PL218923B1 - Pułapka do monitorowania obecności owadów - Google Patents

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest pułapka do monitorowania obecności owadów nielotnych, a także zastosowanie pułapki do monitorowania obecności owadów nielotnych, w szczególności trojszyka ulca (Tribolium confusum) i trojszyka gryzącego (Tribolium castaneum).

Trojszyk ulec i trojszyk gryzący to jedne z najczęściej spotykanych szkodników mącznych, stąd inna często stosowana nazwa trojszyka to chrząszcz mączny. W krajach klimatu umiarkowanego owady te występują zwykle tylko w pomieszczeniach zamkniętych, ponieważ do rozwoju potrzebują odpowiednio wysokich temperatur.

Te niewielkie owady stanowią poważny problem ekonomiczny związany z przechowywaniem żywności, a w szczególności mąki i produktów mącznych. Trojszyki żyją najliczniej w młynach, piekarniach, zakładach przetwórstwa spożywczego przetwarzających bakalie i kakao, czyli w miejscach o znacznym zapyleniu.

Szkodniki te powodują straty nie tylko w postaci zjedzonego przez nie ziarna czy innych produktów spożywczych, lecz także przez zanieczyszczenie produktów przez odchody, wylinki, resztki pancerzyków chitynowych, jaja i martwe owady. Żywność taka ma zmieniony smak, zapach, barwę, a niekiedy może zawierać także toksyczne substancje. Monitorowanie obecności tych owadów w miejscach przechowywania i przetwarzania żywności ma kluczowe znaczenie dla bezpieczeństwa i jakości produktów.

Pułapka monitorująca jest specjalistycznym narzędziem umożliwiającym wykrywanie obecności owadów w przypadku ich występowania w danym środowisku. Zadaniem pułapki jest bezsporne poinformowanie specjalisty zajmującego się zwalczaniem owadów o obecności owada w miejscu będącym przedmiotem monitoringu. Duża trudność w monitorowaniu obecności powyższych owadów wynika z szeregu specyficznych dla nich sposobów zachowania się, bardzo utrudniających skonstruowanie skutecznej pułapki. Trojszyk jest owadem bardzo ostrożnym, jednak w bezpośredniej bliskości pożywienia może stać się bardzo aktywny.

Znana z patentu US 5005416 pułapka detekcyjna na owady składa się z dwóch komór, przy czym górna komora posiada otwory umożliwiające wejście owadów do pułapki, a dolna komora jest wyposażona w detektor drgań pozwalający na wykrywanie obecności lub braku obecności żywych owadów i oszacowanie ich liczby w pułapce. Pułapka, przeznaczona do zanurzenia w partii sypkiego produktu, umożliwia wykrycie obecności i oszacowanie ilości owadów w partii towaru.

Zgłoszenie BE1005772(A3) opisuje urządzenie do łapania owadów, które posiada obudowę z wejściem oraz w części spodniej pułapki miejsce na umieszczenie atraktantu. Wejście usytuowane jest bezpośrednio nad miejscem dla umieszczenia atraktantu.

Zgłoszenie patentowe WO/1992/014358 ujawnia układ do monitoringu owadów składający się z pułapki do łapania pełzających i latających dorosłych owadów lub larw. Pułapka składa się z dwóch rozdzielnych, przeświecających elementów plastikowych: górnego i dolnego, mocowanych na wcisk. Element dolny zawiera dolną pokrywę z powierzchnią na przyjęcie owadów wyściełaną klejem do zatrzymywania owadów na dnie studni. Pułapka zawiera także pokarm lub feromony do zanęcania owadów do pułapki. Wejście dla owadów stanowią otwory w ścianach bocznych. Owady, chcąc dostać się do atraktantu ześlizgują się do studni w centralnej części dolnego elementu.

Wszystkie powyższe rozwiązania opisane są jako nadające się do wykrywania owadów nielotnych, takich jak trojszyk. Te znane rozwiązania często wymagają od owadów pokonania przeszkód stojących na drodze do atraktantu, co w praktycznej sytuacji detekcji owadów w magazynie wypełnionym żywnością sprawia, że owad nie ma motywacji do podjęcia próby dotarcia do zanęty. W rezultacie, w takich miejscach jak magazyny mąki czy linie produkcyjne czekolady, pułapki takie stają się nieskuteczne, gdyż są omijane przez owady.

Ponadto, standardowym sposobem na łowienie owadów do pułapek monitorujących jest stosowanie w nich powierzchni klejącej. Praca pułapki klejącej w środowisku zapylenia jest utrudniona, gdyż pył dezaktywuje w bardzo krótkim czasie powierzchnię klejącą. Z reguły przy dużym zapyleniu dzieje się to w czasie od 2 do 24 godzin, podczas gdy pułapka monitorująca powinna skutecznie działać przez okres minimum 1 miesiąca.

W chwili obecnej, pomimo powszechności występowania szkodników, na rynku polskim, europejskim i światowym żadna z pułapek monitorujących obecność trojszyków nie jest dostatecznie skuteczna. Duża trudność w monitorowaniu obecności tych owadów wynika z szeregu specyficznych dla nich sposobów zachowania się, bardzo utrudniających skonstruowanie skutecznej pułapki detekcyjnej.

PL 218 923 B1

Podczas badań zachowania trojszyków stosując najróżniejsze, stopniowo ewoluujące modele pułapek, dostrzeżono specyficzne zachowanie owadów zdecydowanie preferujących punktowe źródła zapachu nad jego emisję z całego obwodu pułapki, co ma miejsce w przypadku pułapek znanych.

Ponadto zaobserwowano, że trojszyki, o ile to możliwe w nowych miejscach, prawdopodobnie dla zmniejszenia zagrożenia, przemieszczają się wzdłuż krawędzi ścian. Owady te, w przeciwieństwie do szeregu innych owadów biegających, przemieszczają się w stronę źródła pożywienia lub miejsca emitującego feromon w sposób bardzo ostrożny. Z przeprowadzonych obserwacji wynika, że owady dostające się do wnętrza pułapki niejednokrotnie, nawet na kilka godzin zatrzymują się w punkcie krytycznym u wylotu kanału wejściowego podejmując decyzję o wejściu do wnętrza pułapki lub powrocie na zewnątrz.

Zaobserwowano także, że stworzenie mechanicznej bariery, nawet niewielkich rozmiarów, automatycznie zmniejsza motywację owadów do wejścia do wnętrza pułapki.

Celem wynalazku jest opracowanie pułapki nie tylko lekkiej, prostej w użyciu, ale przede wszystkim skutecznej w warunkach obfitości pożywienia, gdyż nie wymagającej od owadów pokonania przeszkód na drodze wskazanej przez atraktant, rozwiązującej wskazane powyżej problemy.

Przedmiotem wynalazku jest pułapka monitorująca obecność owadów stanowiąca zamknięte pudełko wykonane z transparentnego materiału, składające się z części spodniej i części wierzchniej połączonych ze sobą szczelnie, przy czym część wierzchnia zawiera komorę z pastylką atraktantu, a na dnie części spodniej znajduje się klej do zatrzymania owadów oraz część spodnia posiada spodnie otwory, do których prowadzą kanały wejściowe uformowane w kształcie łuku w dnie pułapki i umożliwiające owadom dostanie się do wnętrza pułapki. Kanały wejściowe korzystnie rozpoczynają się w niewielkim wzniesieniu w dnie pułapki i mają kształt łuku o przekroju dopasowanym do wielkości owadów.

Komora usytuowana w części wierzchniej pułapki, przeznaczona na umieszczenie w niej pastylki atraktantu, posiada otwór górny i otwór dolny, umożliwiające przedostawanie się zapachu atraktantu w obydwu kierunkach: do wewnątrz i na zewnątrz pułapki.

Korzystnie, co najmniej kanały wejściowe uformowane w dnie pułapki wykonane są z materiału elektrostatycznego.

Klej na powierzchni dna części spodniej pułapki jest naniesiony w postaci linii o szerokości 0,5 do 10 mm, korzystnie 6 mm. Klej ten może tworzyć łukowatą linię o przekroju półokręgu, o promieniu 0,25 - 5 mm, korzystnie o promieniu 1 - 3 mm.

Korzystnie część spodnia i część wierzchnia pułapki złączone są ze sobą przez pasowanie wciskowe.

Przedmiotem wynalazku jest również zastosowanie pułapki opisanej powyżej do wykrywania obecności owadów trojszyka ulca (Tribolium confusum) i trojszyka gryzącego (Tribolium castaneum).

Pułapkę stosuje się rozstawiając ją i stabilizując na płaskich powierzchniach w monitorowanych pomieszczeniach.

W odróżnieniu od znanych pułapek, które w wejściu mają barierę mechaniczną, często w postaci wzniesienia czy krawędzi, które w połączeniu ze znajdującym się tuż nad nim zadaszeniem stanowią element ochrony przed dostawaniem się do jej wnętrza pyłu mogącego dezaktywować odpowiedzialną za odłowienie przywabionych owadów powierzchnię klejącą, pułapka według wynalazku nie ma tego typu barier. Owady dostają się do wnętrza pułapki idąc po powierzchni podłoża, nie mając przed sobą żadnych przeszkód mechanicznych. W przypadku pułapek na trojszyki jest to bardzo ważne, gdyż owady poszukujące pożywienia wykazują się dużą niechęcią do pokonywania przeszkód, zwłaszcza kiedy znajdują się w sytuacji stresującej np. gdy nie są pewne czy źródło pożywienia lub czy miejsce, do którego przywabia je feromon są dla nich bezpieczne. Podczas badań zaobserwowano, że kąt nachylenia podłoża ma bardzo duży wpływ na odrzucanie przez owady danej drogi przemieszczania się. Pułapka według wynalazku zapewnia bezpośredni i nieutrudniony dostęp owadów do jej wnętrza, pozbawiony pochyłości i innych przeszkód stworzonych w znanych pułapkach w związku z koniecznością dostosowania ich do pracy w warunkach wysokiego zapylenia. Wchodząc do pułapki wzdłuż kanałów wejściowych uformowanych w części spodniej pułapki owady podążają cały czas po płaskim podłożu, na którym pułapka jest ustawiona, nie pokonując żadnych przeszkód mechanicznych.

Ponadto, zaprojektowany łukowy kształt kanałów wejściowych sprawia, że każdy owad, który idąc wzdłuż kanału wejściowego dostanie się do wnętrza pułapki i skieruje się do okalającej jej wnętrze wewnętrznej krawędzi, nie ma możliwości idąc wzdłuż niej natknąć się na powrót na krawędź

PL 218 923 B1 kanału wejściowego mogącą doprowadzić go do wyjścia z pułapki. W efekcie owady, które po wejściu do wnętrza pułapki zdecydują się na przemieszczanie wzdłuż zewnętrznej ściany kanału wejściowego, natrafiają na zanikający jej brzeg i w większości podejmują decyzję o przemieszczaniu się dalej w kierunku okalającej wnętrze krawędzi, nie zaś z powrotem do światła kanału wejściowego. Rozwiązanie to wpływa korzystnie na skuteczność pułapki.

W pułapce według wynalazku zastosowano atraktant pokarmowy umieszczony w części wierzchniej pułapki w sposób uniemożliwiający owadom bezpośredni dostęp do niego. Tabletka z atraktantem umieszczona jest w komorze utworzonej na pograniczu wnętrza i zewnętrza pułapki. Komora posiada otwór górny i otwór dolny, przy czym tabletka jest w niej umieszczona tak, że jedna odsłonięta część tabletki wystaje ponad pułapkę, a druga odsłonięta część wchodzi do jej wnętrza, umożliwiając przedostawanie się zapachu atraktantu w obydwu kierunkach: do wewnątrz i na zewnątrz pułapki. Z wnętrza pułapki zapach atraktantu może uwalniać się jedynie wąskimi kanałami wejściowymi przechodzącymi w szczelinowate ujścia. Konstrukcja taka generuje powstanie dwóch stref oddziaływania atraktantu, co jest efektem odpowiedzialnym za skuteczność pułapki. Pierwsza strefa jest to strefa niskiej koncentracji atraktantu powstająca głównie w wyniku emisji zapachu atraktantu z części tabletki wystającej przez otwór górny. Druga strefa, wewnątrz pułapki, aż do wylotu kanałów wejściowych, jest to strefa wysokiej koncentracji atraktantu powstającej w wyniku emisji zapachu atraktantu z części tabletki wystającej przez otwór dolny. Prowadzi to do uzyskania odpowiedniego, niedużego stężenia atraktantu w otoczeniu pułapki oraz znacznej koncentracji w jej wnętrzu.

Tego typu rozwiązanie - połączenie słabszej aury atraktantu wynikającej z emisji na zewnątrz pułapki z silną emisją punktową kierującą przywabione owady do jej wnętrza, które możemy nazywać „pozorowaniem dostępności pożywienia” decyduje o skuteczności działania pułapki. Owady w drodze do źródła zapachu wybierały punktowe źródła atrakcyjnego dla nich zapachu, kierując się gradientem jego stężenia.

Badania nad pułapką i obserwacje specyficznych zachowań owadów zdecydowanie preferujących punktowe źródła zapachu nad jego emisję na przykład z całego obwodu pułapki, co ma miejsce w przypadku pułapek znanych ze stanu techniki, pozwoliły zaobserwować, że owady zmierzające w kierunku atraktantu zatrzymywały się w pewnej odległości od niego, na obrzeżu naniesionej wokół atraktantu powierzchni klejącej. Było to wywołane wzajemnym kompensowaniem się chęci owadów dotarcia do atraktantu z ich obawą przed wkroczeniem w obręb powierzchni klejącej. W rozwiązaniu według wynalazku wygenerowanie dwóch stref zapachu atraktantu: zewnętrznej przywabiającej i wewnętrznej imitującej samo pożywienie powodowało, że przywabiane owady wkraczały w obręb kleju, w którym zostawały odłowione, gdyż mylnie rozpoznawały pole pokryte klejem jako punkt centralny umiejscowienia atraktantu.

Wybór materiału, z którego wykonana jest pułapka tj. tworzywo o działaniu elektrostatycznym powoduje, że cząsteczki kurzu i pyłu osadzają się na ściankach kanałów wejściowych, ograniczając dostęp pyłu do wnętrza pułapki. Ponieważ kanały wejściowe znajdujące się na spodzie pułapki są jedyną drogą łączącą wnętrze pułapki z jej otoczeniem, wykonanie kanałów wejściowych z materiału elektrostatycznego zapewnia ochronę wnętrza pułapki przed zapyleniem i jej całkowitą hermetyczność dla kurzu i pyłu.

Pułapka rozwiązuje także jeden z najważniejszych problemów występujących podczas konstruowania pułapek monitorujących mających działać w warunkach wysokiego zapylenia, tj. skuteczność odławiania owadów. Standardowo stosowane powierzchnie klejące wykonane z klejów tzw. wiecznie żywych (typu hot-melt, wodorozpuszczalnych itd.) w chwili wyimpregnowania kurzem lub pyłem przestają działać efektywnie. Jedynymi klejami sprawdzającymi się w powyższych warunkach są kleje o konsystencji miodowej, półpłynnej lub płynnej mające właściwość pochłaniania kurzu. Spośród powyższych klejów niestałych mających zdolność pochłaniania kurzu najwyższą skutecznością wobec trojszyków wykazują się kleje maksymalnie płynne. Kleje płynne sprawiają jednak problem związany z transportem pułapek z naniesioną powierzchnią takiego kleju. Płaskie powierzchnie utworzone z klejów płynnych mają tendencje do spływania, w przypadku transportu w nieodpowiednim ułożeniu lub umieszczania pułapek na powierzchniach nierównoległych do podłoża. Pułapka według wynalazku rozwiązuje ten problem przez naniesienie kleju w postaci pojedynczej linii o szerokości 0,5 do 10 mm, korzystnie 2 - 6 mm. Linia może być uformowana w dowolny sposób np. w kształt okręgu. Nałożony na powierzchnię klej tworzy linię o przekroju półokręgu o promieniu 0,25 - 5 mm, korzystnie 1 - 3 mm, który pomimo płynności kleju, dzięki działaniu napięcia powierzchniowego na obrzeżu nałożonej powierzchni skutecznie przylega do podłoża i nie spływa z niego bez względu na kąt nachylenia

PL 218 923 B1 powierzchni, na którą został nałożony oraz stopień płynności kleju. Takie nałożenie kleju zapobiega jego przemieszczaniu.

Badania prowadzone na pułapkach według wynalazku dowiodły ich skuteczności wynikającej z wykorzystania przedstawionych rozwiązań technicznych zoptymalizowanych w oparciu o wiedzę na temat sposobu odżywiania się owadów, przemieszczania się ich, metod wyszukiwania pokarmu itd.

Przedmiot wynalazku jest uwidoczniony w korzystnym, nie ograniczającym przykładzie wykonania na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia widok perspektywiczny pułapki według wynalazku, fig. 2 - otwartą pułapkę według wynalazku, fig. 3 - przekrój poprzeczny pułapki według wynalazku, a fig. 4, przedstawiająca rzut dna pułapki z góry wraz z przekrojami dna pułapki wzdłuż odcinków AA, BB i CC, ilustruje sposób poprowadzenia kanałów wejściowych.

Pułapka na owady z fig. 1 jest transparentnym pudełkiem o kształcie prostopadłościennym, składającym się z części spodniej 1 i części wierzchniej 2 połączonych ze sobą szczelnie, przy czym część wierzchnia zawiera komorę 3 z pastylką atraktantu 4. Pułapka może być w całości wykonana z materiału elektrostatycznego.

Pułapka przedstawiona na fig. 2 jest otwartą pułapką z fig. 1, gdzie części dolna i górna są ze sobą na stałe połączone jedną krawędzią łączącą 8. Część spodnia 1 posiada osiem spodnich otworów 6 umieszczonych w dnie pułapki, do których prowadzi osiem kanałów wejściowych 7 uformowanych poprzez wytłoczenie o kształcie łuku, o przekroju łukowym dopasowanym wielkością do rozmiarów trojszyka, tj. o średnicy około 4 mm. Kanały wejściowe 7 rozpoczynają się w niewielkim wzniesieniu w dnie pułapki. Na powierzchnię dna części spodniej jest naniesiony klej 5 w postaci okręgu o szerokości linii około 6 mm. Klej 5 tworzy łukowatą linię o przekroju zbliżonym do półokręgu, korzystnie o promieniu 3 mm.

Figura 3 ilustruje przekrój poprzeczny pułapki, w której część spodnia 1 i część wierzchnia 2 zamkniętej pułapki połączone są ze sobą przez pasowanie wciskowe. Komora 3 na pastylkę atraktantu 4 uformowana jest centralnie w części wierzchniej 2 pułapki jako walec posiadający otwór górny 9 i otwór dolny 10 o wielkości dopasowanej do wielkości pastylki atraktantu. Otwór górny 9 pozwala na emisję zapachu atraktantu do przestrzeni wokół pułapki, a otwór dolny 10 zapewnia emisję zapachu skierowaną do wewnątrz pułapki z gradientem stężenia atraktantu w kanałach wejściowych 7. Na dnie pułapki widać kanały 7 rozpoczynające się we wzniesieniu w dnie pułapki, oraz naniesiony w postaci łukowej linii klej 5.

Figura 4 stanowi rzut dna pułapki ilustrujący sposób poprowadzenia kanałów 7 wraz z przekrojami dna pułapki wzdłuż odcinków AA, BB i CC. Przekroje CC i AA pokazują niewielkie wzniesienie w dnie pułapki pozwalające owadom wejść pod pułapkę i dostać się do kanałów uformowanych w tym dnie, rozpoczynających się na końcu wzniesienia. Przekrój AA pokazuje początek formowania kanałów we wzniesieniu w części spodniej pułapki. Kanały uformowane w dnie mają przekrój łukowy zilustrowany na przekroju BB. Prowadzą łukiem od wzniesienia w dnie pułapki do wejściowych otworów 6 w tym dnie.

W korzystnym przykładzie wykonania pułapka na owady jest transparentnym pudełkiem o kształcie prostopadłościennym, składającym się z części spodniej 1 i części wierzchniej 2 połączonych ze sobą szczelnie, przy czym część wierzchnia zawiera komorę 3 z pastylką atraktantu 4. Część spodnia 1 posiada osiem spodnich otworów 6 umieszczonych w dnie pułapki, do których prowadzi osiem kanałów wejściowych 7 uformowanych poprzez wytłoczenie o kształcie łuku, o przekroju łukowym dopasowanym wielkością do rozmiarów trojszyka, tj. o średnicy około 4 mm. Kanały wejściowe 7 rozpoczynają się w niewielkim wzniesieniu w dnie pułapki. Na powierzchni dna części spodniej jest naniesiony klej 5 w postaci okręgu o szerokości linii około 6 mm. Klej 5 tworzy linię o przekroju zbliżonym do półokręgu, korzystnie o promieniu 3 mm.

Komora 3 na pastylkę atraktantu 4 uformowana jest centralnie w części wierzchniej 2 pułapki jako walec posiadający otwór górny 9 i otwór dolny 10 o wielkości dopasowanej do wielkości pastylki atraktantu. Otwór górny 9 pozwala na emisję zapachu atraktantu do przestrzeni wokół pułapki, a otwór dolny 10 zapewnia emisję zapachu skierowaną do wewnątrz pułapki z gradientem stężenia atraktantu w kanałach wejściowych 7.

Pułapkę stosuje się do wykrywania obecności owadów, w szczególności trojszyka ulca (Tribolium confusum) i trojszyka gryzącego (Tribolium castaneum). Pułapkę opisaną powyżej rozstawia się i stabilizuje na płaskich powierzchniach, na przykład na półkach, w monitorowanych pomieszczeniach.

Tabletka z atraktantem umieszczona w sklepieniu pułapki emituje zapach na zewnątrz tworząc w otoczeniu pułapki aurę zapachu, którego gradient przywabia owady w jej okolicę. Tabletka z atraktantem

PL 218 923 B1 emituje zapach również do środka pułapki tworząc wewnątrz jego stężenie znacznie wyższe niż zewnętrzna aura. Ten skoncentrowany zapach atraktantu emitowany jest na zewnątrz przez wąskie kanały wylotowe. Owady przywabione w okolice pułapki zewnętrzną aurą rozpoznają w punktowych źródłach skoncentrowanego zapachu rozchodzącego się u wylotu kanałów bezpośrednią bliskość pożywienia, dostają się do wnętrza kanałów i próbując dotrzeć do zlokalizowanego mylnie pożywienia odławiają się w naniesionej wewnątrz powierzchni klejącej.

Obecność owadów w pułapce sprawdza się korzystnie w regularnych odstępach czasu, np. jeden raz w dziennie.

Elementy pułapki:

(1) część spodnia (2) część wierzchnia (3) komora na atraktant (4) pastylka atraktantu (5) klej (6) otwory spodnie (7) kanały wejściowe (8) krawędź łącząca (9) otwór górny komory atraktantu (10) otwór dolny komory atraktantu

Claims (9)

1. Pułapka monitorująca obecność owadów stanowiąca zamknięte pudełko wykonane z transparentnego materiału, składające się z części spodniej i części wierzchniej połączonych ze sobą szczelnie, przy czym część wierzchnia zawiera komorę z pastylką atraktantu, a na części spodniej znajduje się klej do zatrzymania owadów, znamienna tym, że część spodnia (1) posiada spodnie otwory (6) umieszczone w dnie pułapki, do których prowadzą łukowe kanały wejściowe (7) uformowane w dnie pułapki.

2. Pułapka według zastrz. 1, znamienna tym, że kanały wejściowe (7) rozpoczynają się w niewielkim wzniesieniu w dnie pułapki i mają kształt łuku o przekroju dopasowanym do wielkości owadów.

3. Pułapka według zastrz. 1 albo 2, znamienna tym, że komora (3) w części wierzchniej (2) pułapki z pastylką atraktantu (4) posiada otwór górny i otwór dolny zapewniając gradient stężenia atraktantu z silną emisją punktową poprzez kanały wejściowe w dnie pułapki.

4. Pułapka według zastrz. 1 - 3, znamienna tym, że co najmniej kanały wejściowe (7) uformowane w dnie pułapki wykonane są z materiału elektrostatycznego.

5. Pułapka według zastrz. 1 - 4, znamienna tym, że klej (5) na powierzchni dna części spodniej (1) jest klejem płynnym naniesionym w postaci linii o szerokości 0,5 do 10 mm, korzystnie 2 - 6 mm.

6. Pułapka według zastrz. 5, znamienna tym, że klej (5) nałożony na powierzchnię dna części spodniej (1) tworzy łukowatą linię o przekroju zbliżonym do półokręgu o promieniu 0,25 - 5 mm, korzystnie o promieniu 1 - 3 mm.

7. Pułapka według zastrz. 1 - 6, znamienna tym, że część spodnia (1) i część wierzchnia (2) w zamkniętej pułapce połączone są ze sobą przez pasowanie wciskowe.

8. Zastosowanie pułapki z zastrz. 1 - 7 do wykrywania obecności owadów trojszyka ulca (Tribolium confusum) i trojszyka gryzącego (Tribolium castaneum).

9. Zastosowanie według zastrz. 8, znamienna tym, że pułapkę rozstawia się i stabilizuje na płaskich powierzchniach w monitorowanych pomieszczeniach.