PL218996B1 - Sposób badania wytrzymałości na ściskanie zaprawy z murów istniejących - Google Patents

Description

Przedmiotem wynalazku jest sposób badania wytrzymałości na ściskanie zaprawy z murów istniejących.

Znana i powszechnie stosowana jest metoda badania zaprawy zgodnie z norma PN-EN 101511. Polega ona na ściskaniu połówek wstępnie przygotowanych z zaprawy beleczek o wymiarach 40x40x160 mm. Metodę tą stosuje się dla zapraw murarskiej używanej w wykonawstwie nowych murów. Znana jest z normy DIN 18555-9; 1999-09 metoda badań zaprawy na ściskanie w stalowych stemplach o średnicy 20-25 mm placków zaprawy wyizolowanych ze spoin poziomych istniejących murów. Znana jest również metoda badań zaprawy, która polega na ściskaniu dwóch połączonych między sobą placków zaprawy o powierzchni kwadratowej wyizolowanych ze spoin poziomych istniejących murów. Znana jest również metoda badań zaprawy w istniejących murach, która polega na wbijaniu w spoinę poziomą stalowego grotu z określoną energią. Miarą wytrzymałości zaprawy jest wielkość zagłębienia grota w zaprawie, z poprawką uwzględniającą naprężenia ściskające występujące w spoinie.

Sposób badania wytrzymałości na ściskanie zaprawy z murów istniejących, według wynalazku, polegający na wyizolowaniu z muru za pomocą wiertła koronkowego próbki z zaprawą poziomą następnie ściskaniu w obejmach stalowych, charakteryzuje się tym, że z muru wycina się próbkę w postaci walca prostopadle do lica muru, tak, aby zawierała dwa segmenty cegieł z zaprawą pomiędzy nimi, następnie próbkę umieszcza się w wybraniach obejm. Próbkę wycina się symetrycznie, tak aby część centralną stanowiła zaprawa pozioma. Wybranie w obejmie stalowej ma kształt fragmentu walca i odpowiada kształtowi i wymiarom segmentu cegły próbki badanej. Następnie próbkę poddaje się działaniu siły ściskającej. Wytrzymałość zaprawy określa się jako iloraz siły niszczącej do pola przekroju zaprawy.

Zaletą sposobu jest to, że pozwala na odwzorowanie faktycznie istniejących warunków pracy poziomej zapraw w murze zaprawa pracuje podobnie jak zaprawa w spoinie poziomej istniejącego muru, czyli w stanie trójosiowego ściskania,.

Wynalazek bliżej przedstawiony został w poniższych przykładach wykonania na rysunku, na którym pokazano próbkę wyciętą z muru i umieszczoną w obejmach.

P r z y k ł a d 1

Z istniejącego muru wycina się za pomocą wiertła koronkowego próbkę 1 do badań o kształcie walca o średnicy 50 mm, długości 50 mm. Próbka 1 składa się z zaprawy poziomej 2 oraz dwóch segmentów cegieł 3, 3', rozmieszczonych po przeciwnych stronach zaprawy 2. Zaprawa 2 w próbce ma średnią grubość 12 mm. Próbkę umieszcza się w stalowych obejmach 4 odpowiadających długości badanej próbki. Wybrania obejm 4 odpowiadają segmentom cegły z próbki 1 badanej. Odległość pomiędzy stalowymi obejmami 4 po ich złożeniu z próbką 1 jest równa grubości zaprawy 2. Następnie całość umieszcza się w maszynie wytrzymałościowej i poddaje się badaniu na ściskanie, przykładając siłę F aż do momentu zniszczenia zaprawy. Wytrzymałość zaprawy oblicza się jako iloraz siły ściskającej - niszczącej do pola przekroju zaprawy. Uzyskane wyniki w 10 próbach to średnia wytrzymałość na ściskanie 2,8 MPa, przy współczynniku zmienności 21%.

P r z y k ł a d 2

Sposób wykonany analogicznie jak w przykładzie 1, przy czym do badań stosuje się próbkę z nową zaprawą o dużo większej wytrzymałości zgodnie z deklaracją producenta zaprawy. Uzyskano średnią wytrzymałość na ściskanie 72MPa, przy współczynniku zmienności 18%.

Claims (1)

1. Sposób badania wytrzymałości na ściskanie zaprawy z murów istniejących, polegający na wyizolowaniu z muru próbki z zaprawą poziomą, następnie ściskaniu w obejmach stalowych, znamienny tym, że z muru wycina się próbkę (1) w postaci walca, tak, aby zawierała dwa segmenty cegieł (3, 3') z zaprawą (2) pomiędzy nimi, następnie próbkę (1) umieszcza się w wybraniach obejm (4), przy czym wybranie ma kształt fragmentu walca i odpowiada kształtowi i wymiarom segmentu cegły (3) próbki (1) badanej, po czym próbkę (1) poddaje się działaniu siły ściskającej (F).