PL218197B1 - Sposób wytwarzania drewnianych komponentów mebli - Google Patents

Description

Opis wynalazku

Niniejszy wynalazek dotyczy sposobu wytwarzania drewnianych komponentów mebli.

Drewniane komponenty mebli, takie jak nóżki, gałki, rączki, łączyny, oskrzynie, drążki itp. mogą mieć fantazyjne kształty i wymagać precyzyjnej obróbki. Jakość detali wykończeniowych podlega surowej ocenie odbiorców, kształtując ich przekonanie o ogólnej jakości mebla. W związku z tym, precyzyjne wykonanie komponentów drewnianych stanowiących detale wykończeniowe ma szczególne znaczenie.

Do przygotowania drewnianych komponentów o fantazyjnych kształtach mogą być wymagane skomplikowane procesy obróbki, takie jak toczenie, frezowanie, szlifowanie, polerowanie, lakierowanie. Procesy te można wykonywać na obrabiarkach ręcznych lub, korzystniej, zautomatyzowanych, co zapewnia większą powtarzalność kształtu, precyzję wierceń, dokładność i przede wszystkim jakość wykonania.

Niektóre komponenty przeznaczone do jednego typu mebla mogą nieznacznie różnić się między sobą. Przykładowo, nóżki mebla mogą mieć asymetryczny kształt lub zbliżone, lecz różne wiercenia i tym samym nóżka lewa może nieznacznie różnić się od nóżki prawej, przednia od tylnej. Podobnie, gałki do jednych szuflad mogą nieznacznie różnić się od gałek innych szuflad lub drążki o różnych, ale zbliżonych kształtach lub długościach. Na etapie pakowania mebla w sprzedażowe opakowanie zbiorcze należy uważać, aby w opakowaniu znalazły się odpowiednie komponenty w odpowiedniej ilości. W przypadku podobieństwa pomiędzy komponentami, często słabo wykwalifikowany lub mało doświadczony personel pakujący może popełniać błędy, prowadzące do nieprawidłowego konfekcjonowania opakowania, a w konsekwencji reklamacji i zwrotów oraz niedotrzymania terminów.

Istnieje więc potrzeba zmodyfikowania aktualnie stosowanych procesów wytwarzania komponentów mebli w taki sposób, aby wytwarzane komponenty były łatwiej rozpoznawalne przez personel pakujący, co doprowadzi do ich dokładniejszego konfekcjonowania, oraz przez profesjonalny personel montujący meble, co doprowadzi do ich szybszego montażu u zamawiającego.

W sposobie wytwarzania drewnianych komponentów mebli według wynalazku, surowy materiał drewniany obrabia się formując komponent o co najmniej jednej powierzchni licowej widocznej w trakcie użytkowania mebla i co najmniej jednej powierzchni łączeniowej przeznaczonej do styku z innymi elementami mebla po montażu mebla. Uformowany komponent znakuje się na stole znakującym wyposażonym w szablon do pozycjonowania powierzchni łączeniowej uformowanego komponentu względem głowicy drukującej urządzenia znakującego, za pomocą której nadrukowuje się na powierzchni łączeniowej uformowanego komponentu oznaczenie identyfikujące komponent, tuszem zawierającym pigment o zwiększonej widoczności w świetle UV.

Nadrukować można oznaczenie identyfikujące typ komponentu.

Nadrukować można również oznaczenie identyfikujące datę oznakowania komponentu, operatora lub model docelowy mebla.

Dzięki temu, że sposób według wynalazku umożliwia znakowanie komponentów mebli na ich powierzchniach łączeniowych za pomocą tuszu zawierającego pigment o zwiększonej widoczności w świetle UV, możliwa jest łatwa i szybka identyfikacja odpowiednich komponentów w trakcie ich konfekcjonowania oraz identyfikację wad produkcyjnych na etapie reklamacji produktów. Etapy konfekcjonowania i identyfikacji wad produkcyjnych mają miejsce na linii produkcyjnej mebli, gdzie w celu odczytania znaczników naniesionych na komponenty mogą być użyte lampy UV. Zastosowanie tuszu z pigmentem o zwiększonej widoczności w świetle UV pozwala na wykonanie nadruku, który jest niewidoczny lub słabo widoczny w świetle dziennym, co nie wpływa na wygląd końcowy gotowego elementu i pozwala na umieszczenie na nim wielu informacji nie widocznych dla końcowego użytkownika. Ponadto, oznaczenie takie może stanowić cechę zabezpieczającą komponentu, umożliwiając identyfikację komponentów pochodzących od innych dostawców lub pochodzących z nieuprawnionych źródeł, co ma istotne znaczenie przy produkcji unikalnych komponentów, zapewniających wysoką jakość lub bezpieczeństwo mebla.

Przedmiot rozwiązania został przedstawiony w przykładzie wykonania na rysunku, na którym:

Fig. 1 przedstawia przykłady komponentów mebli,

Fig. 2 przedstawia schemat linii technologicznej do prowadzenia sposobu według wynalazku.

Przykładowe komponenty mebli w postaci asymetrycznych nóżek, przykładowo przeznaczonych do montażu jako nóżka lewa i nóżka prawa, przedstawione zostały na Fig. 1. Komponenty 1A, 1B mają powierzchnie licowe 2A, 2B, 3A, 3B to znaczy powierzchnie widoczne po zmontowaniu mebla

PL 218 197 B1 i stanowiące o jego atrakcyjności wizualnej, oraz powierzchnię łączeniową 4A, 4B przeznaczoną do styku z innymi elementami mebla, przykładowo dolną powierzchnią ścianki podstawy mebla po jego montażu. Powierzchnie licowe 2A, 2B, 3A, 3B podlegają szczególnie dokładnym procesom obróbki, natomiast powierzchnie łączeniowe 4A, 4B mogą być obrobione jedynie zgrubnie i nie wymagają przejścia przez wszystkie etapy obróbki, przykładowo nie muszą być szlifowane, lakierowane lub polerowane. Komponenty 1A, 1B są wykonane z litego drewna lub drewna klejonego.

Figura 2 przedstawia przykładowy schemat linii technologicznej do prowadzenia sposobu według wynalazku. Surowe elementy pobierane są z magazynu surowych elementów 11 i przekazywane do zautomatyzowanego centrum obróbczego 12. W centrum obróbczym surowy element podlega różnym procesom obróbki, takim jak cięcie, frezowanie, toczenie, szlifowanie, wiercenie, po których uzyskuje się element o kształcie odpowiadającym pożądanemu komponentowi mebla. Surowe elementy pobierane z magazynu surowych elementów 11 mogą też zostać obrobione za pomocą strugarki 13 i wiertarki 14. Następnie, powierzchnie obrobionego za pomocą obrabiarek 12, 13 i/lub 14 elementu mogą zostać wygładzone za pomocą szlifierki 15. Tak przygotowany element może zostać przekazany do urządzenia lakierniczego 16, gdzie jego wybrane powierzchnie, w tym powierzchnie licowe, są lakierowane, suszone i opcjonalnie polerowane. Następnie, obrobione i ewentualnie polakierowane elementy przekazywane są na stół znakujący 17 wyposażony w szablon 18 do pozycjonowania powierzchni łączeniowej uformowanego komponentu względem głowicy drukującej 19 urządzenia znakującego 20. Szablon 18 może być szablonem nastawnym, którego kształt, przykładowo krawędzie boczne mogą być dostosowane do aktualnie znakowanego typu elementu, lub szablonem dedykowanym dla określonego elementu w przypadku elementów o skomplikowanych kształtach, które są trudne do ukierunkowania na szablonie nastawnym. Urządzenie znakujące 20 może być sprzężone komunikacyjnie z centrum obróbczym 12, tak aby informacje o rodzaju obrobionego komponentu były automatycznie przekazywane z centrum obróbczego 12 do urządzenia znakującego 20 w celu dobrania odpowiedniego oznaczenia. Oznaczenie może być również ustawiane w urządzeniu znakującym 20 ręcznie przez operatora. Oznaczenie 5A, 5B nakładane na powierzchnię łączeniową 4A, 4b elementu 1A, 1B może określać typ elementu ułatwiający identyfikację elementu w trakcie jego pakowania, datę oznakowania elementu ułatwiającą śledzenie procesów reklamacyjnych, identyfikator operatora ułatwiający rozliczanie reklamacji, model docelowy mebla w którym będzie montowany komponent i/lub inne oznaczenia. Oznaczenie 5A, 5B może mieć postać liter, cyfr, symboli graficznych i/lub kodów kreskowych. Głowica drukująca 19 nadrukowuje oznaczenia 5A, 5B za pomocą tuszu zawierającego pigment o zwiększonej widoczności w świetle ultrafioletowym (UV). Tusz może mieć widoczność w świetle UV o 90% lepszą niż w świetle o innej częstotliwości. Przykładowo, może to być tusz CLEAR UV-readable ink 1121 firmy LINX Printing Technologies plc, St. Ives, Wielka Brytania. Oznakowane elementy 1A, 1B trafiają do magazynu elementów gotowych 21.

Claims (5)

1. Sposób wytwarzania drewnianych komponentów mebli, w którym surowy materiał drewniany obrabia się formując komponent o co najmniej jednej powierzchni licowej widocznej w trakcie użytkowania mebla i co najmniej jednej powierzchni łączeniowej przeznaczonej do styku z innymi elementami mebla po montażu mebla, znamienny tym, że uformowany komponent znakuje się na stole znakującym wyposażonym w szablon do pozycjonowania powierzchni łączeniowej uformowanego komponentu względem głowicy drukującej urządzenia znakującego, za pomocą której nadrukowuje się na powierzchni łączeniowej uformowanego komponentu oznaczenie identyfikujące komponent tuszem zawierającym pigment o zwiększonej widoczności w świetle UV.

2. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że nadrukowuje się oznaczenie identyfikujące typ komponentu.

3. Sposób według zastrz. 2, znamienny tym, że nadrukowuje się oznaczenie identyfikujące ponadto datę oznakowania komponentu.

4. Sposób według zastrz. 2, znamienny tym, że nadrukowuje się oznaczenie identyfikujące ponadto operatora.

5. Sposób według zastrz. 2, znamienny tym, że nadrukowuje się oznaczenie identyfikujące ponadto model docelowy mebla.