PL217551B1 - Urządzenie samohamowne - Google Patents

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest urządzenie samohamowne, przeznaczone do stosowania w łańcuchu zabezpieczeń osób pracujących na wysokościach.

W łańcuchu zabezpieczeń osób pracujących na wysokościach stosuje się urządzenia zatrzymujące upadek i/lub urządzenia spowalniające, amortyzujące ten upadek. Pracujący na wysokościach człowiek wyposażony jest w osobiste (indywidualne) środki zabezpieczające w postaci szelek bezpieczeństwa. Do przedniej lub tylnej klamry zaczepowej szelek bezpieczeństwa dołączone są elementy łańcucha zabezpieczeń łączące człowieka z punktem konstrukcji stałej. Są to linki lub taśmy bezpieczeństwa, amortyzatory upadku, urządzenia samohamowne, lub kilka tych elementów połączonych szeregowo.

Klasycznym przykładem łańcucha zabezpieczeń jest układ, gdzie do punktu konstrukcji stałej podczepione jest urządzenie samohamowne, do którego dołączona jest linka lub taśma bezpieczeństwa wraz z amortyzatorem bezpieczeństwa. Wszystkie części składowe łańcucha najczęściej połączone są ze sobą zatrzaśnikami, przy czym ostatni z zatrzaśników jest wpięty do klamry zaczepowej szelek bezpieczeństwa pracującego na wysokości człowieka.

Urządzenie samohamowne zbudowane jest w ten sposób, że w obudowie znajduje się bęben, na który nawinięta jest taśma bezpieczeństwa, zakończona pętlą do dołączania elementów łańcucha zabezpieczeń. Bęben wyposażony jest w spiralną sprężynę, powodującą samozwijanie się taśmy w przypadku zwolnienia naciągu - sprężyna zapewnia stały naciąg taśmy łączącej człowieka z urządzeniem samohamownym, co ma podstawowe znaczenie w razie upadku człowieka z wysokości, gdyż bęben wyposażony jest w system zapadkowy, powodujący natychmiastowe zablokowanie wysuwu taśmy z urządzenia w razie wystąpienia nagłego szarpnięcia taśmy.

Znajdujący się w łańcuchu zabezpieczeń amortyzator bezpieczeństwa zapewnia złagodzenie skutków takiego nagłego zadziałania zapadek. Czyli urządzenie samohamowne momentalnie zatrzymuje upadek a łagodne spowolnienie tego upadku zapewnia znajdujący się w łańcuchu zabezpieczeń amortyzator bezpieczeństwa. Po upadku amortyzator bezpieczeństwa wymienia się na nowy. W niektórych rozwiązaniach urządzenie samohamowne wyposażone jest w wewnętrzny hamulec cierny i to on zapewnia złagodzenie skutków nagłego upadku, wtedy w łańcuchu zabezpieczeń nie stosuje się amortyzatora bezpieczeństwa. W tej wersji, po upadku z wysokości sprawdza się i reguluje hamulec.

Celem wynalazku jest zapewnienie możliwości zmniejszenia elementów wchodzących w skład łańcucha zabezpieczeń i tym samym skrócenie jego długości początkowej, a także uproszczenie konstrukcji urządzenia samohamownego.

Urządzenie według wynalazku charakteryzuje się tym, że na powierzchni bębna, na którą nawijana jest taśma bezpieczeństwa, znajdują się zęby, umieszczone na powierzchni walcowej bębna wzdłuż tworzących.

Zalety urządzenia samohamownego według wynalazku zostaną objaśnione w dalszej części opisu przy opisywaniu przykładu wykonania.

Przedmiot wynalazku przedstawiono na rysunku, na którym pokazano urządzenie samohamowne w przekroju poprzecznym przez bęben.

Jak pokazano, na osi 1 umieszczony jest bęben 2, na który nawinięta jest spiralnie, w kilku warstwach, taśma bezpieczeństwa 3. Taśma bezpieczeństwa 3 ma na końcu odszytą szwem 4 pętlę 5, opasującą oś 1. Pętla 5 stanowi nieruchomy koniec taśmy bezpieczeństwa 3. Wolny koniec 6 taśmy bezpieczeństwa 3 wystaje z obudowy 7 urządzenia samohamownego. Na wolnym końcu 6 znajduje się pętla z zatrzaśnikiem do łączenia z osobistymi środkami zabezpieczającymi, czyli z szelkami bezpieczeństwa. W czasie normalnej pracy na wysokości, urządzenie jest podczepione do punktu konstrukcji stałej, a warstwy taśmy bezpieczeństwa 3 wraz z bębnem 2 obracają się wokół osi 1. Wolny koniec 6 taśmy 3 wysuwa się z urządzenia lub jest do niego wciągany zależnie od zmiany odległości człowieka od punktu mocowania urządzenia. Stały naciąg taśmy bezpieczeństwa 3 zapewnia umieszczona w urządzeniu spiralna sprężyna. W przypadku nagłego szarpnięcia za wolny koniec 6 taśmy 3, spowodowanego przez upadek człowieka pracującego na wysokości, następuje wyłamanie zębów 8, znajdujących się na powierzchni walcowej bębna 2, umieszczonych tam wzdłuż tworzących. Zmniejsza się przez to średnica opasania bębna 2 przez warstwy taśmy bezpieczeństwa 3 i te kolejne warstwy przesuwają się po sobie, dostosowując swoją średnicę do zmniejszonej średnicy bębna 2. Energia kinetyczna upadku człowieka jest zamieniana na pracę tarcia poszczególnych warstw taśmy bezpieczeństwa 3, co prowadzi do łagodnego spowolnienia ruchu w dół.

PL 217 551 B1

Urządzenie samohamowne według wynalazku cechuje bardzo prosta konstrukcja, gdyż urządzenie nie musi mieć hamulca wewnętrznego, jest przez to dużo lżejsze. Z kolei z łańcucha zabezpieczeń można wyeliminować amortyzator bezpieczeństwa, dzięki czemu mniejsza jest długość początkowa łańcucha. Naprawa urządzenia, które brało udział w wypadku jest prosta i tania, gdyż wymienia się tylko zębaty bęben 2.

Claims (1)

1. Zastrzeżenie patentowe

   Urządzenie samohamowne z umieszczonym w korpusie bębnem, na który nawinięta jest taśma bezpieczeństwa do łączenia z elementami łańcucha zabezpieczeń, ze spiralną sprężyną zapewniającą samozwijanie taśmy, z zapadkami blokującymi obrót bębna w razie nagłego szarpnięcia, znamienne tym, że na powierzchni bębna (2), na którą nawijana jest taśma bezpieczeństwa (3), znajdują się zęby (8), umieszczone na powierzchni walcowej bębna (2) wzdłuż tworzących.