacja wodociągowa z wodomierzem, mającym zastosowanie do pomiaru objętości wody pobranej przez odbiorcę.

Znana jest instalacja wodociągowa opisana w książce Zbigniewa Heidricha pt. „Wodociągi i kanalizacja, podręcznik dla technikum, część 1”, wydanej przez Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne w Warszawie w 1999 r. Instalacja ma wodomierz umieszczony w przerwę instalacji wodociągowej tak, że woda przepływa przez wodomierz ku górze i wskazania wodomierza odczytywane są na podstawie położenia wskazówek oraz kół liczydła, znajdujących się na wodomierzu w pozycji nieodwróconej. Wodomierz ten składa się z obudowy, w której ułożyskowane jest koło łopatkowe o łopatkach prostych, wprawiane w ruch obrotowy strumieniem przepływającej przez wodomierz wody. Koło to przez przekładnię zębatą napędza cztery wskazówki, pokazujące na tarczy zaopatrzonej w skale ułamki dziesiętne metra sześciennego wody, która przepłynęła przez wodomierz. Ponadto, znany wodomierz ma liczydło, napędzane przez dodatkową przekładnię zębatą, mające sześć tarcz z cyframi od 0 d 9 na obwodzie i wskazujące całkowitą ilość metrów sześciennych wody, która przepłynęła przez wodomierz, przy czym całe wnętrze obudowy wodomierza wypełnione jest wodą, a obudowa zabezpieczona została przed otwarciem przez osoby niepowołane za pomocą plomby.

Podobna instalacja znana jest z książki Waldemara Żuchowskiego pt. „Wodociągi i kanalizacja projektowanie, montaż, eksploatacja, modernizacja, część 3”, wydanej przez wydawnictwo Verlag w Dashofer w 2001 r. Budowa wodomierza jest analogiczna, jak wodomierza opisanego w książce Zbigniewa Heidricha z tą różnicą, że wodomierz wyposażony jest w pięć tarcz z cyframi, wskazującymi całkowitą ilość metrów sześciennych wody, która przepłynęła przez wodomierz.

Z polskiego opisu patentowego nr 156850 znany jest wodomierz zbudowany podobnie, jak wodomierz opisany w książce Zbigniewa Heidricha z tą różnicą, że zamiast koła łopatkowego o łopatkach prostych ma walec zaopatrzony w łopatki śrubowe, a część pomiarowa ze wskazówkami i liczydłem, pokazująca ilość wody, która przepłynęła przez wodomierz może być wymieniana. Instalacja tego znanego wodomierza jest taka sama, jak wodomierza opisanego w książce Zbigniewa Heidricha.

Z kolei z polskiego opisu patentowego nr 167382 znany jest wodomierz o konstrukcji analogicznej, jak wodomierz opisany w książce Zbigniewa Heidricha, mający tę różnicę, że koło zaopatrzone w skrzydełka i napędzane strumieniem wody przepływającej przez wodomierz umieszczone zostało w oddzielnej komorze obudowy, a pozostała część obudowy jest sucha. Instalacja tego wodomierza jest identyczna, jak wodomierza opisanego w książce Zbigniewa Heidricha.

Także z książki Antoniego Waldemara Żuchowskiego i Feofanov'a ^ij'a Aleksandrovic'a pt. „Współczesne metody renowacji sieci wodociągowych i kanalizacyjnych”, wydanej przez Wydawnictwo Uczelniane Politechniki Koszalińskiej w Koszalinie w 2006 r, znany jest wodomierz tak samo zbudowany i instalowany w taki sam sposób, jak wodomierz znany z książki Zbigniewa Heidricha.

Instalacja wodociągowa z wodomierzem według wynalazku charakteryzuje się tym, że pionowa rura wodociągowa doprowadzająca wodę ku górze do pomieszczeń użytkownika zaopatrzona jest w dwie złączki kątowe powodujące zmianę kierunku przepływu wody w dół. Za drugą złączką jest zawór odcinający, który z kolei łączy się z wodomierzem ustawionym tak, żeby woda przepływała przez niego w dół. Do wylotu wodomierza przyłączone jest jedno odgałęzienie rozgałęźnika trójdrożnego, a drugie rozgałęzienie skierowane w dół zaopatrzone jest w zawór spustowy. Trzecie odgałęzienie łączy się poprzez złączkę kątową z pionową rurą odprowadzającą wodę do dalszej części instalacji wodociągowej.

Instalacja zaopatrzona jest wodomierz, który ma na części obudowy, w której znajdują się wskazówki i liczydło, umieszczoną pionową nakładkę, złożoną z kołpaka z otworem o wielkości pozwalającej uwidocznić wskazówki i liczydło. Nakładka przymocowana jest do obudowy promieniowo usytuowanym wkrętem. Naprzeciwko otworu jest umieszczona płyta dolna nachylona pod kątem 45° do której przymocowane jest dolne zwierciadło płaskie. Płyta połączona jest z płytą pionową, która z kolei łączy się z płytą górną nachyloną pod kątem 45° stopni do płyty pionowej, przy czym do niej zamocowane jest górne zwierciadło płaskie.

Nakładka wodomierza zwrócona jest częścią zwierciadeł (6, 9) w stronę, z której będzie się odbywał odczyt wskazań wodomierza, korzystnie od ściany, przy której prowadzona jest instalacja wodociągowa.

Głównymi zaletami instalacji wodociągowej z wodomierzem według wynalazku są możliwość łatwego usunięcia wody z wodomierza, bez jej nielegalnego poboru oraz łatwy odczyt wskazań wodoPL 217 453 B1 mierza, mimo odwrócenia wskazówek i liczydła. Dodatkowymi zaletami rozwiązania według wynalazku są prosta budowa nakładki, łatwa instalacja wodomierza i możliwość zastosowania różnych typów wodomierzy oraz niezawodność działania.

Przedmiot wynalazku pokazany jest w przykładzie wykonania na rysunkach, z których fig. 1 przedstawia wodomierz z nałożoną nakładką, widzianą w przekroju porzecznym, fig. 2 przedstawia wygląd nakładki w widoku z przodu, a fig. 3 pokazuje instalację wodociągową z wodomierzem w ujęciu schematycznym.

Instalacja wodociągowa z wodomierzem według wynalazku charakteryzuje się tym, że pionową rurę wodociągową 10, doprowadzającą wodę ku górze do pomieszczeń użytkownika, zaopatruje się w dwie złączki kątowe 11, 12, powodujące zmianę kierunku przepływu wody w dół. Za drugą złączką umieszcza się zawór odcinający 13, który z kolei łączy się z wodomierzem według wynalazku 14, ustawionym tak, żeby woda przepływała przez niego w dół i nakładka wodomierza zwrócona była odbijającą częścią zwierciadeł 3, 9 w stronę, z której będzie się odbywał odczyt wskazań wodomierza, czyli zwykle od ściany, przy której prowadzona jest instalacja wodociągowa. Do wylotu wodomierza przyłącza się jedno odgałęzienie rozgałęźnika trójdrożnego 15, a drugie rozgałęzienie skierowane w dół zaopatruje się w zawór spustowy 16, zaś trzecie odgałęzienie łączy się poprzez złączkę kątową 17 z pionową rurą 18, odprowadzającą wodę do dalszej części instalacji wodociągowej.

Wodomierz według wynalazku ma na części obudowy 1, w której znajdują się wskazówki i liczydło, umieszczoną pionową nakładkę, złożoną z kołpaka 2 z otworem 3, o wielkości pozwalającej uwidocznić wskazówki i liczydło oraz nakładkę mocuje się do obudowy promieniowo usytuowanym wkrętem 4, przy czym kierunek przepływu wody przez wodomierz powinien być zwrócony w dół, czyli odwrotnie, niż przy znanych ze stanu techniki sposobach instalowania wodomierzy. Ponadto, nakładka zbudowana jest z umieszczonej naprzeciwko otworu i nachylonej pod kątem 45° do osi kołpaka płyty dolnej 5, do której przymocowano dolne zwierciadło płaskie 6, zaś nachylona płyta dolna 5 łączy się z płytą pionową 7, która z kolei przechodzi w płytę górną 8, nachyloną też pod kątem 45° stopni do płyty pionowej, a do górnej nachylonej płyty 8 przymocowane zostało górne zwierciadło płaskie 9.

Działanie instalacji wodociągowej z wodomierzem według wynalazku polega na tym, że podczas normalnej eksploatacji zawór odcinający 13 jest otwarty, a zawór spustowy 16 jest zamknięty, a woda przepływa przez wodomierz 14, który mierzy jej objętość. Światło rozproszone przez odwrócone wskazówki i liczydło wodomierza odbija się od dolnego i górnego zwierciadła 6 i 9, dając nieodwrócony obraz wskazówek oraz liczydła, widoczny podczas patrzenia na górne zwierciadło 9 i umożliwiający łatwy odczyt wskazań wodomierza 14. Gdy temperatura w otoczeniu wodomierza obniży się poniżej 0°C i woda nie jest pobierana z instalacji wodociągowej, wówczas zmyka się zawór odcinający 13 i otwiera zawór spustowy 16, przez co wodomierz 14 opróżnia się z wody i nie następuje jej zmarznięcie w wodomierzu, powodujące jego zniszczenie. Gdy woda ma być ponownie pobierana, wtedy zamyka się zawór spustowy 16 i otwiera zawór odcinający 13, co powoduje powrót instalacji wodociągowej do poprzednio opisanego działania.

Claims (3)

1. Instalacja wodociągowa z wodomierzem, znamienna tym, że pionowa rura wodociągowa (10), doprowadzająca wodę ku górze do pomieszczeń użytkownika zaopatrzona jest w dwie złączki kątowe (11, 12), powodujące zmianę kierunku przepływu wody w dół, przy czym za drugą złączką jest zawór odcinający (13), który z kolei łączy się z wodomierzem (14), ustawionym tak, żeby woda przepływała przez niego w dół, zaś do wylotu wodomierza przyłączone jest jedno odgałęzienie rozgałęźnika trójdrożnego (15), a drugie rozgałęzienie skierowane w dół zaopatrzone jest w zawór spustowy (16), zaś trzecie odgałęzienie łączy się poprzez złączkę kątową (17) z pionową rurą 18, odprowadzającą wodę do dalszej części instalacji wodociągowej.

2. Instalacja według zastrz. 1, znamienna tym, że wodomierz (14) ma na części obudowy (1), w której znajdują się wskazówki i liczydło, umieszczoną pionową nakładkę, złożoną z kołpaka (2) z otworem (3), o wielkości pozwalającej uwidocznić wskazówki i liczydło przymocowaną się do obudowy promieniowo usytuowanym wkrętem (4), oraz z umieszczonej naprzeciwko otworu i nachylonej pod kątem 45° do osi kołpaka płyty dolnej (5), do której przymocowane jest dolne zwierciadło płaskie (6), łączącej się z płytą pionową (7), która z kolei łączy się z płytą górną (8), nachyloną pod kątem 45° stopni do płyty pionowej, przy czym do płyty (8) zamocowane jest górne zwierciadło płaskie 9.

PL 217 453 B1

3. Instalacja według zastrz. 2, znamienna tym, że nakładka wodomierza zwrócona jest częścią zwierciadeł (6, 9) w stronę, z której będzie się odbywał odczyt wskazań wodomierza, korzystnie od ściany, przy której prowadzona jest instalacja wodociągowa.