PL218066B1 - Obudowa wspomagająca wybuch - Google Patents

Description

Opis wynalazku

Niniejszy wynalazek dotyczy obudowy wspomagającej wybuch.

Obudowa wspomagająca wybuch jest urządzeniem zawierającym ładunek wybuchowy i detonator, który jest połączony z rurą uderzeniową. Urządzenie ma kontakt z materiałem wybuchowym, który zazwyczaj jest umieszczony w otworze wiertniczym. Obudowa wspomagająca wybuch jest opuszczana do materiału wybuchowego i zwisająca na długość rury uderzeniowej, która wychodzi z detonatora.

Gdy obudowa wspomagająca wybuch jest opuszczana do wymaganej pozycji może się zahaczyć lub zanieczyścić, np. o występy wewnątrz otworu wiertniczego lub z jakiegokolwiek innego powodu może ona poruszać się nieregularnie. Gdy coś takiego się pojawi jest możliwe, że nacisk na rurę uderzeniową ulegnie zmniejszeniu i to może spowodować, że detonator wypadnie z obudowy wspomagającej wybuch. Jeżeli nie zapobiegnie się temu, odpalenie głównego ładunku wybuchowego może być negatywnie zakłócone.

Celem niniejszego wynalazku jest dostarczenie obudowy wspomagającej wybuch, która przynajmniej częściowo rozwiązuje wyżej wskazany problem.

Wynalazek dotyczy obudowy wspomagającej wybuch, która składa się z kadłuba obudowy z elementem przestrzennym do umieszczania materiału wybuchowego. W pierwszej części tego kadłuba umieszczony jest detonator. W drugiej części kadłuba umieszczona jest część wydłużonego, elastycznego elementu, który jest podłączony do detonatora oraz element blokujący ten wydłużony, elastyczny element.

Korzystnie, kadłub obudowy jest integralnie połączony z pierwszą i drugą częścią obudowy do umieszczania materiału wybuchowego.

Kadłub obudowy może mieć jakikolwiek odpowiedni kształt.

Korzystnie, kadłub ma kształt rurowy, mianowicie okrągły, cylindryczny, z przynajmniej jednym otwartym ujściem.

Element przestrzenny jest tworzony poprzez podział wnętrza rurowej części.

Podział może rozciągać się poprzez kadłub w celu utworzenia elementu przestrzennego, w którym jest umieszczany materiał wybuchowy oraz elementu przestrzennego zawierającego element blokujący.

Pierwszy element przestrzenny może tworzyć pierwszy korytarz, a drugi element przestrzenny może tworzyć drugi korytarz. Przynajmniej część pierwszego korytarza oraz część drugiego korytarza mogą być umieszczone wewnątrz elementu przestrzennego.

Pierwszy element przestrzenny oraz drugi element przestrzenny mogą posiadać kształt cylindryczny; mogą ciągnąć się poprzez całą długość skorupy i mogą być połączone z lub w jakikolwiek inny sposób dołączone do wewnętrznej powierzchni elementu rurowego.

Pierwszy element przestrzenny może być diametralnie różny od drugiego elementu przestrzennego patrząc wzdłuż przekroju cylindrycznego kadłuba.

Cylindryczny kadłub może posiadać jeden lub więcej otworów wentylacyjnych na jego ścianach, które łączą przestrzeń zawierającą blokujący element.

Korzystnie, blokujący element jest tak umieszczony, aby spowodować tarcie, związać mechanicznie lub w jakikolwiek inny odpowiedni sposób część wydłużonego elastycznego elementu znajdującą się pomiędzy pierwszym i drugim elementem przestrzennym.

Element blokujący może posiadać wiele postaci. Element blokujący może posiadać jedną z jakichkolwiek odpowiednich kształtów i form. W jednym urzeczywistnieniu wynalazku element blokujący ma postać podciętego elementu i posiada pierwszą sekcję, która może być zasadniczo okrągłego kształtu o średnicy w przybliżeniu równej średnicy wydłużonego elastycznego elementu oraz wejściową sekcję do pierwszej sekcji, która obejmuje przeciwstawne zbiegające się ślizgi, które przecinają się na granicy pierwszej sekcji w punktach, które są rozmieszczone oddzielnie na odległość, która jest mniejsza niż poprzeczny rozmiar pierwszej sekcji i który określa przejście pomiędzy wejściową częścią i pierwszą sekcją.

W jednej specyficznej realizacji wynalazku obudowa wspomagająca wybuch posiada rurową część, ukształtowaną z plastycznego materiału z wywierconym wewnątrz otworem, przegrodę wewnątrz wywierconego otworu, która posiada pierwszą i drugą stronę, ujście na końcu wywierconego otworu przeciwległego pierwszej części podziału, pierwsze i drugie ukształtowanie, które odpowiednio wyznaczają pierwszy i drugi kanał, który rozciąga się wewnątrz odwiertu od pierwszej części podziału poprzez podział do drugiej części podziału oraz występ, garb, który rozciąga się od drugiej części

PL 218 066 B1 podziału pomiędzy przeciwległymi częściami pierwszej i drugiej części i który jest połączony z elementem blokującym.

Korzystanie, element blokujący ma postać podcięcia.

Niniejszy wynalazek jest ponadto opisany na przykładzie poprzez odniesienie do załączonych rysunków, z których:

rysunek 1 stanowi perspektywiczny obraz z pierwszego końca obudowy wspomagającej wybuch według wynalazku, rysunek 2 stanowi perspektywiczny obraz obudowy wspomagającej wybuch przedstawionej na rysunku 1 z drugiego końca, rysunek 3 stanowi widok z góry pierwszego końca obudowy wspomagającej wybuch przedstawionej na rysunku 1, rysunek 4 stanowi widok przekroju wzdłuż linii 4-4 obudowy wspomagającej wybuch na rysunku 3, rysunek 5 stanowi widok z góry drugiego końca obudowy wspomagającej wybuch, rysunek 6 stanowi widok przekroju obudowy wspomagającej wybuch w prawym rogu w stosunku do widoku na rysunku 4, rysunek 7 stanowi perspektywiczny widok przekroju obudowy wspomagającej wybuch, zaopatrzonej w detonator i długość rury uderzeniowej oraz rysunek 8 przedstawia zestaw przedstawiony na rysunku 7 założony w otworze strzelniczym.

Rysunki 1-6 przedstawiają różne aspekty obudowy wspomagającej wybuch 10 zgodnie z wynalazkiem.

Obudowa wspomagająca wybuch posiada rurowy korpus 12, kształtu kołowego cylindra, który jest integralnie uformowany z odpowiedniego plastycznego materiału. Korpus posiada wewnętrzny rozwiert 14, z pierwszym otwartym ujściem 16 na jednym końcu rozwiertu i drugie ujście na przeciwnym końcu rozwiertu.

Poprzez rozwiert biegnie przegroda 22 ulokowana na środku korpusu. Przegroda dzieli rozwiert na pierwszą komorę 24 i drugą komorę 26.

Pierwszy i drugi kanał 30 i 32 biegną wewnątrz wydrążenia od pierwszej strony 22A przegrody, poprzez przegrodę i z drugiej strony 22B przegrody.

Pierwszy kanał w tym przykładzie jest kształtu rurowego i tworzy pierwsze przejście 36. W kierunku jednego końca kanału ma on zredukowany wymiar poprzez stopień 38.

Drugi kanał 32 jest także kształtu rurowego i tworzy drugie przejście 40.

Te dwa kanały są integralnie połączone z korpusem i są ustawione po przeciwnych stronach wewnętrznej powierzchni korpusu (patrząc na poprzeczny przekrój).

Występ 44, który jest uformowany z cienkiej warstwy materiału integralnie połączonej z pozostałą częścią korpusu, rozciąga się od drugiej części 22B przegrody wewnątrz drugiej części 26 pomiędzy przeciwstawnymi powierzchniami pierwszego i drugiego kanału. Na jego najbardziej oddalonym od centrum końcu jest utworzony występ posiadający wycięcie zatrzymujące 48, który jest pokazany szczegółowo w powiększonych rozmiarach na dodatkowym rysunku do rysunku 6.

Występ z wycięciem ma pierwszą część 50, która jest zasadniczo okrągła i posiada średnicę 52 i część wejściową 54 posiadającą zbiegające się boki 56 i 58, które kończą się w punktach 60 i 62, odpowiednio na granicy kołowej części. Punkty 60 i 62 są oddalone od siebie na odległość 64, która jest mniejsza niż odległość 52.

Opcjonalnie otwory oddechowe 66 znajdują się na powierzchni zewnętrznej ściany korpusu, która oznacza kubaturę 26, bardzo blisko przegrody 22. Otwory oddechowe ułatwiają cyrkulację powietrza w drugiej części i w ten sposób pomagają odprowadzić wilgoć z drugiej części kubatury.

Rysunek 7 pokazuje perspektywę przekroju ilustrującą jak detonator i rura uderzeniowa są połączone z obudową wspomagającą wybuch, podczas gdy rysunek 8 przedstawia zestaw obudowy wspomagającej wybuch, detonatora i rury uderzeniowej założony w otworze strzelniczym.

Detonator 68 jakiegokolwiek odpowiedniego rodzaju jest przymocowany do rury uderzeniowej 70 odpowiedniej długości przy użyciu znanych sposobów ze stanu techniki, które z tego względu nie są tu szerzej opisane. Detonator jest następnie wprowadzony z drugiego ujścia 18 do pierwszego kanału 36 i jest popychany dopóki główny koniec 72 detonatora nie dojdzie do progu 38. Rura uderzeniowa 70 jest przeprowadzana poprzez drugi kanał 40. Ten proces powoduje powstanie pętli 74 odkrytej części rury uderzeniowej pomiędzy tymi dwoma kanałami. Pętla przylega również do zewnętrznego krańca występu 44.

PL 218 066 B1

Omawiając rysunek 7 - jeżeli rura uderzeniowa jest pociągana w kierunku 76, wówczas pętla 74, jeżeli na początku została umieszczona prawidłowo pomiędzy zbiegającymi się ścianami 56 i 58, zmniejsza swój rozmiar i jest w tym samym czasie kierowana przez zbiegające się ściany do okrągłej części 50. Rozmiar 64 jest nieco mniejszy niż średnica rury uderzeniowej, która z kolei jest w przybliżeniu taka sama jak rozmiar 52. Potrzeba małej siły, aby przepchnąć rurę uderzeniową pomiędzy punktami 60 i 62 w okrężnej sekcji 50. Gdy rura uderzeniowa jest całkowicie umieszczona wewnątrz okrężnej sekcji część rury uderzeniowej, która została skompresowana w celu przejścia pomiędzy punktami 60 i 62 automatycznie rozpręża się wskutek swej własnej sprężystości, co powoduje, że rura uderzeniowa jest efektywnie zablokowana wewnątrz okrężnej sekcji, ponieważ jest ona wskutek tarcia i mechanicznie zablokowana w tej pozycji. W tym zestawieniu nie jest możliwe, aby rura uderzeniowa została niechcący odczepiona od blokującego elementu 48.

Pierwsza część 24 jest wypełniana odpowiednim ładunkiem wybuchowym 78. Umiejscowienie przegrody 22 oraz średnica przekroju rozwiertu 14 wyznaczają pojemność pierwszej części.

Jak to pokazano na rysunku 8, obudowa wspomagająca wybuch może być następnie opuszczona do odwiertu 80 z położenia na powierzchni 82. Robi się to z obudową wspomagającą wybuch oraz jej zawartością zawieszoną na rurze uderzeniowej 70. Jeżeli jakakolwiek część obudowy wspomagającej wybuch uderzy o powierzchnię lub przedmiot wewnątrz odwiertu, co zmniejszy naprężenie w rurze uderzeniowej, to nie spowoduje to niezamierzonego odczepienia rury uderzeniowej od blokującego elementu. Innymi słowami, detonator i rura uderzeniowa pozostaną bezpiecznie połączone z obudową wzmacniająca wybuch i pozostaną w pierwszym kanale 36 z detonatorem w pobliżu ładunku wybuchowego 78.

Gdy obudowa wspomagająca wybuch zostanie prawidłowo umieszczona w odwiercie wcześniej ustalona ilość materiału wybuchowego 84 jest wprowadzona do odwiertu. Dlatego obudowa wspomagająca wybuch styka się z materiałem wybuchowym 84. Materiał 84 jest odpalany w konwencjonalny sposób przy pomocy sygnału, który jest przekazywana z rury uderzeniowej to detonatora, który następnie detonuje ładunek wybuchowy 78 w ten sposób wzbudzając go i to prowadzi do wzbudzenia materiału wybuchowego 84.

Claims (10)

1. Obudowa wspomagająca wybuch, znamienna tym, że zawiera przestrzeń do umieszczania ładunku wybuchowego 78 oraz pierwszą część 30, w której umieszczany jest detonator 68, a także drugą część 32, w której umieszczona jest część wydłużonego, elastycznego elementu 70, który jest podłączony do detonatora oraz element 56 blokujący ten wydłużony elastyczny element.

2. Obudowa wspomagająca wybuch według zastrzeżenia nr 1, znamienna tym, że ma kształt rurowaty z przynajmniej jednym końcem otwartym i posiada wewnątrz przegrodę 44 dzielącą przestrzeń wewnątrz rury.

3. Obudowa wspomagająca wybuch według zastrzeżenia nr 2, znamienna tym, że pierwsza 30 i druga część 32 są umieszczone naprzeciw siebie po przekątnej wewnątrz rury 24.

4. Obudowa wspomagająca wybuch według zastrzeżenia nr 1 albo 2, albo 3, znamienna tym, że pierwsza część 30 stanowi pierwszy kanał i przynajmniej część pierwszego kanału jest umieszczone wewnątrz obudowy.

5. Obudowa wspomagająca wybuch według zastrzeżenia 1 lub 2, lub 3, lub 4, znamienna tym, że druga część stanowi drugi kanał i przynajmniej część drugiego kanału jest umieszczone wewnątrz obudowy.

6. Obudowa wspomagająca wybuch według zastrzeżenia 1 lub 2, lub 3, lub 4, lub 5, znamienna tym, że hamujące urządzenie 56 jest umieszczone tak, aby współpracować z wydłużonym elastycznym elementem 74, który znajduje się pomiędzy pierwszą i drugą częścią.

7. Obudowa wspomagająca wybuch według zastrzeżenia 1 lub 2, lub 3, lub 4, lub 5, lub 6, znamienna tym, że element hamujący 56 jest podciętym elementem.

8. Obudowa wspomagająca wybuch, znamienna tym, że posiada rurową część 24, ukształtowaną z plastycznego materiału z wywierconym wewnątrz otworem 78, przegrodę 22 wewnątrz wywierconego otworu, która posiada pierwszą i drugą stronę i która dzieli wywiercone wnętrze na pierwszą i drugą część, ujście do pierwszej części z jednej strony na końcu wywierconego otworu przeciwległego pierwszej części podziału, pierwsze i drugie ukształtowanie, które odpowiednio wyznaczają

PL 218 066 B1 pierwszy 32 i drugi 30 kanał, który rozciąga się wewnątrz odwiertu od pierwszej części podziału poprzez podział do drugiej części podziału oraz występ lub garb 56, który rozciąga się od drugiej części podziału pomiędzy przeciwległymi częściami pierwszej i drugiej części i który ma uformowany element blokujący.

9. Obudowa wspomagająca wybuch według zastrzeżenia 8, znamienna tym, że element blokujący 56 ma postać podciętego elementu 48 i posiada pierwszą sekcję 50 i sekcję wejściową 54 do pierwszej sekcji, która może być zasadniczo okrągłego kształtu o średnicy w przybliżeniu równej średnicy 64 wydłużonego elastycznego elementu 74, oraz wejściową sekcję 54 do pierwszej sekcji 50, która obejmuje przeciwstawne zbiegające się ślizgi 56 i 58, które przecinają się na granicy pierwszej sekcji w punktach, które są rozmieszczone oddzielnie na odległość, która jest mniejsza niż poprzeczny rozmiar pierwszej sekcji 64 i który określa przejście pomiędzy wejściową częścią 54 i pierwszą sekcją 50.

10. Obudowa wspomagająca wybuch według zastrzeżenia 8 lub 9, znamienna tym, że posiada przynajmniej jeden otwór wentylacyjny 60 poprzez ścianę obudowy do drugiej części.