PL218103B1 - Sposób osuszania przegród budowlanych - Google Patents

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest sposób osuszania przegród budowlanych mający zastosowanie w szczególności w osuszaniu ścian, murów, stropów, podłóg i posadzek.

Z polskiego opisu wynalazku do patentu numer PL 139 041 znany jest sposób równomiernego ogrzewania otworów w murze w zawilgoconym murze, w którym w obszarze nawierconych pod kątem otworów prowadzi się termodyfuzyjne osuszanie, korzystnie przez kierowania w otwory ciepłego powietrza, dla uzyskania wilgotności poniżej 10% i obniżenia lepkości środka hydrofobowego, który po podniesieniu temperatury obszaru hydrofobizowanego wprowadza się w nawiercone otwory, po czym obszar muru wokół otworów dalej poddaje się procesowi termicznemu dla odparowania rozpuszczalników środków hydrofobowych przyspieszającego utwardzenie składników hydrofobowych i dla dodatkowego odparowania pozostającego jeszcze w murze nadmiaru wilgoci powyżej strefy hydrofobizacji. Zahydrofobizowany obszar muru stanowi poziomą przeponę nie pozwalającą na kapilarne podciąganie w górę wody z gruntu. Tak prowadzony sposób osuszania murów i blokowania wilgoci przed ponownym zawilgoceniem w stosunku do najczęściej obecnie stosowanych metod elektroosmotycznych charakteryzuje się następującymi zaletami: eliminuje się zakładanie kosztownych i pracochłonnych instalacji składających się z elektrod dodatnich i ujemnych, przewodów, urządzeń zasilających oraz szeregu drobniejszych materiałów takich jak łączówki, nakrętki, materiały izolacyjne, uszczelniające itp.; zmniejsza się o 1/3 ilość nawiercanych otworów, a więc zmniejsza się nakłady robocizny, a także występuje mniejsze osłabienie konstrukcji; eliminuje się wykonywanie bruzd w murze na przewody łączące elektrody; wydatnie zmniejsza się czas osuszania murów do wilgotności wymaganej przy hydrofobizacji; podniesienie temperatury obszaru hydrofobizowanego zmniejsza lepkość płynu hydrofobowego, a to wpływa na zwiększenie promienia penetracji; całość prac prowadzona jest sukcesywnie bez istotnych przerw między osuszaniem i hydrofobizacją, gdyż nawiercanie otworów w rzędzie o długości zależnej od wielkości zawilgoconego muru można wykonywać etapami i gdy suszy się odcinek pierwszy można nawiercać otwory na odcinku drugim, które osusza się w czasie hydrofobizacji odcinka pierwszego itd.; koszty wykonania całości prac zmniejsza się o około 50% także dlatego, że wykorzystywane w procesie urządzenia mogą być użyte wielokrotnie; najszybsze efekty tym sposobem uzyskuje się przede wszystkim w ścianach stosunkowo cienkich o grubości rzędu jednej do trzech cegieł.

Znany jest z polskiego opisu patentowego tymczasowego 90 814 sposób elektroosmotycznego osuszania przegród budowlanych, według którego osuszanie przeprowadza się za pomocą instalacji elektroosmotycznej etapowo w strefach ograniczonych poziomami blokującymi usytuowanymi jeden nad drugim pionowo względem powierzchni gruntu. W każdej osuszanej strefie umieszcza się dwie pary elektrod powierzchniowych, gdzie każdą parę stanowią dwie elektrody, z których jedna jest umieszczona po jednej stronie przegrody na górnym poziomie blokującym, zaś druga jest umieszczona po drugiej stronie przegrody na dolnym poziomie blokującym. Elektrody powierzchniowe zasilane się ze źródła prądu stałego, które posiada dla każdej pary elektrod niezależne zaciski wyjściowe, tworząc niezależne obwody elektryczne. Rozwiązanie to ma na celu osuszanie muru kolejno w strefach w miarę wysychania przegrody przez odprowadzanie wilgoci z górnych stref do dolnych i do gruntu. Ma ono ograniczoną przydatność, gdyż nadaje się do zastosowania tylko tam gdzie możliwe jest instalowanie elektrod powierzchniowych. Ponadto nie zapewnia ono skutecznego zabezpieczenia przegrody przed wilgocią, a to ze względu na zjawisko korozji powodujące po pewnym czasie przerwanie działania instalacji elektroosmotycznej, a wskutek tego ponowne zawilgocenie przegrody. Znane są również sposoby osuszania murów metodami elektroosmotycznymi, w których mury nasyca się różnymi środkami chemicznymi, wprowadzanymi metodami grawitacyjnymi lub ciśnieniowymi. Wprowadzane do muru ciśnieniowo lub grawitacyjnie środki chemiczne nie wnikają jednak dostatecznie w wypełnione wodą pory i kapilary.

Znany jest z polskiego opisu patentowego nr 103 633 sposób, który pozwala ten cel uzyskać. W sposobie tym transport wody odbywa się do dołu, natomiast transport środka hydrofobowego odbywa się do góry. Zmiana kierunku transportu czynnika ciekłego dokonywana jest za pomocą zmiany biegunowości napięcia przyłożonego do elektrod na odwrotne, względem biegunowości zapewniającej w procesie suszenia transport wody do dołu. Wprowadzenia środka hydrofobowego do muru zachodzi na zasadzie podciągania do góry, wywołanego podciśnieniem elektroosmotycznym skierowanym do góry, przy czyn skierowanie to wynika ze zmiany biegunowości napięcia. Istnieje również metoda, zwana metodą Knappera, polegająca na wykonaniu na niewielkiej wysokości nad terenem ślepych

PL 218 103 B1 otworów w murze od zewnętrznej strony ścian budynku. Otwory te nawiercone równolegle co kilkadziesiąt centymetrów są jednocześnie pochylone pod pewnym kątem do płaszczyzny poziomej ze spadkiem na zewnątrz. Otwory te spełniają głównie funkcję swego rodzaju drenów, przy niewielkiej zdolności ich przewietrzania, a więc i ograniczonej skuteczności działania.

W celu wykorzystania istotnej dla procesu osuszania budynku możliwości przewietrzania ścian, stosowano rozwiązania polegające na nawiercaniu na niepełną grubość muru dwóch otworów, skierowanych wylotami na zewnątrz, których oba ramiona były usytuowane względem siebie pod pewnym, na ogół dość dużym kątem i których osie przebiegały w jednej płaszczyźnie pionowej, prostopadłej do lica ściany. W efekcie uzyskiwano drożny przewód kolankowy, którego górne ramię miało spadek od lica ściany do wewnątrz muru, a dolne spadek przeciwny. Różnica poziomów wylotów otworu dolnego i górnego miała spowodować efekt ciągu grawitacyjnego. Metodę polegającą na tak wykonanych nawiertach cechują wady wynikające z wysokiego w stosunku do poziomu terenu usytuowania wylotów otworów dolnych i górnych, a więc trudnych do wykonania i szpecących budynek, a ponadto otwór górny narażony jest na zalewanie i zasypywanie śniegiem w czasie opadów atmosferycznych.

Z polskiego opisu wynalazku do patentu PL.115 608 znany jest sposób, w którym w ścianie, od zewnętrznej strony budynku wykonuje się nawierty przecinające się parami pod kątem, tak by w miejscu przecięcia się osi obu nawiertów uzyskać połączenia drożne oraz by punkt przecięcia znajdował się wewnątrz ściany, przy czym nawierty te wykonuje się w płaszczyźnie pochylonej do płaszczyzny poziomej pod kątem większym lub równym zero. W nawiertach umieszcza się odcinki rur o ścianach pełnych, porowatych lub perforowanych, przy czym część rury wystającą poza płaszczyznę zewnętrzną ściany kształtuje się w sposób powodujący wzmożenie efektu przewietrzania kanału. Kanały drożne w ścianie wykonuje się w odstępach, w jednej płaszczyźnie lub w kilku płaszczyznach równoległych lub pochylonych względem siebie.

Istota sposobu osuszania przegród budowlanych, który według wynalazku polega na wykonaniu otworów w przegrodzie, w które następnie wprowadza się elementy grzejne i zasila się je energią elektryczną, charakteryzuje się tym, że jako elementy grzejne stosuje się pakery grzewcze o średnicy, w przedziale od 3 do 44 mm, emitujące energię ciepłą jak i/lub promieniowanie podczerwone, natomiast otwory w przegrodzie wykonuje się na głębokość od 40 do 95% grubości przegrody orientując je w poziomie i/lub w pionie i zachowując rozstaw w przedziale od 10 do 50 cm. Według innej, korzystnej cechy wynalazku pakery grzewcze zasila się energią elektryczną o napięciu od 12 do 360 V, i mocy od 10 do 300 WAT, w czasie od 7 do 180 dni. Czas zasilania energią elektryczną ustala się co najmniej na podstawie takich uwarunkowań jak grubość przegrody, rodzaj budulca, stopnia zawilgocenia oraz stopnia zasolenia.

Przykład realizacji wynalazku.

W ścianie wykonuje się otwory, o średnicy 8 mm, na głębokość odpowiadającą 70% jej grubości, orientując je w poziomie pionie i zachowuje się rozstaw otworów wynoszący około 35 cm. W wykonane wcześniej otwory wprowadza się pakery grzewcze o średnicy, w przedziale od 6 mm, emitujące zarówno energię ciepłą jak i promieniowanie podczerwone. Pakery grzewcze zasila się energią elektryczną o napięciu 12 V, i mocy 200 WAT, w czasie ustalonym, na podstawie takich uwarunkowań jak grubość przegrody, rodzaj budulca, stopnia zawilgocenia oraz stopnia zasolenia, na 60 dni.

Claims (2)

1. Sposób osuszania przegród budowlanych polegający na wykonaniu otworów w przegrodzie, w które następnie wprowadza się elementy grzejne i zasila się je energią elektryczną, znamienny tym, że jako elementy grzejne stosuje się pakery grzewcze o średnicy w przedziale od 3 do 44 mm, emitujące energię ciepłą i/lub promieniowanie podczerwone, natomiast otwory w przegrodzie wykonuje się na głębokość od 40 do 95% grubości przegrody orientując je w poziomie i/lub w pionie i zachowując rozstaw w przedziale od 10 do 50 cm.

2. Sposób osuszania przegród budowlanych, według zastrz. 1, znamienny tym, że pakery grzewcze zasila się energią elektryczną o napięciu od 12 do 360 V, i mocy od 10 do 300 WAT, w czasie od 7 do 180 dni.