PL219134B1 - Nośnik zapisu przystosowany do skanowania - Google Patents

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest nośnik zapisu zawierający ścieżkę serwo wskazującą ścieżkę informacyjną, przeznaczoną do zapisywania bloków informacji reprezentowanych przez znaczniki, która to ścieżka serwo ma okresowe zmiany parametru fizycznego o założonej częstotliwości i części modulowane w regularnych odstępach do kodowania informacji pozycjonowania, a części modulowane rozpoczynają się od pola bitu synchronizującego i są typem danych mającym pole bitu danych lub typem słowa synchronizującego mającego pole słowa synchronizującego, przy czym pole bitu synchronizującego i pole bitu danych są modulowane zgodnie z założonym typem modulacji o zmianach okresowych.

Nośnik zapisu i urządzenie do odczytu i/albo zapisu informacji są znane ze zgłoszenia WO 00/43996 (PHN 17323). Informacja, która ma być zapisana jest kodowana na sygnał informacji, który zawiera kody adresów i jest podzielony zgodnie z kodami adresowymi na bloki informacji. Nośnik zapisu jest typu wielokrotnego zapisu i ma ścieżkę serwo, zwaną zwykle zagłębieniem wstępnym, która powoduje generowanie sygnałów serwo w czasie skanowania ścieżki. Parametr fizyczny, np. położenie promieniowe, zagłębienia wstępnego zmienia się okresowo z założoną częstotliwością tworząc tak zwane wychylenie „wobble”. W czasie skanowania ścieżki wychylenie to prowadzi do zmiany sygnałów serwo śledzenia promieniowego co umożliwia generowanie sygnału wychylenia. Wychylenie jest modulowane zgodnie z typem modulacji wykorzystującej modulację fazy do kodowania informacji pozycjonowania. Modulacja fazy, lub modulacja częstotliwości, użyta do kodowania cyfrowej informacji pozycjonowania jest tak wybrana, aby minimalnie zakłócać składową założonej częstotliwości sygnału wychylenia, ponieważ składowa ta jest użyta do kontroli szybkości nagrywania. Dlatego większość zmian okresowych nie powinna być modulowana, tzn. przejścia przez zero nie powinny być przesunięte od pozycji nominalnych. W czasie zapisywania wydobywana jest z sygnału wychylenia informacja pozycjonowania, która jest użyta do pozycjonowania bloków informacji przez utrzymywanie założonej zależności między kodami adresów w blokach informacji i informacji pozycjonowania. Adresy są kodowane w modulowanych częściach wychylenia począwszy od pola bitu synchronizującego, po którym występuje pole słowa synchronizującego lub pole bitu danych.

W szczególności, w WO 00/43996 ujawniono nośnik zapisu, w którym zastosowano słowa adresu ADIP składające się z bitów adresowych ADIP. Każdy bit adresowy ADIP rozpoczyna się modulowanym fragmentem ścieżki, nazywanym polem bitu synchronizującego. Bity adresowe ADIP pierwszego rodzaju zawierają - oprócz modulowanego pola bitu synchronizującego i niemodulowanej, monofonicznej części - modulowany fragment ścieżki nazywany polem słowa synchronizującego. Bity adresowe ADIP drugiego rodzaju zawierają - oprócz modulowanego pola bitu synchronizującego i niemodulowanej, monofonicznej części - modulowany fragment ścieżki nazywany polem bitu danych. Modulowany fragment ścieżki nazywany polem bitu synchronizującego oraz modulowany fragment ścieżki nazywany polem bitu danych cechuje ta sama modulacja wychylenia.

Problemem w znanym systemie jest to, że wykrycie pola bitu synchronizującego nie jest pewne.

Celem niniejszego wynalazku jest zapewnienie nośnika zapisu, w którym synchronizacja jest bardziej niezawodna.

Zgodnie z wynalazkiem, nośnik zapisu jaki został przedstawiony w akapicie początkowym charakteryzuje się tym, że słowo adresowe ADIP zawiera również bity adresowe ADIP rozpoczynające się modulowanym fragmentem ścieżki nazywanym polem bitu synchronizującego, po którym następuje niemodulowana część monotoniczna nie zaś dowolny modulowany fragment ścieżki. Innymi słowy, modulowane części zawierają ponadto modulowane części typu izolowanego bitu synchronizacyjnego mającego pole bitu synchronizacyjnego.

Wynalazek jest oparty na następującym spostrzeżeniu. Problemy wynikają z faktu, że w formatach dysków takich jak DVD+RW i DVR ten sam typ modulacji jest użyty tak do bitów synchronizujących jak i bitów danych. W DVD+RW modulację stanowi kluczowanie fazy (PSK), a w nowo zaproponowanym systemie cyfrowego zapisywanie wideo DVR modulacja z minimalnym przesunięciem fazy (MSK). Gdy detekcja nie jest jeszcze zsynchronizowana, nie można odróżnić pola bitu synchronizującego od pola bitu danych. Należy zauważyć, że po polu bitu danych mogą występować kolejne pola bitów danych, zanim nie zostanie zawarte następne pole bitu synchronizującego. Bity synchronizujące są umieszczone w regularnych odstępach, tzn. w stałej odległości od poprzedniego i następnego bitu synchronizującego, np. 93 wychylenia w przypadku DVD+RW, 56 wychyleń w przypadku DVR. W jednej szczególnej metodzie detekcji, do otrzymania bitów synchronizujących detektor szuka pewPL 219 134 B1 nej liczby modulowanych znaczników w regularnych odstępach. Jednak jeżeli dane składają się z istotnej liczby kolejnych JEDYNEK lub ZER, możliwe jest, że detektor stwierdzi wykrycie bitów synchronizujących, gdy w rzeczywistości wykrywa bity danych. W ten sposób bity danych są błędnie interpretowane jako fałszywe bity synchronizujące. Rozwiązaniem proponowanym według wynalazku jest takie wprowadzenie bitów synchronizujących, że nie występuje po nich znacznik danych. Wtedy nie jest możliwe pomylenie przez detektor znaczników danych i bitów synchronizujących, a więc można zapobiegać wykryciu fałszywych bitów synchronizujących. Te szczególne bity synchronizujące zwane są izolowanymi bitami synchronizującymi. Zwykle nie występują izolowane bity synchronizujące. Bit synchronizujący jest zwykle pewnym rodzajem flagi dla wskazania, że po synchronizacji będzie występował bit danych. W tym przypadku, izolowany bit synchronizujący ma inną funkcję. Nie wskazuje on, że następnym bitem będzie bit danych, ale jest użyty do poprawy niezawodności detekcji bitu synchronizacyjnego.

Kolejne korzystne wykonania nośnika zapisu zgodnego z wynalazkiem są podane w kolejnych

Claims (3)

1. Przedmiot wynalazku został objaśniony w przykładach wykonania na rysunku, na którym fig. 1a przedstawia nośnik zapisu ze ścieżką serwo (widok z góry), fig. 1b - ścieżkę serwo (przekrój poprzeczny), fig. 1c - wychylenie ścieżki serwo (szczegółowo), fig. 1d - dalsze wychylenie ścieżki serwo (szczegółowo), fig. 2 - dwu-fazową modulację wychylenia, fig. 3 przedstawia modulację wychylenia MSK, fig. 4 - schemat modulacji z izolowanymi bitami synchronizującymi, fig. 5 urządzenie do odczytywania bloków informacji, fig. 6 - urządzenie do zapisywania bloków informacji, fig. 7 przedstawia zawartość słowa adresu zawierającego izolowane bity synchronizujące. Na figurach elementy, które odpowiadają elementom już opisanym mają te same numery odniesienia.

   Proponowane, zgodne z wynalazkiem zastosowanie izolowanego bitu synchronizującego zostało szczegółowo omówione w odniesieniu do fig. 4 i fig. 7.

   Na fig. 1a przedstawiono dyskowy nośnik zapisu 1 wyposażony w ścieżkę 9 przeznaczoną do zapisywania i otwór środkowy 10. Ścieżka 9 jest rozmieszczona zgodnie ze spiralnym układem zwojów. Na fig. 1b przedstawiono przekrój poprzeczny wzdłuż linii b-b na nośniku zapisu 1, w którym występuje transparentne podłoże 5 z warstwą zapisywaną 6 i warstwą ochronną 7. Warstwa zapisywana 6 może być zapisywana optycznie, na przykład poprzez zmianę fazy, lub zapisywana magnetycznie, za pomocą urządzenia do zapisywania informacji, jak na przykład znanym CD-RW, wielokrotnie zapisywalnym dysku kompaktowym, oraz CD-R zapisywalnym dysku kompaktowym. Warstwa zapisywana może być również wyposażona w informację w czasie procesu produkcji, w którym najpierw wykonywany jest dysk wzorcowy, a następnie kopiowany jest on wielokrotnie za pomocą tłoczenia. Informacja jest zorganizowana w bloki informacji i jest reprezentowana przez optycznie odczytywane znaczniki w postaci kolejnych obszarów odbijających dużo promieniowania i mało promieniowania, jak na przykład seria dołków (pits) o różnej długości w CD. W jednym wykonaniu, ścieżka 9 na nośniku zapisu typu wielokrotnego zapisu jest wskazana przez wzorzec serwo, który jest uzyskiwany w czasie produkcji pustego nośnika zapisu. Wzorzec serwo jest tworzony, na przykład, przez wstępny rowek 4, który umożliwia głowicy zapisującej nadążanie za ścieżką 9 w czasie skanowania. Wstępny rowek 4 może być implementowany jako część głębsza lub podwyższona, albo jako własność materiału różniąca się od jego otoczenia. Alternatywnie, wzorzec serwo może być tworzony przez zmianę podniesionych i głębszych zwojów, zwanych wzorcami dolin lub rowków, z przejściami od dolin do rowków, lub odwrotnie, które przypadają na jeden zwój. Na fig. 1c i 1c przedstawiono dwa przykłady okresowej zmiany fizycznego parametru wstępnego rowka, zwanego wychyleniem. Na fig. 1c przedstawiono zmiany położenia poprzecznego, a na fig. 1d przedstawiono zmiany szerokości. Wychylenie wytwarza sygnał wychylenia w śledzącym sensorze serwo. Wychylenie może być, na przykład, modulowane częstotliwościowo, a informacja pozycjonowania taka jak adres, kod czasu lub informacja o zwojach, jest kodowana w modulacji. Opis systemu CD wielokrotnego zapisu, który zawiera w taki sposób informację pozycjonowania, można znaleźć w zgłoszeniu US 4 901 300 (PHN 12.398). Wzorzec serwo może również składać się z regularnie rozłożonych podwzorców, które okresowo wywołują sygnały śledzące. Ponadto wzorce serwo mogą zawierać modyfikacje obszarów dolin obok wstępnych rowków, np. falujące rowki wstępne mające dołki w obszarze dolin tworzące szczególny wzorzec do kodowania informacji pozycjonowania, podobnie jak w DVD-RW.

   Wahania ścieżki serwo zawierają względnie duże części wychylenia monofonicznego, tak zwane części niemodulowane.

   PL 219 134 B1

   Ponadto ścieżka serwo ma względnie krótkie części, gdzie częstotliwość i/albo faza wychylenia odchyla się od założonej częstotliwości wychylenia, tak zwane części modulowane. W tym dokumencie każdy wzorzec serwo o charakterze okresowym, w połączeniu z dodatkowymi polami kodującymi informację, zwany jest ścieżką serwo mającą okresowe wahania parametru fizycznego o założonej częstotliwości, lub wychyleniem, które ma modulowane części.

   Na fig. 2 przedstawiono dwufazową modulację wychylenia. Górna ścieżka przedstawia modulację wychylenia zgodną ze wzorcem słowa synchronizującego, druga i trzecia ścieżka przedstawiają modulacje wychylenia dla kodowania bitów danych adresu, uzyskana w wyniku modulacja jest określana jako ADIP (ADdress In Pregroove - Adres w rowku) i zawiera informację adresową zakodowaną w rowku przez modulację wychylenia. Założone wzorce fazy użyte są do wskazania symbolu synchronizującego (ADIPbitSync) i synchronizacji pełnego słowa adresu (ADIPWordSync), oraz odpowiednich bitów danych (ADIP Data='0' i ADIP Data='1'). Bit synchronizujący ADIP jest wskazany przez odwrócone wychylenie (wychylenie #0). Słowo synchronizujące jest wskazane przez trzy odwrócone wychylenia występujące bezpośrednio po bicie synchronizującym ADIP, podczas gdy bity danych mają nieodwrócone wychylenia w tym obszarze (wychylenia #1 do 3). Obszar danych ADIP zawiera pewną liczbę okresów wychyleń przyporządkowaną do reprezentowania jednego bitu danych, na figurze okresy wychyleń ponumerowane od 4 do 7 (= wychylenia #4 do 7). Faza wychylenia w pierwszej połowie obszaru danych ADIP jest odwrotna do fazy wychylenia w drugim obszarze danych. W ten sposób każdy bit jest reprezentowany przez dwa podobszary mające różne fazy wychylenia, tzn. dwufazowe. Bity danych są modulowane w następujący sposób: dane ADIP= '0' są reprezentowane przez dwa nieodwrócone wychylenia, po których występują dwa odwrócone wychylenia, a w przypadku danych ADIP = '1' jest odwrotnie. W tym wykonaniu modulacja bitów danych jest w pełni symetryczna, co daje to samo prawdopodobieństwo błędu dla obu wartości bitu danych. Tym niemniej mogą być zastosowane inne kombinacje wychyleń i odwróconych wychyleń, oraz inne wartości fazy. W wykonaniu wynalazku użyta jest założona z góry modulacja po słowie synchronizującym ADIP, wskazująca na bit 'pusty', zamiast na bit danych. Monofoniczne wychylenia mogą być użyte po pierwszym bicie danych, lub dalsze bity danych mogą być kodowane później. Korzystnie znaczna większość wychyleń nie jest modulowana (tzn. ma fazę nominalną) dla zapewnienia łatwego synchronizmu i stabilnego wyjścia w detektorze PLL; w tym wykonaniu po 8 możliwych modulowanych wychyleniach występuje 85 niemodulowanych (tzn. monofonicznych) wychyleń (wychylenia #8 do 92). Częstotliwość wyjściowa PLL musi być tak stabilna jak to jest tylko możliwe, ponieważ w czasie zapisu sygnał zegara jest wyprowadzony z wyjścia PLL.

   Na fig. 3 przedstawiono modulację wychylenia MSK. Modulacja z minimalnym przesunięciem fazy MSK wykorzystuje pierwszy wzorzec 31 do przesyłania pierwszej wartości bitu i drugi wzorzec 32 do przesyłania drugiej wartości bitu. Dalsze kombinacje wzorców 31 i 32 mogą być użyte do przesyłania informacji synchronizującej. Każdy wzorzec MSK ma część środkową o przynajmniej jednym pełnym okresie wychylenia, w pierwszym wzorcu część środkowa 34 jest nieodwrócona, a w drugim wzorcu część środkowa 37 jest odwrócona. Każdy wzorzec MSK ma część początkową i część końcową. Lewy wzorzec 33 ma część początkową 33 i część końcową w postaci pojedynczego wychylenia. Prawy wzorzec MSK ma część początkową 36, która odwraca fazę mając częstotliwość odpowiadającą 1,5 razy częstotliwości wychylenia, tzn. ma 3 połówkowe okresy sinusoidy w ramach jednego okresu częstotliwości wychylenia. Część końcowa jest podobna, ponownie zmienia fazę do stanu przed jej zmianą. Detekcja bitów danych MSK polega zasadniczo na detekcji części środkowej, ponieważ obie części centralne wykazują maksymalną różnicę między dwoma wzorcami. Ponadto różnica niemodulowanej części początkowej 33 i modulowanej części początkowej 36, oraz niemodulowanej części końcowej 35 i modulowanej części końcowej 38 mogą być wykorzystane do detekcji; ocenia się, że całkowita długość tych różnic to 50% efektywnej mocy detekcji w porównaniu z częścią środkową. Kodowanie MSK może być użyte do kodowania bitów adresu w rowkowych wychyleniach, ale rowkowe wychylenia nie powinny być modulowane dla większości okresów wychylenia. Znaczna większość niemodulowanych wychyleń wymagana jest do niezawodnej kontroli prędkości obrotowej dysku i/albo zegara zapisu procesu zapisu.

   Na fig. 4 przedstawiono schemat modulacji izolowanych bitów synchronizujących oparty na modulacji wychylenia MSK. Zero występujące w poszczególnej komórce tablicy oznacza, że wychylenie nie jest modulowane, jedynka wskazuje na część początkową 1,5 wychylenia dla odwrócenia fazy, dwójka wskazuje odwrócone wychylenie, a trójka wskazuje na część końcową dla ponownego odwrócenia fazy do stanu normalnego, jak to opisano powyżej w odniesieniu do fig. 3. W każdym wierszu

   PL 219 134 B1 tablicy wskazano 56 kolejnych wychyleń (kolumny 37-54 są wypełnione zerami), a każdy wiersz rozpoczyna się od pola bitu synchronizującego w kolumnach 0, 1,2. Całe słowo adresu ADIP zawiera 83 wiersze, a wiersze są ponumerowane zgodnie z ich numerem bitu ADIP. Bity ADIP ponumerowane jako 0, 2, 4, 6 oraz 8, 13, 18, itd. są izolowanymi bitami synchronizującymi (40, 41). W 1 bicie ADIP występuje pierwsze pole słowa synchronizującego oznaczone jako sync0, w bitach ADIP 3, 5, 7 znajdują się trzy dalsze pola słowa synchronizującego sync1, sync2 i sync3. Wszystkie pola słowa synchronizującego mają różną konfigurację dla maksymalizacji niezawodności detekcji. Począwszy od 8 bitu ADIP, występuje powtarzany wzorzec 5 wierszy składający się z jednego izolowanego bitu synchronizującego, po którym występują 4 bity danych; wartości pól bitów danych na figurze są przykładami przypadkowymi. Tak więc dostępne są 13x4=52 bity danych w słowie adresu ADIP. Należy zauważyć, że zastosowany jest pewien założony typ modulacji do pól izolowanych bitów synchronizujących i pól bitów danych. Stąd pojawia się niebezpieczeństwo pomylenia pól bitów synchronizujących i pól bitów danych. Ten sam typ modulacji zawiera niewielkie różnice w szczególnej modulacji zastosowanej do pól bitów synchronizujących i bitów danych, np. PSK (kluczowanie fazy) dla bitów synchronizujących oraz MSK (jak to opisano powyżej w odniesieniu do fig. 3) dla pól bitów danych, ponieważ również w tym przypadku występuje niebezpieczeństwo pomyłki.

   Na fig. 5 przedstawiono urządzenie skanujące do skanowania nośnika zapisu 1. Zapisywanie i czytanie informacji na dyskach optycznych oraz formatowanie, korekcja błędów i zasady kodowania kanałowego są dobrze znane, np. z systemów CD. Urządzenie z fig. 5 jest dostosowane do czytania nośnika zapisu 1, który to nośnik zapisu jest identyczny z nośnikiem zapisu przedstawionym na fig. 1. Urządzenie jest wyposażone w głowicę czytającą 52 do skanowania ścieżki na nośniku zapisu i środki kontroli odczytu zawierające jednostkę napędzającą 55 do obracania nośnika zapisu 1, układ czytający 53 zawierający na przykład dekoder kanału i korektor błędów, jednostkę śledzącą 51 i jednostkę sterująca systemu 56. Głowica czytająca zawiera elementy optyczne zwykłego typu do generowania punktu promieniowania 66 ogniskowanego na ścieżce warstwy zapisu, nośnika zapisu, przez wiązkę promieniowania 65 prowadzoną przez elementy optyczne. Wiązka promieniowania jest generowana przez źródło promieniowania, np. diodę laserową. Głowica czytająca zawiera ponadto urządzenie uruchamiające ogniskowanie, do ogniskowania wiązki promieniowania 65 na warstwie zapisu, oraz urządzenie uruchamiające śledzenie 59, do dokładnego pozycjonowania punktu 66 w kierunku promieniowym na środku ścieżki. Urządzenie zawiera jednostkę pozycjonującą 54 do zgrubnego pozycjonowania głowicy czytającej 52 w kierunku promieniowym na ścieżce. Urządzenie uruchamiające śledzenie 59 może zawierać cewki do promieniowego przemieszczania elementu optycznego, lub może być dostosowane do zmiany kąta elementu odbijającego na części ruchomej głowicy czytającej, albo na części w ustalonym położeniu, w przypadku gdy część systemu optycznego jest mocowana w ustalonym położeniu. Promieniowanie odbite od warstwy zapisu jest wykrywane przez detektor zwykłego typu, np. diodę cztero-kwadrantową, do generowania sygnałów detektora 57 zawierających sygnał odczytu, błąd śledzenia i sygnał błędu ogniskowania. Jednostka śledząca 51 jest sprzężona z głowicą czytającą dla odbierania sygnału błędu śledzenia z głowicy czytającej i kontroli urządzenia uruchamiającego śledzenie 59. W czasie czytania sygnał odczytu jest konwertowany na informację wyjściową, wskazaną przez strzałkę 64, w układzie czytającym 53. Urządzenie jest wyposażone w demodulator 50 do detekcji i wydobycia informacji adresowej z sygnału wychylenia zawartego w sygnałach detektora 57, podczas skanowania ścieżki serwo nośnika zapisu. Urządzenie jest ponadto wyposażone w jednostkę sterującą systemu 56 do uzyskiwania rozkazów z systemu kontroli komputera lub od użytkownika, dla kontroli urządzenia przez linie sterujące 58, np. szynę systemu połączoną z jednostką napędzającą 55, jednostką pozycjonującą 54, demodulatorem 50, jednostką śledzącą 51 i układem czytającym 53. W tym celu jednostka sterująca systemu zawiera układ kontroli, na przykład mikroprocesor, pamięć programową i bramki sterujące do realizacji procedur opisanych poniżej. Jednostka sterująca systemem 56 może być również implementowana jako maszyna stanu za pomocą układów logicznych. Urządzenie czytające jest dostosowane do czytania dysku mającego ścieżki posiadające okresowe wahania, np. ciągłe wychylenie. Jednostka sterująca odczytem jest dostosowana do detekcji okresowych wahań i do odczytu, w zależności od nich, określonej z góry ilości danych ze ścieżki. W szczególności demodulator 50 jest dostosowany do odczytu informacji pozycjonowania z modulowanego sygnału, wyprowadzonego z modulowanego wychylenia. Demodulator 50 ma jednostkę detekcji do detekcji modulowanych wychyleń, poczynając od pól bitów synchronizujących w sygnale wychylenia, który nadchodzi po długiej sekwencji niemodulowanych wychyleń. Demodulator ma ponadto jednostkę detekcji słów do wydobywania słów informacji adresowej w opar6

   PL 219 134 B1 ciu o pola słowa synchronizującego. Początek takiego słowa jest wykrywany na podstawie sygnału synchronizacji słowa, po elemencie bitu synchronizującego. Wartość bitu danych jest wykryta na podstawie pól bitów danych zakodowanych przez modulowane wychylenia. Urządzenie ma ponadto jednostkę synchronizującą 67 do detekcji pól izolowanych bitów synchronizujących. W schemacie modulacji, opisanym powyżej w odniesieniu do fig. 4, zawarta jest pewna liczba izolowanych bitów synchronizujących, a jednostka synchronizująca 67 wykrywa ich obecność przez wykrycie braku pól bitów danych, po elemencie bitu synchronizującego. Przez zastosowanie wykrytych izolowanych bitów synchronizujących i pod kontrolą jednostki sterowania systemem 56, wykryty jest stan błędny, w którym demodulator jest błędnie zsynchronizowany z bitami danych zamiast bitami synchronizującymi.

   Na fig. 6 przedstawiono urządzenie do zapisywania informacji na nośniku zapisu zgodnie z wynalazkiem, typu który jest (wielokrotnie) zapisywalny, na przykład w sposób magneto-optyczny, lub optyczny (przez zmianę fazy lub barwnika) za pomocą wiązki 65 promieniowania elektromagnetycznego. Urządzenie jest również wyposażone do czytania i zawiera te same elementy co urządzenie do czytania opisane powyżej w odniesieniu do fig. 5, za wyjątkiem tego, że ma głowicę zapisującą/czytającą 62 i środki kontroli zapisu, które zawierają te same elementy co środki kontroli odczytu, za wyjątkiem układu zapisu 60, który zawiera na przykład formater, koder błędów i koder kanałowy. Głowica zapisująca/czytająca 62 ma te same funkcje co głowica czytająca 52, dodatkowo z funkcją zapisu i jest sprzężona z układem zapisującym 60. Informacja występująca na wejściu układu zapisującego 60 (wskazana za pomocą strzałki 63) jest rozłożona względem sektorów logicznych i fizycznych zgodnie z zasadami formatowania i kodowania, oraz przetworzona na sygnał zapisu 61 dla głowicy zapisującej/czytającej 62. Jednostka sterująca systemu 56 jest dostosowana do kontroli układu zapisującego 60 i do realizacji odzyskiwania informacji pozycjonowania i procedury pozycjonowania jak to opisano powyżej dla urządzenia czytającego. W czasie operacji zapisu, znaczniki reprezentujące informację są tworzone na nośniku zapisu. Środki kontroli zapisu są dostosowane do wykrywania okresowych wahań, na przykład przez zatrzaskiwanie pętli fazowej do ich okresowości. Demodulator i jednostka synchronizująca 67 są opisane powyżej w odniesieniu do fig. 5.

   W wykonaniu kodów pozycji różnych od schematu opisanego w odniesieniu do fig. 4, adresowanie może zawierać dogodny zbiór symboli adresowych, o przynajmniej 16 rożnych symbolach, z odległościami Hamminga równymi przynajmniej 4. Następnie symbole adresowe wymagają długości 10 okresów wychyleń. Odległość Hamminga 4 między symbolami adresowymi umożliwia dobre rozróżnienie między różnymi słowami. Liczba symboli adresowych jest wybrana następująco: dla wystarczającego adresowania proponuje się użycie 48 bitów adresowych, kodowanych w 12 symbolach adresowych, z których każdy zawiera 1 półbajt o 4 bitach. Korzystnie izolowane bity synchronizujące, po których nie występują symbole adresowe, są zawarte w słowie adresowym. Korzyść jest taka, że usprawniona jest synchronizacja z bitami synchronizującymi, ponieważ będzie wykryta mała liczba fałszywych bitów synchronizujących. Gdy wykryty jest bit synchronizujący, obok modulowanych bitów danych adresu, detektor może pomylić bit adresu z bitem synchronizującym. Izolowany bit synchronizujący może być pomylony, ponieważ tylko niemodulowane wychylenia otaczają izolowane bity synchronizujące.

   Praktycznym wyborem jest posiadanie 1 z czterech bitów synchronizujących, po którym występuje symbol adresowy, oraz posiadanie jednego bitu synchronizującego, po którym występuje słowo synchronizujące, o całkowitej długości 49 bitów synchronizacji (jak to opisano powyżej).

   Na fig. 7 przedstawiono zawartość słowa adresu zawierającego izolowane bity synchronizujące zgodnie z powyższym wynalazkiem. Słowo adresowe ADIP to 60 bitów adresowych, tzn. 15 symboli adresowych, każdy zawiera 1 półbajt tworzony przez 4 pola bitów danych. Teraz więcej bitów dostępnych jest dla danych i/albo ECC (kodu korekcji błędów), a maksymalna liczba bitów jest dostępna dla ECC bazującego na półbajtach. Aby utrzymać całkowitą długość słowa adresowego ograniczoną do długości 49 bitów synchronizujących, teraz po 1 z 3 bitów synchronizujących występuje symbol adresowy (tj. w sumie, po 15 spośród bitów synchronizujących w słowie adresu ADIP następują symbole adresowe, z których każdy zawiera 4 pola bitów danych), a po pozostałych bitach synchronizujących nie występują wartości danych, a więc są to izolowane bity synchronizujące.

   Chociaż wynalazek został objaśniony za pomocą wykonań wykorzystujących modulację wychylenia, może być modulowany inny dogodny parametr ścieżki, np. szerokość ścieżki. Jako nośnik zapisu pisany został opisany dysk optyczny, ale mogą być wykorzystane inne media, jak np. dysk magnetyczny lub taśma. Należy zauważyć, że użycie w tym dokumencie słowa „zawiera” nie wyklucza występowanie innych elementów, lub etapów niż te wymienione, a zastosowana liczba pojedyncza nie

   PL 219 134 B1 wyklucza możliwości występowania wielu elementów, jakiekolwiek odniesienia nie ograniczają zakresu zastrzeżeń, wynalazek może być implementowany tak za pomocą sprzętu komputerowego jak i oprogramowania, a ponadto kilka „środków” może być reprezentowanych przez ten sam element sprzętu. Ponadto zakres wynalazku nie jest ograniczony do przedstawionych przykładów wykonania, a wynalazek zawarty jest w każdej nowej cesze lub kombinacji cech opisanych powyżej.

   Zastrzeżenia patentowe

   1. Nośnik zapisu, zawierający pofalowaną ścieżkę serwo (4), która to ścieżka serwo ma okresowe wahania parametru o założonej z góry częstotliwości nominalnej i tworzy odcinkami modulowane jednostki sygnałowe ADIP do kodowania informacji pozycjonowania w regularnych odstępach, gdzie:

   jednostki sygnałowe ADIP, zwane bitami adresowymi ADIP rozpoczynają się od pola bitu synchronizacyjnego, przy czym pierwszy rodzaj bitu adresowego ADIP - synchronizacyjny bit adresowy ADIP - ma, oprócz pola bitu synchronizacyjnego o niemodulowanej części monotonicznej, fragment ścieżki zwany polem słowa synchronizacyjnego ADIP, pofalowany zgodnie ze wzorcem, słowa synchronizującego, a drugi rodzaj bitu adresowego ADIP - bit adresowy ADIP danych - ma, oprócz pola bitu synchronizacyjnego oraz niemodulowanej części monofonicznej, fragment ścieżki zwany polem danych ADIP, pofalowany zgodnie ze wzorcem pola danych, przy czym pole bitu synchronizacyjnego oraz pole danych ADIP są odcinkami ścieżki serwo o tym samym typie modulacji pofalowania, znamienny tym, że pofalowana ścieżka serwo tworzy odcinkami trzeci rodzaj bitu adresowego ADIP - izolowany bit adresowy synchronizujący ADIP, zbudowany oprócz niemodulowanej części monofonicznej, jedynie z rozpoczynającego pola bitu synchronizującego o wychyleniu w fazie przesuniętej względem wychylenia o fazie nominalnej.
2. 2. Nośnik zapisu według zastrz. 1, znamienny tym, że typem modulacji pofalowania ścieżki jest modulacja z minimalnym przesunięciem fazy MSK.
3. 3. Nośnik zapisu według zastrz. 1, znamienny tym, że fizyczny parametr stanowi pozycja ścieżki serwo, a wahanie jest przemieszczeniem ścieżki serwo w kierunku poprzecznym.