PL218023B1 - Krzesło z horyzontalnie przesuwalną częścią rączkowo-oparciową - Google Patents

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest krzesło składające się z ramy krzesła, siedziska, z części rączkowo-oparciowej, z oparcia, charakteryzujące się tym, że w ramie krzesła umiejscowione jest ruchome siedzisko w taki sposób, że się w ograniczonym zakresie obraca wokół pierwszej osi poprzecznej.

Tego typu krzesło znane jest z DE 195 44 638 C2.

W tym cytowanym krześle oparcie jest w ten sposób ruchomo zamontowane w ramie krzesła, że w ograniczonym zakresie obraca się wokół drugiej osi poprzecznej. Tego typu rozwiązanie umożliwia w dużej mierze ergonomiczna pozycja siedzenia.

Z US 2006/103 221 A1 znane jest krzesło składające się z ramy, siedziska, części rączkowo-oparciowej i oparcia. W ramie krzesła zamontowane jest siedzenie. Siedzenie jest w ten sposób zamontowane, że się w ograniczonym stopniu wychyla w stosunku do pierwszej osi poprzecznej.

Część rączkowo-oparciowa posiada dwie rączki. Rączki mogą być w ten sposób zamontowane na części rączkowo-oparciowej, iż dają się pochylać wokół dwóch w stosunku do siebie przesuniętych osi pionowych znajdujących się w jednej płaszczyźnie horyzontalnej.

Z US 2004 /189 073 A1 znane jest krzesło składające się z ramy krzesła, siedziska, części rączkowo-oparciowej i oparcia. Siedzenie jest zamontowane w ramie krzesła w sposób ruchomy tak, iż daje się w sposób ograniczony wychylać w stosunku do pierwszej osi poprzecznej. Część rączkowo-oparciowa posiada dwie rączki i zamontowane jest na niej oparcie. Część rączkowo-oparciowa jest w taki sposób zamontowana na ramie krzesła, iż daje się przestawiać w kierunku wzdłużnym. Kierunek wzdłużny nie przebiega horyzontalnie, lecz pod pewnym kątem do płaszczyzny horyzontalnej. Kąt ten wynosi około 21 stopni.

Celem przedłożonego wynalazku jest, istniejące krzesło w taki sposób ulepszyć, aby w większym zakresie umożliwić ergonomiczną pozycję ciała w szczególności optymalne odciążenie odcinka lędźwiowego kręgosłupa w każdej pozycji, zarówno siedząc opartym z tyłu jak i przyjmując przednią pozycję ciała.

Cel ten realizuje krzesło o właściwościach zawartych w zastrzeżeniu niezależnym 1. Korzystne możliwe warianty wynalazku wynikają z zastrzeżeń zależnych.

Według wynalazku, część rączkowo-oparciowa stanowi podstawę dla dwóch rączek oraz oparcia. Część rączkowo-oparciowa jest w taki sposób zamontowana na ramie krzesła, który umożliwia jej wzdłużne przesuwanie się (do przodu i do tyłu) w płaszczyźnie zbliżonej do horyzontalnej. Oparcie jest ruchomo zamontowane na części rączkowo-oparciowej w sposób, który umożliwia jego ograniczone wychylanie się w stosunku do drugiej osi poprzecznej.

Z reguły część rączkowo-oparciowa posiada element poprzeczny, łączący rączki. Na elemencie poprzecznym jest w tym przypadku korzystnie zamontowane oparcie. Rączki mogą tworzyć z elementem poprzecznym jednolitą całość.

Z reguły rama krzesła zawiera element podstawowy, na którym krzesło wspiera się o podłoże. Na elemencie podstawowym usadowione jest siedzisko. Na elemencie podstawowym, po obu stronach umieszczone są korzystnie dwa elementy dodatkowe, stanowiące podstawę dla części rączkowo-oparciowej.

W jednym z korzystnych rozwiązań, element podstawowy wykazuje w swojej górnej części, koło siedziska po obu stronach każdorazowo po jednym otworze. W tym rozwiązaniu elementy dodatkowe posiadają każdorazowo zakończenia w kształcie pręta.

Są one wówczas na krześle mocowane poprzez przełożenie ich przez każdy z tych otworów lub poprzez zatknięcie w nich.

Otwory mogą mieć postać otworów ślepych. Wówczas zakończenia w kształcie pręta nie przechodzą przez otwory, lecz są w nich zatykane.

Alternatywnie otwory te mogą być otworami przelotowymi. Wówczas mające kształt pręta zakończenia przechodzą przez otwory i są w nich blokowane na jeden z wielu znanych sposobów.

Korzystne jest wykonanie otworów w postaci przelotowej, przez które przechodzą elementy dodatkowe w postaci prętów.

W tym ostatnim rozwiązaniu, ukształtowane w postaci prętów zakończenia elementów dodatkowych mogą się opierać o podłoże. Korzystniejszym rozwiązaniem jest jednak to, w którym element podstawowy wyposażony jest w swej dolnej części, bliskiej podłoża, po obu stronach w nieprzelotowy otwór. Wówczas to ukształtowane w postaci prętów zakończenia elementów dodatkowych zatykane są każdorazowo w jednym z tych otworów.

PL 218 023 B1

Korzystne jest, jeśli te nieprzelotowe otwory usadowione są bardziej z przodu niż otwory przelotowe, tak że pręty z przodu na dole przebiegają skośnie do góry.

Elementy dodatkowe mogą być wykonane z drewna, metalu lub tworzywa sztucznego. Korzystne jest ich wykonanie z metalu.

Część rączkowo-oparciowa może mieć po obu stronach okrągłe nieprzelotowe otwory. W tym przypadku rama krzesła wyposażona jest po obu stronach w okrągłe, przebiegające wzdłużnie o kształcie prętów, części podtrzymujące. Część rączkowo-oparciowa jest w tym rozwiązaniu mocowana na ramie krzesła, poprzez nasadzenie jej na obydwa, ukształtowane w postaci pręta części podtrzymujące.

Część rączkowo-oparciowa przesuwa się do tyłu, napotykając jednocześnie na opór cofających ją sił rozprężających. Korzystne jest zastosowanie sprężyny naciskowej, która z jednej strony opiera się o ściankę otworu, z drugiej zaś na ukształtowanych w postaci pręta częściach podtrzymujących.

Ukształtowane w postaci prętów części podtrzymujące, mogą być częścią elementów dodatkowych. Korzystne jest ukształtowanie elementów dodatkowych (łącznie z występującymi w postaci prętów częściami podtrzymującymi) jako jeden element.

Ruchomość części rączkowo-oparciowej może być w sposób nietrwały blokowana przy pomocy mechanizmu zaciskowego, tak żeby nie można było jej przesunąć w kierunku podłużnym.

Kolejne właściwości i szczegóły uwydatniają opisy krzeseł przykładowych w połączeniu z ich rysunkami.

fig. 1 i fig. 2 - dwa perspektywiczne rzuty krzesła będącego przedmiotem wynalazku, fig. 3 - część rączkowo-oparciowa i jej mocowanie na ramie krzesła, fig. 4 i fig. 5 - zmodyfikowane wersje krzesła z fig. 1, i fig. 2, fig. 6 - korzystne wyposażenie krzesła z fig. 1 i z fig. 2.

Zgodnie z fig. 1 i fig. 2 krzesło zawiera ramę krzesła 1, siedzisko 2, część rączkowo-oparciową 3 i oparcie 4. Rama krzesła 1 obejmuje przy tym części nośne 5 i 6 krzesła, które z reguły nie są bezpośrednio, lecz pośrednio - poprzez siedzisko 2, część rączkowo-oparciową 3, oparcie 4 - obciążane przez siedzącą osobę.

Rama krzesła 1 wykazuje z reguły, co najmniej jeden element podstawowy 5, poprzez który krzesło opiera się na podłożu. Element podstawowy 5 wykonany jest z drewna, alternatywnie może być wykonany przykładowo z metalu lub tworzywa sztucznego.

Na ramie krzesła 1 - z reguły jest to element podstawowy 5 - zamontowane jest siedzenie 2. Siedzenie 2 jest ruchomo zamontowane na ramie krzesła 1 (na elemencie podstawowym 5, tak by w ograniczony sposób obracało się wokół osi poprzecznej 7.

Przykładowo: siedzenie 2 może być z elementem 5 skręcone, przy czym pomiędzy siedzeniem 2 a elementem podstawowym 5 wprowadzony będzie dystans gumowy (np. wibroizolator), przy czym przed i za pierwszą osią poprzeczną 7 wprowadzone zostaną odbojniki, które ograniczą wychylanie się siedziska 2. Tego typu rozwiązanie jest znane, chociażby z cytowanego wcześniej DE 195 44 638 C2.

Część rączkowo-oparciowa 3 posiada dwie rączki 8. Część rączkowo-oparciowa zamontowana jest na ramie krzesła 1 w taki sposób, że przesuwa się wzdłużnie w płaszczyźnie zbliżonej do horyzontalnej.

Maksymalna droga przesunięcia leży z reguły pomiędzy 5 cm a 10 cm, korzystnie jednak między 6 cm a 8 cm (np. 7 cm).

Przykładowo część rączkowo-oparciowa 3 zgodnie z fig. 3 może wykazywać dwa boczne otwory nieprzelotowe 9. Rama krzesła 1 wykazuje w tym przypadku dwa elementy podtrzymujące 10 ukształtowane w postaci prętów, przebiegające w kierunku wzdłużnym. Część rączkowo-oparciowa 3 ze swoimi otworami 9 może być nasadzona na części podtrzymujące 10.

W ten sposób będzie ona podpierana przez ramę krzesła 1 a konkretnie przez części podtrzymujące 10. Część rączkowo-oparciowa może być w taki sposób usadowiona na prętach części podtrzymujących 10, że da się wprawdzie przesuwać w kierunku wzdłużnym, jednakże nie będzie sama z siebie w stanie z nich wypaść. Tego typu mechanizmy blokujące są powszechnie znane. Otwory nieprzelotowe 9 są z reguły w postaci otworów wierconych.

Według wynalazku część rączkowo-oparciowa 3 przesuwa się do tyłu napotykając na cofający ją opór sił, tak jak przedstawiono w fig. 3. Do tego celu zastosowano sprężyny naciskowe 11 umiejscowione w otworach nieprzelotowych 9. Sprężyny naciskowe 11 opierają się z jednej strony na dnie otworu 9' a z drugiej strony na ukształtowanych w postaci prętów częściach podtrzymujących 10.

PL 218 023 B1

Sprężyny naciskowe 11 wytwarzają siłę, która powoduje, że część rączkowo-oparciowa przesuwa się ponownie do przodu, po tym jak siły działające na nią, przesuwając ją do tyłu przestają działać.

Niezależnie lub dodatkowo do powodowanego działaniem sił rozprężających, cofania się części rączkowo-oparciowej 3 w kierunku wzdłużnym, część rączkowo-oparciowa 3 może być w różnych pozycjach, oczywiście w sposób nietrwały, blokowana. Mechanizm blokujący może mieć np. postać mechanizmu zatyczkowego. Będąc zablokowana część rączkowo-oparciowa nie przesuwa się w kierunku wzdłużnym.

Na części rączkowo-oparciowej umiejscowione jest oparcie 4. Przykładowo część rączkowo-oparciowa 3 może zawierać element poprzeczny 12, który z jednej strony, łączy rączki 8, a z drugiej strony jest zawieszeniem dla oparcia 4.

Korzystnie rączki 8 mogą się łączyć z elementem poprzecznym 12 w jedną całość.

Część rączkowo-oparciowa wykonana jest z drewna. Alternatywnie może być wykonana z metalu lub tworzywa sztucznego. Korzystne jest wykonanie części rączkowo-oparciowej 3 z tego samego materiału, co element podstawowy 5.

Oparcie 4 jest umiejscowione na części rączkowo-oparciowej w sposób ruchomy tak, że się w sposób ograniczony obraca wokół drugiej osi poprzecznej 13. Przykładowo: oparcie 4 może być skręcone z elementem poprzecznym 12, przy czym pomiędzy oparciem 4 a elementem poprzecznym 12 wprowadzony zostanie gumowy dystans. Umiejscowienie oparcia 4 na części rączkowo-oparciowej 3. Może być tym samym analogiczne do umiejscowienia siedzenia 2 na ramie krzesła 1, a w tym przypadku na elemencie podstawowym 5, ramy krzesła 1.

Istnieją różne możliwości zamocowania części rączkowo-oparciowej 3 na ramie krzesła 1. Korzystne jest, zgodnie z fig. 1 i 2, jeśli element podstawowy 5 posiada umiejscowione po obu stronach elementy dodatkowe 6, na których zawieszona jest część rączkowo-oparciowa 3. Części podtrzymujące 10 są w tym przypadku częściami elementów dodatkowych 6.

Elementy dodatkowe 6 mogą być przykładowo wykonane z metalu, drewna lub z tworzywa sztucznego. Korzystne jest wykonanie elementów 6 z metalu.

Elementy dodatkowe 6 mogą być ukształtowane jako jedna całość. Przypadek taki ma miejsce w szczególności wówczas, kiedy ukształtowane w postaci prętów części podtrzymujące 10 są częścią elementów dodatkowych 6.

W celu możliwie łatwego zamontowania elementów dodatkowych 6 na elementach podstawowych 5, przewidziane jest że element podstawowy 5 w górnej swojej części 15 w pobliżu siedzenia 2 po obu stronach ma otwory 16. Elementy dodatkowe 6 wykazują w tym przypadku zakończenia ukształtowane w postaci prętów 17. Elementy dodatkowe 6 są w tym rozwiązaniu w taki sposób zamontowane na elementach podstawowych 5, że albo zakończenia 17 są zatknięte w otworach 16 albo przez nie przechodzą. Otwory 16 są z reguły wiercone.

Zakończenia w postaci prętów 17 mogą być zatknięte w gniazdach 16.

Przykładowo jest to pokazane na fig. 4. W tym przypadku otwory 16 mogą być wykonane jako otwory nieprzelotowe.

Alternatywnie zakończenia w postaci prętów 17 mogą przechodzić przez gniazda 16, co widać na fig. 1, fig. 2, fig. 5 i fig. 6. W tym przypadku gniazda 16 muszą być przelotowe.

Niezależnie od tego czy zakończenia 17 są w gniazdach 16 zatknięte, czy przez nie przechodzą, muszą być w nich umocowane przy pomocy jednego z wielu znanych w tym przypadku rozwiązań.

W przypadku, kiedy zakończenia elementów dodatkowych 6, ukształtowane w postaci prętów 17, przechodzą przez gniazda przelotowe 16, mogą one opierać się na podłożu. Przykładowo jest to przedstawione na fig. 5.

Korzystniejszym rozwiązaniem jest takie, w którym element podstawowy 5 w swojej dolnej części 18 w pobliżu podłoża posiada po obu stronach nieprzelotowe otwory 19, w których to, ukształtowane w postaci prętów 17 zakończenia elementów dodatkowych 6, są zatknięte.

To uwidaczniają fig. 1, fig. 2 i fig. 6. Otwory nieprzelotowe 19 są z reguły wiercone.

Możliwe jest luźne zatknięcie zakończeń 17 w gniazdach 19. Alternatywnie mogą być one w nich umocowane poprzez ciasne pasowanie, poprzez zaklinowanie lub poprzez poprzeczne zablokowanie.

Na fig. 1, 2 i 3 jest uwidocznione że otwory nieprzelotowe 19 są usytuowane bardziej z przodu niż otwory przelotowe 16. Pręty 17 przebiegają w tym przypadku skośnie, a mianowicie z przodu na dole do tyłu u góry.

PL 218 023 B1

Zgodnie z fig. 6 krzesło będące przedmiotem wynalazku, może być wyposażone w zagłówek 20. Ten dodatek nie jest jednak konieczny. W przypadku, kiedy zagłówek występuje, ma on, co najmniej regulację wysokości. Korzystne jest, gdy można go obracać wokół trzeciej osi obrotowej. Ta oś obrotowa jest w tym szczególnym wypadku zamocowana ekscentrycznie w stosunku do zagłówka 20.

W wersji przedstawionej na fig. 1, fig. 2, fig. 6 element podstawowy 5 jest ukształtowany w postaci płozy 21 skierowanej łukowato w kierunku podłoża. Krzesło to może dzięki temu, podobnie jak krzesło bujane, kiwać się do przodu i do tyłu. W rozwiązaniu, w którym zakończenia 17, elementów bocznych 6 sięgają podłoża, jest to rozwiązanie korzystne. Nie jest jednakże konieczne. Alternatywnie jest również możliwe rozwiązanie stojące krzesła. Tego typu rozwiązania są widoczne na fig. 4 i fig. 5.

Poza tym jest oczywiście możliwe również sztywno stojące krzesło tak wyposażyć jak zostało to powyżej opisane w połączeniu z fig. 1 - fig. 6.

Siedzenie 2, oparcie 4 i lub rączki 8 mogą być tapicerowane. Tego typu rozwiązanie jest korzystne, nie jest jednak konieczne.

Możliwe są również inne warianty np. rama krzesła 1 może występować w postaci typowego krzesła biurowego. Tego typu podbudowa krzesła wykazuje najczęściej jedna wertykalna oś obrotowa, z której w dolnym końcu odchodzą promieniście ramiona (najczęściej 5). Na ich zewnętrznych końcach usytuowane są kółka, na których ta podbudowa stoi.

Powyższy opis służy wyłącznie wyjaśnieniu przedłożonego wynalazku.

Zakres ochronny przedłożonego wynalazku powinien być jednakże uwarunkowany wyłącznie przedłożonymi zastrzeżeniami.

Claims (18)

1. Krzesło, znamienne tym, że posiada ramę krzesła (1), siedzisko (2), część rączkowo-oparciową (3) i oparcie (4),

- przy czym na ramie krzesła (1) zamontowane jest siedzisko (2),

- przy czym siedzisko (2) jest na ramie (1) w ten sposób ruchomo umiejscowione, że się w ograniczonym zakresie obraca wokół pierwszej osi poprzecznej (7),

- przy czym część rączkowo-oparciowa (3) składa się z dwóch rączek i umiejscowione jest na niej oparcie (4),

- przy czym część rączkowo-oparciowa (3) zamontowana jest na ramie krzesła (1) w taki sposób, że przesuwa się wzdłużnie w płaszczyźnie zbliżonej do horyzontalnej,

- przy czym oparcie (4) zamontowane jest ruchomo na części rączkowo-oparciowej (3) w taki sposób, że w ograniczonym zakresie obraca się wokół drugiej osi poprzecznej (13),

- przy czym część rączkowo-oparciowa (3) przesuwa się w kierunku wzdłużnym do tyłu przeciwko cofającej ją sile.

2. Krzesło według zastrz. 1, znamienne tym, że część rączkowo-oparciowa (3) zawiera element poprzeczny (12), łączący raczki (8) i że na elemencie poprzecznym (12) usytuowane jest oparcie (4).

3. Krzesło według zastrz. 2, znamienne tym, że rączki (8) łączą się z elementem poprzecznym (12), tworząc jedną całość.

4. Krzesło według zastrz. 1, 2 lub 3, znamienne tym, że rama krzesła (1) zawiera element podstawowy (5) poprzez który krzesło opiera się na podłożu, i że na elemencie podstawowym (5) usadowione jest siedzenie (2) i dwa znajdujące się po bokach elementy dodatkowe (6), i że na elementach dodatkowych (6) usadowiona jest część rączkowo-oparciowa (3).

5. Krzesło według zastrz. 4, znamienne tym, że element podstawowy (5) w pobliżu siedziska (2) w swej górnej części (15) po bokach ma po jednym otworze (16), że elementy dodatkowe (6) zawierają zakończenia ukształtowane w postaci pręta (17) i że elementy dodatkowe (6) w ten sposób są zamontowane na elementach podstawowych (5), że ich ukształtowane w postaci pręta zakończenia (17) przechodzą przez gniazdo (16) lub w gnieździe (16) są zatknięte.

6. Krzesło według zastrz. 5, znamienne tym, że otwory (16) występują w postaci otworów nieprzelotowych

7. Krzesło według zastrz. 6, znamienne tym, że otwory (16) występują w postaci otworów przelotowych

8. Krzesło według zastrz. 7, znamienne tym, że ukształtowane w postaci prętów (17) zakończenia elementów dodatkowych (6) przechodzą przez gniazda przelotowe (16).

PL 218 023 B1

9. Krzesło według zastrz. 8, znamienne tym, że ukształtowane w postaci prętów zakończenia (17) opierają się o podłoże.

10. Krzesło według zastrz. 8, znamienne tym, że element podstawowy (5), w znajdującej się przy podłożu dolnej części (18) po obu stronach wykazuje otwory nieprzelotowe (19) i że ukształtowane w postaci prętów zakończenia (17), elementów dodatkowych (6) każdorazowo w tych otworach nieprzelotowych (19) są zatknięte.

11. Krzesło według zastrz. 10, znamienne tym, że otwory nieprzelotowe (19) znajdują się bardziej z przodu niż otwory przelotowe (16), tak że zakończenia (17) przebiegają skośnie od przodu na dole do tyłu na górze.

12. Krzesło według jednego z zastrz. 4-11, znamienne tym, że elementy dodatkowe (6) składają się z drewna, metalu lub tworzywa sztucznego.

13. Krzesło według jednego z pow. zastrz. znamienne tym, że część rączkowo-oparciowa (3) zawiera po bokach dwa otwory nieprzelotowe (9), że rama krzesła (1) po bokach zawiera dwa przebiegające w kierunku wzdłużnym ukształtowane w postaci pręta części podtrzymujące (10) i że część rączkowo-oparciowa (3) w ten sposób zamontowana jest na ramie krzesła (1) że część rączkowo-oparciowa (3) ze swoimi otworami nieprzelotowymi (9) nasadzona jest na ukształtowane w postaci pręta części podtrzymujące (10).

14. Krzesło według zastrz. 13, znamienne tym, że siła cofająca, uzyskana jest dzięki sprężynom naciskowym (11), które są umiejscowione w otworach nieprzelotowych (9) i że opierają się one z jednej strony na dnie (9') otworu nieprzelotowego (9) a z drugiej strony na ukształtowanych w postaci prętów częściach podtrzymujących (10).

15. Krzesło według zastrz. 13 lub 14 w połączeniu z jednym z zastrz. 4-12, znamienne tym, że ukształtowane w postaci prętów części podtrzymujące (10) są częścią elementów dodatkowych (6).

16. Krzesło według zastrz. 15, znamienne tym, że elementy dodatkowe (6) są ukształtowane jako jedna całość.

17. Krzesło według jednego z powyższych zastrz. znamienne tym, że część rączkowo-oparciowa jest blokowana w sposób nietrwały według potrzeby tak, że nie da się w kierunku wzdłużnym przesuwać.

18. Krzesło według zastrz. 17, znamienne tym, że mechanizm blokujący ukształtowany jest w postaci mechanizmu zatrzaskowo-klinującego.